Saturday, October 21, 2017

இருள் உலகக் கதைகள்

வீரசிங்கம் பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்: மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

கொழும்பு பியகமை வர்தக வலயத்தில் இயங்கிவரும் ஒரு ஆடைத் தொழிற்சாலையில் பணி நிறைவடையும் வேளையை தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. தொடர்ச்சியாக இரண்டு நாட்கள் இரவு பகலாக கண் விழித்து பணியாற்றியதில் தாரணி மிகவும் சோர்வடைந்து காணப்பட்டாள்.

“ரெண்டு நாளைக்கு லீவு போட்டு ரெஸ்ட் எடுக்கணும்” என்று மனதிற்குள் அடுத்த நாளுக்கான திட்டத்தை வகுத்தவள், தோள் பையை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு தனது நண்பிகளுடன் தங்கு விடுதியை நோக்கி நடந்தாள்.
தாரணி யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்தவள் தொழில் நிமித்தமாக பியகமையில் தங்கி கடந்த ஒரு வருடமாக தொழில் செய்து வருகிறாள்.
ஆரம்பத்தில் தாரணி ஒரு பெரிய தங்கும் விடுதியில்தான் தங்கியிருந்தாள். ஆனால் அதில் தரப்படும் உணவு தரமற்றதாக இருந்ததினால் அவளும் இரண்டு சிங்கள தோழியரும் பியகமை பிரதேசத்தில் இருந்த ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து அவர்களே சமைத்து சாப்பிட்டு வந்தார்கள்.
தாரணி கொழும்புக்கு வந்தபோது அவளுக்கு சிங்களம் பேச வராது ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டாள். ஆனால் இப்போது சரளமாக சிங்களம் பேசவும் பழகிவிட்டாள். அதனால் இப்போது அவளுக்கு நிறைய சிங்கள நண்பிகளும் இருந்தார்கள்.
வீரசிங்கம் பூசாரி
லீவு நாட்களில் முழுநேரத்தையும் சினிமா பார்ப்பதிலும், பேஸ்புக்கில் செட் பண்ணுவதிலுமே கழித்தாள். நயன்தாரா என்றாள் தாரணிக்கு கொள்ளைப் பிரியம். அவளின் பேஸ்புக் புரொப்பைலில் போட்டோவாக நயன்தாராதான் இருந்தாள். அதனால் அவளின் பேஸ்புக் நண்பர்களில் ஒருவன் அவளை ‘ஹாய் நயன்’ன்னு அழைக்க அவனோட ஏற்பட்ட ஒரு வித ஈர்ப்பில் காதல் வசப்பட்டு கடந்த ஐந்து மாதங்களுக்கு
மேலாக இருவரும் காதலர்களாக சுற்றித் திரிந்தார்கள். ஆனால்,  யார் கண் பட்டதோ தாரணியோடு தனக்கிருந்த தொடர்பை அவன் கைவிட, தாரணிக்கு அது பேரிடியாக அமைந்தது. அவள் தற்போது மன விரக்தியில் இருந்ததினால். ஆடைத் தொழிற்சாலையில் கிடைக்கும் நைட் வேலைகளையும் செய்து தமது உடலை வருத்திக்கொண்டாள். காதல் வலி அவளை பாடாய் படுத்தியது.

தாரணி தங்கியிருக்கும் வீடு மொத்தம் மூன்று அறைகளை கொண்டிருந்தது. அதில் ஒரு அறையில் தாரணியும் அவளின் நண்பி மாலாவும் தங்கியிருக்க அடுத்த அறையில் இரண்டு இளம் பெண்கள் தங்கியிருந்தார்கள்.
இரவு நேரங்களில் அந்த வீட்டைச் சுற்றி யாரோ நடமாடும் சத்தம் கேட்கவே அதுப்பற்றி அந்த வீட்டை வாடகைக்கு கொடுத்திருந்த வீட்டு உரிமையாளரிடம் தாரணியும் அவளின் நண்பிகளும் விசாரித்தப்போது,
“இங்கே போதைப் பொருள் பாவணையாளர்கள் இருக்கிறார்கள். எனவே அது அவர்களின் நடமாட்டமாகத்தான் இருக்கும். எனவே இரவு நேரங்களில் வெளியே வரவேண்டாம். கதவையும் திறக்கவும் வேண்டாம்" என்று உரிமையாளர் எச்சரித்ததை தொடர்ந்து தாரணிக்கும் அவளின் நண்பிகளுக்கும் ஒரு வித அச்ச உணர்வு ஏற்பட்டது. தாரணி ரொம்பவும் தைரியமானவள். அதனால் அவள் அதை பெரிசுபடுத்தவில்லை.
அன்று வேலை முடிந்து வந்த தாரணி அசதியில் படுத்திருந்தாள். அப்போது நேரம் நள்ளிரவை தாண்டிக்கொண்டிருந்தது. வீட்டுக் கூரையில் யாரோ முணங்கும் சத்தம் மெதுவாக கேட்கத் தொடங்கியது. அப்போது தாரணி திடுக்கிட்டு விழித்துக் கொண்டாள். பக்கத்தில் படுத்திருந்த மாலா ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தாள்.
தலைமாட்டில் இருந்த போனை எடுத்து அதில் இருந்த டோர்ச் லைட்டை ஒன் செய்து அந்த வீட்டு கூரையை நோக்கி வெளிச்சத்தை பாச்சினாள். சீலிங் அடிக்கப்படாத அந்த பழைய வீட்டுக் கூரையும், கருமை நிரமாகி போயிருக்கும் கூரை ஓடும் அந்த மெல்லிய மங்கலான வெளிச்சத்தில் மிகவும் பயங்கரமாகத் தெரிந்தது.
போர்வையை முழுவதுமாக இழுத்து தலையோடு போர்த்தியவள் புரண்டு படுத்தாள். அப்போது அவளின் போர்வையில் ஏதோ ஈரமாக ஒட்டுவதை உணர்ந்தவள் மீண்டும் எழுந்து போன் டோர்ச்சை அடித்துப் பார்த்தவள் அலறினாள். அந்த போர்வையில் இரத்தம் துளிகளாக படிந்திருந்தது.
தாரணி போட்ட பேய்க் கூச்சலில் பக்கத்தில் படுத்திருந்த மாலாவும் எழுந்துவிட்டாள். அப்போது அந்த அறை முழுவதும் இரத்த வாடை சூழ்ந்து கொண்டது. தாரணியும், மாலாவும் அந்த அறையை விட்டு வெளியே ஓடிவர பக்கத்து அறைகளில் தங்யிருந்த பெண்களும் எழுந்து வந்து நடந்ததை என்னவென்று கேட்டு அவர்களிடம் இருந்த டோர்ச் லைட்டை கூரையை நோக்கி அடித்துப் பார்த்தார்கள்.

அப்போது அங்கே பூணை மாதிரி ஒரு உருவம் ஓடி மறைய “சே அது கீரிப்புள்ள என்னத்தையோ பிடிச்சிட்டு வந்து கொன்னு தின்டிருக்கு”ன்னு சக தோழிகள் சொன்னப்போதுதான் தாரணிக்கு போன உசுரு திரும்பி வந்தது.
வேறு ஒரு போர்வையை எடுத்து போர்த்திக் கொண்டு நிம்மதி பெருமூச்சோடு படுத்தாள். அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களுக்கு எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. அந்த அறையில் வெளிச்சம் அதிகமாக இருக்க நூறு வோல்ட் பல்பையும் வாங்கிப் பொருத்தினாள். ஆனாலும் அந்த ஓட்டு கூரை ரொம்பவும் உயரம் என்பதால், வெளிச்சம் கூரை வரை பாயவில்லை.

அன்று முழு பௌர்ணமி நாள். அதனால் தாரணிக்கு லீவு. இரவு பத்து மணிவரை டிவியில் படம் பார்த்துவிட்டு நித்திரைக்குச் சென்றாள். அப்போது அவளுக்கு முன்பாக படுக்கைக்கு சென்றிருந்த மாலா முழு நித்திரையில் இருந்தாள்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு தாரணிக்கும் தூக்கம் வர அந்த அறை முழுவதும் பூரண நிசப்தம் குடிகொண்டிருந்தது.
ஆனால் அவர்கள் யாரும் அறியாத ஒரு பேராபத்து அவர்களுக்காக கூரையில் வெறித்தனமாக காத்திருந்தது.
இரத்த வாடை அந்த அறை முழுவதையும் வியாபித்திருந்தது. ஆனால் படுக்கையில் கிடந்த பெண்களுக்கு இது எதுவுமே தெரியவில்லை. அப்போது தாரணியின் நாசியில் ஏதோ வித்தியாசமான வாடை நுழைந்தபோது அவள் திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டாள். “இந்த ரத்த வாடை….ஓ! ஒரு வேளை அந்த கீரிப்புள்ளதான் கூரை மேலே எதையோ பிடித்து தின்னுட்டு இருக்கோ”என்று தாரணி சந்தேகப்பட்டவளாய் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவள் போன் டோர்ச்சை எடுத்து கூரையை நோக்கி வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சினாள். அந்த நிமிசம் அவள் கண்டகாட்சி தாரணியின் உடலை உறைந்துப் போகச் செய்தது. கூரையில் தலைகீழாக ஒரு கோரமான உருவம் நாக்கை வெளியே நீட்டியப்படி இரத்தம் சொட்ட சொட்ட மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தது.
தாரணி போட்ட அலரல் சத்தத்தை அடுத்து அந்த உருவம் மறைந்துவிட  அக்கம்பக்கத்து வீடுகளிலிருந்து. அனைவரும் ஓடி வந்து விவரம் கேட்டார்கள். தாரணியும் அவளது நண்பிகளும் சொன்ன தகவல்கள் அந்த பிரதேச வாசிகளை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது.
அப்போது அங்கே வந்த ஒரு முதியவர் இந்த வீட்டுல ஒரு ஐம்பது வருடத்து முன்பாக ஒரு பெரிய மாந்திரீகர் இருந்தாரு. அது மட்டும்தான் எனக்கு தெரியும்ன்னு சொல்லிட்டுப் போக பயந்துப்போன பெண்கள் வீட்டு உரிமையாளரை சந்தித்து நடந்த விடயங்களை சொன்னார்கள்.
அதன் பிறகு வீட்டு உரிமையாளரின் ஏற்பாட்டில் தாரணியும் அவளின் நண்பிகளும் வேறு ஒரு விடுதியில் தங்க வைக்கப்பட்டார்கள்.
அந்த வீட்டுக்கு ஒரு பெரிய பாதுகாப்பு பூஜையை போட்டுவிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்பது அதன் உரிமையாளரின் நம்பிக்கை.  அதன்படி அவருக்கு தெரிந்த பெரிய பூசாரியான வீரசிங்கத்தை ஒரு நல்ல நாள் குறித்து அழைத்திருந்தார் அதன்படி வீரசிங்கமும் தமது சகாக்களோடு அந்த வீட்டினுள் நுழைந்தார். வீட்டின் படிகளில் வீரசிங்கத்தின் பாதம் பட்டதுமே அவரின் உடல் சிலிர்த்தது. ‘இதுல ஏதோ ஒரு கெட்ட சக்தி அண்டியிருக்கு’ என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார்.

சில நிமிடங்களில் பூஜைக்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளும் பூர்த்தியானதும் வீரசிங்கம் உடுக்கையோடு களத்தில் இறங்கினார். அப்போதுதான் வீரசிங்கத்துக்கு சில உண்மைகள் புலப்படத்தொடங்கியது.
அந்த வீட்டில் ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு பெரிய மாந்திரிகர் தமது தேவைகளுக்காக ஒரு இரத்தக் காட்டேரியை வளர்த்து வந்திருக்கிறார்.
அந்த காட்டேரியின் இரத்த தேவைகளை பூசாரியே பலிகளின் மூலமாக நிவர்த்தி செய்து வந்திருக்கிறார். ஆனால் திடீரென்று பூசாரிக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டு அவர் இறந்துவிட, அதற்கு பிறகு இரத்தக் காட்டேரி பசியால் துடித்து வந்திருக்கிறது. அதற்கு பிறகு அந்த வீட்டில் வாடகைக்கு குடியேறியவர்களும் சில நாட்ளிலேயே யாருக்கும் தெரியாமல் பயந்து ஓடிவிட, அந்த வீடு பாழடைந்து கிடந்திருக்கிறது. அதையே மீள் சுத்திகரிப்பு செய்த அதன் உரிமையாளர் தாரணிக்கு வாடகைக்கு கொடுத்திருக்கிறார்.
வீரசிங்கத்துக்கு இப்போது அனைத்து தகவல்களும் துல்லியமாக கிடைத்துவிட்டன. “சரியான நேரத்துலதான் இந்த இரத்தக்காட்டேரி காட்சி கொடுத்திருக்கு கொஞ்சம் அசந்திருந்தாலும் அது யாரையாவது கொன்னு இரத்தத்தை உறிஞ்சி குடித்திருக்கும்.” என்று அவர் சொன்னதை கேட்ட வீட்டு உரிமையாளருக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது.
வீரசிங்கம் அந்த நாசக்கார காட்டேரிக்கு இரண்டு சேவல்களை பலிக்கொடுத்து அதை கூரையிலையே வைத்து சுட்டு பொசிக்கவிட தீர்மானித்தார். பூசாரியை சுற்றி இருந்தவர்கள் அனைவரையும் வெளியேற்றிவிட்டு அவர் மட்டும் உள்ளே தீப்பந்தத்தோடு ஆடிக்கொண்டிருந்தார்.

சில நிமிடங்களில் கதவு அடைக்கப்பட்டது. சேவலகளின்; அலறல் சத்தம் ஓங்கி ஒலித்து அடங்கிப்போனது. அதன் பிறகு இதுவரை யாரும் கேட்டிராத ஒரு பயங்கரமான அலறல் சத்தம் செவிகளை பிளப்பபதுபோல ஒலித்து. அதுவும் சில நிமிடங்களில் ஓய்ந்தது. நிச்சயமாக வீரசிங்கம் அந்த இரத்தக் காட்டேரியின் கதையை முடித்துவிட்டார் என்பதை உணர்ந்த வீட்டு உரிமையாளர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்.
அப்போது கதவு திறந்துகொண்டது. உள்ளே இருந்து குங்கிலிய புகை குபீர்ரென்று வெளியே வர அதனைத்தொடர்ந்து வீரசிங்கம் வெற்றிக் களிப்போடு வந்தார்.
அனைத்தும் சுமுகமாக முடிந்தவிட்டதை நினைத்து மாடனுக்கு ஒரு பூஜையை போட்டுவிட்டு கிளம்பினார்.
இப்போது தாரணியும் அவளது நண்பிகளும் அந்த வீட்டில் மகிழ்ச்சியோடு வசிக்கிறார்களாம்.

No comments:

Post a Comment