Thursday, May 11, 2017

திரையரங்கில் எல்லாம் டிஜிட்டல் மயமாகி வருகிறதே!

வாசுதேவன் - கொழும்பு

 நீங்கள் சொல்வது பெரும்பாலும் உண்மைதான். சினிமா தியேட்டர்களில் புரொஜொக்டரும் ஒலியமைப்பும் டிஜிட்டல் மயமாகியுள்ள போதிலும் படங்கள் காட்டப்படும் திரை மட்டும் வெறும் திரைத்துணியாகவே இருக்கிறது
இப்போது திரையரங்கில் அதிக துல்லியத்துடன் கூடிய டிஜிட்டல் திரைகள் விரைவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவுள்ளன.

ஹோம் தியேட்டர்களில் டிஜிட்டல் திரையிலும் படம் துல்லியமான உள்ள போதிலும் திரையங்குகளில் உள்ள பிரமாண்டமான திரைகள் துல்லியமாக இல்லை. இதை மாற்றுவதற்காக 34 அடி அகலம் கொண்ட எல்.சி.டி டிஜிட்டல் திரையை சாம்சுங் உருவாக்கியுள்ளது. இந்த நிலையில் முன்பகுதி எல்.சிடி யாகவும் பின்பகுதி பிரகாசமான ஒளியினைத்தரும் எல்.சி.டியாகவும் இருக்கும்.

ஹைடைனமிக் ரேஞ்ச் என்ற இந்த வகை சாம்சுங்கின் சினிமா திரை டி.வி. போல இயங்கும்.  வண்ணங்களும் பளிச்சென தெரியும். இதை பயன்படுத்தும் திரையரங்குகளில் தனியாக டிஜிட்டல் புரொஜெக்டர் தேவையில்லை என்றும் சாம்சுங் நிறுவனம் கூறுகின்றது.

மலேசிய பிரதமர் நஜிப் ரசாக் நடிகர் ரஜனிகாந்தை அவரது வீட்டுக்கே சென்று சந்திந்திருக்கிறாரே? என்ன விசேஷம்?
ரஜனிதாசன் கொழும்பு

மலேஷிய பிரதமர் டத்தோ ஸ்ரீ முகம்மத் நஜீப் பின் அப்துல் ரசாக் கடந்த மாதம் அவரது மனைவி டதின் பதுகா செரி ரோஸ்மா மன்ரூருடன் இந்தியா வந்தார். 5 நாள் விஜயமாக இந்தியா வந்த அவர்கள் தஞ்சை தமிழ் பல்கலைக்கழகத்தின் பட்டமளிப்பு விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்து கொண்டனர். அதன்பின் டில்லி சென்று பிரதமர் மோடியையும் சந்தித்தனர்.

சென்னை வந்திருந்த போது ரஜனியை சந்திக்க மலேஷிய பிரதமர் நேரம் கேட்டிருந்தார். இதனையடுத்து சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

ரஜனிகாந்த் நடித்த கபாலி திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்பு மலேஷியாவில் நடைபெற்ற போது மலேஷிய பிரதமர் மலாக்கா ஆளுநர் ஆகியோர் ரஜனியை வரவேற்று விருந்தளிந்திருந்து குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒருநாட்டின் பிரதமர் மற்றொரு நாட்டின் நடிகர் ஒருவரை அவரது வீட்டுக்கே சென்று பார்ப்பது என்பது ஒரு சாதாரண விடயமல்ல.
அதில் யார் யாருக்கு லாபம்? ரஜனியின் படங்கள் தனக்கு எந்த அளவுக்கு பிடிக்கும் என்பதை மலேஷியா பிரதமர் ரஜனியிடம் நேரிலேயே கூறிவைத்தார்.
“தலை சிறந்த நட்பார்ந்த மற்றும் மகிழ்ச்சியான நபரை சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்” என்று ரஜனிகாந்தை பற்றி குறிப்பிட்டு நஜிப் தனது டிவிட்டர் பதிவில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

கபாலி திரைப்படம் தமிழில் மட்டுமில்லாமல் மலேஷியாவின் தேசிய மொழியான பாஹாசா பாசையிலும் வெளியானாதால் ரஜினி மலேஷியர்கள் அனைவருக்கும் நன்கு தெரிந்த நடிகராகி விட்டார். அதனால் இந்த சந்திப்பு மலேஷிய ஊடகங்களில் முக்கியத்துவம் பெறும். ரசாக்கின் அரசின் மேல் தற்போது அதிருப்தி நிலையிலுள்ள மலேஷியத் தமிழர்களிடம் ரசாக்கின் அரசு பற்றிய நல்லெண்ணத்தை ரஜனியுடனான சந்திப்பு ஏற்படுத்தக்கூடும். அத்துடன் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் மலேசியர்களுக்கான இந்திய விசா கட்டணம் 145 சதவீதத்தால் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த விவகாரமும் அப்படியே அமுங்கிப் போகவும் வாய்ப்புள்ளது. அதுமட்டுமின்றி மலேஷிய இந்திய சமுதாயத்துக்கு உதவும்  வகையிலான நல்லெண்ண நடவடிக்கைகள் அறிவிக்கப்படவும் இது காரணமாகலாம். இதன் முதல் கட்டமாக மலேஷியாவும் அதிக அளவில் திரைப்படங்களையும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களையும் உருவாக்க இந்திய திரைப்பட தயாரிப்பாளர்களுக்கு மலேஷியா அதிக வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தப் போவதாக அறிவித்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த அறிவிப்பை பார்க்கும் போது ரஜினி மற்றும் ரஞ்சித்தின் அடுத்த படத்தின் படப்பிடிப்பு மீண்டும் மலேஷியாவில் இடம்பெறக்கூடும் என்று தெரிகிறது. இவ்வளவு ஏன் ரஜினியின் அடுத்த படமொன்றின் படப்பிடிப்பு இலங்கையின் வவுனியாவில் நடந்தால் கூட ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.ரஜினி மற்றும் கமலின் நடிப்பு பசிக்கு குறிப்பிட்ட ஒரு நிறுவனம் தான் தீனி போடுகிறது. அந்த நிறுவனம் நினைத்தால் அது சாத்தியம்.
ரஜினியிடம் என்ன இருக்கிறது? ஏதோ இருக்கிறது என்பது மலேஷிய அரசியல் வாதிகளுக்கு தெரிகிறது. ஆனால் இலங்கை இந்திய அரசியல்வாதிகளுக்கு அது தெரியவில்லையா? அல்லது செல்வாக்கோ பெருமையோ ரஜனிக்கு போகக்கூடாது அது தங்களுக்கே வரவேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்களா? 

பாகுபலி முதலாம் பாகம் சாதனை படைத்ததைப் போல் இரண்டாம் பாகமும் சாதனை படைக்குமா?
கவிதா,பாதுக்க

நிச்சயம் படைக்கும் அந்த எதிர்ப்பார்ப்போடு தான் 3 நாட்களுக்கு முன்திரைக்கு வந்திருக்கிறது பாகுபலி 2.
பாகுபலி 2 தொடர்பான சில ருசிக்கதைகள்.
பாகுபலி 2 இல் பிரமாண்டமான சண்டைக்காட்சி பிரதானம். அந்த ஒரு காட்சியின் கிரபிக்ஸ்களுக்கு மட்டும் சுமார் 6 மாதம் பணியாற்றியுள்ளனர்.
பாகுபலி 2 இல் போர்க்களக்காட்சிகள் போக மீதமுள்ள காட்சிகள் அனைத்தும் செட்டில் எடுக்கப்பட்டவைகள்தான். பாகுபலி 1,பாகுபலி 2 என மொத்தமாக 613 நாட்கள் படப்பிடிப்பு நடத்தியுள்ளனர்.
பாகுபலியின் இரண்டு பாகங்களையும் மொத்தமாகப் படமாக்கிவிட்டு முதல்பாகம் முடிந்தவுடன் 2 ஆம் பாகத்துக்கான இறுதிக்கட்ட பணிகளைச் செய்யலாம் என்ற முடிவுக்குப்பின்னரே படப்பிடிப்பு ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஆனால் பணப்பற்றாக்குறையால் முதல்பாகத்தை வெளியிட்டு அதற்குப்பின் 2 ஆம் பாகத்துக்கான சண்டைக்காட்சிகளை படமாக்கியிருக்கின்றார்கள்.முதல் பாகத்துக்கான காட்சிகளை படம் பிடித்து விட்டார்களாம்.
இந்தியாவில் ‘தூம் 4’ ‘பேஸ் பேஸ்’ ஆகிய படங்களை தொடர்ந்து பாகுபலி 2 படத்தை ஐ மேக்ஸ் திரையரங்குளில் வெளியிட்டுள்ளனர்.

Thursday, April 27, 2017

இருள் உலகக் கதைகள்

முத்து பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்:  மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

ஹவத்தை,நிவித்திகலையை அண்மித்திருக்கும் ஒரு தோட்டப்பகுதி. தேயிலையும்,இறப்பரும் செழித்து வளர்ந்திருந்த பகுதியில் தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் கடும் வரட்சியின் காரணமாக தேயிலைச் செடிகள் வாடிப்போய்  கிடந்தன.
செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றினால்தான் மிச்சம் இருப்பதையாவது காப்பாற்றலாம் என்பதை உணர்ந்த தோட்ட நிர்வாகம், அன்று அரை நாள் விடுப்பு கொடுத்து செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றும்படி பணித்திருந்தது.தோட்டத் தொழிலாளியான வனஜாவும் செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றும் பணியில் மும்முரமாக ஈடுப்பட்டிருந்தாள்.
நீர் பாய்ச்சும் வேலை முடிவடைந்ததும், தமது ஊர் காக்கும் மாரியம்மனுக்கு நீர் ஊற்றி மழை வேண்டி பிராத்தனை செய்யவும் சில பெண்கள் மாரியம்மன் கோயிலை நோக்கி நடந்தார்கள்.
மாரியம்மன் பக்தையான வனஜாவும் முதல் ஆளாக குடத்தோடு நடந்தாள்.கோயிலை அண்மித்திருக்கும் சிறு ஓடையில் பெண்கள் அனைவரும் குளிப்பதற்காக இறங்கினார்கள்.

குளித்து முடித்த வனஜா துவாயை எடுத்து தலையை துடைத்துவிட்டு, இருகரங்களாலும் துவாயின் இருமுனைகளிலும் பிடித்து தனது நீண்ட தலைமயிரை பலம்கொண்ட மட்டும் அடித்து துடைத்தாள்.அப்போது யாரோ பின்னாலிருந்து படார் என்று தனது கன்னத்தில் அடித்தது போலிருக்க நிலை தடுமாறிய வனஜா ஆ….ன்னு கத்திவிட்டு என்ன நடந்தது என்று பார்த்தபோது தனது காதிலிருந்து இரத்தம் வடிவதை பார்த்தவள், பதறிப்போனாள்.
தலைமயிரை துவாயால் பலமாக அடித்தப்போது காதில் இருந்த கம்மல் சிக்குப்பட்டு காது அறுந்து போயிருந்தது. இரத்தம் வடிவதையும் பொருட்படுத்தாத வனஜா கீழே விழுந்த கம்மலை தேடுவதில் பரபரப்பானாள்.
காது அறுந்து வனஜாவின் தங்கக் கம்மல் தொலைந்துபோன செய்தி பரவ அந்த ஓடையின் அருகே கூட்டம் கூடி அந்தப் பற்றைக்காட்டுப் பகுதியை சல்லடைப் போட்டு தேடியும் கம்மல் கிடைக்கவில்லை.
வனஜா அரைப்பவுண் மதிப்புள்ள கம்மல் தொலைந்ததில் பித்து பிடித்தவள் மாதிரி புலம்பத் தொடங்கினாள்.

தனது குலதெய்வத்திடம் நேர்த்திவைத்தவள் புலம்பியப்படி வீடு நோக்கி நடந்தாள்.அன்றிரவு படுத்தவள்தான் மறுநாள் விடிந்தபோது வனஜா மாறிப்போயிருந்தாள்.சகித்துக்கொள்ள முடியாத கெட்ட வார்த்தைகளால் தமது பிள்ளைகளையும், கணவனையும் திட்டத் தொடங்கினாள்.தனக்கு தானே பேசி சிரித்தும் கொண்டாள்.
முத்து பூசாரி
தங்கக் கம்மல் தொலைந்து போனதில் வனஜாவுக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்றும்,காத்து கருப்பு அண்டிவிட்டது என்றும் தோட்டம் முழுவதும் செய்தி காட்டுத் தீயாக பரவிப்போனது.
வனஜாவின் நிலைமை நாளுக்கு நாள் மோசமாகி வருவதால், அவளின் குடும்பத்தினர் வனஜாவை குணப்படுத்த ஒரு மாந்திரீகரை தேடினார்கள்.
கஹவத்தை பகுதியில் பிரபல பூசாரியாக இருக்கும் முத்து பூசாரியே வனஜாவுக்கு வைத்தியம் பார்க்க களத்தில் இறங்கினார். பேய்களை விரட்டுவதில் ஜெகஜால கில்லாடியான முத்துவுக்கு இது சவாலான விடயமாகத்தான் இருந்தது.

வனஜாவின் வீட்டுக்குள் நுழையும்போது இது ஏதோ மனநோய் இலகுவாக முடித்துவிடலாம் என்று அசால்ட்டாக நினைத்தார்.
ஆனால்,முத்து மந்திரங்களை உச்சாடனம் செய்தபோது அவர் மனக்கண்ணில் கண்ட காட்சி அவரை குலை நடுங்கச் செய்தது.
வனஜாவுக்கு அம்மன் கோயில் ஓடையில் நடந்த சம்பவங்களை,பேய் விரட்டை வேடிக்கை பார்க்க கூடியிருக்கும் மக்கள் முன்னிலையிலேயே பூசாரி விபரிக்கத் தொடங்கினார்.

அமாவாசை இரவை வரவேற்கத் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த மாலை வேளையில்தான் வனஜா ஓடையில் குளித்துவிட்டு தலையை துவட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது தூரத்தில் ஒரு காட்டு முருங்கை மரத்தில் தலைவிரி கோலமாக அமர்ந்திருந்த ஒரு கரிய உருவம் வனஜாவை வைத்தக்கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
நேரம் பார்த்து காத்திருந்த அந்த உருவம் வனஜா தலைமயிரை  துவாயால் அடித்து துவட்டும் அந்த நேரத்தில் திடீரென்று பாய்ந்து
அவளின் தலையை பிய்த்துப்போட எத்தனித்த அந்த திகில் நிமிடங்களில்தான் வனஜாவின் கம்மல் அறுத்தெறியப்பட்டிருக்கிறது.பக்கத்தில் அம்மன் கோயில் இருந்ததால் அந்த தீய சக்த்தியின் கொலை முயற்சி பலிக்காமல் போய்விட்டது. ஆனாலும் வெறி அடங்காத அந்த தீய சக்தி வனஜாவின் உடம்பில் இறங்கி இருக்கிறது. இப்போது ரெஸ்ட் எடுக்கிறது.
ஆனாலும் அதன் கொலை வெறி அடங்கவில்லை. நேரம் பார்த்து காத்திருக்கிறது. என்று முத்து பூசாரி சொன்ன விடயங்களை கேட்டு அந்த ஊர் மக்கள் திகைத்துப் போனார்கள்.

“ஆனாலும் நான் அந்த தீய சக்திக்கு நேரத்தை கொடுக்கப்போவதில்லை. அதன் கதையை முடித்து இப்போதே சங்கறுக்கிறேன்.” என்று முத்து பூசாரி ஆவேசமாகக் கத்தினார். சாட்டையை சுழற்றி வனஜாவின் மீது சுளீர் என்று ஒரு போடு போட்டார்.
அடித்தாங்க முடியாமல் ஆடிப்போன அந்த தீய சக்தி ‘அய்யோ……என்னைக் கொல்லாதே!!’ என்று அவலக்குரல் எழுப்பியது.

“யார் நீ இங்கே எதுக்கு வந்தே”என்று பூசாரி மிரட்டும் தொனியில் கேட்டப்போது, நடுக்கத்துடன் பதில் சொன்ன அந்த தீய சக்தி
“நான் செத்துப்போய் இப்போ நூறு வருசமாகுது என் பொண்டாட்டி எனக்கு சோற்றில் விஷம் வச்சு என்னைக் கொன்னுட்டா. அதனால நான் இத்தனை வருசமா அவளை என் கையால கொல்லனும்னு வெறியோட திரிஞ்சிக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா என் துரதிஷ்டம் அந்த சண்டாளி நெஞ்சடைப்புல செத்து தொலைஞ்சுட்டா. ஆனாலும் என் வெறி அடங்கல அதனால காட்டு முருங்கை மரத்துலயே இத்தனை வருசத்தையும் வன்மத்தோடயே கழிச்சிட்டேன்.அப்போதான் ஒரு நாள் என் பொண்டாட்டி மாதிரி இருக்கிற வனஜா  குளிக்க வந்ததை பார்த்தேன். அந்த நிமிசமே கொலை வெறியோட பாய்ந்து அவளோட தலையை பிய்ச்சு வீச முயற்சி செய்தேன். ஆனா ஊர்காக்கும் அம்மன் என்னோட திட்டத்தை தடுத்திருச்சி.அதுக்கு பிறகுதான் வனஜாவோட உடம்புக்குள்ள இறங்கிட்டேன்” என்று தீய சக்தி சொன்னதைக் கேட்ட முத்து எகத்தாளமாக “சரி உன்னோட இரத்த பசிக்கு தீனீயாக ஒரு கோழியைத் தருகிறேன்.அதை தின்று உன்னோட கொலை வெறியை அடக்கிக்கொண்டு ஓடிவிடு” என்று எச்சரித்த பூசாரி ஒரு கோழியை நீட்டியப்போது அதை லபக்கென்று வாங்கிய தீய சக்தி கண் இமைக்கும் நேரத்துக்குள் அந்த கோழியின் கழுத்தை கடித்து இரத்தத்தை குடித்துவிட்டு தரையில் விழுந்தது’ இச்சந்தரர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி தீய சக்தியை லாவகமாக பிடித்து போத்தலுக்குள் போட்ட பூசாரி, “உடனே அந்த ஓடைக்கு பக்கத்தில இருக்கிற காட்டு முருங்கை மரத்தை வெட்டி சாயுங்கள்” என்று உத்தரவிட்டார். பின்னர் நான் இந்த போத்தலை முச்சந்தியில் போட்டு எரித்து விட்டு வருகிறேன்”என்று சொன்னவர், வெற்றிப்புன்னகையோடு முச்சந்தி நோக்கி நடந்தார்.

face பக்கம்

Monday, April 10, 2017

ஸ்ரீ விக்கிரம இராஜசிங்கன் காலத்தில்…

1816ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 24ம் நாள் மாலை. அந்த அந்திவேளையில் கொழும்புவில் இன்றைய சிலிங்கோ கட்டிடம் இருக்கும் இடத்திலிருந்த  சிறையினுள் அடிபட்ட புலிபோல் அங்குமிங்குமாக உலாவிக்கொண்டிருந்தான் ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன். இவன் மதுரை நாயக்க குலத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் மன்னன். இவனது இயற்பெயர் கண்ணுசாமி.
ஒரு வருடத்துக்கு முன் அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையையும் இன்றுதான் இருக்கும் நிலையினையும் நினைத்து நினைத்து அவன் எத்தனையோ நாட்கள் உறக்கமின்றிக் கழித்திருக்கிறான்.
கொழும்பு சிலிங்கோ கட்டிடத்திற்கு அருகில்
இருக்கும் கண்டி மன்னனின் நினைவுச் சின்னம்
இந்த இடத்தில்தான் மன்னன்
சிறைவைக்கப்பட்டிருந்தாராம்
புகழ்பெற்ற கண்டி ராஜதானியயை கட்டி ஆண்ட காலத்தையும், பிரித்தாளும் பிரித்தானியர் தனது அதிகாரிகளைக் கையில் போட்டுக்கொண்டு கண்டிமீது படையெடுத்து வந்ததையும் தனது பட்ட மகிஷிகளுடன் மெத மகா நுவரைக்கு தப்பியோடிய நிகழ்ச்சியையும் அங்கு மலைக்குகையொன்றினுள் மறைந்து வாழ்ந்ததையும் எஹலப்பொளையின் கையாட்கள் 1815 ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி 19ம் நாள் சிறைப்பிடித்த நிகழ்ச்சிகளும் அவன் சிந்தனையில் ஒன்றின் பின் ஒன்றாக ஓடி மறைந்தன. எஹலப்பொளையின் கையாளான எக்னெலிகொட தன் குரோதத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ள தன்னைக் கயிற்றால் கட்டி வீதியில் இழுத்துச் சென்றதை நினைத்தபோது அவன் ரத்தம் கொதித்தது. இக்காட்சியைக் கண்ட ஆங்கிலேய தளபதி டொயிலி உடனடியாக என்னெலிகொடையைக் கண்டித்து தனக்குரிய ராஜ மரியாதையை அளித்ததை எண்ணி எதிரியின் சிறந்த குணத்தினையும் தன் சொந்த மக்களின் அற்ப புத்தியையும் ஒப்பிட்டுப் பெருமூச்செறிந்தான்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இன்று இலங்கை மக்களை விட்டே அவனைக் கப்பலேற்ற வெள்ளையர் ஆட்சி துணிந்து விட்டதை எண்ணி அவன் வெதும்பினான். ஸ்ரீ விக்கிரமராஜசிங்கனை நாடு கடத்தும் திட்டம் மிக மிக இரகசியமாக லண்டனில் பைட் ஹோலிலுள்ள காலனி ஆட்சி அலுவலகத்தோடு தொடர்புகொண்டு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டது. அதற்கான நாளாக 1816 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 24ம் நாள் என தேதியும் குறிப்பிடப்பட்டு இதனைச் செய்து முடிக்க இளம் சிவில் சேவை அதிகாரியான கிறான்விலியும் நியமிக்கப்பட்டான். இந்தச் சோக நாடகத்தின் கதா நாயகனான ஸ்ரீ விக்கிரமராஜசிங்கனுக்கோ இந்த ரகசியத் திட்டம் ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது. தெரிந்தும் என்ன பயன்? தான் இனி எக்காலத்திலும் இலங்கை திரும்ப முடியாதென்பதை உணர்ந்திருந்தான். எனவே தோல்வியையும் தனக்கே உரிய கௌரவத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ள அவன் சித்தமானான்.
மன்னரை கட்டிவைத்திருக்கும்
எக்னெலியகொட மற்றும் மன்னருக்கு
மரியாதை செய்யும் ஆங்கில
அதிகாரிகளையும் இந்தப் படம் சித்தரிக்கிறது.
அரசன், அவனது நான்கு அரசிகள், தாயார் மற்றும் நெருங்கிய உறவினர்களான அறுபது பேரை கொழும்பிலிருந்து தென்னிந்தியாவிலுள்ள வேலூர் சிறைக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட வேண்டுமென்று கிறான்விலிக்கு உத்தரவிடப்பட்டிருந்தது.

சிறையிலிருந்து ஸ்ரீ விக்கிரமராஜசிங்கனையும் அவனது குடும்பத்தினரையும் ஏற்றிக்கொண்டு கடற்கரைக்குச் செல்ல அன்றைய கவர்னராயிருந்த சேர். றொபேர்ட் ஆறு    குதிரைகள் பூட்டிய அலங்கார வண்டியைக் கொடுத்துதவ முன்வந்தான். கைதியாக தம் பாதுகாப்பில் இருந்தாலும் அரசனுக்குரிய கௌரவம் எல்லாம் ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கனுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டுமென்று அவன் கட்டளையிட்டிருந்தான்.

வில்லியம் கிறான் விலி, மன்னன் ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன் தங்கியிருந்த சிறைக்குச் சென்ற போது அவனுக்கு அங்கு ஓர் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. ஆட்சியைப் பறிகொடுத்த மன்னனைக் காண்பதற்குப் பதிலாக அங்கே தன் அரச உடுப்புகளுடன் வழக்கமான ராஜ கம்பீரத்தோடு நின்ற ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கனைக் கண்டதும் அவன் ஒருகணம் அதிர்ந்தே போய்விட்டான்.
கேணல் கென் என்ற பிரிட்டிஷ் அதிகாரியும், கண்டி மாவட்ட அதிகாரியான ஜோன் சதலண்ட் என்பவனும் இருபக்கமும் இருக்க, பிரசித்தி பெற்ற கண்டியரசனின் இலங்கையை விட்டு அகலும் இறுதிப் பயணம் ஆரம்பமாகியது. அவனது பட்ட மகிஷிகள் வேறு ஒரு வண்டியில் பின்னால் சென்றார்கள். பிரயாணத்தின் ஒரு கட்டத்தில் அரசனும் அவனது பரிவாரங்களும் சென்ற குதிரை வண்டிகள் சுங்க அலுவலகத்தின் ஒரு மேல்மாடிக் கட்டடத்தைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது.
அரசனின் நாடுகடத்தலை எப்படியோ அறிந்து கொண்ட வெளிநாட்டுப் பிரயாணிகள் பலர் அக்கட்டடத்தின் மேல்மாடியில் வந்து குவிந்துவிட்டனர். இதனைக் குதிரை வண்டியிருந்தே கவனித்த ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன் குதிரை வண்டிகளை உடனடியாக நிறுத்தும்படி கட்டளையிட்டதோடு மேல்மாடியிலிருக்கும் பிரயாணிகள் அத்தனைபேரும் கீழே இறங்கி வாந்தாலன்றி தன் குதிரை வண்டியை அக்கட்டடத்தின் கீழாகச் செலுத்தக் கூடாதென்று கண்டிப்பாகக் கட்டளையிட்டான்.

வில்லியம் கிறான்விலியும் ஏனைய பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளும் இதனைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்துவிட்டனர். கைதியாக இலங்கையை விட்டே நாடு கடத்தப்படும் நிலையிலும்    ஸ்ரீ விக்கிரமராஜசிங்கனுடைய துணிவையும் வீரத்தையும் கண்டு அவர்கள் ஆச்சரியம் அடைந்தனர். உடனடியாக அக்கட்டடத்தின் மேல்மாடியிலிருந்த பிரயாணிகளெல்லாரையும் கீழே இறங்கி விடும்படி உத்தரவிடப்பட்டது. இதன்பின்பே அரசனின் அனுமதியின்படி குதிரை வண்டி அக்கட்டடத்தைத் தாண்டி மேலே சென்றது.

அன்றைய நாட்களில் கொழும்பில் துறைமுகம் என்று ஒன்று இருக்கவில்லை. பெரிய கப்பல்களெல்லாம் அந்நாட்களில் நடுக்கடலில் நங்கூரமிடப்பட்டு படகுகள், தோணிகள் மூலமே பிரயாணிகள் கப்பலுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. எனவே சில படகுகள் மன்னனையும் அவனது பட்டமகிஷிகளையும் ஏனைய நாயக்க வீரர்களையும் உறவினர்களையும் ஏற்றிக்கொண்டு கப்பலை நோக்கி விரைந்தன. கடற்பிரயாணத்தை மேற்கொள்ளாத அரசிகளும் அவர்களது உறவினர்களும் கப்பலைச் சென்றடைய முன்னமே மயக்கமுற்று சோர்ந்து வீழ்ந்தனர். கப்பலில் ஏறவே சோர்வுற்றிருந்த அவர்கள் ஆசனங்களில் வைத்து மேலே கப்பலுக்கு எடுக்க வேண்டியேற்பட்டது.
சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த இடம்.
(கொழும்பு-சிலிங்கோ)
மன்னனுடன் பிரயாணஞ் செய்த பல வீரர்கள் ஏனைய கப்பல் சிப்பந்திகளின் உதவியுடனேயே கப்பலேற்றப்பட்டனர்.
ஆனால் ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கனோ எந்தவிதமான உதவியும் தனக்குத் தேவையில்லையென்றுகூறி, தனக்கே உரிய வீர நடையுடன் சென்று கப்பலேறினான். கப்பல் பயணத்துக்கு பரிச்சயமற்ற அவன் அன்று நடந்து கொண்டவிதம் பலரை ஆச்சரியத்திலாழ்த்தியது. கப்பல் மேல்தளத்தை அவன் அடைந்ததும் பாண்ட் வாத்தியங்கள் முழங்கின. கடற்படை கப்பல்களுக்கு மன்னர்கள் விஜயம் செய்யும்போது அளிக்கப்படும் ராஜ மரியாதைகள் அனைத்தும் அங்கே அளிக்கப்பட்டு கடற்படை வீரர்கள் அணிவகுப்பு மரியாதையும் தரப்பட்டது.

கப்பலின் மேற்தளத்தில் நின்றவாறே தூரத்தே தெரியும் தன் தாயகத்தை ஒருகணம் உற்றுநோக்கினான். அமைதியாக தன் பட்டமகிஷிகள் பின்வர கப்பலில் தனக்கொதுக்கப்பட்ட அறைக்குச் சென்ற ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன் திரையை இழுத்து மூடிக்குகொண்டு அதன் பின்னே தன் உணர்ச்சிகளை அடக்கி கொண்டான். நிறைவேறாத ஆசையுடன், பின்னர் இந்திய மண்ணில் மடிந்துபோன அவனைச் சுமந்துகொண்டு, கப்பல் தனது பிரயாணத்தைத் தொடங்கியது. முடி மன்னன் ஆட்சியின் கடைசிச் சின்னமும் அக்கப்பலோடு இலங்கையை விட்டு அகன்றது.

இரா.கனகரத்தினம்
கண்டியில் இருந்து
வெளியான
'செய்தி' இதழில்
எழுதியது.
வெளியான திகதி
1-2-1969

Saturday, April 8, 2017

கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன் காலத்தில்…

ண்டி இராசதானியை 1747 முதல் 1782 வரை கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன் ஆட்சி செய்தான். இலங்கையின் வரலாற்றில் இம்மன்னன் பௌத்த சமயத்திற்காக ஆற்றிய அளப்பரிய பணிகள் பற்றிய சிறப்பான குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன. பௌத்த விகாரைகளில் காவியுரை தரித்து – துறவறம் பூணாதவர்கள் பிக்குகளாக விளங்கினர். விகாரைகளின் சொத்துக்களைக் கொண்டு தமது மனைவி பிள்ளைகளையும் உறவினர்களையும் பேணியதோடு வசதியான வாழ்க்கையை இவர்கள் மேற்கொண்டனர்.

அக்கால கட்டத்தில் திபெத் நாட்டிலிருந்து அசல் பௌத்த பிக்குமார்களை அழைத்து இங்குள்ளவர்களை முறைப்படி சடங்கு சம்பிரதாயங்களுடன் பிக்குகளாக மாற்றுவதற்கான (உப்ப சம்பதாவ) நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டவன் கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கனே. அழிவடைந்த விகாரைகளை புனரமைப்பு செய்தும் புதிய விகாரைகளை நிர்மாணித்தும் கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன் ஆற்றிய பணிகள் ஏராளம். பல விகாரைகளின் சுவரோவியங்களில் இம்மன்னனின் உருவம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளமையை இன்றும் காணலாம்.

மேற்படி சுவரோவியங்களின் மூலம் இம்மன்னனின் உருவ அமைப்பினை நாம் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கின்றது. முகத்தில் அடர்ந்த தாடியுடன் கூடிய கருமையான அதிக உயரமற்ற பருத்த தோற்றமுள்ளவனாக இம்மன்னன் இருந்துள்ளதை அறிந்து கொள்ளலாம்.

இம்மன்னன் பற்றிய பல்வேறு வரலாற்றுச் சம்பவங்களைக் குறிப்பிடும் கதைகள் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் பரவலாக இன்றும் உலாவி வருகின்றன.

கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன் தென்னிந்திய நாயக்கர் பரம்பரையைச் சேர்ந்த பெண்ணை முறைப்படி மணம் புரிந்தான். அத்தோடு இந்நாட்டுச் சிங்கள பெண்கள் பலரை தனது அந்தப்புரத்தில் குடியமர்த்தியிருந்தான். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அக்காலகட்டத்தில் அரண்மனைக்குப் பெண்களை ஏற்பாடு செய்து கொடுக்கும் கண்டியை அண்மித்த 'அத்தரகம' என்னும் கிராமத்து பிரபுக்களின் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்களாகும்.

மன்னன் குதிரைச் சவாரி மேற்கொள்வதில் பெரும் விருப்பம் கொண்டவனாக இருந்தான். ஒருநாள் இராஜசிங்கன் குதிரை மீதேறி கண்டி 'மெனிக்ஹின்ன' பிரதேசத்தினூடாக 'வளல்ல' என்னும் கிராமத்திற்குள் சென்று கொண்டிருந்தான். அவ்வேளை அந்தக் கிராமத்தின் பிரபுத்துவ குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அழகிய தோற்றம் கொண்ட ஒரு பெண் மன்னனின் பார்வையில் பட்டாள். இந்த வளல்ல கிராமமும் அரசனின் அந்தப்புரத்திற்கு அழகிய பெண்களை அனுப்பி வைக்கும் ஓர் ஊராகும். வாலிபப் பருவத்தினைக் கொண்ட கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன் எவ்விதத்திலாவது இப்பெண்ணையும் அடைந்துவிட வேண்டுமென ஆவலுடன் அடிக்கடி மாறுவேடமணிந்து குதிரை மீதேறியும், கால்நடையாகவும் வளல்ல கிராமத்துக்குள் சென்று வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டான்.

இவ்வாறு மாதத்திற்கு இரு தடவைகளாவது கிராமத்திற்குள் வந்துபோகும் தெரியாத நபர் பற்றி கிராமத்தவர்கள் மத்தியில் சந்தேகம் ஏற்படத் தொடங்கியது. குறிப்பிட்ட இளம் பெண்களை அடிக்கடி சந்தித்துச் செல்லும் மனிதனுக்கு தக்க பாடம் புகட்ட நினைத்த சிலர், அப்பெண்ணின் வீட்டுக்குச் செல்லும் குறுக்குப் பாதையின் நடுவே குழியொன்றைத் தோண்டி அதற்குள் கூரிய கோல்களை நாட்டி இலை தழைகளால் இக்குழியை மூடி வைத்தனர்.

ஒருநாள் பொழுது சாய்ந்து இரவு கிராமத்தை ஆட்கொண்ட வேளையில் தனது கள்ளக் காதலியைச் சந்திப்பதற்காக அரசன் அப்பெண்ணின் வீட்டுக்குச் செல்லும் குறுக்குப்பாதை வழியே வந்து கொண்டிருந்தான். அவன் வரப்போகும் நேரத்தை அப்பெண் நன்கறிவாள். எனினும் இரகசிய காதலின் காரணமாக அவள் வீட்டுக்குள் அமைதியாக மன்னனை எதிர்பார்த்து வழிமேல் விழிவைத்துக் காத்திருந்தாள்.

இருள் சூழ்ந்திருந்த படியால் குறுப்பாதையின் குறுக்கே படுகுழியொன்று இருப்பதை மன்னன் அறியவில்லை. காலோசைபடாது தடம்மீது தடம்பதித்து நடந்து வந்த மன்னன் பொய்க்குழிமீது கால் வைத்து குழிக்குள் தொப்பென வீழ்ந்தான். குழிக்குள் வைப்பட்டிருந்த கூரிய மர ஈட்டிகள் மன்னனின் உடலைப் பதம்பார்த்தன. செய்வதறியாது அபயக்குரல் எழுப்பினான் அரசன்.

உதவி கேட்டு எழுப்பப்பட்ட ஓலமறிந்த ஊர்மக்கள் குரல் வந்த திசை நோக்கி ஓடிவந்தனர். படுகுழிக்குள் விழுந்து இரத்தம் சிந்தியவாறு அவதியுறும் இளைஞனை குழியிலிருந்து மீட்டு சிகிச்சையளித்தபோது மாறு வேடமணிந்து ஊர்வலம் வந்திருப்பது தமது மன்னனென அம்மக்கள் புரிந்து கொண்டனர். உடனடியாக அரண்மனைக்கு தகவலனுப்பி பல்லக்கொன்றை கொண்டுவந்து மன்னனை கவனமாக அதில் அமர வைத்து அனுப்பி வைத்தனர். காயப்படுத்துதல், துன்புறுத்துதல் என்ற சொற்களை 'ஹதி' எனவும் சிங்களத்தில் குறிப்பிடலாம். மன்னனை துன்புறுத்தியதால் இக்கிராமம் 'ஹதி வலல்ல' என பெயர் பெற்றது. தனக்கு தண்ணடனை வழங்கிய அவ்வூர் மக்களை பழிவாங்கும் முயற்சிகளில் மன்னன் ஈடுபடவில்லை. சில மாதங்களில் மன்னன் கள்ளத்தனமாக சந்தித்த அக்காதலியை ஊரறிய ஊர்வலமாக அந்தப்புரத்திற்கு அழைத்து வந்தான் அரசன் கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன்.
இவ்வாறு கண்டி அரண்மனையின் அந்தப்புரம் அழகிய பெண்களால் நிரம்பியிருந்ததாக வரலாறு கூறுகிறது.

 சி.கே.முருகேசு

நன்றி. வண.நாலந்தே விமலவன்ச தேரோ எழுதிய 'உடரட்ட ஜனஸ்ருதி' என்ற நூலை ஆதாரமாக வைத்து எழுதப்பட்டது.

Friday, April 7, 2017

ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன் காலத்தில்..

1815 ஆம் ஆண்டு வரையிலும் அந்நியரின் ஆக்கிரமிப்புக்குட்படாது தனது இறைமையைப் பேணிப் பாதுகாத்து வந்த மத்திய மலைநாட்டு கண்டி இராச்சியத்தின் வரலாற்று சின்னமாகத் திகழும் கண்டி (போகம்பரை) வாவியை நிர்மாணித்தவர் தேவேந்திரன் என்ற சிற்பி. 'கிரி முவுத' (பாற்கடல்) எனப்படும் இவ்வாவிக்குள் தேவேந்திரன் பாய்ந்து தற்கொலை செய்து கொண்டதாக ஒரு கதை உள்ளது.

இலங்கைத் தீவின் தென்முனைப் பட்டினம் தேவேந்திரமுனை (தெவிநுவர) என அழைக்கப்படுகின்றது. இலங்கையின் வடக்கே திருக்கேதீஸ்வரம், நகுலேஸ்வரம் என்ற திருத்தலங்களும், மேற்கே முன்னேஸ்வரமும், கிழக்கே கோணேஸ்வரமும், சிவாலயங்களாக எழுந்து நிற்கின்றன. இதேபோல தேவேந்திர முனையில் புராதன சிவாலயம் ஒன்று அமைந்திருந்தது. ஐரோப்பியர்களின் வருகையின் பின்னர் அழிக்கப்பட்ட இவ்வாலயத்தின் இடிபாடுகளையும் சேதமுற்ற சிவலிங்கத்தையும் இன்றும் காணலாம். இப்பிரதேசத்தில் வாழ்ந்த இந்திய வம்சாவளி தமிழ் பெண்ணின் மகனே கண்டி இராச்சியத்தின் ஆஸ்தான சிற்பியாக விளங்கிய தேவேந்திரன்.
கொத்மலைப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த பிரபலமான சிற்பியொருவனை மேற்படி தமிழ்ப்பெண் மணமுடித்து அவர்களின் மகனாகிய தேவேந்திரனுடன் கொத்மலை பிரதேசத்தில் குடியேறினாள். ஐவகையான சிற்பக் கலைகளைக் கற்று தேர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படும் 'மூலாச்சாரி', பெருந்தச்சன், என்னும் பட்டம் பெற்று தேவேந்திர பெருந்தச்சன் என பிரபலமானான். கொத்மலை – மடக்கும்புறவில் காணப்படும் அம்பலம் இவனது முதலாவது நிர்மாணமாகும்.

கண்டி மன்னர்களாகிய இராஜாதி ராஜசிங்கன், ஸ்ரீ விக்கிரம சிங்கன் (1782 – 1815) ஆகியோரின் ஆட்சிக்காலத்தில் அரச சேவையில் ஈடுபட்ட தேவேந்திரனின் தலைசிறந்த நிர்மாணப் பணிகளாக கண்டியில் அமைந்துள்ள 'மகுல் மடுவ' எனப்படும் மண்டபமும், தலதா மாளிகையருகில் உருவாக்கப்பட்ட 'பத்திருப்பு' மண்டபமும் 'உல்பென் கெய' (நீர் சேகரிப்பு அறை), மாளிகையைச் சூழவுள்ள அகழி, அதனைச் சுற்றி அமைந்துள்ள அழகிய மதில் (வலாக்குலு பெம்ம) தற்போது கண்டி வாவியென அழைக்கப்படும் பாற்கடல் (கிரிமுவுத) அதன் நடுவே அமைந்துள்ள கோடை மாளிகை (கிரீஸ்ம மாளிகாவ) என்பன குறிப்பிடத்தக்கன.

தேவேந்திரனுக்கு இரண்டு புதல்விகள் இருந்தனர். சிற்பி தினசரி உடுநுவரையிலிருந்து கண்டி அரண்மனைக்கு வருவது வழக்கம். மன்னன் ஸ்ரீ விக்கிரம இராஜசிங்கன் தலதா மாளிகையில் தேவேந்திரனைக் கொண்டு புனரமைப்புகள் பலவற்றை மேற்கொண்டான். மன்னன் மக்களைச் சந்திப்பதற்காகவும், கண்டி நகரை கண்டு ரசிப்பதற்காகவும், யானைப்போர், காளைச் சண்டை, மல்யுத்தம் முதலியவற்றை பார்த்து ரசிப்பதற்காகவும், அரச சபையின் முக்கிய ஆலோசனைகளை நடாத்துவதற்காகவும் 'பார்த்து இருப்பு' மண்டபம் அமைக்கும் பணியும் தேவேந்திரனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இதுவே 'பத்திருப்பு' என மருவலாயிற்று. அச்சந்தர்ப்பத்தில் தலதா மாளிகையின் தியவதன நிலமேயாக பதவி வகித்த தெகிகம நிலமே வாழைத் தண்டுகளைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கிய பத்திருப்பு மண்டபத்தின் எண்கோண மாதிரி வடிவமைப்பினைக் கொண்டு பாத்திருப்பு மண்டபம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.
போகம்பரை    வாவி
சிற்பியின் இக்கட்டட நிர்மாணப் பகுதிகளுக்கு உதவிகளையும் ஒத்தாசைகளையும் வழங்கும் பொறுப்பு தியவதன நிலமேயாக பதவி வகித்த தெகிகம நிலமே மற்றும் உனம்புவ நிலமே ஆகிய இருவருக்கும் வழங்கப்பட்டிருந்தது. அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் கண்களைக் கவரும் வண்ணம் கட்டியெழுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவ்வெண்கோண மண்டப நிர்மாணப் பணிகள் நிறைவுற்றால் சிற்பி தேவேந்திரனுக்கும் தியவதன நிலமேவுக்கும் பெரும் புகழும், அன்பளிப்புகள், சன்மானங்கள் என பல்வேறு சலுகைகள் கிட்டுமென அரச பணியாளர்கள் பலர் கருதினர். அதனால் இக்கட்டட வேலைகள் கிரமமாக நிறைவுறா வண்ணம் சூழ்ச்சிகள் பல மேற்கொள்ளப்பட்டன.

இப்பத்திருப்பு மண்டபத்திற்கு தேவையான உறுதியான மரங்களான நாகை, மயிலை முதலிய மரங்கள் மாத்தளை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த நாலந்தா வனப்பிரதேசத்திலிருந்து தறிக்கப்பட்டன. காடுகளில் தறிக்கப்பட்ட மரங்கள் அளவு பிரமாணங்களுக்கமைய அறுக்கப்பட்டு யானைகளைக் கொண்டு கண்டிக்கு இழுத்துவரப்பட்டன. இவ்வாறு தறிக்கப்பட்ட மரங்கள் அறுக்கப்பட்ட போது தவறான அளவு பிரமாணங்கள் சூழ்ச்சிக்காரர்களால் மர அறுவையாளர்களிடம் வழங்கப்பட்டு நீள அகல வேறுபாடுகளுடனான சிலாகைகள் வேலைத்தளத்தை வந்தடைந்தன. இச்சதி வேலைகள் பற்றி தேவேந்திரன் ஏதுமறியாதவனானான். இருப்பினும் தனது உதவியாளர்களுடன் பத்திருப்பு மண்டப வேலைகளை மும்முரமாக மேற்கொள்ளலானான்.

தவறான அளவு பிரமாணங்கள் காரணமாக எண்கோண மண்டபத்தின் தோற்றத்தில் சில குறைபாடுகள் ஏற்பட்டன. சதிகாரர்கள் இதுபற்றி அரசனின் கவனத்திற்கு கொண்டு வந்தனர். மன்னரை அவமானப்படுத்தும் நோக்கத்தில் அளவுப் பிரமாணங்களை சிற்பி குறைத்து மரச்சிலாகைகளை அறுப்பதற்கு பணிப்புரை வழங்கியதாக மன்னரிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது.

தமக்கு கிடைத்த தகவல்களைக் கொண்டு அரசன் எண்கோண மண்டப வேலைகளை கண்காணிப்பதற்கு வருகை தந்தான். மண்டபத்தின் மாதிரி வடிவமைப்பைவிட வேறுபாடு கொண்ட கட்டட நிர்மாணத்தைக் கண்டும் அரசன் எதுவுமே கூறாமல் மௌனம் காக்கலானான்.

பத்திருப்பு மண்டப வேலைகள் நிறைவுற்றன. திறப்பு விழாவுக்கான நேரமும் நாளும் குறிப்பிடப்பட்டன. பத்திருப்பு மண்டபத்தை நிர்மாணித்த சிற்பி தேவேந்திரனுக்கும், உதவியாளர்களுக்கும் அரச சன்மானங்களும், கிராமங்களும் நன்கொடையாக வழங்கப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகளும் சிறப்பாக நிறைவேறின. அதேவேளை திட்டமிட்ட மர அளவு பிரமாணங்களைக் குறைவாக குறிப்பிட்டு மண்டபத்தை நிர்மாணித்தமை காரணமாக அரசர் ஆத்திரமடைந்திருப்பதாகவும் அதற்கான தண்டனையாக சிற்பியின் கட்டை விரலை துண்டிக்கும்படி உத்தரவிடப்போவதாகவும் சிற்பிக்கு தகவல் கிடைத்தது.

இத்துணை காலமாக அரச வெகுமதிகளையும் மரியாதைகளையும் மட்டுமே பெற்றிருந்த தமது பரம்பரை இத்தகைய அரச தண்டனை பெறும் நிலையை அடைந்தமை குறித்து சிற்பி பெருங்கவலை கொண்டான். இதன்மூலம் தமது சந்ததிக்கும் சிற்பக்கலைக்கும் நேரவிருக்கும் அவமானம் பற்றி சஞ்சலமடைந்தான்.

விடிந்தால் திறப்பு விழா, இரவு முழுவதும் நித்திரையின்றி படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்தான் தேவேந்திரன். படுக்கையை விட்டெழுந்த சிற்பி பாற்கடலை (வாவி)யும், பத்திருப்பு மண்டபத்தையும் வெறித்துப் பார்த்தவாறு கண்டி வாவியைச் சுற்றி நடந்தான்.

தண்டனைக்காக விரல் துண்டிக்கப்படுவதனால் நேரப்போகும் இழுக்கையெண்ணி வெதும்பிய தேவேந்திரன் இறுக்கமான ஒரு முடிவுக்கு வரலானான்.

சற்றும் எதிர்பாராவண்ணம் சுற்றுமுற்றும் பார்வையைச் செலுத்தாமல் தன்னால் நிர்மாணிக்கப்பட்டு விடிந்தால் திறப்பு விழா காணும் எண்கோண பத்திருப்பு மண்டபத்தை ஒரு கணம் உற்று நோக்கி கண்ணீர் வடித்த சிற்பி தேவேந்திரன் தன்னால் உருவாக்கப்பட்டு பாற்கடல் என பெயர் பெற்ற கண்டி வாவிக்குள் பாய்ந்து தன் இன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்டான்.

பொழுது புலர்ந்தது. வாவியில் உயிரற்ற தேவேந்திரனின் பூதவுடல் மிதந்து கொண்டிருந்தது. தகவலறிந்த அரசனும் அமைச்சர் பிரதானிகளும் சொல்லொணாத் துயரம் கொண்டனர். பூரண அரச மரியாதைகளுடன் சிற்பி தேவேந்திரனின் பூதவுடல் தகனம் செய்யப்பட்டது.
 
சி.கே.முருகேசு

நன்றி
'உடரட்ட ஜன ஸ்ரெத்தி'

Monday, April 3, 2017

வீரசிங்கம் பூசாரியுடன் ஒரு திகில் நேர்காணல்

கேட்டு எழுதுபவர்: மணி  ஸ்ரீகாந்தன்.

லகம் என்னதான் நாகரீக வளர்ச்சிப் பாதையில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாலும் இன்னும் பேய்கள் பற்றிய பயம் மேலை நாடுகளிலும் இங்கேயும் அப்படியேதான் இருக்கிறது. என்னதான் தைரியசாலியாக இருந்தாலும் ஒரு பாழடைந்த பங்களா, ஆள் அரவமில்லாத முச்சந்தி, பாழடைந்த கிணறு போன்றவைகளை பார்க்கும்போது நம் உடம்பிற்குள் ஏற்படும் அச்ச உணர்வைத் தடுக்க முடியவில்லை. அதோடு தினமும் வெளியாகும் பேய்ப்படங்களும் நாளுக்கு நாள் பேய், ஆவிகள் பற்றிய பயத்தை அதிகரிப்பதாகவே உள்ளது. இந்த நிலையில் பேய்கள் என்றால் என்ன? உண்மையிலேயே ஒரு தீய சக்தி இருக்கிறதா? என்ற கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேடுவதற்காக இங்கிரிய,றைகம் பகுதியில் இரண்டு நாட்களாக முகாமிட்டு தேடுதலை தொடங்கினோம். அப்படியான எமது தேடுதலில் சிக்கியவர்தான் வீரசிங்கம் பூசாரி றைகம் தோட்டத்தில் வீரசிங்கம் ரொம்பவும் பிரபலமான பூசாரி. தமது குலதெய்வமான கருப்புசாமியை நினைத்து மருள் வந்து ஆடும் போது கருப்பு சாமியாகவே மாறிவிடுகிறார்.பேய்கள் பற்றிய எமது சந்தேகங்களை கேட்டு, சுவரஸ்யமான பதில்களை அவரிடமிருந்து கறந்தோம்…
வீரசிங்கம் பூசாரி

“பேயை நீங்கள் நேரில் பார்த்திருக்கிறீர்களா?” என்று வீரசிங்கத்திற்கு கொக்கி போட்டோம்.
“ம்ம்….நான் பார்த்திருக்கிறேன். பேய்கள் மிகவும் கோரமாக இருக்கும்.அதன் உருவம் தெளிவில்லாமல்தான் இருக்கும்.பேயின் கால்கள் தரையில் நிற்காது. காட்டேரி,சுடலை மாடன் உள்ளிட்ட துர்தேவதைகளை சுடுகாட்டில்வைத்துதான் அழைப்போம்,அந்த சந்தர்பங்களில் பேய்கள் என் கண்களுக்கு தெரியும்.”ன்னு சொன்னதும், “பேய்கள் அழகான தோற்றத்தில் காட்சியளிக்குமா?”ன்னு பூசாரியை இடைமறித்தோம்.
“பேய்கள் எப்போதும் அவலட்சனமான தோற்றத்தில்தான் வரும்.அழகான தோற்றத்தில் வராது.தலைவிரி கோலத்தில், முகம் சிதைந்து, அழுகிய உடம்போடுதான் அது காட்சி தரும்” என்று அடித்து சொல்லுகிறார் வீரசிங்கம்.

“ஆவியும்,பேயும் ஒன்றா,ஆவி கொஞ்சம் மென்மையான சுபாவம் என்று சொல்லுகிறார்களே..?”னு எமது சந்தேகத்தை கேட்டப்போது. “ரெண்டையும் இருவேறாக பிரிக்க முடியாது. ஆவியும்,பேயும் ஒன்றுதான். இந்த தீய சக்திகளில் மென்மையானது,கொடூரமானது என்று வகைகள் எதுவும் இல்லை.” என்று பதில் சொல்லும் போது வீரசிங்கம் அவரை அறியாமலேயே சிரித்து விடுகிறார்.

“பூசாரிகளின் வேலைகளுக்கு  உதவி செய்யக்ககூடிய தீய சக்திகள் இருக்கிறதா?”ன்னு அடுத்த கேள்விக்கு தாவியதும் பூசாரி ஒரு நமட்டு சிரிப்போடு தொடர்ந்தார். “ அப்படி உதவி செய்கிற சக்திகளை தீய சக்திகள் என்றழைப்பது தவறு. நமக்கு உதவி செய்பவை நல்ல சக்திதானே..இப்போ பூசாரி தொழிலுக்கு வாரவங்க சும்மா மந்திரம் மட்டும் படித்துவிட்டு வந்துவிடமுடியாது. அப்படி வந்தாலும் இந்த தொழில்ல நிலைத்து நிற்க முடியாது. ஆனா நாங்க நிலைத்து நிற்பதற்கு என்னோட முன்னோர்களின் ஆத்ம சக்தி துணை நிக்குது. அதாவது மந்திர,தந்திர வித்தை தெரிந்த ஒருவர் மரணித்து விட்டால், அவரின் ஆத்மா அவரின் பரம்பரையில் வரும் ஒருவருக்கு உதவியாக இருக்கும்.இது உண்மை இதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. இப்போ எனக்கு முப்பத்தெட்டு வயதாகிறது. எனது பரம்பரையில் நான் ஏழாவது பூசாரி. எனது பாட்டன்,முப்பாட்டன் ஆகியோர்கள் இந்தியாவில் பூசாரிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பிறகு நான் பூசாரியாக இருப்பது எனது முப்பாட்டன்களின் ஆசீர்வாதம்தான்.அவர்களின் துணையோடுதான் நான் எனது மந்திர சித்து விளையாட்டுகளை ஆடுகிறேன். எனது இந்த ஆட்டத்திற்கு ஊரு பேரு தெரியாத தீய சக்திகளின் உதவிகளை நான் எப்போதும் பெற்றுக்கொள்வதில்லை.அது ஆபத்தில் முடிந்து விடும். சனியனை சாப்பாடு வச்சு கூப்பிடுகிறமாதிரி.” என்று உடல் சிலிர்தார்.
“உங்களை மாதிரி சக்தி வாய்ந்த பூசாரிகள் தினமும்தான் பேய் ஓட்டுகிறீர்கள்.ஆனால் பேய்கள் குறைந்த மாதிரி தெரியவில்லையே..,நாளுக்கு நாள் பேய்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதாக தெரிகிறதே?”என்று பூசாரிக்கு வலை விரித்தோம்.

“ மரணங்கள் சம்பவிக்கும்போது அவைகள் துர் மரணங்களாக இருக்கிற பட்சத்தில். அவர்கள் ஆசையோடு பேய்களாக திரிவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. காதலர்கள் தமது வாழ்க்கையை வாழ்ந்து முடிக்காமல் தற்கொலை செய்து கொண்டாலும் அவர்களின் ஆத்மா ஆவியாக திரியும்.அதனை நிவர்த்தி செய்ய கைதேர்ந்த பூசாரிகள் அல்லது கோயில் குருக்களின் துணையோடு, இறந்தவர்களின் ஆத்மா சாந்திக்கான பரிகாரங்களை பிழையின்றி செய்து முடித்தால். ஆவிகளின் நடமாட்டத்தை கனிசமான அளவு குறைக்கலாம். இப்படியான பரிகார கிரியைகள் செய்யப்படாத ஆத்மாக்கள் நீண்ட காலத்துக்கு இந்த பூமியில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். பேய்களை பிடித்து போத்தலில் அடைத்து,சுடலையில் புதைத்து அவைகளின் கதையை முடிப்பதுதான் காலா காலமாக செய்துவரும் முறை. அவைகளை சில பூசாரிகள். கரைப்பதும்,எரிப்பதுமாக மாற்றியதாலும் பெரும்பாலான துஷ்ட சக்திகள் தப்பிவிடுவதோடு, அவைகள் மீண்டும் ஆக்கரோசமாக நம்மை துன்புறுத்துகிறது.”என்று களத்துக்கு வரும் புதிய பூசாரிகளுக்கு செக் வைக்கிறார் வீரசிங்கம்.

“பேய்களை எல்லோராலும் பார்க்க முடியுமா?” என்று கேட்டதும், “அப்படி எல்லோராலும் பார்க்க முடியாது. பேய்களுக்கு பிடித்த கிரக பலனை உடையவர்களின் கண்களுக்கு அவைகள் தெரியும்.அதோடு கடவுளை நம்புகிறவர்கள்,மதத்தை பின்பற்றுகிறவர்களின் கண்களுக்கும் பேய்கள் சிக்கும்.” என்று பக்தி பரவசமாகவே பதிலளிக்கும் அவரிடம்
“பேய் பிசாசு என்று எதுவுமே கிடையாது, எல்லாம் பணம் பறிப்பதற்கான வேலையையே இந்த பூசாரிகள் செய்கிறார்கள்.எல்லா நோய்க்கும் மருந்துதான் தீர்வு என்று டாக்டர்கள் சொல்கிறார்களே?” என்று வீரசிங்கத்தை கட்டத்தில் சிக்க வைக்க முயற்சித்தோம்.
கேள்விக்கு, எகத்தாளமாக சிரித்த பூசாரி “எல்லா நோய்க்கும் டாக்டர்கிட்டே மருந்து கிடையாது. சில நோயாளர்களை பரிசோதிக்கும் டாக்டர்கள் ‘எந்த நோயும் கிடையாது,எல்லாம் அவன் செயல்’னு சொல்லுவதை நீங்கள் பார்த்ததில்லையா, அப்படி டாக்டர்களால் கைவிடப்படும் நோயாளர்களை நாம்தான் குணமாக்க வேண்டும். இது உலக நியதி” என்று பூசாரி சொல்லும் போதே அவரின் பேச்சில் இறுமாப்பு பளீச்சிடுகிறது.
“மந்திரங்கள் நாட்டுக்கு நாடு வித்தியாசப்படுமா,ஒரு ஆப்பிரிக்க ஆவி நம்ம நாட்டு பிரஜையின் உடலுக்குள் இருந்தால்,அந்தப் பேயுடன் எந்த மொழியில் உரையாடுவீர்கள்.?”என்றதும்,
“மந்திரங்கள் பொதுவானதுதான்.மந்திரங்கள் எல்லாமே இந்தியாவை மையமாக கொண்டதுதான்.அதனால் அது மாறுபடாது.நான் இது வரைக்கும் சிங்கள, தமிழ் பேய்களை மட்டுமே விரட்டி இருக்கிறேன். ஆப்பிரிக்க,ஆங்கில பேய்களை விரட்டும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கவில்லை.அப்படி கிடைத்தால் நல்லதுதானே நமக்கான வருமானம் டொலரில் கிடைத்தால் யார்தான் வேணாம்னு சொல்லுவாங்க.! வரட்டும் பார்க்கலாம்.” என்று எதிர்பார்ப்போடு நிறுத்தினார்.

“பேய்கள் சுடுகாட்டில்தான் வாழ்கிறதா,ஏன் ஒரு அழகான வீட்டில் அதற்கு வாழ முடியாதா?”
“பேய்கள் அதிகமாக ‘பாடை மாற்றி’ என்கிற ஊர் தெருக்கோடியில் இருக்கும் முச்சந்தியில்தான் அதிகமாக இருக்கும்.அதற்கு காரணம் நாம் இறந்த பிறகு நமது பிரேதத்தை சுடலைக்கு எடுத்து செல்லும்போது நமது தலை வீட்டை பார்க்கும் வண்ணமாக எடுத்துச் சென்று, முச்சந்தியான பாடை மாற்றியில் தலையை சுடலை பக்கமாக திறுப்புவார்கள்.அதனால் நமது எல்லா விடயமும் அந்த பாடை மாற்றியோடு முடிந்து விடுகிறது.அதனால் பேய்களும் அந்த முச்சந்தியிலேயே பெரும்பாலும் தங்கிவிடுகிறது. துர் தேவதைகள் ஏசி அறைகளில் தங்க விரும்புவதில்லை.அவைகள் அழுக்கு படிந்து சிலந்தி வலை பின்னிய கட்டிடங்களிலேயே தங்குகிறது.காரணம் ஆவிகள் அமைதியை விரும்புபவை.”என்றவரிடம்,

“ஏவல்,சூனியம் என்பது உண்மையா அவைகளால் ஒருவரை கொல்ல முடியுமா?”என்று கேட்டோம்.
“நிச்சயமாக முடியும், ஆனால் நான் இதுவரை அப்படியான காரியங்களில் ஈடுபட்டதில்லை. சூனியம் செய்து அந்த மருந்தை சம்பந்தபட்ட  நபரிடம் கொண்டு சேர்க்க தேவையில்லை.மந்திர சித்து வேலைகளை செய்து அந்தப் பொருளை நீங்கள் நிற்கும் இடத்தில் புதைத்தாலே போதும்.அது நிலத்துக்கு கீழே சம்பந்தப்பட்வரின் வீட்டுக்கு அடியில் சென்று வேலையை காட்ட ஆரம்பித்து விடும்.ஏவலும் அப்படித்தான் இதெற்கெல்லாம் நிறைய மலையாள மந்திர புத்தகங்கள் இருக்கிறது. அவைகளை முறையாக கற்க வேண்டும். வாரிகை மலையின் மந்திரங்கள் என்கிற நூலில் குட்டிச்சாத்தானின் யந்திரமும்,மந்திரமும் என்கிற இரகஷிய மந்திர வித்தை இருக்கிறது அதை முறைப்படி செய்தாலே ஏவல் உங்கள் கை வசம் ஆகிவிடும்,பிறகென்ன நீங்கள் நினைக்கிற இலக்கு நோக்கி அதை அனுப்பிவிடலாம்.” என்று சொல்லும் வீரசிங்கம் நிறைய மந்திர புத்தகங்களை நம்மிடம் காட்டுகிறார்.அந்த நூல்களில் இடுப்பு வலி,பல்லு வலி,தலை வலி, ஆகியவற்றுக்கான நிவாரண மந்திரங்கள் மூலிகையோடு செய்வதற்கான வழிமுறைகள் விளக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. “மந்திரங்களை சித்து விளையாட்டு என்று நினைத்து விடாதீர்கள்.அவைகள் மந்திரமும், மூலிகையும் கலந்த அருமருந்துகள் என்பதுதான் உண்மை.” என்ற பூசாரி மந்திர மகிமையை சொல்லி சிலாகிக்கிறார்.

“பேயை கட்டிவைத்து வேலை வாங்க முடியுமா,குறிப்பாக வீட்டு வேலைகளை கூட அவைகள் செய்து கொடுக்கும் என்று சில பூசாரிகள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.உண்மையா?” என்றதும்,

“இது நம்புகிற மாதிரி இல்லை. எனக்கு அப்படி பேய்கள் உதவி செய்வதாக சொன்னாலும் நான் அதை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். ஏனென்னறால் எனக்கு உதவி செய்யவும் வீட்டு வேலை செய்யவும் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். மனைவி,பிள்ளைகள் என்று நான் வாழ்கிற வீட்டில் எப்படி பேயை வைத்துக்கொள்ள முடியும்.” என்ற பூசாரி ஒரு மந்திரக் கோலை என்னிடம் காட்டினார். இது கருங்காலி மரத்தில் செய்த கோல் இதற்கு எல்லா துஷ்ட ஆவிகளும் அடிப்பணியும். யானை எப்படி அங்குசத்திற்கு பயப்படுகிறதோ அதுமாதிரி.” என்றவர், ஒரு மந்திர புத்தகத்தை கையிலெடுத்து உரக்க வாசிக்க தொடங்கினார். இனி நமக்கு அங்கு வேலையில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டு புறப்பட்டோம்.

கண்டி மன்னரின் மதுரை நாயக்கர் வாரிசான அசோக்ராஜாவுடன் ஒரு நேர்காணல்

மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

ண்டி இராச்சியத்தை ஆண்ட கடைசி மன்னன் ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன் ஒரு தமிழ் பேசும் தெலுங்கு நாயக்கர் என்பது பலரும் அறிந்த ஒன்று.  இக் கண்டி இராச்சியம் 1739 ம் ஆண்டு தெலுங்கு நாயக்க வம்சத்தினரின் கைகளுக்கு வந்து சேர்ந்தது. அதன் பின்னர் நான்கு  நாயக்க மன்னர்கள் கண்டி இராச்சியத்தை அடுத்த 76 ஆண்டுகளாக 1815 ஆண்டு வரை ஆண்டனர். கண்ணுசாமி என்ற   ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கனே கடைசி மன்னன்.

சுமார் இருநூறு வருடங்களுக்கு முன்னர் கண்டியை அரசாண்ட இந்த கண்ணுசாமி நாயக்கர் வெள்ளையர்களின் ஆக்கிரமிப்பால் மணிமுடி இழந்து குடும்பத்தோடு கைது செய்யப்பட்டு இந்தியாவிற்கு நாடு கடத்தப்பட்டார் என்பது வரலாறு. நாடு கடத்தப்பட்ட மன்னர் தமிழ் நாட்டின் வேலூர் நகரின் கோட்டையில் குடும்பத்தோடு பல ஆண்டுகள் சிறை வைக்கப்பட்டு பின்னர் அங்கேயே இறந்துபோனார். அதன் பின்னர் மன்னரின் மனைவி பிள்ளைகள் விடுதலை செய்யப்பட்டர்கள். அப்படி விடுதலை செய்யப்பட்ட மன்னரின் பரம்பரையில் வந்தவர்கள் இன்றும் தமிழகத்தில் பல இடங்களில்  வாழ்ந்து வருகிறார்கள். கால மாற்றத்தால் நம் நாட்டவர்கள் கண்டி மன்னரை மறந்து விட்டாலும் மன்னரின் வாரிசுகள் அவரை இன்று வரை நினைவில் வைத்து மன்னரின் இறந்த தினத்தை இன்றுவரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் குருபூஜை நிகழ்வாக வேலூரில் அமைக்கப்பட்டுள்ள மன்னரின் நினைவு இல்லமான முத்து மண்டபத்தில் நடாத்தி வருகிறார்கள்.
இந்நிகழ்வு வருடந்தோறும் ஜனவரி 30ம் திகதி  நடைபெறுகிறது. இவ்வருடம் நடைப்பெற்ற மன்னரின் 186வது வருட நினைவு தின குரு பூஜை விழா மதுரையைச் சேர்ந்த மன்னரின் வாரிசு அசோகனின் தலைமையில் பிரமாண்டமாக நடைபெற்றது. ஊர்வலங்களுக்கு தமிழகத்தில் தடை உத்தரவு இருக்கிற நிலையில் கண்டி மன்னருக்கான விழாவுக்கு வேலூர் காவலத்துறை சிறப்பு சலுகை வழங்கி ஊர்வலத்துக்கு அனுமதி வழங்கியிருந்தனர்.முதல் தடவையாக மன்னரின் வாரிசு அசோக்ராஜா குதிரையில் ஊர்வலமாக அழைத்துவரப்பட்டிருந்தார்.

வீரம் செறிந்த மதுரை மண்ணை வரலாற்று சிறப்புமிக்க வீரம் பொருந்திய பல மன்னர்கள் ஆட்சி செய்து வந்திருக்கிறார்கள்.என்பது வரலாற்றில் பாடமாக உள்ளது.அதே மண்ணில் பிறந்து நமது நாட்டின் கண்டியை ஆட்சி செய்த கடைசி மன்னனின் நேரடி வாரிசுகள் தமிழகத்தில் பல இடங்களில் வாழ்ந்து வந்தாலும் அவர்களை ஒரு இடத்தில் ஒன்று சேர்ப்பதென்பது கடினமான காரியமாக இருக்கிறதாம்.அவர்களை ஒன்றிணைக்கும் பெரும் பணியில் மன்னரின்  ஏழாவது வாரிசான வி. அசோக்ராஜா ஈடுபட்டிருக்கிறார்.

“நாங்க இப்போ ஏழு வருடங்களாக மன்னரின் குருபூஜை விழாவை நடாத்தி வருகிறோம்.இந்த நிகழ்வுகளுக்கு மன்னரின் இரத்த உறவுகளை முடிந்தவரை தேடிக் கண்டுப்பிடித்து கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.ஆனாலும் இன்னும் பல இடங்களில் மன்னரின் உறவினர்கள் இருக்கிறார்கள் அவர்களையும் ஒண்றினைக்கும் பணியை தொடங்கியிருக்கிறேன்.மன்னரின் குருபூஜையில் கலந்து கொள்ளும் வாரிசுகள் எல்லோருமே இலங்கை அரசின் கண்டி மானியத்தை முறையாக பெற்றுவந்த குடும்பங்களை சேர்ந்தவர்கள்.”என்று சொல்லும் அசோக்ராஜா,
“மன்னரின் வாரிசுகள் என்று சொல்லும் சிலர் பிழையான தகவல்களை கொடுத்து விடுகிறார்கள்.ஆனால் நான் சரியான குறிப்புகளையும்,ஆவணங்களையும் வைத்திருக்கிறேன்.ஒரு தலைமுறை என்பது 30பதிலிருந்து நாற்பது வரை,எனது தாத்தா சுப்புசாமி ராஜா 1965வரை கண்டி பென்ஷன் வாங்கிட்டு இருந்திருக்கிறாரு. அதுக்கான ஆவணங்கள் என்கிட்டே இருக்கு” இலங்கை அரசு வழங்கிய மானிய ஆவணத்தில் அசோக்ராஜாவின் தாத்தாவின் பெயர் சுப்புசாமி ராஜாவின் பெயர் இருப்பதை எம்மிடம் சுட்டிக்காட்டியவர் தொடர்ந்தார். “எனது பாட்டன் சுந்தரராஜாவின் மகன்தான் சுப்புசாமிராஜா அவரின் மனைவியின் பெயர் மீனாட்சிஅம்மாள் தனது 97வயதில் அவர் இன்னும் வாழ்கிறார். அவருக்கு நான்கு மகன்கள் அவர்களில் மூத்தவர் குட்டிச்சாமிராஜா இவர் மதுரை டி.எஸ்.பியாக பணியில் இருந்திருக்கிறார்.அவருக்கு பிறகு எனது அப்பா வெங்கடசலபதிராஜா,இவர்கள் இருவரும் இப்போது உயிரோடு இல்லை.அவர்களுக்கு இளையவர்களான கிருஸ்ணராஜாவும்,பால்ராஜாவும் இப்போதும் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் நானும் எனது சித்தப்பா பால்ராஜாவும்தான் மன்னரின் குருபூஜை நிகழ்வுகளை தொடர்ச்சியாக செய்து வருகிறோம்.என்றவர்,
 ஸ்ரீவிக்கிரமராஜசிங்கன் பற்றி தமக்கு தெரிந்த சில தகவல்களை எம்மோடு பகிர்ந்து கொண்டார்.

சுப்புசாமிராஜா கண்டி பென்ஷன்
வாங்கியதற்கான ஆவணம்.




“கண்ணுசாமி நாயக்கருக்கு சகோதரர்கள் யாரும் கிடையாது.ஒரே அக்கா மட்டும்தான் அம்மா பெயர் சுப்பம்மாள் வெங்கடபெருமாள்.இவங்க புதுக்கோட்டை மாவட்டம் பூலாம் பட்டியைச் சேர்ந்தவர்கள்.அதாவது நாங்கள் மதுரை திருமலை நாயக்கர் வம்சத்தை சேர்ந்த ஆண் வழி வாரிசுகள்.அதில வரும்போது ராணி மங்கம்மாள்,ராணி மீனாட்சி ஆகியோர் ஆட்சிக்கு வந்தார்கள் என்ற காலக்கட்டம் இருக்கு.அந்த நேரத்தில் ஆண் வழி வாரிசுகள்தான் ஆட்சிக்கு வந்திருக்க வேண்டும்.ஆனால் அப்போது அப்படி நடக்கவில்லை.அந்தக் காலக்கட்டத்தில் ஆண் வாரிசுகள் ஓரங்கட்டப்பட்டு ஆண் வாரிசுகள் வெளியேற்றப்பட்டிருக்கலாம்.அப்படி மதுரையிலிருந்து வெளியேறி புதுக்கோட்டை மகாராஜாவின் பாதுகாப்பில் பூலான் பட்டியில் கண்ணுசாமி,குடும்பம் வாழ்ந்திருக்கிறது.இன்னைக்கும் அந்த ஊருல கண்டி ராஜாவுக்கு மரியாதை இருக்கு.அந்த ஊரோட பேரு விராச்சிலை.அங்குள்ள அம்மன் கோவில்ல கண்டி மன்னரின் வாரிசுகளுக்கு புதுக்கோட்டை சமஸ்த்தானத்தின் மூலமாக முதல் மரியாதை கொடுக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது.இன்று வரை அங்கே அது வழக்கத்தில் இருந்து வருகிறது.இன்று எனது மாமா அந்த மரியாதையை பெற்றுக்கொள்கிறார்.
சுப்புசாமி ராஜா
கண்ணுசாமி நாயக்கரின் பூர்வீக ஊருன்னா அது மதுரைக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் வெள்ளிக்குறிச்சி.மதுரை திருமலைநாயக்கர் சம்பந்தபட்ட இரத்த உறவுகள் வாழ்ந்த இடம்.இங்கே வாரிசு போட்டிகளின் காரணத்தால் அந்த மண்ணைவிட்டு வெளியேறிய கண்ணுசாமி குடும்பம் பூலான் பட்டியில் கொஞ்சக் காலம் தங்கியிருந்துவிட்டு பிறகு ராமேஸ்வரத்திற்கு சென்றவர்கள் அங்கே ராமேஸ்வர பெரிய கோவிலில் தெய்வீக பணியில் ஈடுப்பட்டிருக்கிறார்கள்.அதன் பிறகு கண்ணுசாமியின் தந்தை இறந்துவிட கண்டியை ஆட்சி செய்த இராஜாதி ராஜசிங்கனின் மனைவியின் தம்பியான கண்ணுசாமியை கண்டிக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள்.” என்று தமது முப்பாட்டன்களின் பழைய வரலாற்றை
மீட்டியவரிடம்,

“நீங்கள் கண்டி ராஜாவின் நான்கு மனைவிகளில் நீங்கள் எந்த தாரத்து வாரிசுகள்” என்று கேட்டதற்கு,
“வெங்கட ராஜம்மாளும்,வெங்கடம்மாளும் மதுரைக்காரர்கள் அவர்களின் வாரிசு வழியில் வந்தவர்கள்தான் நாங்கள்.அதோடு மதுரை திருமலை நாயக்கரின் நேரடி வாரிசு எனக்கு பெரியப்பா முறை வேணுங்க.அவங்க சிவகங்கையில் ஜமீன்தாரா இருந்தாங்க.எனது அம்மாவின் தாய் மாமா.”என்றவரிடம், “கண்டி ராஜாவுக்கு விழாக்கள் எல்லாம் எடுக்குறீங்க திருமலை நாயக்கர்கள் கண்டி ராஜாவை தமது வம்சாவழியாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்களா?”
மீனாட்சி அம்மாள்
“ஸ்ரீ விக்ரமராஜசிங்கன் என்று அவர் அழைக்கப்படுவதால் அவர் ஒரு சிங்கள மன்னனாக இருப்பாரோ என்கிற சந்தேகம் இன்னும் இங்கே இருக்கிறது. அதனை இப்படியான விழாக்களை தொடர்ந்து நடத்துவதன் மூலமும் தமிழக ஊடகங்களில் மன்னரைப்பற்றிய செய்திகளை அடிக்கடி பகிர்வதன் மூலமும் அந்த சந்தேகப் பார்வையை இல்லாதொழிக்கலாம்.”என்றார்.
“கண்டி மன்னரின் வாரிசுகளுக்கு ஆங்கிலேயர் எல்லா சலுகைகளையும் வழங்கியிருக்கிறார்கள் ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கை வளமானதாக அமையவில்லையே?”ன்னு கேட்டதும் அசோக்ராஜா புன்னகையோடு பதில் சொல்லத் தொடங்குகிறார்…

“1947லேயே எங்க தாத்தா சுப்புசாமி ராஜாவுக்கு ஆயிரம் ரூபா பென்ஷன் வந்திருக்குங்க!வாரிசுகளின் குழந்தைகள் எல்லோரும் கான்வென்டுலதான் படிச்சிருக்காங்க அவங்க படிப்பு,சாப்பாடுன்னு எல்லா செலவுக்கும் அரசே பணம் கட்டியிருக்கு.நாம வாங்குற பேனா,பென்சில்னு எந்தப் பொருளா இருந்தாலும் சரி அதற்கான பில்லை மட்டும் கொடுத்திட்டாலே போதும் அரசு பணத்தை கொடுத்திடுமாம்.

அப்புறம் ராமநாதபுரம் பக்கத்தில ‘சிக்கல்’ என்கிற ஊரிலையும் வெள்ளக்காரன் கொடுத்த இடம் இருந்ததா சொல்லுறாங்க.வெள்ளைக்காரன் கொடுத்த பெரிய பங்களா இன்றைக்கும் தஞ்சாவூரில ‘கண்டி ராஜா அரண்மனை’ன்னு இருக்கு ஆனா அதில நாங்க இல்லை.அதையெல்லாம் எங்க தாத்தாவுங்க வித்துட்டாங்க.இவங்களுக்கு பணத்தை சேமித்து வைக்கிற பழக்கம் இருந்ததில்லை.கிட்டத்தட்ட ஒரு தலைமுறையா அப்படியே இருந்திட்டாங்க.தினமும் ஒரு இருபது பேரு வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிடுவாங்களாம்.ஒரு மாதிரி  பந்தாவாகவே வாழ்க்கையை ஓட்டியிருக்கிறாங்க.பத்து ரூபாவைக் கூட சோத்து வைக்கல எல்லோரும் அப்படியேதான் இருந்திருக்கிறார்கள்.ஒரு சிலர்தான் படிச்சிட்டு வேலைக்கு போயிருக்காங்க.பெரும்பாலும் இவங்க வேலைக்குப் போனதில்லை. பென்ஷன் வரும் அதை வச்சி ராஜபோகமாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.அன்மையில் கூட என்னை சந்தித்த ஒரு நண்பர், ‘உங்க தாத்தா பென்ஷன் பணம் ஆயிரம் ரூபா வாங்கும்போது, மாவட்டக் கலெக்டரோட  மாத சம்பளம் 160ரூபா.அதுதான் தமிழகத்தில் பெரிய சம்பளம்.அந்தக் காலத்திலேயே அந்தத் தொகையை விட ஐந்தாறு மடங்கு அதிகமா நீங்க பென்ஷன் வாங்கியிருக்கீங்க’ன்னு சொன்னாரு. ஆனா இதுப்பற்றி எனக்கு  கரெக்ட்டா தெரியல” என்று சொல்லும் அசோக்ராஜா வாரிசுகளுக்கான பென்ஷன் பணம் நிறுத்தப்பட்டது பற்றி ஒரு புதிய செய்தியை சொல்கிறார்.
 “1964ல்தான் பென்ஷன் பணம் நிறுத்தப்பட்டது அப்போது ஆட்சியில் இருந்த ஸ்ரீமாவோ பண்டார நாயக்க ‘நீங்க எங்க நாட்டு மன்னர்னா நீங்க இங்கேதான் இருந்திருக்கனும்.வெளிநாட்டில் இருக்கும் ஒருவருக்கு மானியத்தொகை வழங்க முடியாது அதனால முழுத்தொகையாக ஒரு ஐந்து லட்சம் தருகிறோம்,அதோடு உங்களுடனான அனைத்து தொடர்புகளும் நிறுத்தப்படும்.’னு சொல்லியிருக்காங்க இது 1962ல் நடந்ததாகவும் அப்போது மெட்ராஸ் முதல்வராக இருந்த பீ.டீ.ராஜா எனது தாத்தாவின் நண்பர் அவர் இந்த பிரச்சினை தொடர்பாக இலங்கை அரசோடு பேசியிருக்கிறார்.முன்னால் அமைச்சர் பீ.டீ.ஆர்.பழனிவேல் ராஜாவின் தந்தைதான் இந்த பீ.டீ.ராஜா.ஆனாலும் ஒண்ணும் பண்ண முடியல அப்போ எமது உறவுக்காரர்களில் பெண் வழி வாரிசுகளில் பலர் அந்த செட்டில்மென்டுக்கு சம்மதித்து அவர்கள் கொடுத்த முழுத்தொகையையும் வாங்கிக் கொண்டு இனி பென்ஷன் தேவையில்லைன்னு எழுதி கொடுத்துவிட்டார்களாம்.
அவர்கள் வாங்கிய தொகை இன்னைக்கு பெருமதியில் பல கோடி ஆனா என்ன பண்ணுறது தப்பு பண்ணீட்டாங்க.”என்று சொல்லும் போதே அசோக் ராஜாவின் கண்களில் ஏக்கம் தெரிகிறது.

“நம்மளோட கோரிக்கைன்னு பார்த்தீங்கன்னா கண்டியில அறுபத்து மூன்றாம் ஆண்டுவரை நடைபெற்று வந்ததாக சொல்லப்படும், மன்னரின் நினைவு நாள் விழா தொடர்ந்து நடக்கணும்.அப்புறம் நாங்க இலங்கை வந்தோம்ன்னா எங்களுக்கு மன்னரின் வாரிசு என்பதின் அடிப்படையில் வி.ஐ.பி மரியாதை கொடுக்கணும்,எங்களுக்கு நிறுத்தப்பட்ட சலுகைகளை வழங்கணும்.” என்ற கோரிக்கையோடு முடிக்கிறார்.

Sunday, April 2, 2017

இருள் உலகக் கதைகள்.

தேவா பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்  மணி  ஸ்ரீகாந்தன்.

புளத்சிங்கள நகரத்தை அண்மித்திருக்கும் மல்லிகைப்பூ தோட்டம் இறப்பர் மரங்கள் சூழ்ந்து ஒரு இருண்ட கானகத்தைப் போலத்தான் இருக்கும். பெயரில்தான் மல்லிகைப்பூ இருக்கிறதே தவிர அங்கே மருந்துக்கும் மல்லிகைப்பூ செடி இல்லை. முட் செடிகள் மண்டிய கானகம்தான்!

ஒரு காலத்தில் மல்லிகைப்பூ தோட்டம் இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும் இப்போது அந்தப் பகுதியில் நடுநிசி நேரங்களில் மல்லிகைப்பூ வாசம் காற்றில் கலந்து வருவதாக புளத்சிங்கள பிரதேசத்தில் ஒரு பேச்சு அடிப்படுகிறது. அதனால் இரவு நேரங்களில் ஊரின் ஒற்றையடி பாதையில் ஊர்க்காரர்களின் நடமாட்டம் குறைத்திருந்தது.

அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாகவே மல்லிகைப்பூ தோட்டத்தை இருள் வேகமாக விழுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அப்போது நேரம் மணி ஒன்பதை கடந்திருக்கும். ஊரடங்கியிருக்கும் அந்த நேரத்தில், மேட்டு லயத்து சின்ன ராசு வீட்டில் மட்டும் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. வேலை முடிந்து வீடு வரும் போதே சாரயத்தை குடித்துவிட்டு கொஞ்சம் போதையில் வந்திருந்த சின்னராசு அம்மா சமைத்து வைத்திருந்த சோற்றையும் கோழிக் குழம்பையும் தட்டில் போட்டுக் கொண்டு வீட்டுக்கு வெளியே நிற்கும் புளிய மரத்தடியில் அமர்ந்து ருசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
"ஏண்டா அடங்காதவனே இப்படி ரெண்டுங்கெட்டான் நேரத்துல வெளியே உட்கார்ந்து சாப்பிடுறீயே உனக்கு புத்தியிருக்காடா…எச்சினி ஏதாவது வந்து உன் உடம்புக்குள்ள உட்காரும்டா" என்று  சின்னராசுவின் அம்மா சரசு திட்டினாள்.

“எச்சினியா, வரட்டும் நான் அவள வச்சிக்கிறேன்”ன்னு அவன் திமிராக பதில் சொன்னான்.

“உனக்கு ரொம்பவும் குடித்திமிருடா…உங்க அப்பன் உசிரோட இருந்திருந்தா நீ இப்படி தறுதலையா சுத்துவியா..?” என்று சரசு தனது மகன் சின்னராசுவை வாயக்கு வந்தப்படி திட்டிவிட்டு வீட்டுக்குள் சென்றாள்.

சின்னராசுவின் அப்பா சந்தனம். சில வருடங்களுக்கு முன்னபாக தோட்டத்து தொழிற்சாலைக்கு இறப்பர் மரங்களை வெட்டி சாய்க்கும் போது ஒரு மரக்கிளை அவன் மண்டையில் விழுந்து அவன் அந்த இடத்திலேயே செத்துப்போனான். சரசு தோட்டத்து வேலைக்கு சென்றுவிடுவதால் சின்னராசு புளத்சிங்கள பகுதியை தனிக்காட்டு ராஜாவாக சுற்றி வருவான். கூடாத நண்பர்கள் சகவாசம் அவனை போதைப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாக்கியது. இப்போது அவனுக்கு தினமும் சாராயம் குடித்தால்தான் தூக்கமே வரும்!

சாராயம், பீடிக்காகவே கூலி வேலைக்கு சென்று வருவான். வீட்டில் அவனுக்கு தண்டத்துக்கு சோறுபோடுவது சரசுவின் வேலையாக போய்விட்டது. இரவில் சாப்பிடும் போது வீட்டு முற்றத்தில் இருக்கும் புளியமர அடியில் அமர்ந்து சாப்பிடுவதை வழக்கமாக்கி வைத்திருந்தான்.
தேவா பூசாரி
சின்னராசு அப்படி ருசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பதை புளியமரத்தின் ஒரு கிளையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு கரிய உருவம் வைத்தக்கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. மரத்திற்கு மேலே ஏதோ சத்தம் வந்ததை கேட்டு சின்னராசு மேலே பார்த்தான். அங்கே எந்த சலனமும் இல்லாமல் பூரண அமைதி நிலவியது.

கோழி எலும்பை பற்களால் கடித்து சப்புக்கொட்டினான். அப்போது அவனின் முதுகில் ஏதோ சில்லுன்னு பட்டதை உணர்ந்த அவன் சடாரென திரும்பினான். அப்போது அவன் கண்ட காட்சி இரத்தையே உறைய வைப்பதாக இருந்தது.

இரத்தச் சிகப்பாக பாம்பு மாதிரி மரத்திலிருந்து ஒரு நாக்கு நீண்டு தொங்கியது அதன் முகம் சின்னராசுவின் கண்களுக்கு மங்கலாக தெரிந்தது. அவன் இதுவரை அப்படியொரு அவலட்சணமான உருவத்தை கண்டதில்லை அவ்வளவு கோரமான உருவம்! அப்போது அந்த பகுதி முழுவதும் ஒருவித துர்நாற்றம் குபீரென்று வீச சின்னராசுவின் கைகளில் இருந்த சாப்பாட்டு தட்டு நழுவி விழ அவன் அப்படியே தரையில் மயங்கிச் சாய்ந்தான்.

வீட்டுக்கு வெளியே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தவன் நீண்ட நேரமாகியும் உள்ளே வராததால் சரசு மகனை பார்க்க வெளியே வந்தாள். அப்போது மகன் தரையில் விழுந்து கிடப்பதை கண்ட அவள் இப்படி அவன் விழுந்து கிடப்பது வழக்கமில்லையே என்று எண்ணி மனம் பதைபதைக்க 'அய்யோ ஓடி வாங்களேன்' என்று சத்தம் போட்டாள். அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் ஓடி வந்து சின்னராசுவை தூக்கி வீட்டுக்குள் கொண்டு சென்று கீழே கிடத்தினார்கள். பிறகு அவனுக்கு தண்ணீர் தெளித்து எழுப்பினார்கள். மயக்கம் தெளிந்த அவன் தான் பார்த்த சம்பவத்தை விபரித்தான். அதை கேட்ட சரசுவும் கூடி நின்றவர்களும் உறைந்து போய் நின்றார்கள். அப்போதே அந்த ஊரில் இருக்கும் நல்லக்கண்ணு பூசாரியை அழைத்து வந்து சின்னராசுவுக்கு மந்திரித்து ஒரு பாதுகாப்பு கயிற்றையும் அவன் கையில் கட்டினார்கள்.

அடுத்த நாள் சின்னராசுவும் கூலி வேலைக்கு போனான். சரசு வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து சமையல் வேலையில் ஈடுப்பட்டாள். சின்னராசுவின் வீட்டில் நிலைமை வழமைக்கு திரும்பியிருந்தது.

ஆனால் சின்னராசுவின் உடம்பில் ஏதோ ஒரு புது மாற்றம் ஏற்பட்டு இருக்கிறது என்பதை அவனின் உள் உணர்வுகள் எச்சரித்தன. அதை எதையுமே அவன் கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை. வேலை முடிந்து வீடு வரும் வழியிலேயே சாராயத்தை அன்று கொஞ்சம் அதிகமாகவே வாங்கி வாயில் ஊற்றி தொண்டையை நனைத்துக் கொண்ட ராசு தெருவோர பெட்டிக் கடையில் பருப்பு வடையை வாங்கி சாப்பிட்டபடியே வீடு நோக்கி நடந்தான்.

வீட்டை நெருங்கியதும் சின்னராசுவிற்கு போதை உச்சத்தை தொட்டிருந்தது. சின்னராசு மூக்குமுட்ட குடித்து விட்டு தள்ளாடியபடியே வருவதை வீட்டுக்கு வெளியே நின்றிருந்த சரசு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சின்னராசு வீட்டின் வாசற்படியில் காலை வைத்ததையும் “அடியே சரசு என்னாடி பண்ணுற? சோத்தப் போடு, ஊறுகாயை கொண்டாடீ!” என்று சின்னராசு கத்தியதை கேட்டு சரசு அப்படியே ஆடிப்போனாள்.

‘எவ்வளவு குடித்தாலும் அவன் இப்படி தரக்குறைவான வார்த்தைகளால் தன்னை திட்டியதில்லையே…’ என்று சரசு ரொம்பவே குழம்பிப் போனாள்.

ஆத்திரத்தோடு அவனுக்கு சோற்றை போட்டு கொடுத்தாள். ‘இப்போ போதையில இருக்கிறவனுக்கு என்னா சொன்னாலும் புரியாது விடியட்டும் வச்சிக்குறேன்’ என்று மனதிற்குள் திட்டயபடியே பாயில் சுருண்டாள் சரசு.

வீட்டுக்கு வெளியே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த சின்னராசு ரொம்ப நேரம் கழித்து வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவன் உள்ளே சென்ற சில நொடிகளில் சரசு ‘அய்யோ ஓடி வாங்களே’ன்னு வெளியே ஓடி வந்து கத்தியதை கேட்ட அயல்வர்கள் சரசுவின் வீட்டுக்கு முன்னால் கூடினர். வீட்டுக்குள்ளிருந்து வெளியே தள்ளாடியபடியே வந்து ‘அடியே சரசு நான் உன் புருஷன்டீ! எதுக்கு கத்தி ஊரைக்கூட்டுற’ என்று சின்னராசு சொன்னதை கேட்டு அக்கம் பக்கத்து இளைஞர்கள் அவனை அடிப் பின்னியெடுத்தார்கள். “உன்னோட குடித் திமிருக்கு தாயைக் கூட தெரியலையா" என்று கேட்டு அடித்தால் அவன் கீழே விழுந்து உளறிக் கொண்டிருந்தான். 

தாயிடம் தப்பாக நடக்கும் அளவுக்கு அவனை போதை மாற்றி இருப்பதை நம்ப முடியாத சின்னராசுவின் நண்பர்கள் உடனே ஊர் பூசாரிடம் சென்று குறிபார்த்த போது சின்னராசுவின் உடம்பில் ஒரு தீய சக்தி குடியிருப்பதை அவர் உறுதி செய்தார். ஆனாலும் உடம்பில் கொடூரமான கெட்ட ஆவி குடியிருப்பதால், நல்ல கை தேர்ந்த ஒரு பூசாரியை வைத்து பேயை விரட்டும்படியும் அவர் கூறிவிட்டதால் உடனடியாகவே பேயை விரட்ட சின்னராசுவின் நண்பர்கள் முடிவெடுத்தார்கள்.

அடுத்தநாளே அந்தப் பகுதியில் பிரபல பூசாரியாக விளங்கும் தேவா தனது சகாக்களோடு மல்லிகைப்பூ தோட்டத்திற்கு சென்றார்.சின்னராசுவின் வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே அவரை உள்ளே நுழைய விடாதபடி ஏதோ ஒரு சக்தி அவரை தடுக்க தனது குல தெய்வமான முருகனை நினைத்து மந்திரத்தை உச்சரிக்க அந்த சக்தி விலகி தேவாவிற்கு வழிவிட்டது.
பரிகார பூஜை மன்றில் உடுக்கையோடு அமர்ந்தவர் ரெண்டு பாடல்களை கோபாவேசத்தோடு பாடிய மறுகனமே சின்னராசு பேயாட்டம் ஆடத்தொடங்கினான்.

சில வருடங்களுக்கு முன்னால் இறந்து போன சின்னராசுவின் தகப்பனின் ஆவிதான் அவன் உடம்பில் புகுந்து ஆடுகிறது என்பதை தேவா புரிந்துகொண்டார். தனது மனைவியின் மேல் சந்தேகம் கொண்டவனாக வாழ்ந்த சின்னராசுவின் தகப்பன், மனைவி மேல் கொண்ட பாசத்தால் அவளை கண்கானிப்பதற்காகவும், அவளுக்கு துணையாக இருப்பதற்காகவுமே சின்னராசுவின் உடம்பில் இறங்கியதாக தேவாவிடம் ஒப்புக்கொண்டான். அதனால் தேவாவிற்கும் வந்த வேலை மிகவும் எளிதாக முடிந்து விட்டது. சின்னராசுவின் தந்தைக்கு பிடித்த உணவுகளை சரசு உடனடியாக தயாரித்து கொடுக்க அவற்றை பலநாள் பட்டினி கிடந்தவன் போல சின்னராசுவின் உடம்பில் இருந்த தீய சக்தி மூக்குமுட்ட தின்று தீர்த்த அடுத்த நொடியே அசதியில் அப்படியே படுத்துக்கொண்டது, தேவா தமது மாயா ஜால மந்திர வித்தையால் அந்த தீய சக்தியை பிடித்து போத்தலில் அடைத்தார்.

அப்போதுதான் சின்னராசுவின் அம்மா  சரசுவிற்கு போன உயிர் திரும்பி வந்தமாதிரி நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்.

சுடுகாட்டிற்கு சென்ற தேவா பூசாரி பரிகாரங்களை முடித்து தீய சக்தி இருக்கும் போத்தலை எரியும் நெருப்பில் போட்டார்.       

Saturday, April 1, 2017

பாடலாசிரியர் பிரியனுடன் ஒரு வசந்த மாலை

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

ட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம், கண்ணதாசன், வாலி, வைரமுத்து, நா.முத்துக்குமார், யுகபாரதி என்று கோலோட்சிய  சினிமா பாடலாசிரியர்கள் பட்டியலில் இப்போது முன்னணியில் இருக்கும் இளைய தலைமுறை பாடலாசியர்தான் பிரியன்.'செதுக்கி எடுத்த சிலையைப்போல்..', 'மக்காலேயா.. மக்காலேயா..,' 'மஸ்க்காரா போட்டு மயக்குறியே..,' 'உனக்காக வருவேன்..', உள்ளிட்ட பாடல்களால் இளசுகளின் இதய சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பிரியனை ஒரு வசந்த மாலை வேளையில் சென்னை வளசரவாக்கத்தில் உள்ள அவரது திரைப்பாக்கூடத்தில் சந்தித்துப் பேசினோம்.

உங்களின் பூர்வீகம் எது சென்னையா? என்று முதல் கேள்வியை தொடுத்தபோது…

“சென்னையே முதல்ல நம்ம சென்னை இல்லை.அது வேற விசயம், சென்னப்பநாயக்கர் பட்டணம் என்று கதைகளில் உருவான நகரம்தான் அது. எனது பூர்வீகம் திருச்சிராப்பள்ளி. பிறந்தது, படித்தது எல்லாமே அங்கேதான். எனது குடும்பம் ஒரு தொழிலாளர் குடும்பம். எனது அப்பா ராஜாராமன் கடும் உழைப்பாளி, ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு முன்னுக்கு வந்த மனிதர். அம்மா மல்லிகா அவங்க இல்லத்தரசி. என்னோட உடன்பிறப்புன்னா அண்ணன் மட்டும்தான். அவரு ஐடி துறையில இருக்கார். எங்க குடும்பத்துக்கும் கலைக்கும் சம்பந்தம் கிடையாது.

எனக்கு மட்டும் வந்தது என்றுதான் சொல்லனும். ஆன்மீகம்னு சொன்னா கடவுள் கொடுத்த வரம்னு சொல்லலாம். நாத்திகம்னு சொன்னா ஒவ்வருவருக்கும் பிறவியிலேயே இருக்கக்கூடிய தனித்தன்மைன்னு சொல்லலாம்” என்றவரிடம், அப்போ நீங்கள் ஆன்மீகவாதியான்னு இடைமறித்தோம்.
"எல்லாமும்தான்" (சிரிக்கிறார்) "சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு பாடல்களின் மீது ஆர்வம் இருந்திருக்கும்னு நினைக்கிறேன். எனக்கு ஞாபகம் இருக்கும் நாட்களை கொஞ்சம் மீட்டிப்பார்த்தால் சின்ன வயசுல நான் கேட்ட மாரியம்மன் பாட்டுகளில காற்றாகி கனலாகி…பாடலில் நான் பரவசமாகி அந்த டியூன்னுக்கு நானே சுயமாக அதற்கு வரிகள் எழுதியிருக்கிறேன். நாலு வரி நோட்டு புத்தகத்தில் நான் எழுதியது இன்றும் எனக்கு ஞாபகத்திலிருக்கிறது. ஆனால் அந்த பதிவு பொக்கிஷங்கள் இன்று என்னிடம் இல்லை" என்று நிறுத்திவிட்டு தொடர்ந்தார் பிரியன்,
"அப்படி எழுத ஆரம்பிக்கும்போது இயல்பாகவே எனக்கு தமிழ் மீது ஆர்வம் ஏற்பட்டது. அதற்குப் பிறகு பள்ளிகளில் படிக்கும்போது பேச்சு போட்டி, கவிதைப் போட்டி ஆகியவற்றில் நான் பங்குப்பற்றிய பொழுதுகளில் கிடைத்த கைத்தட்டல்கள் அப்போது எனக்குள் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி. அதுதான் என்னை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியது. அப்போதே என்னைப் பார்த்து எவனாவது ‘நீ வேஸ்ட்டுடா' என்று சொல்லியிருந்தா அப்போதே நான் காலியாகியிருப்பேன். இப்படிதான் என்னோட பயணம் தொடங்கியது. இப்போ எல்லா கவிஞர்களும் ரெண்டு கவிதை எழுதியதுமே புத்தகம் போட்டுடுவாங்க. ஆனா, எனக்கு அதில ஒரு மாற்று சிந்தனை இருந்தது. ஏன்னா புத்தகம் போட்டா ஒரு ஆயிரம் பேருல இருந்து ஐயாயிரம் பேரு வரைக்கும் போய் சேரும். அது போதாது. நான் சொல்லுகிற விசயம் பெரிய அளவுல ரீச்சாகணும் அதுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு சிந்தித்தபோதுதான் சினிமாவில பாட்டு எழுதினா கோடிக்கணக்கான மக்களிடையே ஒரே நாளில ரீச்சாகிவிடலாம் என்று தோன்றியது. பாட்டு பிடிக்குதோ இல்லையோ கேட்டுதானே ஆகனும்! அதனால் சினிமா பாடல் எழுதுவதற்கான முயற்சியில் இறங்கினேன்.

ஆனால் வீட்டில் விரும்பவில்லை. ஏன்னா எனக்கு தமிழ் மீது ஆர்வம் இருந்ததால் அதையே படிக்கலாம்னு நினைச்சபோது அப்பா அதெல்லாம் சரிப்பட்டுவராது தொழில்முறை சார்ந்த கல்வியையே தேர்ந்தெடு என்று சொன்னாரு. அதில் தவறு இல்லை. ஒரு பெற்றோரா அவங்க செய்தது சரிதான். அதை நோக்கி படின்னு சொன்னப்போது நான் முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். அப்புறம் நான் பி.காம் எடுத்தேன். பி.காம் படித்தாலும் நான் இருந்தது என்னவோ எம்.ஏ தமிழிலதான். நான் ஒரு கவிஞனாக இருந்ததால சமூகம் சார்ந்த கோபம் எனக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. அதனால நான் முதலில் கல்லூரி சேர்மனாக  இருந்தேன். அதன் பிறகு திருச்சி மாவட்டம் முழுவதற்கும் கல்லூரி மாணவர் தலைவராக சமூகம் சார்ந்த பயணத்தில் இறங்கினேன்.

அதன் பிறகு கல்லூரி வாழ்க்கையை நிறைவு செய்தவுடன். நான் கல்லூரி மாணவராக செயல்பட்டதினால் என்னை அரசியல் கட்சிகளில் சேரும்படி அழைப்பு வர ஆரம்பித்தது. எனக்கு அப்போதே அதில நல்ல தெளிவு இருந்ததினால் நான் அரசியலில் இறங்க மறுத்து விட்டேன். ஆனாலும் அவர்கள் என்னை விடவில்லை எனக்கு நெருக்கடி கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அப்போது எனது ஆயுதத்தை வீட்டில் நான் பயன்படுத்தினேன். எனது எதிர்கால திட்டமே சென்னைக்கு போய் சினிமாவில பாட்டு எழுதுவதுதான். அதனால் அந்த நேரத்தை நான் சரியாக பயன்படுத்தினேன். ‘இங்கேயே இருந்தா நான் அரசியலில் சேர வேண்டியிருக்கும் அதனால நான் சென்னைக்கு போய் எதாவது வேலை செய்கிறேன்’ என்று அப்பாவிடம் அனுமதி கேட்டப்போது அவர் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் வழியை திறந்துவிட்டார். 2003ம் ஆண்டு சென்னைக்கு வந்துவிட்டேன். வந்து ஒரு இரண்டு வருடம் சின்ன சின்ன வேலைகளை செய்தேன். பிறகு முழு மூச்சாக பாட்டெழுதுகிற முயற்சியில் இறங்கினேன்.

இதுல பெரிய வேடிக்கை எனக்கு சினிமா தெரியாதுங்கிறது. ரெண்டாவது, ஆனா நமக்கு சென்னையே தெரியாது என்கிறது. நாம் ஊரில இருந்து வந்தோம். சென்னையை பழகி, சினிமாவை அறிந்துகொள்ள நான் போராடிய அந்தக் காலம் மிகவும் கொடுமையானது. அந்த நாட்கள்தான் என்னை செதுக்கி புடம் போட்டன" என்று பழசை நினைத்து நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டவரிடம் முதல் படமே தமிழ் படமா? என்று கேட்டோம்.

“முதலில் எனக்கு மொழிமாற்று படங்கள்தான் கிடைத்தன. அந்த நூலை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டு அதில் பயணம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். அப்போ வெளிவந்த மொழிமாற்று படங்களுக்கு நான்தான் பாட்டு எழுதினேன். ‘பிரியன் ரொம்ப நல்லா எழுதுறாரு’ என்று நிறைய டப் படங்கள் எனக்காக வரிசைக் கட்டி நின்றன. அதிலிருந்த வட்டம் விரிகிறது. அப்போது அதிலிருந்து ஒருத்தர் நேரடி தமிழ் படம் எடுத்த போது எனக்கு வாய்ப்பு கொடுத்தார். 'ஆட்டம்' தான் எனது முதல் தமிழ்ப் படம். முதலில் ஒரு பாட்டு எழுதுவதற்குதான் எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. நான் எழுதிய பாடல் பிடித்துவிட அந்தப் படத்தின் அனைத்து பாடல்களையும் எழுத எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. தெலுங்கின் பிரபல இசையமைப்பாளரான ராஜ்கோட்டின் உதவியாளர் பவன் நாராயணன் இந்தப் படத்துக்கு இசையமைத்திருந்தார்.
அந்தப்படத்தின் துவக்கப் பாடலில் ஏதாவது வித்தியாசம் செய்யணும் என்று நினைச்சேன். அதன்படி, தமிழில் ஏகாரம்னு சொல்லுவாங்க. ‘ஏ’ன்னா ஏற்றத்தை குறிக்கும். அதனால அந்தப் பாட்டு முழுவதையும் ஏகாரத்தில் முடித்தேன்.

‘பதினெட்டு வயது பருவக் காற்று என்னை தீண்டியதே..

இருபது வயது மூச்சுக் காற்றில் இதயம் மேய்கிறதே…

என் பேச்செல்லாம் மடிகிறதே..' என்று ஏகாரத்தில் பாடலை முடித்திருந்தேன். கண்ணதாசனும் எம்.எஸ்.வி.யும் இணைந்து மே.. என்ற சொல்லில் ஒரு பாடலை முடித்திருந்தார்கள். நானும் முதல் முயற்சியாக முதல் தமிழ் பாட்டை ஏற்றத்தில் தொடங்கினேன். அதன்பிறகு என்னை தமிழ் திரையுலகில் அடையாளப்படுத்தியது இயக்குனர் மிஷ்கினின் சந்திப்புதான். ஒரு நாள் மிஷ்கினின் உதவி இயக்குநர் ராஜன் மாதவன் என்னிடத்தில் வந்து ‘மிஷ்கின் அஞ்சாதே படத்துக்கு ஒரு மெல்லிசை பாணியில் பாடல் கேட்கிறார் இதுவரை ஒரு மூன்று பாடலாசிரிடம் கேட்டு பார்த்துட்டாரு ஆனா சரியா உட்காரல அதனால நீங்க வாங்க போய் பார்த்துட்டு வரலாம்’ என்று சொல்ல நான் மறுத்து விட்டு ‘உங்ககிட்டே பாட்டுக்கான பல்லவியை தாரேன் அதை அவரிட்ட கொடுத்து பாருங்க பாடலாசிரியர் யாருன்னு சொல்லாதீங்க அவருக்கு வரிகள் பிடித்திருந்தா பண்ணலாம்’ என்று சொன்னேன். அவரும் நான் கொடுத்து அனுப்பிய மூன்று பல்லவிகளையும் கேட்டுப் பாhத்தார். அவருக்கு பிடித்துவிட, எனக்கு வாய்ப்பு கொடுத்தார்.’ மனசுக்குள் மனசுக்குள் புது மழை..’தான் அந்தப் பாட்டு என்னோட லைப்புக்கு பெரிய பிரேக் கொடுத்தது; படமும், பாட்டும் செம ஹிட்டு.

அதன்பிறகு விஜய் ஆண்டனியுடன் நிறைய ஹிட் பாடல்கள் கொடுத்திருக்கிறேன். இதுவரைக்கும் நானுநூறுக்கும் மேற்ப்பட்ட பாடல்களை படைத்திருக்கிறேன்” என்றவரிடம் தமிழ் பாடலாசிரியர்களில் சிலர் ஆங்கிலம் கலக்காத தனித் தமிழில் மட்டுமே பாடல் எழுதுவேன்’ என்று ஒரு எல்லை வரையரை வைத்திருக்கிறார்களே எப்படி? என்றோம்.

“அப்படினா நீங்க ஒரு இயல்பு வாழ்க்கை வாழ முடியாது. நான் பொய் சொல்ல விரும்பல. நடிக்க விரும்பல சுத்தத் தமிழில் ஒரு தமிழனை பேச சொல்லுங்க பார்ப்போம். அந்தக் கால கட்டத்தை நாங்க கடந்துட்டோம்ங்க! நாம் பேசுகிற தமிழே மணிப்பிறவாள நடைதான். எவன் சுத்தத் தமிழ் பேசுறான்? அப்படியே நீங்க ஆங்கிலம் தவிர்த்து பேசினாலும்கூட நம்ம மொழியில அறுபது சதம்தான் தமிழ் இருக்கு. மற்ற முப்பது சதவீதம் சமஸ்கிருதமும், பத்து வீதம் இந்தி, உருது உள்ளிட்ட கலவையையும் கலந்து பேசுறோம். ஆங்கிலத்தை தவிர்த்து விட்டாலே தமிழில் பேசியதாக கருதிவிட முடியாது. அப்போ புதுப்புது கண்டுபிடிப்புகளை நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க? அப்படினா நீங்க தமிழில பேசவே முடியாது. சரி அப்போ நான் வெளியில அப்படி நடிச்சேன்னு வச்சுக்கிட்டாலும், வீட்டுக்குள்ள பொண்டாட்டி புள்ளக்கிட்டே எப்படி இருப்பேன்? அப்போ பிரியன் என்பவன் யாரு? வீட்டுக்குள்ள ஒரு பிரியன் வெளியே ஒரு பிரியனா? நான் என் மனைவியிடம் ‘இல்லாள், இன்று என்ன சமைத்தீர்கள்?’ன்னு கேட்க முடியுமா? நான் முடிந்தளவு என் மொழியை காப்பாற்ற முயற்சி செய்வேன். ஆனா அதுல இன்னொரு விசயமும் இருக்குங்க சினிமா பாடல் என்பது ஒரு டீம் வேர்க் அப்படியே நான் என் இஷ்டப்படி செய்யனும்னா நான் பாட்டு எழுத முடியாது. கவிதை புத்தகம்தான் போடணும்” என்று கொஞ்சம் கொதித்து ஆறியவரிடம்,

சினிமாவில் குறிப்பிட்ட ஒரு நடிகருக்கு பாடல் எழுதுவது ஒரு பெரிய வரம்’ என்று நினைக்கிறீர்களா? என்று கேட்டோம்.

“சிவாஜிக்கும், எம்.ஜி.ஆருக்கும் எழுதியிருந்தால் அப்படி நினைத்திருப்பேன்.”

நீங்கள் தத்துவ பாடலாசிரியர் அல்லது குத்து பாடலாசிரியர் என்று தனித்துவ அடையாளத்திற்காக முயற்சி செய்கிறீர்களா?

“நான் வாலி மாதிரி ஆல்ரவுண்டரா வலம் வருவதையே விரும்புகிறேன். ஆனால் எனக்கு எல்லா கவிஞர்களின் பாதிப்பும் இருக்கிறது. ஏனென்றால் கண்ணாதசன் சொல்லாததைக்கூட ஒரு கிராமத்து கவிஞன் சொல்லிவிடுவான். கண்ணதாசனும், வாலியும் யதார்த்த கவிஞர்கள். நானும் யதார்த்தமாக இருப்பதால் அவர்களை ரொம்பவும் ரசிக்கிறேன். கண்ணதாசனின் எழுத்துக்கள் என்பது தன் வாழ்விலிருந்து பிறக்கக்கூடிய யதார்த்தமான வார்த்தைகள். சொன்னது நீதானா.., நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால்.., சிவகாமி மகனிடம் …., என்று தனது வாழ்க்கையை பதிவு செய்துவிட்டு சென்றவர் கண்ணதாசன். வாலி என்னபவர் அந்த ஓசைக்கு நூறுக்கு நூறு சதவீதம் பொருந்துகிற பாடல்களை எழுதியவர். உதாரணத்துக்கு வலையோசை கலகலவென கவிதைகள் படிக்குது குளுகுளு தென்றல் காற்றும் வீசுது… பாடலை கேட்டாலே புரிந்து கொள்ளலாம். அதையும் தாண்டி எல்லா பாட்டையும் எழுதலாம்டான்னு கற்றுக் கொடுத்தவர் அவர்தான். நான் நல்ல கருத்தாழம் கொண்ட பாடல்களை மட்டுமே எழுதுவேன். செக்ஸ் பாடல்களை நினைத்துக்கூட பார்க்கமாட்டேன்னு  நான் உட்கார்ந்தா நான் காலியாகிடுவேன். நான் இதைதான் செய்வேன்னு பிடிவாதமா இருந்தேன்னா நம்மளால வாழ முடியாதுங்க.. எல்லாத்துலயும் நம்ம திறமையை நிரூபிக்கணும். காமம் எழுத மாட்டேன்னு சொல்லுறத நான் விரும்பல, ஏன்னா நம்ம இலக்கியத்தில் இல்லாத காமமா?

‘உயிர் தவ சிறிது காமமே பெரிது’ன்னு குறுந்தொகையில்  ஒரு பாடல் வருகிறது. உயிர் எனக்கு சிறிது காமம் மட்டுமே பெரிது, நான் செத்தாலும் பரவாயில்லை எனக்கு செக்ஸ்தான் வேணும்னு ஒரு பொண்ணு பாடுவதாக அதில் உள்ளது. இதைவிட வேறு காமம் பற்றிய பதிவை இலக்கியங்களிலிருந்து நான் சொல்லணுமா? அதனால் நான் எதையும் தவிர்க்க விரும்பவில்லை” என்று தடாலடியாக ஒரு போடு போட்டார்.
பிரியன் நடத்தி வருகிற தமிழ் திரைப்பாக்கூடம் பற்றி அவரிடம் கேட்டதற்கு, “அது என்னனோட நீண்ட கால கனவுத்திட்டம். நான் நிறைய அவமானங்களையும், துயரங்களையும் சந்தித்து பெரிய போராட்டத்துக்கு மத்தியில் இன்னைக்கு ஜெயித்திருக்கிறேன்.

அந்த நேரத்தில் எனக்கு வழி காட்டவோ எனக்கு கரங் கொடுக்கவோ யாரும் கிடையாது. அந்த விசயத்தை யோசித்து பார்த்தேன். எவ்வளவோ விசயத்துக்கு வேடந்தாங்கள் மாதிரி கட்டமைப்பு இருக்கு. சினிமாவில இசை, எடிட்டிங், கேமரா, நடிப்பு, இயக்கம் என்று எல்லாத்தையும் கற்று கொடுக்கிறார்கள். ஏன் பாடலையும் அப்படி கற்றுக்கொடுக்கலாமேன்னு தோணுச்சு. பாட்டுதான் சினிமாவுக்கு பிரதானம். ஆனால் அதை முறையாக யாரும் கற்றுக்கொடுக்க முன்வரலை. இப்போ சென்னைக்கு வெளியில கிராமங்களிருந்து என்னை மாதிரி சினிமாவுல பாட்டு எழுதணும்ங்கிற கனவுல சென்னைக்கு வர்ரவங்களுக்கு வழிகாட்டனும் என்பதே என்னோட நோக்கமே. இப்போ எந்தப் பணக்காரணும் ஏசி ரூம்ல தூங்குறவனும் பாட்டு எழுத மாட்டான். போராட்ட உணர்வு கொண்டவன், பசியில இருக்கிறவன், புரட்சியாளன் ஆகியோர்தான் பாடல் எழுத வருவான் ஆனால், அவனுக்கு பொருளாதார வசதி இருக்காது. வழிக்காட்ட ஆள் இருக்காது. அதனால அப்படியானவங்களுக்கு வழிக்காட்டி கவிஞர்களை உருவாக்குவதுதான் எனது திரைப்பாக்கூடத்தின் பணியாகும். உலகத்திலேயே பாடல் எழுதுவதற்கான முதல் கட்டமைப்பு இது மட்டுமே. இதுவரைக்கும் இதில நாலு 'பெட்ஜ்' படித்து முடித்திருக்கிறார்கள். நேர்காணல் வைத்து வருடத்திற்கு ஒரு வகுப்புக்கு முப்பது பேரை மட்டுமே தெரிவு செய்கிறோம். மாதத்திற்கு நான்கு நாட்கள் மட்டுமே வகுப்பு நடைபெறும். புத்தகங்கள் அனைத்தும் இலவசமாக வழங்குகிறோம். வகுப்புக்கான நிர்வாக செலவுக்காக மட்டுமே பணம் செலுத்த வேண்டும். கொழும்பிலிருந்து கூட வகுப்புக்கு வருவதற்கு அழைப்பு வருகிறது. இதுவரை நடைபெற்ற வகுப்புகளில் கற்றவர்களில் பதினோறு பேர் தேர்வாகி இப்போது தமிழ் சினிமாவில் பாடல் எழுதும் வாய்ப்பை பெற்றுள்ளார்கள்” என்று தனது நேர்காணலை பிரியன் நிறைவு செய்தார்.

Friday, March 31, 2017

face பக்கம்

நகைச்சுவை நடிகர் டொன் பொஸ்கோ நினைவுகள்.

நேர்காணல்:  மணி  ஸ்ரீகாந்தன்.

நம் நாட்டின் சிங்கள,தமிழ் சினிமா உலகில் நகைச்சுவை நடிகர்களில் நாகேசுக்கு நிகராக வலம் வந்த நடிகர்தான் டொன் பொஸ்கோ.
இலங்கை நாடக,சினிமா வரலாற்றில் கடந்த இரண்டு தசாப்த காலங்களுக்கு மேலாக நகைச்சுவை நடிகராக உலா வந்த டொன் பொஸ்கோ ‘எங்களில் ஒருவன்’ திரைப்படத்தில் கதாநாயகனாகவும் தனது திறமையை நிரூபித்தவர். இலங்கை தமிழ் கலையுலகில் சிரிப்பு நடிகர் என்று பெயர் பெற்றவர் இன்று உயிரோடு இல்லை என்றாலும், அவரை சந்தித்து உரையாடிய அந்த இனிமையான பழைய நினைவுகளை மீட்டிப்பார்ப்பதும் ஒரு மகிழ்ச்சிதானே…

கொச்சிக்கடை பிக்கரிங் வீதியில் நடிகர் டொன் பொஸ்கோ வசிப்பதாக தகவல் கிடைத்ததை அடுத்து எமது தேடலை கொச்சிக்கடை பிக்கரிங் வீதியில் மேற்கொண்டோம். அந்த ஒழுங்கையின் இரண்டு புறங்களையும் நெரிசலாக ஆக்கிரமித்திருக்கும் வீடுகளைக் கடந்து உள்ளே சென்றோம். எதிர்ப்பட்ட வீடுகளில் வாழ்ந்தவர்களிடம் டொன் பொஸ்கோ பற்றி விசாரிக்க, யார் அது? என்று திருப்பிக் கேட்டார்கள். எழுபதுகளில் புகழின் உச்சத்திலிருந்த ஒரு நகைச்சுவை நடிகரை பிக்கரிங் தெருவில் உள்ளவர்களுக்கு தெரியவில்லை. வேதனைப்பட்டோம். சிறிது தூரம் கடந்து சென்றதும் அந்த ஒழுங்கையின் கடைசி வீட்டில் முன் நின்றிருந்த ஒரு மூதாட்டியிடம் இங்கே டொன் பொஸ்கோன்னு.... என்று நாம் அவரின் பெயரை உச்சரிக்கும் போதே ஆமா இங்கேதான் இருக்கிறாரு... நீங்க வந்த வழியிலேயே திரும்பிப் போனா இங்கிருந்து நாலாவது வீடு...’ என்று தகவல் சொன்னார்.... அப்படியே செய்ய, ஒரு வீட்டின் முன்னால் உள்ள கட்டைச் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு கட்டம் போட்ட சாரம் அணிந்து மேல் சட்டை அணியாமல் உடல் தளர்ந்த ஒல்லியான ஒரு மனிதர் பீடி குடித்துக் கொண்டிருந்தார்.
எங்களில் ஒருவன் படத்தில் நாயகன்
டொன் பொஸ்கோ,ஏகாம்பரம்,மணிமேகலை.
அவரிடம் இங்கே நடிகர் டொன் பொஸ்கோ வீடு எது? என்று நாம் கேட்க. நான் தான் டொன் பொஸ்கோ என்றார் அவர். அப்படி சொன்னதும் எனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது! ஒரு காலத்தில் இலங்கை தமிழ் சினிமாவில் நகைச்சுவை நடிகனாக கதாநாயகனாக உலா வந்தவர் இன்று ஆளடையாளம் தெரியாமல் கவனிப்பாரற்ற நிலையில் கலையுலகம் மறந்து போன ஒரு மனிதனாக இங்கே வாழ்கிறாரே...

வீட்டிற்குள் வாங்க என்று எம்மை அழைத்தவர், சுவரை பிடித்துக் கொண்டு முன்னே நடக்க அவரை பின் தொடர்ந்து நாமும் அந்த வீட்டினுள் சென்று அவர் காட்டிய கதிரையில் அமர்ந்தோம். ஞாபக வீதிக்காக தன்னையும் மறக்காமல் வந்து சந்தித்ததற்காக எமக்கு டொன் பொஸ்கோ நன்றி சொல்லிவிட்டு தமது அந்தக்கால அனுபவங்களை இனிக்க இனிக்க பேசினார் டொன் பொஸ்கோ.

‘ஜிந்துப்பிட்டி வைத்தியசாலையில் தான் நான் பிறந்தேன். கொச்சிக்கடைதான் என் பூர்வீக மண். என் குடும்பத்தில் நான் நாலாவது பிள்ளை. அப்பா தோமஸ் பெர்னாண்டோ, அம்மா அந்தோனியம்மாள்.

என் அப்பா மீது எனக்கு ரொம்பவும் பிரியம். அதற்கு ஒரு காரணமும் இருக்கிறது. ஏனென்றால் அப்பா எனக்கு பூரண சுதந்திரம் தந்திருந்தார். கேட்கும் போதெல்லாம் சினிமா பார்க்க காசு தருவார். அதனால் தான் என்னவோ நான் அதிகம் படிக்கவில்லை. பாடசாலை வகுப்பில் அமர்ந்ததை விட நான் பட மாளிகையில்தான் அதிகம் நேரம் அமர்ந்திருக்கிறேன்.

கொச்சிக்கடையில் இருந்த அப்புத்தோட்ட ஸ்கூலில்தான் அரிவரி படித்தேன். அந்தப் பாடசாலைதான் இன்று சென் அந்தனீஸ் பாடசாலையாக விளங்குகிறது. அங்கே ராசையா மாஸ்டர்தான் எனக்கு ‘அ’ எழுத கற்றுக்கொடுத்தார்.

ஆறாவது வரை அப்புத்தோட்ட ஸ்கூலில் படித்தேன் என்று சொல்லலாம்.

சின்ன வயதில் அதிகமாக நான் படம் பார்த்த தியேட்டர் கெயிட்டியும், செல்லமஹாலும் தான். இன்றும் அந்த இடத்தை கடக்கும் போது கெயிட்டி படமாளிகை கதிரையில் அமர்ந்து எம். ஜி. ஆர். வாள் சண்டை போடும் போது கட்டை விரலையும் ஆள்காட்டி விரலையும் வாயில் வைத்து நான் அடிக்கும் அந்த விசில் சத்தம் இன்றும் என் காதுகளுக்குள் கேட்பது போன்ற ஒரு பிரமை எனக்கு ஏற்படுகிறது. பத்து வயதிலேயே நான் எம். ஜி. ஆரின் தீவிர ரசிகனாக மாறிவிட்டேன். அண்ணனுக்கு தெரியாமல் அவரின் சிவப்பு கலர் கைக்குட்டையை எடுத்து இடதுகை மணிக்கட்டில் எம். ஜி. ஆர். போல் கட்டிக்கொண்டு திரிந்த அந்த காலத்தை நினைத்தால் இன்றும் இனிமையாக இருக்கிறது...’ என்று அந்தக் காலத்தை நினைத்து உள்ளம் பூரிக்கும் பொஸ்கோவிடம் கலையுலக பிரவேசம் பற்றி கேட்டோம்.

‘என் குடும்பத்தில் என் பெரியம்மாவின் மகனான ரொசாரியோ பீரிஸ் ஒரு நாடகக் கலைஞர். லண்டன் கந்தையா நாடகத்தில் காசிம் காக்கா என்ற பாத்திரத்தில் நடித்ததின் மூலம் புகழ்பெற்று விளங்கினார்.

நாடகங்களில் முஸ்லிம் கதாபாத்திரத்தை முதல் தடவையாக செய்தவர் என் அண்ணன் தான். அதன் பிறகுதான் ராமதாஸ் மரிக்கார் என்ற பாத்திரத்தையும் ஜவாஹர் அபுநானா என்ற பாத்திரத்தையும் இலங்கை ரசிகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்தார்கள். அப்படி அவரின் நாடகங்களை பார்க்க சென்றவன் தான் நான். அப்போது நான் ஒரு நாடக கலைஞனாக வருவேன் என்று நினைத்துக் கூட பார்த்ததில்லை. அது ஒரு விபத்து என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கொச்சிக்கடை அந்தோனியார் ஆலயத்திற்கு பக்கத்தில் எனது நண்பர் கடை வைத்திருந்தார். அவரின் பெயர் கணேஸ். மேலும் எனக்கு ஒரு நாலு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். எங்கு சென்றாலும் நாங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாகத்தான் செல்வோம். அந்தக் குழுவில் நான்தான் ரொம்பவும் குறும்பான ஆள். நகைச்சுவையாக பேசுவேன். ரோட்டில் செல்லும் இளம் பெண்களை கிண்டல் செய்வது கலாய்ப்பது போன்ற விடயங்களில் நான்தான் முதல் ஆளாக இருப்பேன். அப்போதுதான் ஒரு நாள் எனது நண்பர்களில் ஒருவரான செல்வராஜ் ‘எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் நாடகம் போடுகிறார் அதில் ஒரு நகைச்சுவை வேடம் செய்ய ஆள் தேடுகிறார்கள். நீ நடிக்கிறியா! என்று என்னிடம் கேட்டார். நானோ நான் நாடகம் நடிப்பதா நமக்கு அதெல்லாம் சரி வராதுங்க!’ என்று ஒதுங்கிக் கொண்டேன். ஆனால் அவர் விடவில்லை ‘உனக்குள் ஒரு திறமை ஒளிந்திருக்கு. அதை வெளிப்படுத்தினால் உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கு’ என்று எனக்கு ஆலோசனை சொல்ல, ‘சரி எல்லோரும் சொல்கிறார்களே முயற்சி செய்து பார்ப்போம்’ என்று நடிக்கச் சம்மதித்தேன்.
அலெக்ஷாண்டர் பெர்னாண்டோ,
ஏ.நெயினார்,டொன் பொஸ்கோ,
எஸ்.செல்வசேகரன்,ஜவாஹர்.
1969 நவம்பர் 14ம் திகதி கலியுக வரதன் என்ற நாடகத்தில் நகைச்சுவையான அப்பா வேடத்தில் நடித்தேன். அந்த நாடகத்தில் எஸ். டி. தங்கராஜா கதாநாயகனாக நடித்தார். நாடகத்தில் நடித்து முடிந்ததும் எல்லோரும் என்னைப் பற்றியே பேசினார்கள். டொன் பொஸ்கோ என்கிற புது ஆளோட நடிப்பு பிரமாதமாக இருக்கு என்று என்னை புகழ்ந்து பேசினார்கள். அதற்கு பிறகு தொடர்ந்து நடிக்க வேண்டும் என்கிற வெறி எனக்குள் வேர்விடத் தொடங்கியது. பிறகு தொடர்ந்து நாடகங்களில் நடித்தேன். உதயசூரியன் நாடக மன்றம், கலைவாணர் நாடக மன்றம், உள்ளிட்ட பல நாடக மன்றங்களின் நாடங்களில் நடித்தேன். சரஸ்வதி மண்டபம், லயனல் வென்ட், வை. என்.பி. என எனது நகைச்சுவை நடிப்பால் கொழும்பின் நாடக அரங்கங்கள் சிரிப்பொலியில் அதிர்ந்தன’ என்று தமது நாடகப் பிரவேசம் பற்றி விபரிக்கும் டொன் பொஸ்கோ, கலையுலகில் தாம் சந்தித்த நண்பர்களில் நினைவில் நிற்பவர்களைப் பற்றி இப்படி சொல்கிறார் :-

‘நம் நாட்டு கலைஞர்களில் ஸ்ரீசங்கர், கலைச்செல்வன், லத்தீப், கே. ஏ. ஜவஹர் உள்ளிட்டோருடன் நடித்திருந்த அந்தக் காலம் பொன்னானது மறக்க முடியாதது அதை இன்று நினைத்தாலும் இனிக்கிறது. அன்று நான் சந்தித்த இனிமையான கலைஞர்களில் வி. கே. டி. பாலனையும் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். அவர் இளங்கலைஞர் மன்றம் என்ற நாடக அமைப்பை நடத்தி வந்தார்.

அவரின் பணத்திரை நாடகத்தில் தான் பாலனின் அறிமுகம் எனக்குக் கிடைத்து. நாடக தயாரிப்பு நடிப்பு என்று அவரின் கலைப் பயணம் தொடர்ந்தது. இலங்கை நாடக கலைஞர்களுக்கு ஊக்கமும், ஆர்வமும் தந்த ஒரு உன்னதமான மனிதர் வி. கே. டி. இடையில் எமது கலையுலகில் இருந்து விடைபெற்று இந்தியாவிற்கு சென்று விட்டார். சில காலத்தின்பின் இங்கே தனது திருமணத்திற்கு இலங்கை வந்திருந்தார். கொழும்பு ரண்முத்து ஹோட்டலில் அவரின் பதிவு திருமணம் நடைபெற்றது. அதற்கு இலங்கை கலைஞர்கள் அனைவரையும் அழைத்திருந்தார். நானும் சென்றிருந்தேன் அந்த நிகழ்வில்தான் வி. கே. டியை கடைசியாக சந்தித்தது. அதற்குப் பிறகு நான் அவரை சந்தித்ததே இல்லை. இப்போது கூட அவரின் மகள் திருமணத்திற்கு என்னை மறக்காமல் நினைவில் வைத்து அழைப்பிதழ் அனுப்பியிருக்கிறார். எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனாலும் அவரின் திருமணத்திற்கு சென்னை சென்று கலந்து கொள்ளும் அளவில் இந்த ஏழைக் கலைஞனுக்கு வசதி இல்லீங்களே...’ என்று எம்மை பார்த்து அவர் கேட்டபோது துக்கம் அவரின் தொண்டையை அடைத்தது.

சினிமா பிரவேசம் பற்றி கேட்டோம்.

‘அப்போ வி. பி. கணேசன், ‘புதிய காற்று’ படம் செய்து மெகா வெற்றிபெற்றிருந்த நேரம். அடுத்ததாக அவர் ‘நான் உங்கள் தோழன்’ படம் தயாரிக்கப் போவதாகவும் எனக்கு அதில் ஒரு நகைச்சுவை வேடம் இருப்பதாகவும் கூறி கலைச்செல்வன் என்னை அழைத்துச் சென்றார். அந்தப் படத்தின் கதை வசனத்தை கலைச் செல்வன் தான் எழுதினார். எஸ். வி. சந்திரன் படத்தை இயக்கினார்.

படத்தில் பண்ணையார் வேடத்தில் ஜவஹர் நடித்தார். அவரின் அடியாட்களாக கந்தா, கடம்பா, கார்த்திகேயா, மாரிமுத்து என்ற நகைச்சுவை பாத்திரங்கள். அதில் மாரிமுத்துவாக நான் நடித்தேன். அதன் படப்பிடிப்பு மட்டக்களப்பில் நடைபெற்றது. அப்போது நான் மீன் கடையில் வேலை பார்த்து வந்தேன். முதலாளியிடம் ஒரு கிழமையில் மட்டக்களப்பிற்கு சென்று வந்து விடுவதாக கூறி லீவுபெற்று மட்டக்களப்புக்கு சென்றேன். அங்கே படப்பிடிப்பு ஒன்றரை மாதங்கள் தொடர்ந்து நடந்தது. அதன் பிறகு கொழும்புக்கு வந்தேன். மீன் கடை வேலை பறிபோனது. நான் உங்கள் தோழனில் நடித்ததற்காக எனக்கு 300 ரூபா சம்பளம் தந்தார்கள். நான் உங்கள் தோழன் படம் செய்வதற்கு முன்பாகவே இரண்டு சிங்களப் படத்தில் நடித்திருந்தேன். அதில் ஒன்றுதான் விஜயகுமாரதுங்க நாயகனாக நடித்திருந்த ‘கீத்திகா’ அந்தப் படம் தான் பிறகு தமிழில் அனுராகமாக வெளிவந்தது.

நான் உங்கள் தோழனை தொடர்ந்து எஸ். வி. சந்திரன் இயக்கிய ‘எங்களில் ஒருவன்’ படத்தில் எனக்கு கதாநாயகன் வேடம் கிடைத்தது. கதாநாயகியாக ஒரு சிங்கள நடிகை நடித்தார். அவர் பெயர் காஞ்சனா. இதன் படப்பிடிப்பு யாழ்ப்பாணத்தில் இரண்டு மாதங்கள் நடைபெற்றது. கதாநாயகன் அந்தஸ்த்து கிடைத்ததற்கு பிறகு எனது புகழ் மேலும் அதிகரித்தது. பிறகு வி. பி. கணேசனின் நாடு போற்ற வாழ்க படத்திலும் நகைச்சுவை வேடம் கிடைத்தது. இந்திய படங்களில் ‘இரத்தத்தின் ரத்தமே’ படத்தில் நாகேசுவின் நண்பனாக நடிப்பவருக்கு டப்பிங் செய்தேன். அதன் பிறகு எனக்கு பிரைட்டன் ஹோட்டலின் உரிமையாளர் அரியரட்ணம் தயாரித்த ஜெய்சங்கர் நாயகனாக நடித்த ‘உயர்ந்தவர்கள்’ படத்தில் நடிக்க எனக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. படத்தில் வாகனம் திருத்தும் கடை வைத்திருக்கும் நாகேஷிடம் வேலைபார்க்கும் ஊழியனாக நான் நடித்தேன். அந்தப் படப்பிடிப்பிற்கு நடிகர் சரத்பாபு வந்திருந்தார். இதன் முதற்பட்ட படப்பிடிப்பு இரத்மலானையில் நடைபெற்றது. படப்பிடிப்பு நடந்துகொண்டிருக்கும் போது ஒரு செய்தி வந்து படப்பிடிப்பு குழுவினரை அதிர்ச்சியடைய செய்தது.

தமிழர்களுக்கு எதிரான கலவரம் பாணந்துறையில் இருந்து தொடங்கிவிட்டதாகவும் இன்னும் சில மணி நேரங்களில் அது கொழும்பையும் ஆக்கிரமிக்கும் என்றும் அந்தத் தகவல் சொன்னது. இதையடுத்து அவசர அவசரமாக இந்திய படப்பிடிப்பு குழுவினர் அங்கிருந்து புறப்பட்டு தமிழகம் செல்ல ஆயத்தமானார்கள். நானும் ஒரு வாகனத்தில் ஏறி கொச்சிக்கடைக்கு வந்தேன். அப்போது இப்பகுதியில் பல தமிழ் கடைகள் தீப்பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தன. அதன் பிறகு உயர்ந்தவர்கள் படப்பிடிப்பு நடைபெறவில்லை. படமும் வெளிவந்ததாகவும் எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்று தமது சினிமா வாழ்க்கை பற்றி பெருமூச்சி விடுகிறார் டொன் பொஸ்கோ.

காதல் பற்றி இந்த சிரிப்பு நடிகரின் அனுபவம் எப்படி என்று தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டோம்.

எங்களில் ஒருவன் படப்பிடிப்பில் உதவி இயக்குனர்
அன்டன் கிங்ஸ்லி,டைரக்டர் எஸ்.வி.சந்திரன்,ஏகாம்பரம்,
டொண்பொஸ்கோ,ஒளிப்பதிவாளர் செல்லதுரை,
மணிமேகலை ஆகியோர்.
‘காதல் இல்லாமல் ஒருவன் வாழ முடியுமாங்க? எனக்கும் ஒரு காதல் வந்தது. அப்போ நான் கூட்டாஞ்சோறு சமைத்து விளையாடுற வயது. நான் அப்படி விளையாடும் போது என்னுடன் என் தோட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணும் விளையாடுவாள். நானும் அவளும் அப்பாவின் வேட்டியை திரையாக கட்டி கட்டபொம்மன், சத்தியவான் சாவித்திரி போன்ற நாடகங்களை நடித்து காட்டுவோம். அது ஒரு மிகவும் பசுமையான அனுபவம். அப்போது என்னையும் அறியாமல் அவள் மீது காதல் வந்தது. அது என்ன என்பது தெரியாமலே வந்த நெருக்கம். பிறகு எனக்கு வில்லனாக ஒருவன் இடையில் வந்தான். அவன் அந்தப் பெண்ணை விரும்புவதாக என்னிடமே சொன்னான். அப்போது நான் பட்ட மன அவஸ்தையை வார்த்தையால் சொல்ல முடியாது. எனது அந்த அவஸ்தையை அவள் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கின்றேன். அதனால் அந்த வில்லனிடம் உன்னை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை பொஸ்கோவைதான் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லி என்னை மீண்டும் காதல் வானில் சிறகடிக்க செய்தாள். அதன் பிறகு ஒருநாள் புயலும் மழையும் ஒருசேர வந்து என் காதலியின் வீட்டை இடித்து தரைமட்டமாக்கிவிட்டது. அதன் பிறகு அவர்கள் வீடு மாறி எங்கேயோ போய்விட்டார்கள். அதோடு என் காதலும் புயலில் சிதைந்து போன வீடு போலவே சிதைந்து போனது. கால ஓட்டத்தில் நான் நடிகனாக உயர்ந்த பிறகும் கூட நான் அவளை சந்திக்கவில்லை. இன்று அவள் எங்கிருக்கிறாளோ தெரியவில்லை...’ என்று சொல்லும் டொன் பொஸ்கோ தனது திருமணம் பற்றி இப்படிச் சொல்கிறார்:

‘என் நண்பரின் தங்கையைத்தான் திருமணம் முடித்தேன். அவளின் பெயர் பத்மினி. எங்கள் திருமணம் பதிவுத் திருமணம். கலைஞர் ஏகாம்பரம்தான் சாட்சி கையெழுத்துப் போட்டார். மிகவும் எளிமையாக திருமணம் என் வீட்டில் நடைபெற்றது.’

வாழ்க்கையில் எதையாவது இழந்திருக்கிறீர்களா? என்று கேட்டதும்

‘எப்படி இருக்கிறேன் என்பதை என்னைப் பார்த்தாலே தெரியவில்லையா?’ என்று சோகமாகக் கேட்டார் பொஸ்கோ.

‘எனக்கு எத்தனையோ தொழில் வாய்ப்புகள் வந்தும் அதை நான் கலைக்காக உதாசீனம் செய்து விட்டேன். நகர சபையில் வேலை தருவதாக என்னை கூப்பிட்டார்கள். நாடறிந்த கலைஞன் எப்படி ரோடு கூட்டுவது என்ற தாழ்வு மனப்பான்மையில் தான் அந்த வேலையைத் துறந்தேன். அதனால் தான் இன்று கஷ்டப்படுகிறேன்’ என்று கலைக்காக வந்த வேலையை துறந்த கதையை சொன்ன டொன் பொஸ்கோ,

ம்... அது ஒரு காலம் என்று இன்றும் ஏங்கும் விடயத்தையும் குறிப்பிட்டார்.

‘கொச்சிக்கடை சென்லூசியஸ் வீதிக்கு எதிரில்தான் நான் வசித்த ஒழுங்கை இருந்தது. அந்த ஒழுங்கைக்கு எதிரில் ஒரு டீ கடை இருந்தது. நானும் எனது நண்பர்களும் வெட்டியாக கதை அடிக்கும் இடம் அதுதான். அந்த கடையின் பெயர் சாச்சா கடை.. அந்தக் கடையின் ஓரத்தில் ஒரு மின் கம்பம் இருந்தது. அதில் சாய்ந்து கொண்டுதான் நான் பட்டம் விடுவேன். பட்டத்தின் நூலை அந்த மின் கம்பத்தில்தான் கட்டி வைத்திருப்பேன். அந்த இடம் இப்போது இல்லை. சாச்சா கடை இருந்த இடத்தில் இன்று பெரிய மாடி வீடுகள் எழுப்பப்பட்டுவிட்டன’ என்று அந்தக் காலத்தை நினைத்து ஏங்கும் டொன் பொஸ்கோவிடம் வாழ்க்கையை பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று கேட்டோம்.

‘இருக்குமிடத்தில் இருந்து கொண்டால் எல்லாம் சௌக்கியமே என்று ஒரு பழைய பாடல் சொல்வது போலத்தான் என் வாழ்க்கையும். நான் நடிகனாக ஓடித்திருந்த அந்தக் காலங்களில் என்னோடு நண்பர்களும் உறவினர்களும் ஏராளமாக இருந்தார்கள்.

என் நிலை இறங்கியதும் அவர்கள் என்னைவிட்டு விலகிச் சென்றுவிட்டார்கள்.

என் வாழ்க்கை இனிமையானது என்றும் சொல்ல முடியாது. அதே நேரத்தில் கசப்பானது என்றும் சொல்லமுடியாது. ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை பணம்தான் தீர்மானிக்கிறது. பணம் வந்துவிட்டால் கூடவே மகிழ்ச்சியும் வந்து விடுகிறதே.... என்று தான் கடந்து வந்த அந்தக்கால நாட்களின் நினைவுகளிலிருந்து விடைபெற்றார் டொன் பொஸ்கோ.

(தினகரன்: 07-பெப்ரவரி-2010)