Friday, November 25, 2016

கலாநிதி பிரதாப் ராமானுஜம் பேசுகிறார்...

நேர்காணல்- மணி ஸ்ரீகாந்தன்

இலங்கை அரச நிர்வாக சேவையாளரான பிரதாப் ராமானுஜம்தான் அமைச்சுச் செயலாளராகப் பதவி வகித்த ஒரே மலையகத் தமிழராவார்.ஓய்வு பெற்ற நிலையில் அவ் இடம் இப்போது வெற்றிடமாகவே உள்ளது.
இவரது தந்தையார் தேசிகர் ராமானுஜம் ஒரு பத்திரிகையாளராக இலங்கை வந்து தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்காக தன்னலம் கருதாது போராடி வந்ததோடு சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானின் நம்பிக்கைக்குரிய தோழராகவும் செயற்பட்டு வந்தார்.அவர் வழியில்,அரச நிர்வாக உயர் உத்தியோகத்தர் என்ற ரீதியாக பல சேவைகளை மலையக மக்களுக்காக ஆற்றி வந்திருக்கிறார்.ஒரு தமிழ் அரச உயர் அதிகாரியாக சேவையாற்றிய பிரதாப்பின் வாழ்க்கை அனுபவங்களை தமிழ் வம்பன் வாசகர்கள் படித்து அனுபவிக்க….


“எனது பெயர் பிரதாபன். அப்பா தேசிக ராமானுஜம். அம்மா சரோஜினி. அப்பா தேசபக்தன் பத்திரிகையிலும், பிறகு வீரகேசரி பத்திரிகையிலும் பணியாற்றினார். எனது குடும்பத்தில் நான் உட்பட மொத்தம் நான்கு பேர். அதில் நான் மூன்றாவது.
இளமையில்…

நானும் எனது சகோதரர்களும் தமிழ்நாட்டில் தாம்பரத்தில்தான் பிறந்தோம். அம்மா பிரசவத்திற்கு தனது தாய் வீட்டிற்கு சென்றுவிடுவாள். அதனால் நான் அங்கேதான் பிறந்தேன். பிறந்து மூன்று வாரத்திற்கு பிறகு என்னை தூக்கிக் கொண்டு அம்மா இலங்கைக்கு வந்துவிட்டார். அக்காலத்தில் இந்தியாவுக்கான போக்குவரத்து மிகவும் சாதாரணமானது. இலகுவானது. கப்பலில்தான் பயணம், தாம்பரத்திற்கு இங்கேயே டிக்கட் வாங்கிவிடலாம். அதேபோல் சென்னையிலேயே கொழும்புக்கு டிக்கட் வாங்கி விடலாம். நான் பிறந்த தாம்பரத்தில் உள்ள அந்த வீடு வீதி அபிவிருத்தியின் போது இடிக்கப்பட்டுவிட்டது. இப்போது ஒரு சிறிய அறை மட்டுமே இருக்கிறது. அப்பா கண்டியில் ஒரு அச்சகம் வைத்திருந்தார். அதனால் ஆரம்பத்தில் அஸ்கிரியவில்தான் எங்கள் வீடு இருந்தது.

அதற்குப் பிறகு கந்த வீதி, காசல் வீதி, பேராதனை கட்டுக்கல என்று எமது வதிவிடம் மாறிக்கொண்டே இருந்தது.” என்று தனது பூர்வீகம் பற்றி கூறிய ராமானுஜத்திடம் முதல் பாடசாலை பிரவேசம் பற்றி கேட்டோம்.

“என்னை நாலு வயசிலேயே பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்துவிட்டார்கள். என்னை படிக்க வைப்பதில் அதிகம் ஆர்வம் காட்டியவர் என் அம்மாதான். அண்ணனை ஒரு கையில் பிடித்துக்கொண்டும் என்னை ஒரு கையில் தூக்கிக் கொண்டும் பாடசாலைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்ற அந்த பசுமையான நினைவுகள் அப்படியே என் நெஞ்சில் நிறைந்துள்ளன.

எங்கள் வீட்டிலிருந்து ஒரு ஐநூறு யார் தூரத்தில் தான் கண்டி திருத்துவக் கல்லூரி அமைந்திருந்து. அந்தப் பள்ளியில் எனக்கு அகரம் எழுத கற்பித்த ஆசிரியர் திருமதி ஹேஸ்டிங் என்பது ஓரளவு ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. அங்கே என்னோடு மகாதேவன் செல்லதுரை, அஜித் சில்வா, பிரின்ஸ் நாயகம், ரஞ்சன் எதிரிசிங்க என்று எனக்கு நண்பர்கள் இருந்தார்கள்.

என் அண்ணன் படிப்பில் கெட்டிக்காரர். ஆனால் ரொம்பவும் சாதுவானவர். நான் எப்படியாவது படித்து வகுப்பில் பாஸாகிவிடுவேன். ஆனால் ரொம்பவும் சுட்டி, யார் சொல்வதையும் கேட்கமாட்டேன். எங்க வீடு பிரதான வீதியின் ஓரத்தில் தான் இருந்தது. என்னை வீட்டின் ஓரத்திலேயே விளையாடும் படி அம்மா சொல்வார். ஆனால் எனக்கு அந்த ரோட்டில் வாகனங்கள் வரும்போது அங்கும், இங்கும் மாறி மாறி ஓடுவது தான் ரொம்பவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள் அம்மா வெளியே போகும் போது ‘ரோட்டுப் பக்கமாகச் செல்லாதே இங்கேயே இரு’ என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனார்.
குழந்தையாக முதலாவதாக 
இருப்பவர்

நானும் அம்மாவின் தலை மறையும் வரை அந்த இடத்திலேயே இருந்துவிட்டு அடுத்த நிமிடமே எனது ஆட்டத்தை தொடங்கிவிட்டேன். பாதையின் அந்தப் பக்கமும் இந்த பக்கமும் நான் ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு ஒரு கார் வர அதற்கு முன்பாக நான் பாதை மாற வேகமாக வந்த அந்தக் கார் என் மீது மோதாமலிருக்க பிரேக் போட்டதில் கார் நிலைதடுமாறி பக்கத்திலிருந்த ஒரு வீட்டின் மீது டமார் என்று மோதி நின்றது. அந்த நேரம் பார்த்து என் அம்மாவும் அங்கே வர ஆத்திரப்பட்ட அந்தக் கார்க்காரர் என்னைப் பற்றி அம்மாவிடம் புகார் சொன்னார். வெளியே போய் களைப்புடன் வந்திருந்த அம்மா, கையிலிருந்த குடை முறியும் மட்டும் என்னை அடித்தார். அந்த குடையையும் நான் அம்மாவிடம் வாங்கிய அந்த அடியையும் மறக்கவே முடியாது. பாடசாலையில் குழப்படி செய்தால் வாத்தியார் காதைப் பிடித்து ஒரு அடி உயரத்திற்கு தூக்கி கீழே வைப்பார். உயிர்போய் திரும்ப வரும்.
அப்பா,அம்மா,சகோதரர்கள் ஜெயபிரகாஷ்,மோகன் 
மற்றும் சகோதரி அருணா இரண்டாவதாக ராமானுஜம்.
பாடசாலையில் அண்ணனும், தம்பியும் நன்றாகப் படிப்பார்கள். வகுப்பில் அவர்கள் முதல் ஆளாக வருவார்கள். ஆனால் நான் முதல் ஆளாக வரமாட்டேன் ஆனால் பரீட்சையில் பாஸாகிவிடுவேன். எமக்கு படிப்பித்த ஆசிரியர்களில் சகாயம், ஜேக்கப் உள்ளிட்டவர்களை மறக்க முடியாது. இதில் ஜேக்கப் என்னைப் பற்றி கூறியது இன்றும் என் ஞாபகத்தில் அப்படியே இருக்கிறது. நான் பிராமண குலத்தைச் சேர்ந்தவன். பிராமண முறைப்படி நன்றாகப் படித்தவர்களை ப(கி)ட்டாச்சாரி என்றும் படிக்காதவர்களை பட்டாச்சாரி என்றும் குறிப்பிடுவார்கள். அதனால் என்னை ப(கி)ட்டாச்சாரி என்றுதான் அவர் அழைப்பார். பிறகு அந்த வாத்தியார் ஓய்வுபெற்றுவிட்டார். பிறகு நான் படித்து டிகிரி முடித்து முதல் ஆளாக தேர்வான பிறகு எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது.

அதை ஆசிரியர் ஜேக்கப் எழுதியிருந்தார். அதில், நீயும் ப(கி)ட்டாச்சாரியாக ஒரு நாள் வருவாய் என்று எனக்கு அப்போதே தெரியும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்."

என்று தமது பள்ளி வாழ்க்கையைப் பற்றி விபரித்தவரிடம் மேடைநாடகங்களில் நடித்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்டோம்.
"பாடசாலையில் ஒரு நாடகம் நடித்தேன். மூன்று கைதிகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய கதை. அதில் நான் ஒரு கைதியாக நடித்தேன். ஒரு காட்சியில் எனக்கு சொல்லித் தந்த வசனம் மறந்துபோய் விட்டது. எனவே என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தேன். நான் அப்படியே பயத்தில் விழி பிதுங்கி நிற்க பார்வையாளர்கள் கைதட்டி சிரித்தார்கள். எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை, பிறகு சிறிது நேரத்தில் திரையை மூடினார்கள். அது போட்டிக்காக நடத்தப்பட்ட நாடகம் எனக்கு நடிப்பு வராததால் அது தேர்வாகவில்லை. அதற்கு பிறகு பேராதனை குறிஞ்சிக் குமரன் ஆலய கட்டுமானப் பணிக்காக ஒரு நாடகம் போட்டோம். எங்களுக்குப் படிப்பித்த ஒரு தமிழாசிரியரைப் பற்றியும் கூற வேண்டும். நவாலியூர் நா. செல்லத்துரை ஒரு நாடகப் பிரியர். எப்போதும் நாடகம் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருப்பார். அவர் வகுப்புக்கு வந்துவிட்டால், சக மாணவர்கள் ‘சேர் அந்த நாடகம் எப்படி?’ என்று கேட்டால் போதும் அங்கேயே அந்த நாடக வசனத்தை பேசி நடித்தும் காட்டுவார்’" என்ற ராமானுஜத்திடம் சின்ன வயசில் சினிமா பார்த்திருக்கிறீர்களா? என்று கேட்டோம்.
திருமணப்படம்
“நான் படித்த பாடசாலைக்கு பக்கத்தில்தான் ஓடியன் தியேட்டர் இருந்தது. பாடசாலை நாட்களில் வகுப்புக்கு கட் அடித்து விட்டு படம் பார்த்ததுதான் அதிகம். நானும் எனது நண்பர் மகாதேவனும், பாடசாலை மதில் மேல் ஏறிக்குதித்து ஓடியனில் படம் பார்த்திருக்கிறோம். நாங்கள் ஆங்கிலப் படங்களைத்தான் அதிகமாக பார்த்திருப்போம். அம்மாவுடன் தமிழ்ப் பாடங்களும் பார்க்கப் போயிருக்கிறேன். எனக்கு சிவாஜி என்றால் ரொம்ப பிடிக்கும்” என்று தன் நினைவுகளை மீட்டினார் ராமானுஜம்.

காதல் அனுபவங்கள் பற்றி ராமானுஜத்திடம் கேட்டோம்.

“படிக்கின்ற காலத்தில் எத்தனையோ பெண்களிடம் பேசி இருக்கிறேன். ஆனால் அதற்குப் பெயர் காதல் அல்ல. நான் காதல் வலையில் விழவில்லை. எத்தனையோ பெண்கள் எனக்கு கண் ஜாடை காட்டியிருக்கிறார்கள். ஆனால் நான் சிக்கவில்லை. அதற்கு ஒரு காரணமும் இருந்தது. நான் ஆசாரமான ஒரு பிராமண குலத்து பையன். அதனால் பெண்களுக்கும் என் மீது மரியாதைதான் ஏற்பட்டது. நானும் என் குலப் பெருமையை காப்பாற்ற எந்தக் காதல் வலையிலும் விழாமல் நின்றேன். ஆனாலும் என்னால் தொடர்ந்து அப்படி நிற்க முடியாமல் போய்விட்டது. இலங்கை அரசின் திட்டமிடல் அமைச்சின் உயர் அதிகாரியாக பணியாற்றிய போது அங்கே என்னோடு பணியாற்றிய ‘மேனகா’ என்ற பெண் மீது எனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு வந்துவிட்டது. ஆரம்பத்தில் அது நட்பாகவே இருந்தது. பிறகு காதலாக மாறிவிட்டது. குடும்பத்தின் சம்மதத்தை பெரும்பாடு பட்டு வாங்கி எப்படியோ இரு வீட்டாரின் சம்மதத்தோடு என் திருமணம் நடைபெற்றது. கொழும்பில் எனது வீட்டில் இந்து முறைப்படி எங்கள் திருமணம் நடைபெற்றது. மணப் பெண்ணின் வீட்டில் பெளத்த பாரம்பரியப்படி ரிசப்ஷன் நடைபெற்றது. திருமணத்திற்கு செளமியமூர்த்தி தொண்டமான் உள்ளிட்ட பலர் கலந்துகொண்டார்கள். மருதானை டொனால்ட் ஸ்டூடியோவில் திருமணப் படம் பிடித்தோம்.”

மறக்கமுடியாத சம்பவம்?

“தொண்டமானின் மகன் ராமநாதனின் திருமணம் ரம்பொடையில் நடைபெற்ற போது இலங்கையில் முதல் முறையாக நாட்டிய பேரழகி கமலாவை இந்தியாவிலிருந்து வரவழைத்து திருமண வீட்டில் ஒரு பெரிய கச்சேரியை தொண்டமான் நடத்தினார். குறிப்பாக திருமண வீடுகளில் கச்சேரி நடப்பது இந்தியாவில்தான் வழமை, இலங்கையில் நடந்த திருமணத்தில் நான் பார்த்த முதல் கச்சேரியும் அதுதான். நிறைந்து வழிந்த அந்த மக்கள் கூட்டத்தின் இடையே நானும் நின்று கச்சேரியை பார்த்தேன். அப்போது எனக்கு பத்து வயதிருக்கும்.

அதற்கு பிறகு கண்டியில் நடந்த ரந்தோலி பெரஹராவில் யானைக்கு மதம் பிடித்து ஒருவரை வீதியில் போட்டு மிதித்து கொன்றது. அந்த சம்பவம் நடந்தபோது நானும் அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்தேன். அந்த சம்பவம் 56இல் நடந்தது. அதை இன்று நினைத்தாலும் எனக்கு மயிர் கூச்செறிகிறது.” என்கிறார் ராமானுஜம்.

வாழ்க்கையில் தவறவிட்டதாக நீங்கள் கருதுவது?

“வெளிநாட்டில் போய் வேலை செய்திருக்கலாம் என்று நினைத்தேன், வாய்ப்புகள் வந்தும் அதை நான் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.”

மறக்க முடியாத நபர்கள்?

“அம்மா, அப்பா, ஆசிரியர்கள்...” என்றவரிடம்

கடந்து வந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்கள் மதிப்பீடு எவ்வாறானது? என்று கேட்டோம்.

“வாழ்க்கை அதிசயமான ஒரு பரிசு. பாதை வழியே சென்றால் எத்தனையோ விதமான மக்களை சந்திக்கிறோம். எத்தனையோ மேடுபள்ளங்களை தாண்டிச் செல்கிறோம் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். நல்லதும், கெட்டதும் மாறி மாறி வந்து கொண்டேதான் இருக்கும். வாழ்க்கையில் ஒன்றை இழந்துதான் இன்னொன்றை பெற வேண்டியிருக்கிறது. இறைவனின் படைப்பின் அற்புதத்தை பார்த்தீர்களா?” என்று முத்தாய்ப்பாகக் கூறி ஞாபக வீதியை கடந்து சென்றார் பிரதாப் ராமானுஜம்.

No comments:

Post a Comment