Saturday, October 29, 2016

மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் நினைவோ ஒரு பறவை

நேர்காணல்- மணி  ஸ்ரீகாந்தன்


மாஸ்டர் சிவலிங்கம் சிறுவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்த பெயர். இலங்கையில் தமிழ் சிறுவர் இலக்கியத்தை ஆரம்பித்து வைத்த மூத்த கதை சொல்லி என இவரை அழைக்கலாம்.

கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கதை சொல்வதையே தொழிலாக கொண்டிருப்பவர் மாஸ்டர் சிவலிங்கம். ஆரம்பத்தில் சிந்தாமணி பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியராக பணியாற்றிய இவர், மட்டக்களப்பு மாநகர சபையில் கதை சொல்லும் கலைஞனாகவும் கடமையாற்றி இருக்கிறார். சென்னை சந்தனு ஆர்ட்ஸ் கல்லூரியில் ஓராண்டு கார்ட்டூனும், வில்லுப்பாட்டும் படித்திருக்கிறார். இவரின் அநேக வில்லுப்பாட்டு நிகழ்ச்சிகள் மட்டக்களப்பிலும் ஏனைய பகுதிகளிலும் அரங்கேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனாலும் இவரை நம்மவர்களிடையே அறிமுகம் செய்தது அவரின் கதை சொல்லும் பாணிதான். இப்போது நம் எல்லோராலும் பெருமையாக பேசப்படும் ‘சன் டிவியின் அசத்தப்போவது யாரு’ நிகழ்ச்சியில் சிறப்பிக்கும் கலைஞர்கள் செய்யும் மிமிக்கிரியை இவர் ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன்பே செய்திருக்கிறார்.

எழுபத்தேழு வயதிலும் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்த அசத்தல் மனிதரின் அந்தகால அசத்தும் நினைவுகளை எமக்காக இங்கிருந்து புரட்டுகிறார்.

“எங்க வீட்டுப் பக்கத்தில தான் ‘சென்மேரீஸ்’ பாடசாலை. அங்கேதான் எனக்கு அரிவரி தொடங்கியது. செல்லையா மாஸ்டர்தான் எனக்கு அகரம் கற்பித்த ஆசிரியர். முதல் நாள் பாடசாலை பிரவேசம் இன்றும் என் ஞாபகத்தில் அப்படியே பசுமையாக இருக்கிறது. புதுசட்டை அணிந்து ஸ்கூல் பையோடு சாப்பாட்டு பெட்டி, தண்ணீர் போத்தல் சகிதமாக அம்மாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பாடசாலைக்கு சென்றேன். அங்கே வாத்தியார்கள் எல்லோரும் கையில் பிரம்பை வைத்திருந்தார்கள். அவர்களை பார்க்கவே பயமாக இருந்தது.” என்று தமது பள்ளி வாழ்க்கையின் முதல் நாள் அனுபவம் பற்றி மீட்டியவரிடம் பூர்வீகம் பற்றி கேட்டோம்.

“மட்டக்களப்பு மஞ்சள் தொடுவாய் தான் எனது பூர்வீக மண். எனது அப்பா மஞ்சள் தொடுவாயில் ரொம்பவும் பெயர் பெற்ற மனிதர். இரத்தினம் ஆசிரியர் என்றால் எல்லோருக்கும் தெரியும். அம்மா பெயர் செல்லத்தங்கம். குடும்பத்தில் மொத்தம் ஆறு பேர். நான் ஐந்தாவது” என்ற சிவலிங்கத்திடம் பள்ளிக்கால குறும்பு பற்றிக் கேட்டோம்.

“பள்ளிக்கூடத்தில் நான்தான் வாலு... ரொம்பவும் குறும்பு செய்திருக்கிறேன். பள்ளிக்கூடம் விட்டு வந்ததும் நண்பர்களை சேர்த்துக் கொண்டு ‘பொறிக்கிடங்கு’ விளையாட்டு விளையாடப் போவேன். அது ரொம்பவும் மோசமான விளையாட்டு. வழியில் நடந்து வரும் ஆட்களை விழவைப்பதற்காக ஒரு அடி ஆழத்திற்கு குழி பறித்து வைத்து அதற்கு மேல் இலை சறுகுகளைப் போட்டு மூடிவிடுவோம். நடந்து வருவோர் அந்தக் குழியில் காலைவிட்டு நிலைதடுமாறி நிலத்தில் விழுவார்கள். அதை ஒழிந்திருந்து பார்த்து ரசிப்பதுதான் எங்கள் வேலை.

‘அந்த விளையாட்டை விளையாடக் கூடாது நீ மற்றவர்களை விழ வைத்தால் அதில் நீயே விழ வேண்டி வரும் அதனால் அந்த விளையாட்டை விட்டு விடு’ என்று அம்மா எத்தனையோ முறை என்னிடம் கூறியும் நான் அதை கேட்கவில்லை. ஒருநாள் பொறிக்கிடங்கு விளையாடுவதற்காக வழியில் பள்ளம் தோண்டி மூடிவிட்டு யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்த்துக் கொண்டே பின்னால் நடந்து சென்று பற்றைக்குள் பதுங்கும் போது...

இளமையில்
அங்கே எதிர்பாராத விதமாக நிம்மதியாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு தெரு நாயின் வாலை மிதித்து விட்டேன். அந்த நாய் ஆவேசமாக என் மீது பாய்ந்தது. நானும் தலைதெறிக்க ஓடினேன். ஓடிய வேகத்தில் என்னையறியாமல் நான் வெட்டி வைத்திருந்த பொறிக்கிடங்கிலேயே காலை விட்டு தலைகுப்புற விழுந்தேன். என் தலையில் நல்ல அடி! அம்மா சொன்ன அறிவுரை அப்போதுதான் எனக்கு புரிந்தது. அன்றோடு பொறிக்கிடங்கு விளையாட்டை விட்டு விட்டேன்.

நாங்கள் முந்திரி மரச்சோலையில் ஒளிஞ்சிப் பிடித்து விளையாடுவோம். என் நண்பர்கள் என் கண்ணைக் கட்டிவிட நான் ஒவ்வொருத்தரையும் பிடித்துக் கொண்டிருந்தேன். இடையில் என் கையில் ஒரு பெரிய பருத்த உருவம் அகப்பட்டது. எனக்கு அதிர்ச்சியாகப் போய்விட்டது.

நம்ம நண்பர்களில் இவ்வளவு பெரிய உடம்பு யாருக்கும் இல்லையே.... யாராக இருக்கும் என்று யோசிப்பதற்குள் என் தலையில் இடியாக இரண்டு குட்டுகள் விழுந்தன. அய்யோ அம்மா! என்று கத்திக் கொண்டே என் கண் கட்டை அவிழ்த்துப் பார்த்தேன். என் முன்னே கோயில் குருக்கள் நின்று கொண்டிருந்தார். எனக்கு உடம்பு நடுங்கியது.

‘இவன் யாரோடபிள்ளை என்று குருக்கள் ஆத்திரத்துடன் என் நண்பர்களிடம் கேட்க அவர்களும் இவன் இரத்தினம் மாஸ்டரோட மகன் என்று சொல்ல, ஆத்திரப்பட்ட கோயில் குருக்களின் சத்தம் அடங்கியது. ஏனென்றால் எங்கள் ஊரில் என் அப்பாவுக்கு நல்ல பெயர். பிறகு அந்தக் குருக்கள் பயந்தவராக ‘தம்பி நான் உன்னை தலையில குட்டிய விடயத்தை மட்டும் உன் அப்பாவிடம் கூறிவிடாதே!’ என்று சொல்லி விட்டுப் போனார்.

அதற்கு பிறகு எனக்கு இன்று நினைத்தாலும் மயிர்கூச்செறியும் ஒரு சம்பவம் நடந்தது. பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும்போது மரத்தில் ஏறி குருவி பிடிப்பதென்றால் எனக்கு கொள்ளை பிரியம். பள்ளி நண்பர்களுக்கு குருவி பிடித்துக் கொடுப்பேன். அதிகமாக குக்குரு பாஞ்சான் குருவி தான் பிடிப்போம். ஒரு மரத்தில் குக்குரு பாஞ்சான் குருவி ஆறு குஞ்சுகள் பொறித்து இருந்ததைப் பார்த்தேன்.
திருமணக் கோலத்தில்
ஆனால் அவற்றுக்கு சிறகு முளைத்திருக்கவில்லை. அதுபற்றி என் நண்பர்களிடம் கூற அவர்களும் ஆளாளுக்கு ஒன்று என்று கேட்டார்கள். நானும் சிறகு முளைத்ததும் பிடித்துக் கொண்டு வருவதாக வாக்குறுதி கொடுத்தேன். சில நாட்களுக்குப் பின் பள்ளிக்கூடம் போகும் போது.

குக்குரு பாஞ்சான் குருவியை பிடிப்பதற்காக புத்தகத்தை மரத்தடியில் வைத்து விட்டு மரத்தில் ஏறினேன். மரத்தின் பொந்துக்குள் கையை விட்டேன். என் கையில் ஏதோ நொளு நொளு என்று பிடிபட்டது. எங்கேடா குருவியை காணோமே என்று நினைத்தவாறு கீழே இறங்கி வந்தேன்.

சிறிது தூரம் வந்த பிறகு தான் புத்தகத்தை மறந்து அந்த மரத்துக்கு கீழேயே விட்டுட்டு வந்தது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. திரும்பவும் அந்த மரத்தை நோக்கி ஓடினேன். அங்கே சென்று புத்தகத்தை எடுத்து விட்டு அந்த மரத்தை பார்த்தேன்.

என் உடம்பெல்லாம் அதிர்ச்சியில் ஆடிப்போனது. ஏனெனில் அந்தக் குக்குரு பாஞ்சான் குஞ்சு இருந்த அந்த பொந்திலிருந்து ஒரு புடையன் பாம்பு வெளியே நெளிந்து வந்தது. அப்போதுதான் என் கையில் நொளு நொளு என்று பிடிபட்டது அந்த புடையன் பாம்புதான் என்பது புரிந்தது.

அப்படியே அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடிவந்து விட்டேன்.

சின்ன வயசிலே நான் யார் என்ன சொன்னாலும் கேட்பதில்லை. எங்கள் ஊரில இருந்த கண்ணகி அம்மன் கோயில் பக்கம் யாரும் தனியாகப் போகக்கூடாது. குறிப்பாக உரும நேரம் எனப்படும் நடுப்பகல் வேளையில் போகவே கூடாது என்று சொல்வார்கள்.

ஏனென்றால் அப்படியான நேரங்களில் சிலம்பு சத்தம் அந்த இடத்தில் கேட்பதாக ஊரில ஒரு கதையும் அடிபட்டது. எனது விளையாட்டு புத்தி அதையெல்லாம் சட்டை செய்வதில்லை. ஒரு நாள் முற்பகல் வேளையில் ஒரு காலி டின்னை எடுத்துக்கொண்டு கண்ணகி அம்மன் கோயில் வளாகத்தில் உள்ள நாவற்பழம் மரத்தடிக்கு நாவற்பழம் பொறுக்கச் சென்றேன்.

நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கும் பழங்களை பொறுக்கி டின்னில் போட்டுக்கு கொண்டிருந்தபோது சாம்பிராணி வாசனை அடித்தது. நானும் கோயில்ல பூசாரிதான் சாமிக்கு சாம்பிராணி காட்டுகிறார் போல என்று நினைத்துக் கொண்டு நாவற் பழங்களையெல்லாம் பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தேன். அங்கே கண்ணகி அம்மன் கோயில் வாசலில் ஒரு ஆறு, ஏழு அடி உயரமான வெள்ளை சேலை அணிந்திருந்த ஒரு பெண் தலைவிரி கோலமாக நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கூந்தல் நீளமாக தரையைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது.
அவள் என்னைப் பார்த்து கையசைத்து அழைத்தாள். அப்போதுதான் இந்தக் கோயில் பக்கம் இப்படியான நேரங்களில் வரக்கூடாது என்பது எனக்கு புரிந்தது. அந்தப் பெண்ணை பார்த்துக் கொண்டு ஓட எத்தணித்த போது முன்னால் இருந்த கேர்ட்டில் என் முகம் இடிபட்டு கீழே விழுந்தேன்.

பிறகு ஒருவாறு எழும்பி தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தேன். வீட்டில் நடந்த விடயத்தை சொன்னேன். அப்போதே எனக்கு குளிர்க் காய்ச்சல் வந்து விட்டது” என்று தமது பாணியில் தனது குறும்புத் தனங்களை தொகுப்பாக கதைமாதிரி சொல்லி முடித்த மாஸ்டரிடம். கதை சொல்லும் கலைஞனாக நீங்கள் எப்படி மாறினீர்கள் என்று கேட்டோம்.

மகன்,மற்றும் துணைவியாருடன்

“நான் சிறுவனாக இருக்கும் போதே என் பாட்டியிடம் நிறைய கதை கேட்டிருக்கிறேன். என் பாட்டியின் பெயர் வள்ளிப்பிள்ளை. அவர் சொன்ன கதைகளை அப்படியே என் பாடசாலை நண்பர்களிடமும் கூறுவேன். பின்னேரங்களில் வீட்டுப் பக்கத்தில் இருந்த ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து கதை சொல்வேன். என் கதையை கேட்க ஒரு கூட்டமே இருக்கும்.

குதிரை ஓடுவது, மன்னரின் சிரிப்பு, என்று கதைக்குள் வரும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் குரல்களை மிமிக்கிரி செய்து சொல்வேன். நான் இப்படி கதை சொல்லும் விடயம் நான் உயர் தரம் படித்த மட்டக்களப்பு இந்துக் கல்லூரி முழுவதும் பரவ அங்கே ஆசிரியராக இருந்த புலவர்மணி பெரிய தம்பிப் பிள்ளை என்னை ஒருநாள் அழைத்தார்.

‘தம்பி நீ டாம். டூம் டூமீல் என்று கதை சொல்கிறாயே ரேடியோவில வாய்ப்பு வாங்கித் தந்தால் கதை சொல்வியா?’ என்று கேட்டார். நானும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் பார்க்கலாம் என்றேன்.

அதன்படியே இலங்கை வானொலியிலிருந்து சைவ நற்சிந்தனை நிகழ்ச்சிக்கு புலவர் மணிக்கு கடிதம்வர அவர் என்னை கொழும்புக்கு அழைத்துச் சென்றார். சிறுவர் மலர் சரவணமுத்து மாமாவிடம் என்னை அறிமுகம் செய்து கதை சொல்ல வைத்தார். கதை சொல்ல ஆரம்பித்தேன். அவருக்கு அது பிடித்திருந்தது.

அன்றிலிருந்து ரேடியோவில் கதை சொல்ல, ஒரு கதைக்கு பத்து ரூபா தந்தார்கள். அதற்கு பிறகு சிறுவர் மலர், டி.வி. என்று எனது கதையை இலங்கை முழுவதும் வாழும் தமிழ் சிறார்களும், பெரியார்களும் கேட்டு மகிழ ஆரம்பித்தார்கள்” என்று தமது கதைப்பிரவேசம் பற்றி கூறியவரிடம் காதல் அனுபவம் பற்றிக்கேட்டோம்.

எனக்கு ரசிகைகளிடம் இருந்து நிறைய காதல் கடிதங்கள் வந்திருக்கின்றன. ஆனால் எனக்குள் இருந்த சாதிக்க வேண்டும் என்ற வெறியால் அந்தக் காதல் கடிதங்களை கிழித்துப் போட்டு விட்டேன். எனக்கு வரவிருந்த காதல் என்கிற தடைக்கல்லை நான் தாண்டியதால்தான் இன்று மாஸ்டர் சிவலிங்கமாக நான் உங்கள் முன் நிற்க முடிந்திருக்கிறது. எனது திருமணம் வீட்டில் பேசி முடித்ததுதான்.

“என் மனைவியின் பெயர் மங்கையற்கரசி இவர் பண்டிதர் பூபால பிள்ளையின் மகள். கல்லடி முருகன் கோயிலில்தான் எமது திருமணம் நடைபெற்றது. திருமணத்திற்கு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் செல்லையா ராஜதுரை, கவிஞர் காசி ஆனந்தன் உள்ளிட்ட பலர் கலந்து கொண்டார்கள்.”

வாழ்க்கையில் தவறவிட்டதாக நீங்கள் நினைப்பது?

“வில்லுப்பாட்டு, கதை சொல்வது என்று கலைக்காக உழைந்ததினால் எனக்கு அரச உத்தியோகம் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் வந்தும் நான் அதை பெற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்யவில்லை. நான் தவற விட்டதாக கருதுவது இதைத்தான்.”

மறக்க முடியாத நபர்கள்?

“புலவர் பெரியதம்பிப்பிள்ளை, எஸ்.டி. சிவநாயகம், செல்லையா ராசதுரை உள்ளிட்டோரை மறக்க முடியாது.”

ம்.... அது ஒரு காலம் என்று ஏங்குவது?

“என் வீட்டுப் பக்கத்தில் இருந்த முந்திரி சோலை மற்றும் நாங்கள் ஓடிப்பிடித்து விளையாடி மகிழ்ந்த அந்த பெரிய ஆலமரம் ஆகியன இருந்த சுவடே இன்று இல்லை. இன்றும் அந்த இடத்தை கடந்து போகும் போதெல்லாம் எதையோ தொலைத்துவிட்ட சோகம் என்னை சூழ்ந்து கொள்கிறது.”

நீங்கள் கடந்து வந்த வாழ்க்கையை பற்றிய புரிதல், பற்றி கூற முடியுமா?

“வாழ்க்கை மிகவும் மகிழ்ச்சியானது. அவ்வப்போது சில சோகங்கள் எட்டிப்பார்க்கத்தான் செய்யும். வாழ்க்கை என்றால் மேடு பள்ளம் இருக்கத்தான் செய்யும். எதையும் தாங்கும் இதயம் இருந்தால். வாழ்க்கையை வசந்தமாக்கி நாமும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்” என்றார் மாஸ்டர் சிவலிங்கம்.

FACE BOOK மசாலா-11





Tuesday, October 25, 2016

பத்திரிகையாளர் டேவிட்ராஜ் பேசுகிறார்.


நேர்காணல் - மணி ஸ்ரீகாந்தன்

இலங்கையில் மிக மூத்த பத்திரிகையாளர்களில் முதன்மையானவர் டேவிட்ராஜ். கொழும்பிலிருந்து வெளியாகும்  வீரகேசரி, தினக்குரல் உள்ளிட்ட நாளேடுகளில் பணியாற்றிய இவரின் பயணம் மிகவும் நீளமானது.சில வருடங்களுக்கு முன்பாக தினக்குரல் அலுவலகத்தில் அவரை சந்தித்து உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.அந்த இனிய சந்திப்பின் போது டேவிட் மனம் திறந்து பேசியவைகளில் சிலவற்றை இங்கே பதிவு செய்திருக்கிறேன். டேவிட்ராஜ் இன்று உயிரோடு இல்லையென்றாலும் அவரின் அந்தக் கால நினைவுகளை படிக்கும் போது இனிக்கிறது, நீங்களும் படித்து பாருங்களேன்…

“எனக்கு அம்மான்னா உயிர்! அம்மாவை விட்டுப்போட்டு நான் எப்போதுமே இருந்ததில்லை. என்னோட பிறந்தவங்க ஏழு பேர். அதில் நான் மூன்றாவது. நான் வேலணை மத்திய கல்லூரியில் படிக்கும் போது வாரத்திற்கு இரண்டு முறை அம்மா என்னை பார்க்க வருவா. அப்போது அம்மா வாழையிலையால எனக்காக கட்டிக்கொண்டு வரும் மத்தியான சாப்பாட்டை நினைக்கும் போதே அந்த வாசனை இப்போதும் கமகமக்கிறது.... மூக்கைத் துளைக்கிறது.

 பொரியல் குழம்பு என்று நயினா தீவுக்கே உரித்தான சாப்பாட்டின் சுவை அம்மாவின் கை மணம் அப்பப்பா.... அந்த சாப்பாட்டின் சுவையை அதற்குப் பிறகு நான் சுவைக்கவேயில்லை. ஒரு முறை அம்மா டவுனுக்கு போகும் போது என்னையும் அழைத்துச் செல்லும்படி கேட்டேன். ஆனால் அம்மா அதற்கு சம்மதிக்க வில்லை. அழுது புரண்டு பார்தேன் ஒன்றும் நடக்கவில்லை.
அம்மா அந்த தெருமுனையில் சென்று மறையும் வரை நான் அழுது கொண்டிருந்தேன். அதற்குப் பிறகு எனக்கு ஆத்திரம் வர வீட்டில் இருந்த பெரிய கத்தியை எடுத்து வந்து எங்கள் வீட்டிற்கு முன்னாலிருந்த வாழை மரங்களை ஆத்திரம் தீரும் மட்டும் வெட்டி வெட்டி சாய்த்தேன். பிறகு அந்த மரங்களை ரொம்ப தூரத்திற்கு இழுத்துச் சென்று போட்டுவிட்டு வந்தேன். அதன் பிறகே என் கோபம் தணிந்தது.

அதன்பிறகே நான் வாழை மரங்களை வெட்டியது பெரிய தவறு என்பது எனக்கு புரிந்தது. அம்மா அடிப்பா என்ற பயமும் எனக்கு வர வெட்டிய மரங்களின் அடிபாகத்தின் மீது மணலை அள்ளி கொட்டி மரம் இருந்த அடையாளத்தை அப்படியே மறைத்து விட்டேன். வீட்டிற்கு அம்மா வந்த பிறகு ஒன்றுமே நடவாதவாறு நான் இருந்தேன்.

வீட்டிற்கு முன்னால் நின்றிருந்த ஐந்து வாழை மரங்கள் இருந்த இடத்தை மணலால் மூடி மறைக்க முடியுமா என்ன! கோபம் கொண்ட அம்மா என் முதுகில் இரண்டு போட்டாள். முதுகு எரிந்தது.... அது ஒரு காலம்! இன்று நினைத்தாலும் சுகமாக இருக்கிறது” என்று தமது கடந்த கால நினைவுகளை மீட்டுகிறார் டேவிட்ராஜ்.

அவரின் பூர்வீகம் பற்றி இப்படிச் சொல்கிறார்.

“நயினாதீவு எனது பூர்வீக மண். அப்பா பெயர் இளையவர், அம்மா சிவகாமி. எனது இயற் பெயர் வேலாயுதம். ஆனால் டேவிட்ராஜு என்றால் தான் எல்லோருக்கும் தெரியும். எனது வீட் டிலிருந்து ஒரு கிலோ மீற்றர் தூரத்தில்தான் நயீனாதீவு சிறுவர் பாடசாலை.

பாடசாலைக்கு நடந்துதான் செல்ல வேண்டும். முதல் நாள் வகுப்பு ஞாபகத்தில் இல்லை. அங்கே எனக்கு படிப்பித்த கந்தப்பு மாஸ்டர்தான் எனக்குள் ஒளிந்திருந்த திறமைகளை கண்டுபிடித்து எனது அம்மா, அப்பாவிடம் சொன்னவர். ‘இவனிடம் நல்ல திறமை இருக்கு. இவனை நன்றாக படிக்க வைத்தால் எதிர்காலத்தில் பெரிய ஆளாக வருவான்’ என்று எனக்கு நற்சான்றிதழ் தந்தவர். இல்லையென்றால் என்னை யாருக்கும் அடங்காதவன் என்று என்னை படிக்க வைக்க முன்வந்திருக்க மாட்டார்கள். அதனால் கந்தப்பு மாஸ்டரை என்னால் மறக்க முடியாது. ஆரம்ப பாடசாலையை தொடர்ந்து நாகபூசணி வித்தியாலயம், வேலணை மத்திய கல்லூரி, அதற்கு பிறகு யாழ். ஸ்டேன்லி கல்லூரி என பள்ளி வாழ்க்கை தொடர்ந்தது. அங்கே தான் எஸ்.எஸ்.சி. படிக்கப்போனேன்.
தன் மகனுடன் டேவிட்ராஜ்
ஆனாலும் அம்மாவின் நினைவு என்னை வாட்டியது. தனிமை எனக்கு பிடிக்கவில்லை அதனால் கல்லூரிக்கு தெரியாமல் வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். பிறகு சில நாள் கழித்து வீட்டாரின் வற்புறுத்தலின் பேரில் கொழும்பு சினமன் கார்டனில் உள்ள அலெக்ஸாண்டர் கல்லூரிக்கு படிக்க வந்தேன்.

நயினாதீவிலிருந்து என்னை உறவினர் ஒருவர் கொழும்பிற்கு அழைத்து வந்தார். மருதானையில் புகாரி ஹோட்டலுக்கு பக்கத்தில் தங்கியிருந்து படித்தேன். எனது படிப்பு செலவிற்கு வீட்டிலிருந்து பணம் வரும்.

ஒரு நாள் எனது அப்பாவின் நண்பரான செல்லையா என்னிடம் வந்து ‘நீ இங்கே படித்துக் கொண்டிருக்கிறாய் ஆனால் ஊரில உன் அப்பா ரொம்ப கஷ்டப்படுகிறார்’ என்று சொன்னார். நான் அதிர்ந்துபோனேன். அதற்குப் பிறகு எனக்கு படிக்கப் பிடிக்கவில்லை. ஒரு நாள் நான் தங்கியிருந்த விடுதியில் இருந்த ஒரு ஆசிரியர், வீரகேசரி பேர்ப்பரில் சப் எடிட்டர் வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை என்று விளம்பரம் வந்திருப்பதை என்னிடம் காட்டினார். அதற்கு ஒரு விண்ணப்பம் போட்டுவிட்டு காத்திருந்தேன். என்னை வரச்சொல்லி பதில் கடிதம் வந்தது. அதன் பிறகு வீரகேசரியில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். அப்போது வெங்கட்ராம ஐயர் ஆசிரியராக இருந்தார். எனக்கு முதல் சம்பளமாக நூற்றி பதினைந்து ரூபாய் தந்தார்கள். அப்போ ஒரு ஷர்ட் பதினைந்து ரூபாய், கலிசன் இருபது ரூபாய். நான் உயர்தர படிப்பை நிறுத்தி விட்டு வீரகேசரியில் வேலைக்கு சேர்ந்த விடயம் எனது வீட்டாருக்கு தெரியாது. சில காலம் சென்று தான் அவர்களுக்கு நான் படிப்பை இடைநிறுத்தியது தெரிந்தது என்று தனது வரலாற்றின் சில பக்கங்களை எமக்காக புரட்டியவரிடம், பாடசாலை காலத்து நண்பர்களை ஞாபகம் இருக்கிறதா? என்று கேட்டோம்.
வீரகேசரி அலுவலகத்தில்

“ஆரம்ப பாடசாலையில் ஒரே பெஞ்சில் உட்கார்ந்து படித்தவர்கள் செல்வரட்ணம், தனிநாயகம், வேலாயுதம் ஆகியோர் இன்றும் என் நினைவுகளில் இருக்கிறார்கள் என்றார்.

இளமையில் செய்த குறும்புகளில் இன்று நினைத்தாலும் இனிக்கும் சம்பவம்?

“எங்க வீட்டுப் பக்கத்திலிருந்து ஒரு மூன்று கிலோ மீற்றர் தூரத்தில் கோயில் திருவிழா ஒன்று நடைபெற்றது. அங்கு போவதற்கு நானும் எனது நண்பர்களும் முதல் நாளே பேசி முடிவெடுத்து விட்டோம். அதன்படி மறுநாள் இரவு ஏழு மணியளவில் அந்தக் கோயிலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். வழியில் ஒரு வீட்டுக்கு பக்கத்தில் ஒரு மாட்டு வண்டி நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு ஒரு ஆசை வந்து விட்டது. அந்த மாட்டு வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு நாங்களே அதை ஓட்டிக்கொண்டு கோயிலுக்கு போனால் எப்படியிருக்கும் என்று யோசித்தேன். எப்படியும் விடிவதற்கு முன்பே வந்து விடலாம் என்று யோசித்து என் யோசனையை எனது நண்பர்களிடம் சொல்ல அவர்களும் அதை ஆமோதித்தார்கள். அந்த வீட்டை எட்டிப் பார்த்தோம், ஒரே நிசப்தம். ஆட்கள் எல்லோரும் துங்கி விட்டார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டோம். பிறகு வண்டியில் ஏறி மாட்டை தட்டினோம், அந்த மாடு நகரவில்லை. பிறகு எனக்கு ஒரு யோசனை வர, நம்ம தமிழ் சினிமாவில் வரும் ‘ஜல்லிக்கட்டு’ காளைப் போட்டியில் மாட்டின் வாலை முறுக்குவார்கள். அதேமாதிரி நானும் மாட்டின் வாலைப் பிடித்து முறுக்கினேன். மாடு தறிக்கெட்டு ஓடியது. ஆரம்பத்தில் உயிரை கையில் பிடித்துக் கொண்டுதான் அந்த வண்டியில் இருந்தேன். பிறகு மாடு எங்களுக்கு ஒத்துழைக்க ஆரம்பித்து விட்டது. ஏ.... ஏய் என்று வாயில் மாட்டு வண்டிக்காரர் போல சத்தம் எழுப்பி நான் வண்டியை ஓட்டிச் சென்றேன். கோயிலை அடைந்ததும் மாட்டை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தினோம்.

என் நண்பர்களில் ஒருவன் ‘மாடு பாவம், அதை வண்டியிலிருந்து அவிழ்த்து புல் இருக்கும் இடத்தில கட்டிவிடுவோம்’ என்றான். அவனின் வேண்டுகோளை ஏற்று மாட்டை வேறிடத்தில் கட்டிவிட்டு கோயில் திருவிழாவில் கலந்தோம். நீண்ட நேரத்திற்கு பிறகு நாங்கள் வீட்டிற்கு வரத் தயாரானோம். மாட்டை அவிழ்த்து வர என் நண்பன் போனான். அவன் போன வேகத்திலேயே திரும்பிவந்தான். அய்யய்யோ மாட்டைக் காணோம் என்றான். நாங்களும் ஓடிச் சென்று பார்க்க அங்கே மாட்டைக் காணவில்லை. அந்த பகுதி முழுவதும் தேடிப்பார்த்தோம் கிடைக்கவில்லை. பிறகு வண்டியை அங்கேயே விட்டு விட்டு வந்து விட்டோம். மறுநாள் ‘வண்டி திருட்டு’ சம்பவம் அந்தப் பகுதியில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. அடுத்த சில நாட்களில் மாட்டையும் வண்டியையும் மீட்டவர்கள் திருடிய ஆட்களையும் அடையாளம் கண்டனர்.
பிரேமதாச தம்பதியினருடன்
பாவம் என் நண்பர்கள் மாட்டிக்கொண்டார்கள். அவர்களை ஊர் பெரியவர்களிடம் அழைத்துச் சென்று தண்டனை கொடுத்திருக்கிறார்கள். என் அப்பாவிற்கு ஊரில் நல்ல பெயர் இருந்ததால் என்னை தண்டிக்காமல் விட்டு விட்டார்கள்” என்று தன் ‘ஏவன்’ குறும்பை அவிழ்த்துவிட்டார் டேவிட் ராஜ்.

காதல் பற்றி கேட்டோம்,

“எனக்கு மூன்று காதல். என் வாழ்க்கையின் இனிமையான அந்த நாட்களை மறக்க முடியாது. கடைசியாக வீரகேசரிக்காக கண்டியில் பணியாற்றிய போதுதான் எனக்குள் மூன்றாவது காதல் மலர்ந்தது. குளு குளு கண்டியின் அந்த சுகமான காதல் இன்றும் என் இதயத்திற்குள் ஜிலீர் அடிக்கிறது. இப்படி நான் போகுமிடமெல்லாம் காதலிக்கும் விடயம் என் வீட்டாருக்கு தெரியவர அவர்கள் எனக்கு கால் கட்டுப்போட நினைத்தார்கள். ஒருவனுக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பதை எங்கள் ஊரில் கால் கட்டு என்றுதான் சொல்வார்கள். அதன்படி என் வீட்டார்களின் சம்மதத்துடன் எனக்கு ‘கால்கட்டு’ கல்யாணம் நடந்தது. மனைவி பெயர் பெர்ணாடட். யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள ஒரு தேவாலயத்தில் எங்கள் திருமணம் நடைபெற்றது. திருமணத்திற்கு எனது நண்பர்களும், உறவினர்களும் கலந்து கொண்டார்கள். நான் சரியான குழப்படி என்பதால், திருமணம் செய்து கொடுத்து விட்டால் இவன் திருந்தினாலும் திருந்துவான் என்பதற்காகவே இந்தத் திருமணம் நடைபெற்றது. எப்படியோ இருந்த இவன் இப்போ இவ்வளவு தூரத்துக்கு வளர்ந்து ஆளாகி மனுஷனாகிவிட்டானே என்ற வியப்பு என் குடும்பத்தாருக்கு இப்போதும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இந்த மனித விதை எப்படி வேண்டுமானாலும் வளரும்.
அபூர்வமான புகைப்படம்: வீற்றிருப்போர்
(இ-வ)அன்னலட்சுமி,கமலா தம்பிராஜா,
ராஜகோபால் சிவபிரகாசம்,அன்றைய
வீரகேசரி ஆசிரியர் கே.வி.எஸ்.வாஸ்.
மற்றும் டேவிட் ராஜ்.
பின்வரிசை:(இ-வ)முதலாவதாக கார்மேகம்
ஐந்தாவது மித்திரன் சூரியகுமார்,ஏழாவது நடராஜா.


Thursday, October 20, 2016

கலகக்காரர் மல்லிகை ஜீவாவின் இனிக்கும் நினைவுகள்

நேர்காணல் - மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

"உலக எழுத்தாளர்களில் சவரக்கடையை சர்வகலாசாலை என்று சொன்ன ஒரே எழுத்தாளன் நான் மட்டும்தான். அதுவும் ஒரு தமிழன், யாழ்ப்பாணத்தான். அந்த மண்ணில் நிலவிய தீண்டாமை என்கிற சாதி கொடுமையிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்து உலக எழுத்தாளர்கள் பட்டியலில் என் பெயரையும் நிலை நிறுத்தியது சாதாரண விடயம் அல்ல.

அதற்கு நான் நிறைய விலை கொடுத்திருக்கிறேன். நான் ஐந்தாம் வகுப்பில் படிக்கும்போது ஆசிரியர் கரும்பலகையில் ஒரு கணக்கை எழுதினார். அந்தக் கணக்குக்கும், நான் கொப்பியில் எழுதிய கணக்கும் முரண்பட, நான் துணிச்சலாக எழும்பி ‘சேர் நீங்கள் எழுதிய கணக்கு பிழை’ என்றேன்.
நான் அப்படி சொன்னதை கேட்ட வகுப்பு மாணவர்கள் கொல் என்று சிரிக்க அந்த வாத்தியாருக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. என்னை முறைத்து பார்த்து விட்டு சோக்கை என் கையில் கொடுத்து ‘செய் பார்ப்போம்’ என்றார். நானும் கரும்பலகையில் அந்தக் கணக்கை ஒரு நிமிடத்திலேயே சரியாக செய்து முடித்தேன்.

இதைப் பார்த்த அந்த வாத்தியாரின் பார்வையில் கணல் தெறித்தது. என்னை எரித்து விடுவது போல பார்த்தார். ‘நீயெல்லாம் ஏண்டா இங்கே வந்து எங்களை வதைக்கிறீங்க போய் சிரையுங்கடா....!’ என்றார். அவர் அப்படி சொன்னதற்கு பிறகும் என்னால் அவரிடம் படிக்க முடியுமா? அன்றோடு எனது படிப்புக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன். என்னை பட்டதாரியாக்கி பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட என் அம்மாவின் கனவு சாதி வெறியினால் சிதைந்து போனது.

அம்மா என்னிடம் எவ்வளவோ மன்றாடியும் நான் பள்ளிக்கூடம் செல்ல மறுத்துவிட்டேன். அப்பாவுடன் சலூன் வேலைக்குச் சென்றேன். என்னை கேவலமாக பேசிய அந்த வாத்தியாரை விட நான் சாதிக்க வேண்டும் என்ற இலட்சிய தீ என்னுள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது...” என்று தனது கடந்தகால அனுபவங்களை எம்முடன் பகிர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கினார் டொமினிக் ஜீவா. தமது பூர்வீகம் பற்றி இப்படி கூறுகிறார்.

“யாழ்ப்பாண ரயில்வே ஸ்டேசனுக்கு முன்னால்தான் எனது வீடு. அப்பா பெயர் ஜோசப். அம்மா மரியம்மா. குடும்பத்தில் மூன்று ஆணும் ஒரு பெண்ணுமாக மொத்தம் நாலு பேர். நான் இரண்டாவது. என் அப்பா யாழ். நகரில் சலூன் கடை நடத்தி வந்தார். கடையின் பெயர் ஜோசப் சலூன்.
தமிழக கம்யூனிட்ஸ் கட்சி கல்யாண சுந்தரத்துடன்
எனக்கு ஏழு வயதாக இருக்கும்போது என் அப்பா சொந்தமாக ஒரு பஸ் வாங்கி கீரிமலைக்கும், யாழ்ப்பாணத்திற்கும் பஸ் சேவையொன்றை நடத்தினார். அப்பாவின் முயற்சியும் உழைப்பும் இன்று நினைத்தாலும் எனக்குள் பூரிப்பை ஏற்படுத்துகிறது” என்றவரிடம் எழுத்துலக பிரவேசம் பற்றிக் கேட்டோம்.

“இந்தத் துறை கைப் பழக்கத்தில் வருவது அல்ல. குடும்ப பாரம் பரியமோ, திறமை என்றோ குறிப்பிட முடியாது. நம்மை பாதிக்கின்ற சில விசயங்கள் அதற்கு நாம் கொடுக்கும் விலை என்பதை வைத்துதான் ஒரு எழுத்தாளன் உருவாகிறான். நான் என் வாழ்க்கையில் நிறைய விலை கொடுத்திருக்கிறேன்.

அதில் நான் சந்தித்த அவமானங்கள், வேதனைகள், தோல்விகள் போன்ற சம்பவங்களே என் நெஞ்சுக்குள் தீயாக எரிந்தது. அந்த கொதிப்பின் சுவாலைதான் எழுத்தாளன் என்கிற எனது இந்தப் பக்கம். யாழ்ப்பாண சமூகத்தின் சாதிப்பின்னல் மிகப் பயங்கரமானது.

அதிலிருந்து ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவன் இப்படி வெளியே வருவது என்பது வரலாறு. சலூனில் வேலை செய்து கொண்டே எனது மல்லிகை வெளியீட்டை நான் மேற்கொண்டேன்.

எனது சலூன் கடையின் முன்னால் ‘மல்லிகை’ என்ற பெயரை பெரிய எழுத்தில் போர்டாக எழுதி மாட்டி வைத்திருந்தேன். மல்லிகை வெளியீட்டிற்கு பிறகு என்னை கிண்டல் செய்தவர்கள், சாதி பேசியவர்கள் எல்லோரும் என்னிடத்தில் வந்தார்கள்.

பத்திரிகையை அச்சிட்டு கடைகளுக்கு கொடுத்துவிட்டு மிச்சத்தை ஒரு சைக்கிளில் வைத்து கட்டிக்கொண்டு யாழ்ப்பாணத்தை சுற்றி வருவேன். பள்ளிக்கூடம், தெரிந்த நண்பர்கள் என்று மல்லிகையை அவர்களிடம் விற்பனை செய்தேன்.

அந்த விநியோகம் தான் என்னை நிலை நிறுத்தியது. வெறும் எழுத்தாளனாக இல்லாமல் பேச்சாளனாகவும் நான் இருந்தேன். இதற்கு நான் மேடையை நல்லவிதமாக பயன்படுத்திக்கொண்டேன். யாழ்ப்பாண சமூகத்தை, எழுத்தாலும் பேச்சாலும் மாற்ற பெருமுயற்சி எடுத்தோம். யாழ். மண்ணை பேனாவால் கிழித்து, நாக்கால் உழுதோம் என்று தான் சொல்லவேண்டும்.
ஓவியர் மருதுவுடன்
மேடை பேச்சு என்றவுடன் தி.மு.கவை நாம் மறந்து விட முடியாது. என் போன்றவர்களின் வளர்ச்சியில் தி.மு.கவுக்கும் ஒரு பங்கு இருக்கிறது. ஆனால் சில காலங்களுக்கு பிறகு அவர்களின் வேகம் பிசு பிசுத்து போய்விட்டது.

வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களை வைத்துக்கொண்டு வாணவேடிக்கை காட்டியிருக்கிறார்கள். இந்த உண்மையை நாம் காலம் கடந்து தான் புரிந்துகொண்டோம்” என்ற ஜீவாவிடம், முதல் பாடசாலை பிரவேசம் பற்றிக் கேட்டோம்.

“யாழ். சென் மேரீஸ் பாடசாலைக்கு முதல் நாள் அன்று என் அண்ணனோடுதான் சென்றேன். காலை பத்தரை மணி தாண்டிய பிறகு எனக்கு சிறுநீர் வந்துவிட்டது. ஆனால் டீச்சரிடம் சொல்லப் பயமாக இருந்தது.

எவ்வளவு நேரம் தான் அடக்கி வைத்திருப்பது? கால்சட்டையோடு அடித்துவிட்டேன். பிறகு அடுத்த வகுப்பிலிருந்த என் அண்ணனை அழைத்து என்னை வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள்.

அந்தப் பாடசாலையில் எனக்கு அகரம் கற்பித்த ஆசிரியர்தான் தங்கம்மா டீச்சர். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை நான் எழுதுவதற்கு பேனாவை தொடும்போதெல்லாம் தங்கம்மா டீச்சரை நினைத்து விட்டுதான் எழுதவே தொடங்குவேன்.

நான் சாகித்திய விருது பெற்ற பின்னர் யாழ்ப்பாணம் சென்றதும் முதலில் சந்தித்து ஆசிர்வாதம் பெற்றது தங்கம்மாவிடம் தான். அப்போது எனக்கு ஐம்பது வயதிருக்கும். தங்கம்மாவும் ரொம்பவும் வயதுபோய் இருந்தார்” என்றவரிடம் ஒரு நல்ல சம்பவம் பற்றி வினவினோம்.
சரஸ்வதி ஆசிரியர் விஜயபாஸ்கரன் 
அமர்ந்திருக்க (இ-வ) கே. டானியல், 
திருச்செல்வம், நீர்வை பொன்னையன், 
டொமினிக் ஜீவா.
“மல்லிகை தொடங்கிய அந்த நாட்களில் எனக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். மல்லிகை மட்டுமே எனக்கு இருந்த ஒரே நம்பிக்கை. சைக்கிளில் அலைந்து திரிந்து ஒரு பத்து மல்லிகையை விற்றுவிட்டு வீட்டுக்கு வருவேன். விறாந்தையில் எனது மாமா படுத்திருப்பார். என்னைக் கண்டதும் ‘ஒ.... உழைப்பாளி வந்திட்டாரு... உழைச்சி களைச்சி வந்தவருக்கு பீங்கானை கழுவி கெதியா சாப்பாடு கொடுங்கோ’ என்று குத்தலாகக் குரல் கொடுப்பார். அவர் அப்படி சொல்வது என் இதயத்தை முள்ளால் குத்திக் கிழிக்கும் ஆனாலும் நான் அவரை எதிர்த்து பேசியதில்லை. அதற்கு ஒரு காரணமும் இருந்தது. நான் எனது மாமா மகளைதான் திருமணம் முடித்திருந்தேன். அவர் அம்மாவின் அண்ணன். எனது அம்மா பிறந்த பிறகு அம்மாவின் தாய் இறந்துவிட அவரை தூக்கி வளர்த்தவராம் அவரின் அண்ணன். அதனால் அவர் என்ன சொன்னாலும் நீ எதிர்த்து பேசக்கூடாது என்று என் தாய் என்னிடம் வாங்கிய சத்தியம். அதை மீற முடியுமா? அதனால் அவர் என்னை எப்படி எல்லாம் குத்திக் கிழித்தாலும் நான் வாய் திறப்பதில்லை. தாங்கியிருக்கிறேன். பின்னர் நான் பெயர் பெற்றவனாகி எனக்கு சாஹித்திய விருது கிடைத்ததும் நான் முதல் தடவையாக யாழ்ப்பாணம் சென்றிருந்தேன். ரயில் நிலையத்தில் என்னை யாழ். மேயர் வரவேற்றார். அப்போது என்னைத் திட்டிக்கொண்டிருந்த எனது மாமா அங்கே இருந்தார். மாமா என்னை மேயரிடம் காட்டி, ‘அய்யா இவர் யார் தெரியுமோ? இவர் என் மருமகன்! என் மகளைதான் கூட்டியிருக்கிறார்” என்று பெருமிதத்துடன் அறிமுகப்படுத்தினார். பார்த்தீர்களா நான் கொடுத்த விலையை!” என்று சொல்லி தனது ‘ஸ்டார்’ சிரிப்பை கொட்டினார் ஜீவா.

காதல் பற்றி கேட்டோம்.

“யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு சமயம் ‘கானிவேல்! நடைபெற்றது. அங்கே கூட்டம் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைய நாளில் டிக்கட் எடுப்பது பெரிய கஷ்டமான காரியம். யார் கெட்டிக்காரனோ, யாருக்கு வல்லமை இருக்கிறதோ அவன் டிக்கட் வாங்கிவிடுவான். நான் இப்படியான பெருங்கூட்டத்தில் நுழைந்து டிக்கட் வாங்குவதில் கில்லாடி. எங்களுக்கு பிடித்த நாயகனின் படத்தை முதல் நாளில் முதல் காட்சியில் பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற வெறி. புதிதாக வெளியிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு படத்தின் கதையை யாரும் எங்களுக்கு முதலில் சொல்லக்கூடாது என்பது ஒரு வரையறை. அதற்காகவே முதல் காட்சியில் முதல் ஆளாக டிக்கட் எடுப்பேன். ‘அசோக்குமார்’ படத்திற்கு டிக்கட் வாங்கும்போது கவுண்டருக்குள் விட்ட கையை வெளியே எடுக்க முடியாமல் என் கை முறிந்தது. உண்மையைச் செல்லப்போனால் நான் அன்றைய கதாநாயகன்தான். இனி விசயத்திற்கு வருவோம். காணிவேலுக்கு முன்னால் ஒரு நான்கு இளம் பெண்கள் நின்று கொண்டு டிக்கட் எடுக்க முடியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பிறகு அதில் ஒரு பெண் என்னிடம் பணத்தைக் கொடுத்து டிக்கட் எடுத்து வரும்படி கேட்க, நானும் அந்தக் கூட்டத்தை கிழித்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்து சில நிமிடங்களில் டிக்கட்டோடு வெளியே வந்தேன். பெண் கேட்ட உதவியை செய்யாதிருந்தால் இழுக்காகிவிடாதா, என்ன? டிக்கட்டை கொடுத்ததும் அந்தப் பெண் நன்றி என்று புன்னகைத்தாள். அவ்வளவுதான். நான் அந்த புன்னகையில் சிறைப்பட்டு போனேன். அதற்கு பிறகு நமது தமிழ் சினிமாவில் வரும் நாயகன் போலவே நானும் மாறினேன். ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறையாவது அவளைப் பார்த்து விடவேண்டும் என்று என் மனது கிடந்து துடிக்கத் தொடங்கியது. யாழ்நகரில் 3ம் குறுக்குத் தெருவில் தான் அவரின் வீடு இருந்தது. என் வீட்டிலிருந்து நடந்தால் ஒரு இருபது நிமிடத்தில் அவள் வீட்டை அடைந்துவிடலாம். நான் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு அவள் வீட்டுக்கு முன்னால் உள்ள தெரு வழியாக ஒரு நாளைக்கு பத்து முறையாவது சுற்றி வருவேன். அவள் பார்த்து விட்டால் போதும், உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்துவிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு தோன்றி மறையும், காதலித்தவர்களுக்குத் தான் அந்த உணர்வு என்ன என்பது புரியும்.
“அவளோ சாதியில் ரொம்பவும் உயர்ந்தவள். நானோ தாழ்த்தப்பட்டவன். ஆனால் எங்கள் காதலுக்கு முன்னால் சாதி ஒரு தடையாக இருக்கவில்லை. ஒரு நாள் அவளும் நானும் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போக முடிவு செய்தோம். அவளின் வீட்டுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய கேற்டும், பின்னால் ஒரு சிறிய கேற்டும் இருக்கும். பின் கேற் பக்கம் நிறைய மரங்கள் அடர்த்தியாக வளர்ந்து நிற்கும். அங்கே உள்ள அந்த சிறிய கேற்டில் கையை வைத்து சாய்ந்திருக்கலாம். அங்கேதான் நானும் அவளும் மாலை நேரத்தில் சந்திப்பதுண்டு. நாங்கள் ஓடிப்போக நாளும், நேரமும் குறித்த பிறகு அன்று மாலை நான் அவளை அழைத்துச் செல்வதற்காக அந்த கேற் பக்கமாகச் சென்றேன். அந்த கேற்றை நெருங்கியதும் அவளின் பெயரை மெதுவாக உச்சரித்தேன். அதற்கு மறுமுனையில் தம்பி என்று பதில் வந்தது. நான் அப்படியே ஆடிப்போனேன். அங்கே எனது காதலியின் அம்மா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

‘தம்பி உன் மீது நான் கோபமில்லை. நீயும் என்னை மாதிரி ஒரு தாய் பெற்ற பிள்ளைதான். நீ இன்று என் மகளோடு போகப் போறதை நான் கேள்விப்பட்டுதான் நான் இங்கே வந்தனான். தம்பி, எனக்கு இருக்கிறதோ ஒரே பிள்ளை. நீங்கள் இப்படி ஏதாவது செய்தால் இந்த மரத்தில் நான் தூக்கில தொங்குவன். எனக்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை. அதனால் எனக்கு நீ ஒரு சத்தியம் செய்துகொடு. இனி அவளை நீ பார்க்க கூடாது. நான் இப்படி உன்கிட்டே சத்தியம் வாங்கிய விடயத்தையும் அவளிட்ட சொல்லக்கூடாது” என்று என்னிடம் சத்தியம் வாங்கி கொண்டாள். அந்தத்தாய், நான் தான் கொடுத்த சத்தியத்தை மீறமாட்டேனே! அவளுக்கு செய்து கொடுத்த சத்தியத்தை இனி மீறவா முடியும்? காதலை கைவிட்டு அந்த இடத்திலிருந்து தலையை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு நான் வந்து விட்டேன். அதற்கு பிறகு எனக்கு யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கப் பிடிக்கவில்லை. விரக்தியுடன் கொழும்புக்கு வந்துவிட்டேன். அதற்கு பிறகு இன்றுவரை நான் அவளைச் சந்திக்கவில்லை. யாழ்ப்பாணத்திற்கு செல்லும் போதெல்லாம் எனக்கு பயமாக இருக்கும். எங்கே அவளை வழியில் எங்காவது பார்த்துவிடுவேனோ....! அப்படி பார்த்து விட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம்! அவள் தாய்க்கு நான் செய்த சத்தியத்தை விட அவளை ஏமாற்றியது எவ்வளவு பெரிய பாவம்! ‘டேய் நீ யெல்லாம் ஒரு மனிதனா கொடுத்த வாக்குறுதியை காப்பாற்றாமல் இப்படி ஏமாற்றி போட்டாயே! என்று அவளின் கண்கள் பேசினாலே நான் குறுகிப் போய்விடுவேன். நான் எவ்வளவு சுயநலவாதி! அவள் அம்மாவின் சத்தியத்திற்காக உயிருக்குயிராக காதலித்த காதலியை மறந்துவிட்டு வந்துவிட்டேன்! அவள் அன்று எத்தனை ஆசைகளோடும், கனவுகளோடும் இருந்திருப்பாள். அவள் மனது என்ன பாடுபட்டிருக்கும். தவறு செய்துவிட்டேன்...! (இதை சொல்லும்போது ஜீவாவின் நா தழுதழுக்கிறது)

திருமணம் பற்றியும் தன் ஞாபகங்களை அவர் மீட்டினார்.

என் மனைவி பெயர் ராணி. யாழ்ப்பாணம் சென் மேரீஸ் ஆலயத்தில் எங்கள் திருமணம் நடந்தது. திருமணத்திற்கு எழுத்தாளர் செ. கணேசலிங்கம், கணக செந்தில் நாதன், டேனியல் உள்ளிட்ட நண்பர்கள் பலர் கலந்துகொண்டார்கள்”

பள்ளிக் காலத்தில் செய்த குறும்பு ஞாபகத்தில் இருக்கிறதா என்று கேட்டோம்.

“எங்க வீட்டு வழியே பஸ் போகும் அந்த ஒழுங்கையால நான் சில நண்பர்களுடன் பஸ்சுக்கு காத்திருப்பது போல காத்திருப்போம். பஸ் வந்ததும், நாங்கள் பஸ்சை நிறுத்துவோம். வேகமாக வந்த பஸ் பிரேக் போட்டு நின்றதும் நாங்கள் அடுத்த நொடியே அந்த ஒழுங்கையால ஓடுவோம். பஸ்காரனுக்கு விசயம் விளங்க பஸ் கண்டக்டர் எங்களை துரத்தி கொண்டு வருவான். இரவு நேரத்தில் நானும் எனது நண்பர்களும் எங்களின் உறவுக்காரர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று அவர்களின் குசினிக்குள் திருட்டுத்தனமாக புகுந்து அங்கிருந்த உணவுகளை எல்லாம் எடுத்து சாப்பிட்டு விட்டு பீங்கானில் கரித்துன்டால் ‘பட்டினி பட்டாளம்’ என்று எழுதி வைத்து விட்டு வந்து விடுவோம். மறுநாள் காலையில் அவர்கள் வீட்டு சாப்பாடு திருட்டு போனது பற்றி ஒரே கசமுசவாக இருக்கும்” என்று தமது கடந்த கால குறும்புகளை மகிழ்ச்சியாக அவிழ்த்துவிட்டார் டொமினிக் ஜீவா.

வாழ்க்கையில் எதையாவது தவற விட்டிருக்கிறீர்களா?

“நான் தவறவிட்டதாக கருதிய எத்தனையோ விடயங்கள் எனக்கு வெற்றியைத் தந்திருக்கின்றன. அந்த வாத்தியார் என்னை அப்படி திட்டியிருக்காவிட்டால் நன்றாகப் படித்து ஒரு அரசாங்க ஊழியனாக வேலை செய்து இப்போது பென்சன் வாங்கி மூலையில் குந்தியிருப்பேன். டொமினிக் ஜீவா என்ற மனிதர் வெளிச்சத்திற்கு தெரிந்திருக்கமாட்டார். நான் காதலியை இழந்த அந்த தவிப்புதான் என்னை ஒரு புடம்போட்ட எழுத்தாளனாக்கியது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை”.

அது ஒரு காலம் என்று நீங்கள் ஏங்குவது?


“நான் பள்ளிக்கூடம் போகும் வழியில் ஒரு பெரிய மாமரம் நிற்கும். அதில் காய்க்கும் மாங்காய் நல்ல ருசி. அந்த வழியை கடக்கும்போது எப்படியும் மாங்காய் மரத்திற்கு கல் எறிந்து விடுவேன். அந்த மரத்து சொந்தக்காரருக்கு ஒரு கை ஊனம். அதனால் அவரை ‘சொத்திக்கையா’ என்றுதான் அழைப்போம். நாங்கள் மாங்காய்க்கு கல் எறிவதைக் கண்டால் அந்த மனிதர் எங்களை அடிக்க துரத்துவார். அவருக்கு தண்ணி காட்டிவிட்டு நாங்கள் ஓடிவிடுவோம். அந்த மாமரம் தந்த சுவை இன்று நினைத்தாலும் நாவில் உமிழ் நீர் சுரக்க வைக்கிறது. அந்த மாமரத்தை அண்மையில் யாழ்ப்பாணம் சென்றபோது பார்த்தேன். ஓரிரு இலைகளுடன் முதுமையில் தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தக் கோலத்தில் அந்த மரத்தை பார்த்தபோது, எதையோ இழந்துவிட்ட தவிப்பு என்னுள் எழுந்தது.

ஈழத் தமிழர்களிடம் ‘தீண்டாமை’ ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதா?

“அங்கே தீண்டாமையுடன் பிரதேச வாதமும் இருந்தது. அவன் எங்களைவிட குறைந்தவன் என்று சொல்வதில் ஒரு ஆத்ம திருப்தி அவர்களுக்கு. ஆனால் யுத்தத்திற்கு பிறகு யாழ். தமிழர்களின் திமிர், பணக்கொழுப்பு, சாதித் தடிப்பு, நிலத்தின் மீதானா ஆதிக்கம் ஆகியவை அப்படியே மாறிப் போய்விட்டது. இன்று வயதானவர்களின் உள்மனங்களில் மட்டுமே சாதி ஒழிந்துகொண்டிருக்கிறது. வருங்கால இளைய தலைமுறை சாதியை வளர்க்காது என்பது என் நம்பிக்கை.

வாழ்க்கையை பற்றிய தங்களின் புரிதல்?

“வாழ்க்கை தேங்கிக் கிடக்கும் குட்டை அல்ல. அது ஓடும் நதி. ஒரு இடத்தில் மான், புலி, கரடி தண்ணீர் குடிக்கும். மற்றொரு இடத்தில் ஒரு மனிதன் குளித்துக்கொண்டிருப்பான். அதற்கு கொஞ்சம் கீழே சென்று பார்த்தால் ஒரு பெண் அந்த தண்ணீரை எடுத்துச் சென்று உணவு சமைத்துக்கொண்டிருப்பாள்.

இப்படி பல சம்பவங்களில் பயணம் செய்வது தான் வாழ்க்கை. இந்த வாழ்க்கையில் நான் வெறும் பார்வையாளன் மட்டுமல்ல இந்த வாழ்க்கைக்காக நான் நிறைய விலை கொடுத்தும் இருக்கிறேன்.”

(தினகரன்-22-08-2010)

FACE BOOK மசாலா-10












Tuesday, October 18, 2016

பிரபல வர்த்தகர் எஸ்.டி.எஸ். அருளானந்தன் பேசுகிறார்….


நேர்காணல் - மணி  ஸ்ரீகாந்தன்
 
தலைநகர் கொழும்பின் தலைசிறந்த மனிதர்களில் இவருக்கும் ஒரு பெயர் இருக்கிறது. ஓசையின்றி இந்து மதப் பணிகளுடன் இந்து - பௌத்த ஒற்றுமைக்காகவும் பாடுபட்டு வருபவர். நாவுக்கு ருசியாக உணவு படைக்கும் சைவ உணவகங்களில் முதன்மை வகிக்கும் கிரீன் லன்ட்ஸ் ஹோட்டலின் உரிமையாளரும் கொழும்பு கட்டிடப் பொருள் உரிமையாளர் சங்கத் தலைவராகவும் பதவி வகிக்கும் அருளானந்தன், இலங்கையில் அமைந்திருக்கும் ஐந்து பௌத்த ஆலயங்களை நிர்வகித்து வருபவர். கதிர்காம ஆலய நிர்வாகப் பணிகளில் முக்கியஸ்தராக நின்று பணி செய்துவரும் இவர் அடக்கமானவர். சமுக சேவகர். இப்பக்கத்தின் வாயிலாக இவரை வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதில் நாம் பெருமை அடைகிறோம். இவர் இங்கே தன் அந்தக்கால அனுபவங்களை உங்களுக்கு சுவைபட சொல்கிறார்.

“இன்றைக்கு நான் ஒரு உயர்ந்த இடத்தில் இருப்பதற்கு என் தந்தையின் உழைப்புதான் முழுக் காரணம். யாழ்ப்பாணம் காங்கேசன் துறையிலிருந்து 1913ம்ஆண்டு கொழும்பிற்கு வந்த என் தந்தை ஒரு கடையில் மாதம் ஒரு ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கிறார். பின்னர் அவரின் உழைப்பின் அடையாளங்களாக உருவானவைதான் லீலா ஸ்டோர்கள், லீலா பிரஸ், மற்றும் கிரீன்லாண்ட் ஹோட்டல் உள்ளிட்ட வர்த்தக நிறுவனங்கள்.

செல்லதுரை என்கிற என் அப்பாவின் பெயரை கொழும்பு வர்த்தக உலகம் என்றைக்கும் மறக்காது. அம்மாவின் பெயர் சௌபாக்கியம். அவர் தெல்லிப்பளையை வதிவிடமாகக் கொண்டவர். என் குடும்பம் ரொம்பச் ‘சிறிய’ குடும்பம். மொத்தம் பத்து ஆண் சகோதரர்கள். (அப்படிச் சொல்லும் போதே அருளானந்தம் முகத்தில் சிரிப்பு) ஒரு கிரிக்கெட் டீம் மாதிரிதான் என் அப்பாவுடன் சேர்த்தால் நாங்கள் பதினொரு பேர்!
இளமையில்

எங்களை ஒரு கிரிக்கெட் டீம் என்றே முன்னாள் அதிபர் பிரேமதாச அழைப்பார். எங்கள் குடும்ப நண்பர்களில் முக்கியமானவர் பிரேமதாச. எனது மூத்த அண்ணன்தான் சட்டத்தரணி சுந்தரலிங்கம். இரண்டாவது சட்டத்தரணி பாலேந்திரா. மூன்றாவது அண்ணனும் ஒரு டொக்டராக இருந்தவர். நாலாவதாக பிறந்த நான் அப்பாவுடன் இணைந்து வர்த்தகராகிவிட்டேன்” என்று தனது கடந்த கால வரலாற்று அத்தியாயங்களை புரட்ட தொடங்குகிறார் அருளானந்தன்.

அருளானந்தத்திடம் ஆரம்ப கல்வியைப் பற்றிக் கேட்டோம்.

“பம்பலப்பிட்டி பிள்ளையார் பாடசாலையில் தான் என் முதல் அரிவரி தொடங்கியது. அந்தப் பிள்ளையார் பாடசாலைதான் இன்று இந்துக் கல்லூரியாக உயர்ந்து நிற்கிறது. பிள்ளையார் பாடசாலை தொடங்கப்பட்ட ஆரம்பநாளிலேயே நான் பாடசாலையில் சேர்ந்துவிட்டேன். மொத்தமாகவே இருபத்தெட்டு பிள்ளைகள்தான் படித்தார்கள். அவர்களில் நானும் ஒருவன். ஆரம்பத்தில் ஐந்தாம் ஆண்டுவரை மட்டுமே அந்தப் பாடசாலையில் படிப்பிக்கப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு இரத்மலானை இந்துக் கல்லூரியில் சேர்ந்தேன். அங்கே சட்டத்தரணி மங்களேஸ்வரன், ஸ்ரீகனநாதன் உள்ளிட்டவர்கள் எனக்கு நண்பர்களானார்கள்.

இரத்மலானை கல்லூரில் படிக்கும் போது தான் 58 இனக் கலவரம் வந்தது. அந்தக் கலவரத்தோடு அப்பா என்னை யாழ்ப்பாணம் தெல்லிப்பழை மஹஜனா கல்லூரிக்கு அனுப்பிவிட்டார். அதற்குப் பிறகு எனது படிப்பு மஹஜனாவில் தொடர்ந்தது.

கொழும்பிலிருந்து நான் சென்றதால் டிப்டொப்பாக  சூபோட்டு பாடசாலைக்கு வருவதை எல்லோரும் ஆச்சரியமாக பார்த்தார்கள். சில மாணவர்கள் என் சேர்ட்டை பிடித்து பார்ப்பதும் உண்டு. அப்போதெல்லாம் டியூஷன் என்ற வார்த்தையே கிடையாது.
மனைவியுடன்
பாடசாலை முடிந்த பிறகு சில ஆசிரியர்கள் ஒரு மணிநேரம் இலவசமாக படித்துக் கொடுப்பார்கள். அவர்களில் கந்தையா மாஸ்டர், முருகையா மாஸ்டர் உள்ளிட்டவர்களை என்னால் மறக்க முடியாது. அந்த ஆசிரியர்கள் படிக்கும் மாணவர்களின் குடும்ப நிலவரங்களை விரல் நுனியில் வைத்திருப்பார்கள்.

அந்தளவிற்கு மாணவர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்குமிடையே ஒரு உறவு இருந்தது. ஆனால் இன்று அப்படி அல்ல. வாங்கும் சம்பளத்திற்கு வேலை செய்கிறார்கள். அவ்வளவுதான்” என்ற அருளானந்தத்திடம், படிக்கும் காலத்தில் நீங்கள் எப்படி, ரொம்பக் குறும்போ? என்று கேட்டோம். “நான் சரியான வாலு! இரத்மலானை இந்துக் கல்லூரியில் படிக்கும் போது பாடசாலை முடிந்து வீட்டிற்கு வரும் போது ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரம் நடந்துதான் பிரதான வீதிக்கு வரவேண்டும். அங்கு வந்துதான் ஸ்கூல் பஸ்ஸில் வீட்டுக்கு வருவோம். குறுக்கு வழியே வந்தால் பிரதான வீதியை விரைவாக அடைந்து விடலாம்.

அதற்காக பாடசாலைக்கு பக்கத்திலிருந்த சேர் ஜோன் கொத்தலாவலையின் வீட்டுத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து வீதிக்கு வருவோம். அப்படி அந்தத் தோட்டத்தை கடக்கும் போது கொத்தலாவலையின் தோட்டக் காவல்காரன் எதுவும் கண்டுகொள்ள மாட்டான். ஆனால் அவனின் மகன் மோசமான ஆள்.

எங்களை முன்னால் போகவிட்டு பின்னால் கல்லால் அடிப்பான். அவனுக்கு ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டேன். ஒருநாள் புத்தகப் பையோடு ஒரு கம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு கொத்தலாவல தோட்டத்தை கடந்தோம். அப்போது தோட்டக்காரனின் மகன் எங்களை சீண்டிப் பார்க்க பின்னால் வந்தான்.
நான் சடாரென்று பிரேக்போட்டு நின்றேன். அவன், ‘என்னடா, சண்டைக்கு வர்றாயோ?’ என்றான். நான் எதுவும் பேசாமல் அடுத்த வினாடியே என் கையில் இருந்த தடியால் அவனை விளாசித் தள்ளினேன். அய்யோ, அம்மா என்று கத்திக்கொண்டு ஓட்டம் பிடித்தான் அவன். அதற்குப் பிறகு அந்த பையனை அந்தப் பக்கமே பார்க்க முடியவில்லை.

எனக்கும் என் நண்பர்களுக்கும் திருட்டு மாங்காய் அடித்து சாப்பிடுவது ரொம்பவும் பிடித்த விசயம். சிவராத்திரி இரவில வெள்ளவத்தை மாணிக்கப் பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் செல்வோம். அந்த லோரன்ஸ் வீதியின் வழி நெடுகிலும் நிறைய மாமரங்கள் நிற்கும். அந்த மரங்களில் தொங்கும் மாங்காய்களை நோக்கி கல் எறிவோம். நாங்கள் அடிக்கும் கல் தவறி வீட்டுக் கூரைகளில் விழுந்தால் வீட்டுக்காரர்கள் “டேய் யார்ரா அவன் அர்த்த ராத்திரியில் கல் அடிக்கிறது?” என்று அலறியபடியே ஆத்திரத்துடன் ஓடி வருவார்கள். நாங்கள் தலைதெறிக்க எஸ்கேப் ஆகிவிடுவோம். அப்படி ரிஸ்க் எடுத்து திருட்டு மாங்காய் சாப்பிடுவதில் ஒரு சுவை இருக்கும். திருட்டு மாங்காய் தின்று பார்த்தவர்களுக்குத்தான் அந்த டேஸ்ட் புரியும்...” என்று சொல்லிச் சிரிக்கிறார் அருளானந்தன்.

மேலும் தனது குறும்புகளில் ஒன்றையும் நம்முடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார் :

இரத்மலானையில் படிக்கும் போது காலியாக இருக்கும் கதிரையில் பேனா மையை தெளித்து வைத்துவிட்டு யாராவது ஒரு அப்பாவி ஜீவன் வந்து உட்காராதா என்று பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். இந்த ஆட்டத்தில் பெண்கள் தான் எங்களுக்கு பலிகடாக்கள். ஏனென்றால் வெள்ளை கவுண் போட்டிருப்பார்கள் கதிரையில் மை தெளிக்கப்பட்டிருப்பதை அறியாது அப்பாவியாக அதில் அமர்ந்துவிடுவார்கள். பிறகு எழும்பிப் போகும் போது கவுனின் பின்பக்கம் நீல மை அப்பிக் கிடக்கும். அதைப் பார்த்து ‘கொல்’லொன்று கூட்டத்தோடு சேர்ந்து சிரிப்பதில் எனக்கு ஒரு அலாதி இன்பம். இந்த குறும்புத் தனத்திற்காக என் கை விரல்களை மடக்கி அந்த விரல்களின் மேற்புறத்தில் வாத்தியார் அடிமட்டத்தால் அடித்திருக்கிறார். பாடசாலை வாத்தியார்களின் உச்சபட்ச தண்டனைகளில் இதுவும் ஒன்று. ஆனால் அன்று வாத்தியார்மார் அடித்த அடிகள் அப்போது வலித்திருந்தாலும் இன்று அவை நினைத்தாலே இனிக்கும் அனுபவங்களாகிவிட்டன....” என்று தாம் கடந்து வந்த வாழ்க்கை பயணத்தின் சுவையான பகுதிகளை அசைபோடுகிறார் அருள்.

அருளானந்தத்திடம் சிறுபராயத்தில் முகத்தில் மீசை வரைந்து கட்டபொம்மன் வேடம் போட்டிருக்கிறீர்களா? என்று கேட்டோம்.

“கட்டபொம்மன் வேடம் போட்டதில்லை. பள்ளிக்கூடத்தில் நடந்த நாடகத்தில் ராமர் வேசம் போட்டிருக்கிறேன். அதற்கு பிறகு சிறுவர் மலர் நிகழ்ச்சியில் பங்கு பற்றி இருக்கிறேன். இந்துக் கல்லூரியில் படிக்கும் போது நன்றாக பாடுவேன். எனது சங்கீத டீச்சர் அம்பிகா தாமோதரம் தான் என்னை சிறுவர் மலர் நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். அப்போது நேரடி ஒலிபரப்புதான். அந்த ஒலிபரப்பு அறையில் தேன்கூடு மாதிரி ஒரு மைக் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்து கொண்டு பாடலைப் பாட வேண்டும். நான் பாடிய முதல் பாடல் ஞாபகத்தில் இல்லை. சரவணமுத்து மாமாதான் நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கினார். தொடர்ந்து பல நிகழ்ச்சிகளில் பங்குபற்றும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது....”
பிரேமதாஸவுடன், திருமண பதிவில்

உங்கள் திருமணம் காதல் திருமணமா? நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணமா?

“இரண்டும் கலந்தது தான் என் திருமணம். ஆனால், பார்க், பீச், சினிமா தியேட்டர் என்று சுற்றித் திரியும் அளவுக்கு நான் காதல் செய்யவில்லை. அதற்கு காரணம் காதலிக்க எனக்கு நேரமிருக்கவில்லை. லீலா ஸ்டோர்ஸில் இருபத்திரெண்டு வருடங்களாக வேலைபார்த்த மெனேஜர் ஓய்வு பெற அப்பாவுக்கு நம்பிக்கையான ஒரு ஆள் தேவைப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் நானும் எஸ். எஸ். சி. படித்து முடிக்க அப்பாவுக்கு உதவியாக வேலைசெய்ய ஆரம்பித்தேன். அதன் பிறகு எனக்கு திருமணம் பேசினார்கள். எங்கள் குடும்ப நண்பரின் மகளைத்தான் நான் திருமணம் முடித்தேன். என் மனைவியின் பெயர் அமிர்தாம்பிகை. கப்பிகாவத்தை கோயிலில் திருமணம் நடைபெற்றது. ஆர். பிரேமதாஸா உள்ளிட்ட முக்கிய பிரமுகர்கள் பலர் கலந்துகொண்டார்கள். திருமணப் பதிவு பத்திரத்தில் பிரேமதாஸாதான் சாட்சியாக கையெழுத்திட்டார்.”

என்று தமது திருமணம் பற்றிய ஞாபகங்களை பகிர்ந்துகொண்டவரிடம்,

அது ஒரு காலம் என்று நீங்கள் நினைத்து ஏங்குவது? என்று கேட்டோம்


“எனது அம்மா பிரசவ காலத்துக்கு தனது தாய் வீடான தெல்லிப்பளைக்கு சென்று விடுவா. அம்மாவுக்கு நடந்த பத்து பிரசவங்களையும் மருத்துவிச்சி தான் பார்த்தார். அப்போது வைத்தியசாலைக்கு செல்லும் வழக்கம் மிகவும் குறைவு. அப்படி அம்மாவுக்கு பிரசவங்கள் நடக்கும் காலத்தில் நானும் கூடவே போய் விடுவேன். அப்படியான சந்தர்ப்பமொன்றில் ஒரு நாள் ஆர். பிரேமதாஸாவும் வந்திருந்தார். எனது தம்பி பிறந்தபோது அவனுக்கு ‘தேசபந்து’ என்ற பெயரை அவர்தான் வைத்தார். அந்த சந்தர்ப்பங்களில் கீரிமலை குளத்திற்கு குளிக்கப் போவோம். அந்தக் குளத்தில் குளிப்பது ஒரு சுகமான அனுபவம். இன்று நினைத்தாலும் அந்த நினைவு தென்றல் மாதிரி நெஞ்சை வருடுகிறது.

என்னதான் நமக்கு வசதி வாய்ப்புகள் வந்து, ஷவர்பாத், சுடுநீர் பாத் என்று குளித்தாலும் அந்த கீரிமலை குளத்தில் குளிக்கும் சுகம் திரும்ப கிடைக்குமா...!

கொழும்பில் புறக்கோட்டை பஸ்தரிப்பு நிலையத்தில் ஒரு பௌத்த விகாரை இருக்கிறதே அந்த இடத்தில் தான் கொழும்பு துறைமுகத்தில் இருந்து பொருட்களை ஏற்றிவரும் இரட்டை மாட்டு வண்டிகளை கட்டி வைத்திருப்பார்கள்.
அதற்கு பக்கத்தில் தான் எங்களின் லீலா ஸ்டோர்ஸ் கடை இருந்தது. புறக்கோட்டை ‘போகஹா ஹந்திய’ என அழைக்கப்படும் அரச மரத்தடி சந்தியில் ஓங்கி நிற்கும் அரச மரத்தை நாட்டியவரே என் அப்பாதான். அந்த இடத்தில் ஒரு சிறு புத்தர் சிலையும் ஒரு சின்ன உண்டிலும் இருந்தது. வருவோர் போவோர் மற்றும் வண்டிலோட்டிகள் காசுபோடுவார்கள். அப்பா பெரிய உண்டியலாக வைத்தார். மாஹோவில் உள்ள விகாரைக்கு அப்பா அடிக்கடி சென்று வருவார். பிரேமதாசவுக்கு அங்கே காணி இருந்ததும் ஒரு காரணம். இதனால் அந்த விகாரையின் நாயக்க தேரரான பலமுகெதர சோமானந்த தேரருடன் அப்பாவுக்கு நெருங்கிய உறவு ஏற்பட்டது. அங்கிருந்து அரச மரக்கன்று ஒன்றை அப்பாவும் தேரரும் தான் கொண்டு வந்து புறக்கோட்டை சந்தியில் நாட்டி நீர் வார்த்தார்கள். அந்த விகாரையில் அப்பா வழங்கிய மணி போன்ற பொருட்கள் இப்போதும் உள்ளன. அவர் பெயரும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த இடம் இன்றைக்கு எப்படியோ மாறிப்போய்விட்டது.

நீங்கள் சந்திக்க ஆசைப்பட்டு முடியாமல் போன அந்த நபர் யார்?

ஒரு முறை டெல்லி சென்ற போது இந்திரா காந்தியை சந்திக்க அனுமதி கேட்டோம்.

அனுமதியும் கிடைத்தது. ஆனால் கடைசி நேரத்தில் இந்திரா காந்தியின் மகன் சஞ்சய் காந்தி எங்களிடம் வந்து அம்மா ரொம்பவும் பிஸி எனவே பின்னர் வாருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டார்.

அதற்குப் பிறகு நாங்கள் கொழும்பு வந்துவிட்டோம். நான் விரும்பி சந்திக்க ஆசைப்பட்ட இந்திராகாந்தியை சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை”

மறக்க முடியாத சம்பவம்?

“நான் ஒருமுறை சுவிஸ் நாட்டுக்கு சென்றிருந்தேன். அங்கு எனது நண்பரின் வீட்டிற்கு சென்ற போது எனது பிரிவ்கேசை காரிலேயே மறந்து வைத்துவிட்டேன். திரும்பி வரும் போது பெட்டி காரில் இருக்கிறதா என்பதைப் பார்க்க மறந்து விட்டேன். சிறிது தூரம் வந்த பிறகுதான் காரில் பெட்டி இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். நல்ல வேளை எனது பாஸ்போர்ட், டிக்கெட்டும் எனது பொக்கட்டில் இருந்தது. வெளிநாட்டு பணமும், சில ஆவணங்களும் தான் அந்த பிரிவ்கேசில் இருந்தன. பிறகு அங்கே இருந்த ஒரு பொலிஸ் ஸ்டேஷனில் முறைப்பாடு செய்துவிட்டு வந்தேன்.

மறுநாள் எனக்கு அந்த பொலிசில் இருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. உங்கள் பிரிவ்கேஸ் கிடைத்துவிட்டது என்றார்கள். நான் சென்று பார்த்த போது அந்தப் பெட்டியில் எனது ஆவணங்கள் மட்டுமே இருந்தன. பணத்தைக் காணவில்லை. நான் அந்த பொலிஸ்காரர்களிடம், ‘உங்க நாட்டிலும் திருடர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை நினைக்கும் போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே!’ என்றேன்.

அதற்கு அவர்கள், ‘உங்கள் பெட்டியை திருடியவர்கள், ஸ்ரீலங்கன்தான்!’ என்று போட்டார்களே ஒரு போடு! அதற்கு பிறகு எப்படி பேச முடியும்? வாயைப் பொத்திக் கொண்டு வந்துவிட்டேன்’

நீங்கள் கடந்து வந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

“எனக்கு இப்படியொரு வாழ்க்கையை தந்த கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். வாழ்க்கை இனிமையானது. நாம் செலவிடும் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் பயன்கொண்டவையாக மாற்றினால் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையிலும் வசந்தம் வீசும்” என்று சொல்லி முடித்தார் அனுபவஸ்தர் அருளானந்தன்.

(தினகரன்-2010-08-15)

FACE BOOK மசாலா-9