Saturday, August 4, 2018

இருள் உலகக் கதைகள்

mani srikanthan
முத்து பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர் : மணி ஸ்ரீகாந்தன்

ஹவத்தை பெருநகரத்தை அண்டிய ஒரு இறப்பர் தோட்டம். விடாது பெய்து கொண்டிருந்த மழை ஓரளவுக்கு குறைந்து விட்டிருந்தது. பெரியகாடு இறப்பர் மலையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த வேலுசாமி வெற்றிலையை வாயில்போட்டு குதப்பி கொண்டிருந்தான். மாலை நாலு மணியை நேரம் நெருங்கிகொண்டிருந்ததால் வேலையை முடித்துவிடுவதில் வேலுச்சாமி அவசரம் காட்டினான்.
mani srikanthan
முத்து பூசாரி
வேலுவுக்கு முப்பது வயதிருக்கும் இருபத்திரெண்டு வயதில் திருமணம் முடித்த அவனுக்கு இதுவரை குழந்தைகள் இல்லை. தோட்டத்தின் 'தலைவர் லயத்தில்' குடியிருக்கும் வேலுவின் வீடு அந்தக்காலத்தில் உள்ள லயத்து வீடுகளைப்போலவே உடைந்து சிதிலமாக காணப்பட்டது.
வேலுவின் உழைப்பு சாராயத்துக்கும், உணவுக்குமே போதுமானதாக இருப்பதால் வீட்டை கட்டி முடிப்பது என்பது அவர்களால் நினைத்தும் பார்க்க முடியாதது. அதனால் வேலுச்சாமியின் மனைவி காமாட்சி வெளிநாடு செல்ல முடிவெடுத்து அதற்கான ஆயத்த பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தாள்.
வேலுவின் மனைவி காமாட்சி விதவிதமாக சமைப்பதில் சிறந்தவள். ஆனாலும் வேலுவுக்கு தினமும் சோற்றில் எது இருக்கிறதோ இல்லையோ கருவாடு கட்டாயம் இருக்க வேண்டும், அப்படி இல்லையென்றால் குடும்பத்தில் பெரிய ரகளையே நடந்துவிடும்.
அப்படி ரகளை நடப்பதற்கு காமாட்சி இடம்வைப்பதும் இல்லை. தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் வேலுவுக்கு பகல் உணவை பார்சலாக கட்டித்தரும் காமாட்சி சோற்றில் கருவாட்டுத் துண்டை வைக்கும் போது பார்சலின் ஒரு ஓரத்தில் அடுப்பு கரித்துண்டையும்,ஆணியையும் சேர்த்து வைப்பதற்கும் மறப்பதில்லை.
mani srikanthan
“இந்த ஆணியையும், கரித்துண்டையும் கருவாட்டுடன் சேர்த்து சாப்பிடவா”ன்னு வேலு கேட்பதும் “ அது பேய் பிசாசு அண்டாம இருக்கிறதுக்கு” என்று காமாட்சி சொல்வதும் வழமை. 
பெரிய காட்டு மலை புளிய மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து பகல் உணவை சாப்பிடும் வேலு பார்சலை பிரித்ததும் அதில் இருக்கும் கருவாட்டை பிய்த்து ஒரு சிறு துண்டை வீசிவிட்டு சாப்பிடுவதை வழமையாக கொண்டிருந்தான்.
வீட்டுக்கு வெளியே வைத்து எந்த சாப்பாட்டை சாப்பிட்டாலும் அதில் ஒரு துளியை எடுத்து வீசிவிட வேண்டும். என்பது வேலுச்சாமியின் மனைவியின் கட்டளை. வேலு என்னதான் குடிகாரனாக இருந்தாலும் மனைவி சொல்லே மந்திரமாக நினைப்பவன்.

வெட்ட வெளியில் உணவு சாப்பிடும்போது நம்மைச் சுற்றி எச்சினிகள் ஜொள்ளுவிட்டபடி நிற்குமாம். அப்படி அவை நிற்கும்போது அதுகளுக்கு நாம் சாப்பிடும் உணவில் ஒரு சிறு துளியை கொடுத்துவிட்டால் எச்சினிகள் அந்த இடத்தை விட்டு போய்விடுமாம். காமாட்சி, வேலுசாமியிடம் விவரமாக  சொல்லியிருப்பதால் வேலு எப்போது சாப்பிட உட்கார்ந்தாலும் முதலில் சாப்பாட்டின் ஒரு துளியை எடுத்து வெளியே வீசிவிடுவதை வழமையாக கொண்டிருந்தான்.

வேலுச்சாமி மலைக்காட்டில் அமர்ந்து சாப்பிடும் போது அவன் சாப்பிடுவதை ஒரு கருப்பு பூனை அங்கே நிற்கும் மரத்தில் மறைந்திருந்து எப்போதும் அவனை கூர்மையாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். வேலுச்சாமியும் தான் சாப்பிட்டு முடிந்ததும் மிஞ்சும் உணவை அங்கேயே கொட்டிவிட்டு விடுவான்.
mani srikanthan
அடுத்த நாள் அந்த இடத்தில் பார்த்தால், வேலு கொட்டிய சோற்றில் ஒரு பருக்கையை கூட பார்க்க முடியாது. “அந்த கருப்பு பூனைதான் சாப்பிட்டிருக்கும்” ன்னு வேலுவும் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொள்வான்.
சில நாட்களில் காமாட்சியும் வெளி நாட்டுக்கு பயணமாகிவிட வேலுச்சாமியின் உணவு இருவேளையாக குறைந்துவிட்டது. பகல் சாப்பாட்டை ரெடி பண்ணி கொடுக்க காமாட்சி இல்லாததால் அவன் தண்ணீரை மட்டுமே குடித்து பசியை போக்கினான்.
வேலுச்சாமி பகல் உணவுக்காக அமரும் அந்த புளிய மரத்தின் கிளையில் அமர்ந்திருக்கும் அந்த கருப்பு பூனை மட்டும் தினமும் தனக்கு கிடைக்கும் அந்த சிறிய உணவுக்காக எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தது. ஆனால், வேலுச்சாமி தண்ணீரை மட்டும் குடித்து விட்டு பணியில் ஈடுபட்டான்.
ஒரு வாரம் காத்திருந்த பூனை ஒருநாள் பயங்கரமாகக் கத்த ஆரம்பித்தது. கடுப்பான வேலுச்சாமி ஒரு கல்லை எடுத்து அடித்து அந்த பூனையை விரட்டினான்.
அப்போது அவனை பின் மண்டையில் யாரோ படார் என்று அடித்தது போலிருக்கவே வேலுச்சாமி திரும்பிப் பார்த்தான். அந்த இடம் ஆள் அரவமில்லாது வெறிச்சோடி காணப்பட்டது.
தன்னை அடித்தது யாராக இருக்கும் என்பதை பற்றிய சிந்தனையிலேயே வீட்டுக்கு சென்ற வேலுச்சாமி பக்கத்து லயத்தில் இருக்கும் தமது அக்காவின் வீட்டில் இரவு சாப்பாட்டை முடிக்கு முன் கொஞ்சம் சாராயத்தையும் ஊற்றி தனது தொண்டையை நனைத்துக் கொண்டான். சாப்பாடு முடிய வீடு வந்து படுத்துக்கொண்டான்.

அடுத்த நாள் வேலுச்சாமியின் நடவடிக்கைகளில் சில மாற்றங்கள் தெரிந்தது. தினமும் வேலைக்கு சென்றுவிடும் அவன் அன்று வீட்டில் இருந்ததோடு, சித்தம் பேதலித்தவனைப் போல உளறிக் கொண்டிருந்தான். ‘மனைவி வெளிநாடுபோன சோகத்தில் வேலுச்சாமி இப்படி ஆகிவிட்டான்’ என்று அக்கம்பக்கத்தார் நம்பத் தொடங்கினார்கள். ஆனாலும் சில நாட்களிலேயே வேலுச்சாமியின் சேட்டைகள் அதிகமாகிவிட்டதால் அவனுக்கு எதுவோ ஒன்று அண்டிவிட்டது என்பதை உறுதிசெய்த அவன் நண்பர்கள் அந்த பகுதியில் பிரபல பூசாரியாக இருக்கும் முத்து பூசாரியை அழைத்துவந்து பரிகார பூஜையை போட்டார்கள்.

வேலுச்சாமியை முத்து பார்த்த ஒரே பார்வையில் அவரின் ஸ்கேனர் கண்கள் வேலுவை ஸ்கேன் பண்ணி எடுத்துவிட்டது. அப்போது முத்துவின் முகத்தில் நமட்டுச் சிரிப்பு வெளிப்பட்டது. உடுக்கை எடுத்து தாளத்தோடு முத்து பாடத் தொடங்கினார். அப்போதே வேலுச்சாமியின் பேயாட்டமும் வெடித்துக் கிளம்பியது.
mani srikanthan
பூனை உருவத்தில் ஒரு எச்சினி வேலுச்சாமியை பின் தொடர்ந்து வந்திருப்பதாகவும்  அதற்கு தொடர்ச்சியாக வேலுச்சாமியும் உணவு வைத்து வளர்த்து வந்திருப்பதாகவும், பிறகு திடீரென்று அந்த எச்சினிக்கு உணவு வைப்பதை வேலுச்சாமி நிறுத்திவிட்டதால், கோபம் கொண்ட அந்த தீய சக்தி அவனை பின் மண்டையில் அடித்திருப்பதாகவும், அவன் கும்பிட்ட தெய்வம்தான் அவனை காப்பாற்றியதாகவும் சொன்ன முத்து, பரிகார பூஜையை முடித்து வேலுச்சாமியின் கழுத்தில் ஒரு நூலை கட்டி அவனின் சித்தப் பிரம்மைக்கு வெற்றிகரமாக முடிவு கட்டினார்.

No comments:

Post a Comment