Sunday, September 10, 2017

லொண்டரி கிருஸ்ணனுடன் ஒரு சந்திப்பு.



மணி   ஸ்ரீகாந்தன்.

இரத்தினங்களுக்கு பெயர்போன கஹவத்தை பெருநகரம் வழமைப்போலவே காலை வேளையில் பரபரப்பாக இயங்கிகொண்டிருந்தது.நிவித்திகலை நோக்கிச்செல்லும் பழைய ரயில் பாதை சுவடில்லாமல் அழிந்துபோய் இப்போது மண் ரோடாக காட்சிதந்தது.
அந்த கல்குழி வீதியில் ஓரிரு வாகனங்கள் சோம்பேரித்தனத்துடன் அங்குமிங்கும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.தெருவோர முனையில் முடங்கிக்கிடந்தது,ஒரு லொண்டரி கடை. அந்தக் காலத்திலெல்லாம் சலூனுக்கு அடுத்தபடியாக நம்மவர்கள் வெட்டிக்கதை பேசி பொழுது போக்குவது லொண்டரியில்தான்.
ஆனால் செயற்கை இழை வந்ததும் சலவைக்குத் துணி போடுபவர்களின் எண்ணிக்கை பெருமளவில் குறைந்துவிட்டது.தாமே துவைத்து பெட்டி போட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

அந்த முட்டுச்சந்து லாண்டரிக்குள் எட்டிப்பார்த்தோம்.கறுத்த ஒல்லியான ஒருவர் பெட்டிப்போடப்பட்ட சில ஆடைகளை மடித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
“வாங்க சேட்,களிசன் தேய்க்கணுமா?”ன்னு எடுத்த எடுப்பிலேயே விசாரித்தார்.
“சேட், களிசன் கழுவி தேய்க்கிறதா இருந்தா ஒன்றுக்கு 100 ரூபா….கழுவாம தேய்க்கிறதா இருந்தா ஒன்றுக்கு 50 ரூபாதான்” என்று விலைப்பட்டியலை இழுத்துவிட்டார், அந்த நபர்.எமக்கு பகீர் என்றது.விலைவாசி உயரும் போதெல்லாம் லொண்டரி கடைக்காரர்களும் விலையை உயாத்திவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது.

இந்த மாதிரி விலையை உயர்த்தினால் லொண்டரி பக்கம் வெட்டிக்கதை பேசுபவர்கள் வரக்கூட அஞ்சத்தான் செய்வார்கள் என, நினைத்துக் கொண்டோம். சொன்னால் பேட்டிக்கு பங்கம் வருமோ என்ற அச்சத்தில் மனதிலேயே அணைபோட்டுக் கொண்டோம்.
பேட்டிக்காக வந்ததை அவரிடம் விளக்கினோம்.ஒரு நிபந்தனையை கேள்வியாகப் போட்டார் அவர். “நம்ம படத்தை பேப்பரில போடுவீங்களா? அப்படின்னா சரி என்று என்று ஒத்துக் கொண்டார்.
பின்னர் விரைவாக வாசலுக்கு சென்று வாயில் போட்டுக் குதப்பிக்கொண்டிருந்த வெற்றிலையை புளிச்சென வெளியே துப்பிவிட்டு வந்தார்.
“என் பேரு கிருஸ்ணன். வயது 77. எங்கப்பா ராமன் வீரசாமி அவரும் இதே தொழிலுதான். நாங்க பரம்பரையா இதே தொழிலதான் செய்து வர்றோம்.” என்று திருவாய் மலர்ந்த கிருஸ்ணனிடம், ‘ஆரம்பத்திலிருந்து லொண்டரி கடைதான் வைத்திருக்கிறீர்களா?’என்று முதல் கேள்வியை தொடுத்தோம்.

“நான் பிறந்தது “தெரணியகலையைச் சேர்ந்த உடப்பொல தோட்டம். அந்த தோட்டத்தில எங்கப்பா துணி வெளுக்குற வேலை செய்தார்.நான் படிச்சது ஐந்தாவது வரைதான். எனக்கு சின்ன வயசுல இந்த துணி வெளுக்குற வேலை புடிக்கலை.ஆனா, என்ன பண்ணுறது நான் படிச்ச படிப்புக்கு வேறு என்ன வேலைதான் கிடைக்கப்போகுது. அதனால முக சுளிப்போடு இந்த துணி வெளுக்குற வேலையை கற்றுக்கொண்டு அதையே தொழிலா செய்தேன். பொறனுவை தோட்டத்துல டோபின்னா அது நான்தான்! ஆனால் தோட்டத்துல இதை தொடர்ந்து செய்ய முடியல..ஏன்னா அந்தக்காலத்துல ஒரு வீட்டுக்கு கொடுத்த பத்து ரூபாவதான் இன்றைக்கும் கொடுக்கிறாங்க. மொத்தமா சேர்த்து சம்பளத்துக்கு ஆயிரம் ரூபா தருவாங்க.இன்னைக்கு விலைவாசிக்கு அந்த பணம் கால்தூசு மாதிரி.

நம்ம ஆளுங்க பத்து ரூபாவ கொடுத்திட்டு 30 துணிகளை கொடுத்து வெளுத்து,தேய்த்து கேப்பாங்க. அதில பாதி துணி கரித்துணியாகத்தான் இருக்கும். அவங்க கொடுக்கிற பத்து ரூபாய்க்கு எங்களை பார்க்குற இடத்தில எல்லாம் அது சரியில்லை,இது சரியில்லைன்னு குறைவேற சொல்லுவாங்க. இப்படி வெட்கம் கெட்டுப் போய் வேலை செய்யணுமானுதான் தனியே லொண்டரி கடை வைச்சேன்.தோட்டத்துல இருந்து ஒதுங்கிட்டேன்.தோட்டங்களில உள்ள எங்க சாதிக்காரங்க யாருமே இப்போ தோட்டத்துல வெளுக்கிறது இல்லை..”என்று தனது மனதில் தேங்கிக்கிடந்த  ஆதங்கத்தையெல்லாம் அயன் பெட்டியிலிருந்து வெளிப்படும் அனலைப்போல கொட்டித்தீர்த்தார்.

கிருஸ்ணனுக்கு மூன்று பெண்கள்,ஒரு மகன் எல்லோரும் திருமணம் முடித்துவிட்டார்களாம். கிருஸ்ணனுக்கு பிறகு ‘டோபி’ என்கிற சாதிப் பெயரும், சாதித் தொழிலும் மரணித்துவிடும். இப்பிள்ளைகளில் எவரும் வெளுக்க தயாரில்லையாம். நல்லதுதானே!
‘தோட்டத்தை விட்டு வெளியேறி லொண்டரி தொழில் செய்வது நன்மையளிக்கிறதா?’என்றோம்,

“ஆமாங்க நல்ல வருமானம் கிடைக்குது.இப்படியே சிங்கள கிராமங்கள் பக்கமா போனா துவைக்க நல்ல உருப்படிகள் கிடைக்கும்.ஒரு உருப்படிக்கு 50ரூபா வாங்குறேன். ஒழுங்கா காசும் கொடுக்கிறாங்க.கிடைக்கிற பணம் குடும்ப செலவுக்கு போதுமானதாக உள்ளது.தோட்டத்திலையும் வேலை செய்கிற ஒவ்வொரு நபரும் தலா நூறு ரூபா வீதம் எங்களுக்கு கொடுத்தா தோட்டத்தில டோபி வேலை செய்ய நாங்கள் தயாராதான் இருக்கோம்!
தோட்டத்தில இப்பவும் எங்களுக்கு ஆயிரம் ரூபா மாதந்தோறும் கொடுக்கிறாங்க. நாங்களும் வாங்கிட்டுதான் வர்றோம்.இதுவரை யாரும் அதை நிறுத்தல…அதை நிறுத்தாதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு. தோட்டத்துல எழவு விழுந்தா ஈமச்சடங்கு நான்தானே செய்யணும். ஒரு 1000ரூபா வாங்கிட்டு செய்து கொடுப்பேன்.

சிங்கள மக்களின் செத்த வீட்டுக்கு ஈமச்சடங்கு செய்ய போனா ஒரு நாளைக்கு 4000ரூபா கொடுக்கிறாங்க. எங்களை கவுரவமாகவும் நடத்துறாங்க.ஆனா தோட்ட பகுதிகளில் எங்களை மிகவும் இழிவாக நடத்துவதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.
தோட்டங்களில் ஈமச்சடங்கு செய்யும்போது அவனவன் பெரியவனாட்டம் எனக்கு வேலை சொல்லுறானுங்க,நான் தூக்கிட்டு வரும் தீச்சட்டியில்  பட்டாசு போடுறானுங்க…இப்படி ஏகப்பட்ட தொந்தரவுகள்…
ஒரு செத்தவீட்டுக்கு நான் போனா அந்த பிணத்தை புதைக்கிற வரைக்கும் என் உசுரு என்கிட்டே இருக்காது.. ஈமைக்கிரியைன்னு வந்துட்டா நான் குடிக்கிறதே இல்லை. குடிச்சிட்டெல்லாம் இவனுங்ககிட்டே வேலை செய்தா நம்மையும் குழியில போட்டு மூடிடுவானுங்க…பாவி பயலுங்க!!” என்று தமிழர்கள் மீது சாபம் போட்டு முடித்தார் கிருஸ்ணன்.
அவர் அனுபவித்த இம்சைகளை எம்மிடம் விவரித்தபோது அவரிடம் எந்தக் கூச்சமும் இருக்கவில்லை.அனுபவித்து சிரித்தார்.
‘இந்த தொழிலில் ஏதாவது மறக்க முடியாத சம்பவம் ஏதாவது…?”ன்னு வைன் பண்ணினோம்.

“ஏங்க அந்தக் காலத்துல தீபாவளி,விஷேசம்னு ஏதாவது வந்துட்டா படி அரிசி வாங்க வீடு வீடாக போவோம். ஒவ்வொருத்தனும் கையில் கிடைச்ச அரிசி,பருப்பு,காசுன்னு ஏதாவது தருவானுங்க. ஒரு சிலர் எங்களை கண்டதும் கதவை அடைச்சிடுவாங்க. அதை நினைச்சா இப்பவும் வெட்கமா இருக்கு பிச்சைக்காரன் மாதிரி ஒரு பெரிய சாக்கு பையை தோளில போட்டுக்கிட்டு வீடு வீடா போக இப்போ முடியுங்களா..அதெல்லாம் ஒரு காலம்.”என்று சொல்லி சிரிக்கும் கிருஸ்ணனிடம் ‘உங்க குலசாமி எதுங்க?’என்றோம்,
“வெள்ளாவி சாமிதான் எங்க குலசாமி. எங்கப்பன், ஆயி,ஆத்தா  கும்பிட்டது இந்த சாமியைதான். நானும்  கும்பிடுறேன்.ஊரெல்லாம் சுற்றி படி அரிசி வாங்கி, அதில சோறு சமைச்சி கோழி வெட்டி படையல் போட்டு, வெள்ளாவி சாமியை கும்பிடுவோம். இப்போ கோழி வெட்டி பழிக்கொடுக்கிறதெல்லாம் கிடையாது.ஏன்னா இப்போ வெள்ளாவி அவிக்கிறதே கிடையாது.துணிக்கு போட மருந்தெல்லாம் வந்துட்டதால வெள்ளாவி மறைஞ்சி போயிடுச்சுங்க.” என்று வருத்தமாக பதிலளிக்கும் கிருஸ்ணனிடம்,
‘உங்க ஆளுங்க ஊருக்கு ஒரு குடும்பம்தான் இருக்காங்க அது ஏங்க?’ என்றோம்.

 “ இந்தத் துணி வெளுக்கும் தொழிலை யாரோ ஒருத்தர் செய்ய அவரு ‘டோபி’ ஆகிட்டாரு. உண்மையிலேயே வண்ணான் என்கிற ஒரு சாதி தமிழ் சமூகத்தில் கிடையாதுங்க. இது செய்கிற தொழிலுக்கு வச்ச பேருதாங்க. மற்றப்படி ஒன்றுமே கிடையாது!”என்று ஒரு முக்கியமான தகவலை கிருஸ்ணன் சொன்னார்.அப்படியா என்று கேட்டுக்கொண்டோம். பேட்டியை முடித்துக்கொண்ட நமது வி.ஐ.பி வெளுத்த துணிகளை மூட்டை கட்டிக் கொண்டு வெளியே செல்லத் தயாரானார்.
‘தமிழில் சாதி என்ற சொல்லே கிடையாது.சதிக்கு கால் முளைத்து அதுவே சாதியாயிற்று’என்ற கலைஞரின் கருத்தும் கிருஸ்ணனின் கருத்தும் ஒத்துப் போவது மாதிரி இருக்கிறதே என்று பேனாவால் பின் மண்டையைத் தட்டியபடியே யோசித்தோம் அப்படியே வெளியேறி வண்டியில் ஏறினோம். 

No comments:

Post a Comment