Thursday, August 18, 2016

எம்.ஜி.ஆரால் தெரிவு செய்யப்பட்ட மலைநாட்டு லட்சுமியின் கதை


ம்.ஜி.ஆரும் சரோஜாதேவியும் 1965ம் வருடம் இலங்கைக்கு வந்திருந்தார்கள். எம்.டி.குணசேனாவின் தவஸ குழுமம் வெளியிட்டு வந்த 'ராதா' என்ற வாரப் பத்திரிகைக்கு விளம்பரம் தேடும் வகையில் அந்நிறுவனம் எம்.ஜி.ஆரையும் சரோஜாதேவியையும் இலங்கைக்கு வரவழைத்திருந்தது. இதற்கு முன்பாக மலைநாட்டில் ஒரு அழகுராணி போட்டியை நடத்துவதற்கான ஏற்பாடுகளையும் இப்பத்திரிகை மேற்கொண்டிருந்தது. அப்பத்திரிகை வெளியிட்ட விளம்பரத்தையடுத்து அழகுராணிப் போட்டிக்கு பல மலையகப் பெண்கள் விண்ணப்பித்திருந்தனர். அதுதான் மலையகத்தில் நடைபெற்ற முதல் அழகுராணிப் போட்டி.

இவர்களில் 60 பேர் போட்டிக்குத் தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தனர். இறுதியாக நடுவர்கள் 12 அழகிகளைத் தெரிவு செய்தனர். இந்த 12 பெண்களில் ஒருவரையே எம்.ஜி.ஆர் மலையக லட்சுமியாகத் தெரிவு செய்ய வேண்டும்.
எம்.ஜி.ஆர்,சரோஜாதேவியுடன்
அழகுராணியாக ராசம்மா

எம்.ஜி.ஆர் நுவரெலியாவுக்கு வந்து கிராண்ட் ஹோட்டலில் தங்கினார். அழகிப் போட்டி ரேஸ் கோஸ் மைதானத்தில் நடத்தப்படவிருந்தது. இன்று சினிசிட்டா கட்டடம் அமைந்திருக்கும் இடத்தில் அன்று பலகைகளாலான ஒரு இரண்டு மாடிக் கட்டடம் இருந்தது. ஹொலிவூட் கௌபோய் படங்களில் வருமே, அச்சு அசலாக அந்த மாதிரியான அழகான கம்பீரமான கட்டடம் அது. அன்றைய 'டௌன் ஹோல்' ஆக அது விளங்கியது. அக்கட்டடத்தை ஒட்டியதாக மேடை அமைக்கப்பட்டு விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் விமரிசையாகச் செய்யப்பட்டிருந்தன. அன்றைக்கு இளைஞர்களாகத் திகழ்ந்தவர்களைக் கேட்டால், விழாவன்று அப்படி ஒரு ஜனத்திரள் ரேஸ்கோஸ் மைதானத்தில் கூடியிருந்ததாகவும் இரண்டு லட்சம் பேர் எம்.ஜி.ஆரைப் பார்க்க வந்திருப்பார்கள் என்றும் அதற்குப் பின்னர் இன்றுவரை அவ்வளவு மக்கள் நுவரெலியாவில் கூடியதில்லை என்றும் சொல்கிறார்கள்.

இது உண்மையாக இருக்கலாம். ஏனெனில் எம்.ஜி.ஆர் வருகையின் பின்னர்தான் ஸ்ரீமா – சாஸ்திரி ஒப்பந்தம் கைச்சாத்தாகி எழுபதுகளின் பின்னர் மலையக 'நாடற்ற' தமிழர்கள் தாயகம் திரும்பத் தொடங்கினர். எம்.ஜி.ஆர். நுவரெலியா வருகிறார் என்றதும் தோட்டத் தொழிலாளர்களிடையே அச்செய்தி வைரலானது. இதை அறிந்து கொண்ட அன்றைய கம்பனித் தோட்டங்கள் நுவரெலியாவில் வைபவம் நடக்கும் தினத்தை விடுமுறைத் தினமாக அறிவித்து விட்டன. குடிகள் எவ்வழியோ அவ்வழியே கம்பனிகள் என்பதாக லீவு கொடுத்து விட்டார்கள்.

கிராண்ட் ஹோட்டலில் இருந்து பவனியாக வந்த எம்.ஜி.ஆர், மேடையேறியதும் அவர் முன்னே ஆர்ப்பரித்த மக்கள் சமுத்திரத்தைக் கண்டு உற்சாகமாகிப் போனாராம். மத்திய மாகாணத்தில் இலட்சக்கணக்கான இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்கள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள் என்ற செய்தி எட்டு கோடி தமிழகத் தமிழர்களிடையே எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? சுமார் ஒரு லட்சம் பேருக்குத் தெரிந்தாலேயே பெரிய விஷயம்தான்! அறுபதுகளில் இலங்கை வந்த எம்.ஜி.ஆருக்கும் நுவரெலியாவில் கூடிய கூட்டத்தைப் பார்க்க ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

மேடைக்கு அழைத்துவரப்பட்ட 12 மலையக இளம் பெண்களில் எம்.ஜி.ஆரும் சரோஜாதேவியும் மூவரைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இவர்களில் மலையக லட்சுமியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டவர்தான் ராசம்மா. ஐந்தடி இரண்டங்குல உயரம், சிவந்த மேனி, வாட்டசாட்டமான உடல்வாகு, பளீர் புன்னகை எனக் காணப்பட்ட ராசம்மா, நாவலப்பிட்டி கொலபொத்தன தேயிலைத் தேட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது அப்பா ஒரு தோட்டத்து வாத்தியார். ராசம்மாவின் அக்கா திருமணமானவர். கணவர் பெயர் தம்பிராஜா. தோட்டத்துரையின் வாகன சாரதியாகக் கடமையாற்றியவர். ராசம்மா மலையக அழகியாக தெரிவு செய்யப்பட்டபோது அவர் தோட்டத்தில் எந்தத் தொழிலும் செய்யாமல் வீட்டில் இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அந்தச் சமயத்தில் ராசம்மாவுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்திருந்தார்கள். நுவரெலிய தோட்டமொன்றில் கணக்குப் பிள்ளையாக பணியாற்றி வந்த சிவலிங்கம் கொலபொத்தன தோட்டத்துக்கு உற்றார் உறவினர்களுடன் பெண் பார்க்கச் சென்றிருக்கிறார். மாப்பிள்ளைக்கு பெண்ணைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் பிடித்துப்போய் விட்டது. பெண்ணைப் பார்த்ததும் அவருக்கு கன்னடத்துப் பைங்கிளி சரோஜாதேவி ஞாபகத்துக்கு வந்திருக்கிறது. சிவலிங்கத்தைப் பொறுத்தவரை அது கண்டதும் காதல். இவள் எனக்காகப் பிறந்தவள் என்ற நினைப்பு அவருள் சிம்மாசனம் போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டது.

பலகாரத் தட்டுடன் உள்ளே வந்த ராசம்மாவுக்கு வந்திருப்பவர்களில் மாப்பிள்ளை யார் என்பதை சொல்லியா தர வேண்டும்! இளைஞன் சிவலிங்கம் அமர்ந்திருந்த தோரணையும் அரும்பு மீசையும், அலை அலையாய் படிந்திருந்த கேசமும் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. சிவலிங்கம் ஓரக்கண்ணால் அவளைப் பார்த்துவிட்டு முகத்தை தாழ்த்திக் கொண்டபோது கண்களில் வீசிய ஒளியை அவள் கௌவிக் கொண்டாள்.  அந்த இளவரசன் இவன்தான் என்பதை அக்கணத்தில் ராசம்மா தீர்மானித்துக் கொண்டாள்.

பெண்ணுக்கும் மாப்பிள்ளைக்கும் ஒருவரை ஒருவருக்கு பிடித்துப்போய் இருந்தாலும் அது அறுபதுகளின் காலம் அல்லவா? இன்றைக்கெல்லாம் பெண் பார்க்கப் போய் ஒருவருக்கொருவர் சம்மதம் என்று சொன்னால் திருமணம் முடிந்த மாதிரித்தான். பெற்றோர் இந்த சம்பந்தம் வேண்டாம் என்றெல்லாம் சொல்வதில்லை. ஆனால் அன்றைக்கு மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்கும் பெண் பிடித்திருக்க வேண்டும். சீர் செனத்தி எல்லாம் சரியாக அமைய வேண்டும். ஜாதகப் பொருத்தம் சரியாக அமைய வேண்டும். கொஞ்சம் இடக்கு மடக்காக இருந்தாலும் போதும், சம்பந்தம் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவார்கள்.

என்ன காரணமோ தெரியவில்லை பெண் பார்த்துவிட்டுப் போனவர்கள் பதில் எழுதாமல் தாமதம் செய்தார்கள். ஆனால் ராசம்மா சிவலிங்கத்துக்கு தபால் எழுதினாள். சிவலிங்கமும் ராசம்மாவுக்கு கடிதம் எழுதுவார். "அன்புள்ள மச்சானுக்கு…" என்று ராசம்மாவின் கடிதம் ஆரம்பமாகும். ஏன் பதில் எழுதுகிறார்கள் இல்லை, என்ன பிரச்சினை? என்றெல்லாம் கேட்டு எழுதுவாள்.

இந்த சந்தர்ப்பத்தில்தான் மலையக லட்சுமி தெரிவுக்கான இறுதிச் சுற்றுக்கு ராசம்மா தெரிவானாள். அவளுடைய இலக்கம் 12. மேடைக்கு வந்த 12 பேரில் எம்.ஜி.ஆரும் சரோஜாதேவியும் ராசம்மாவையே மலையக லட்சுமியாகத் தெரிவு செய்து கிரீடம் சூட்டினார்கள். தான் அழகிப் போட்டியில் வெற்றிபெற்ற செய்தி கேட்டு மகிழ்ச்சியில் ஆடிப்போன ராசம்மாவுக்கு உடனடியாக ஞாபகம் வந்தது சிவலிங்கம்தான். அட இந்த நேரத்தில் அவர் என்னுடன் இருந்தால்… இந்த சனக்கூட்டத்தில் எங்கேயோ நின்று தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார் என்பதை உணர்ந்து கொண்ட ராசம்மா, தான் ஒருவரைத் திருமணம் செய்ய இருப்பதாகவும் அவர் இங்கே வந்திருப்பதாகவும் எம்.ஜி.ஆரிடம் தெரிவித்ததோடு அவரை மேடைக்கு அழைக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டாள்.

உடனடியாக சிவலிங்கத்தின் பெயர் மைக்கில் அறிவிக்கப்பட்டு, மேடைக்கு வரும்படி கேட்கப்பட்டார். தூரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த சிவலிங்கத்தினால் மேடையை நெருங்க முடியவில்லை. உடனே அவர் ஒரு பொலிஸ்காரரிடம், தன்னைத்தான் மேடைக்கு வரும்படி அழைக்கிறார்கள் என்றும் தன்னை அழைத்துப் போகும்படியும் கேட்டுக் கொண்டார். அந்தப் பொலிஸ்காரர் அவரை அழைத்துச் சென்று மேடையில் ஏற்றினார்.

ஏற்கனவே மகிழ்ச்சியால் முகமெல்லாம் ரோஜாத் தோட்டமாகிக் கிடந்த ராசம்மா, தன் வருங்காலக் கணவனைக் கண்டதில் திக்குமுக்காடிப் போனாள். எம்.ஜி.ஆர், சரோஜாதேவியிடம் சிவலிங்கத்தை அறிமுகப்படுத்தினாள். தனக்கு வழங்கப்பட்ட ஐந்தாயிரம் ரூபாயை சிவலிங்கத்தின் கையில் திணித்தாள். சிவலிங்கத்துக்கு அந்த மேடை தேவலோகம் போலிருந்தது. எம்.ஜி.ஆரையும் சரோஜாதேவியையும் அருகே நின்று பார்க்கத் கிடைத்த பரவசம் ஒருபுறம் என்றால் தன் வருங்கால துணை தன்னருகே பூத்துக் குலுங்கிக் கொண்டிருப்பது மறுபுறம்… எனினும் பரிசுப் பணத்தை மீண்டும் ராசம்மாவிடம் அவர் கொடுத்துவிட்டார்.

ராசம்மா அழகியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட பின்னர் சிவலிங்கம் வீட்டார் தரப்பில் எதிர்ப்புக் கிளம்பியது. அழகிப் பட்டம் பெற்ற ஒருத்தி நம் குடும்பத்துக்கு சரிப்பட்டு வருவாளா? என்பது போன்ற பேச்சுகள் கிளம்பின. ராசம்மாவும் தாமதம் ஏன் எனவும் பெண் கேட்டு பலரும் வருகிறார்கள் என்றும் சிவலிங்கத்துக்கு கடிதம் எழுதியிருந்தாள். சிவலிங்கத்தின் அண்ணன் ஒரு பாடசாலை அதிபர். அழகிப் பட்டம் எல்லாம் அவருக்கு சரிப்பட்டு வரவில்லை. இறுதியாக ராசம்மா சம்பந்தத்தைக் கைவிடுவது எனத் தீர்மானித்தார்கள். குடும்பம் எடுத்த முடிவை எதிர்க்கத் திராணியின்றி சிவலிங்கம் மௌனமானார். பணிந்து போனார். சம்பந்தம் தடைப்பட்டது.

1972 இல் சிவலிங்கம் வேறொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். ராசம்மாவுக்கு நானுஓயாவைச் சேர்ந்த ஒரு வர்த்தகரைத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள்.

இவை எல்லாம் நடந்து ஐம்பது ஆண்டுகள் கழிந்து விட்டன.

சிவலிங்கத்துக்கு இப்போது 75 வயது. நுவரெலிய மாவட்டத்தில் தன் குடும்ப வீட்டில் தனியாக வசித்து வருகிறார். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் மனைவி காலமாகி விட்டார். பிள்ளைகள் தனியாக வசித்து வருகிறார்கள். பிரச்சினை இல்லாமல் வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அவரைச் சந்தித்து ராசம்மா கதையை அவரிடம் தயக்கத்துடன் கேட்டோம். தயக்கமின்றி அவர் பேசினார். உள்ளத்தைத் திறந்து காட்டினார். அவர் சொன்ன தகவல்களே மேலே விபரிக்கப்பட்டுள்ளன.

ராசம்மா இப்போ எங்கே இருக்கிறார், தகவல் தெரியுமா? என்று கேட்டபோது சோகமாக மாறியது அவர் முகம்.

"1983 கலவரத்தின்போது நானுஓயாவில் இருந்து நுவரெலியாவுக்கு பஸ்சில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த போது அந்த பஸ் காடையர்களின் தாக்குதலுக்கு இலக்கானது. முடிந்தவர்கள் தப்பி ஓடிவிட்டனர். ராசம்மா பஸ்சுக்குள் மாட்டிக் கொண்டாள். காடையர்கள் பஸ்சைக் கொளுத்தியபோது வண்டிக்குள் அவள் சிக்கிக் கொண்டாள். அவளுக்கு இப்படி ஒரு முடிவு ஏற்பட்டிருக்கக் கூடாது" என்கிறார் சிவலிங்கம்.
ராசம்மாவுக்கு ஒரு மகன். தான் ஒருமுறை அவரை பஸ்சில் சந்தித்ததாகவும் அம்மாவின் மரணத்தை அவர் ஊர்ஜிதப்படுத்தியதாகவும் சொல்லும் சிவலிங்கம், ராசம்மாவின் கணவர், அவர்களின் மகன் ஆகியோர் எங்கிருக்கிறார்கள் என்பது தனக்குத் தெரியாது என்கிறார். ஆனால் கொலபொத்தன தோட்டத்தில் அக்காவும் அக்காள் கணவர் தம்பிராஜாவும் வாழ்ந்து வரலாம் என்று நம்புகிறார். ஒருமுறை நாணுஓயாவில் தான் ஏறிய பஸ்சில் ராசம்மாவும் அவள் கணவரும் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டதாகவும் தன்னைப் பார்த்த ராசம்மா கண்கலங்கியதை அவதானித்ததாகவும் நினைவுபடுத்திச் சொன்னார்.

சிவலிங்கத்திடம், ஐம்பது வருடங்களுக்கு முந்தைய சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்க்கையில் நீங்கள் துணிச்சலற்ற கோழையாக இருந்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? என்று கேட்டபோது, "சரியாகத்தான் சொல்கிறீர்கள்… கோழையாகத்தான் இருந்திருக்கிறேன். அக்காள் கணவர் எனக்குக் கடிதம் எழுதி, சம்பந்தத்தை தொடரும்படி கேட்டுக் கொண்டார். நான் அவருடன் சேர்ந்து நாவலப்பிட்டிக்குச் சென்று ராசம்மாவை பதிவுத் திருமணம் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்திருந்தால் இன்றைக்கும் அவள் உயிருடன் இருந்திருப்பாள். அவள் நினைவு இன்றைக்கும் என்மனதில் அப்படியே பசுமையாகத்தான் இருக்கிறது என்று சொன்னார். இதைத்தான் தெய்வீகக் காதல் என்று சொல்வார்களோ!

"அவள் எனக்கு 15,16 கடிதங்கள் எழுதியிருப்பாள். அழகிப் போட்டி தொடர்பாக ராதா பேப்பரில் படங்களும் தகவல்களும் வந்திருந்தன. அவற்றை பொக்கிஷம் போல பேணி வந்தேன். என் மனைவிதான், 'அதையே எணணிக் கொண்டிருக்காதீர்கள். போனது போகட்டும்' என்று சொல்லி அவ்வளவையும் எரித்து விட்டாள். சுமார் ஒரு மாதத்துக்கு முன்னர்தான் ராசம்மா எழுதிய கடைசி கடிதத்தையும் கிழித்துப் போட்டு விட்டேன். பாருங்கள், இப்போது வந்து இவற்றை எல்லாம் கேட்கிறீர்களே! உங்களிடம் காட்டுவதற்கு இப்போது என்னிடம் எந்தவொரு ஆவணமும் கிடையாது!" என்று சோகத்துடன் சொன்னார் சிவலிங்கம்.

சத்யா-(நன்றி: வண்ண வானவில்)

Wednesday, August 17, 2016

பெண்ணிய போராளி குட்டி ரேவதியுடன் ஒரு திறந்த உரையாடல் -2


நேர்காணல்-  மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

ஸ்டாலினின் துணைவியார் கோவிலுக்குப் போகும் ஆஸ்திகர் என்றும் ஸ்டாலினில் பிரச்சினை இல்லை என்றும் சுப்பிரமணியம் சுவாமி கூறியிருக்கிறார். இது 'வஞ்சகப் புகழ்ச்சியா அல்லது தி.மு.க அதன் ஆதாரத் தளங்களிலிருந்து மாறி விலகிச் சென்று கொண்டிருக்கிறதா?' என்றதும்,

"இது ரொம்பவும் முரணான குதர்க்கமான விசயங்கள். சுப்ரமணியசுவாமி என்ன சொல்கிறார் என்பது நமக்கு ஒரு பொருட்டே கிடையாது. மனைவி கோவிலுக்குப் போவது ஸ்டாலினிக்கு ஒரு பொருட்டே கிடையாது என்பதை சிலர் மத நல்லிணக்கம் என்று கூறுகிறார்கள். அந்த வார்த்தையை நான் கடுமையாக எதிர்க்கிறேன். அப்படி ஒரு மத நல்லிணக்கம் என்பது நம் சமூகத்தில் இல்லவே இல்லை. அது ஒரு போலியான வார்த்தை. நீங்கள் ஒரு சமூகத்தில் உங்கள் மனைவியை உண்மையாக நேசிக்கிறீர்கள் என்றால், அவங்களுக்குப் பகுத்தறிவு பற்றிய அறிவைப் புகுத்தி ஒரு நல்ல மேம்பட்ட வாழ்வை வாழ்வற்குத்தான் அவர் துணை செய்திருக்கணும். ஆனால் அவர் அதை செய்யவில்லை" என்று கொஞ்சம் சூடாகவே பேசிய ரேவதியிடம், கலைஞர் அணிந்துவரும் மஞ்சள் சால்வை மத அல்லது அதிர்ஷ்ட நம்பிக்கை அடிப்படையில் அணியப்பட்டு வருவதாக அவ்வப்போது தெரிவிக்கப்படுவது பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன? என்று கேட்டதும்,

"நீங்கள் ஏன் இப்படி தி.மு.கவை குறிவைத்து கேள்வி கேட்கிறீங்க?" என்று ஆச்சரியம் காட்டினார். பின்னர் பதில் சொன்னார்.

"நீங்கள் இப்படி தி.மு.க. மீது வைக்கும் மேலோட்டமான விமர்சனங்களை எல்லாம் விட்டு விடுங்கள். அதைவிட அவர்களை கடுமையாக விமர்சிக்க வேண்டிய விடயங்கள் எவ்வளவோ இருக்கு, இப்போ நான் சித்த மருத்துவ பின்னணியில் இருந்து வந்திருக்கேன். தமிழனுடைய ஆதாரமான இரண்டு தளங்களாக தமிழ் மருத்துவத்தையும், தமிழ் இசையையும் குறிப்பிடுவேன். இந்த இரண்டு விடயங்களையும் முன்னேற்ற தி.மு.க. தமக்குக் கிடைத்த அதிகார வாய்ப்பின் போது எதுவும் செய்யவில்லை. நான் அப்படித்தான் பார்க்கிறேன். தமிழ் மொழியை, தமிழ் அறிவை, தமிழ் உணர்வை இவர்கள் உண்மையிலேயே கருத்தில் கொண்டிருந்தால் அவர்கள் செய்திருக்க வேண்டியது, தமிழனுடைய இரண்டு கண்களான தமிழ் மருத்துவ தமிழ் இசை சார்ந்த கல்லூரிகளை அதிக எண்ணிக்கையில் நிறுவியிருக்க வேண்டும். இந்த இரண்டின் மீதும் அவர்கள் அக்கறையின்றி இருந்தார்கள். ஆபிரகாம் பண்டிதர் கருணாமிர்த சாகரம் என்கிற ஒரு நூலை எழுதுகிறார். 1350 பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு நூல் அது. இன்று கர்நாடக இசை என்று சொல்லப்படுபவை திரிக்கப்பட்ட தமிழ் இசைதான். ஆனால் இன்று நம்மில் யாருமே பாடகர்களாக இல்லை. யாருக்குமே தமிழிசையில் இல்லை. தமிழ்ப் பண்களின் ஏழு இசையின் பாடு ஒலிகளான 'குரல், துத்தம், கைக்கிளை, உழை, இளி, விளரி, தாரம்' என்பவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறோம்.
தவிர அதனைப் பாடுவது எப்படி என்கிற அறிவு நம்மிடம் இல்லை. நம்மிடமிருந்து அந்த அறிவு பிரிக்கப்பட்டு, இன்னொரு சமூகத்திடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுக்கு பெரிய அங்கீகாரம் கிடைக்கப் பெறுகிறது. அவர்கள் திரைப்படங்களில் மேடைகளில் பாடுகிறார்கள். ஆனால் நம் சமூகம் பாடுவதற்கான எந்தப் பண்பாட்டு சூழலும் உருவாக்கப்படாத நிலையில் இருக்கிறோம். இது குறித்து திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் என்ன செய்திருக்கிறது? எதையுமே செய்யவில்லை. அதேமாதிரிதான் தமிழ் மருத்துவமும். அது இங்கே வளர்த்தெடுக்கப்படவில்லை. பெரியாருக்கு பின்பு வந்த கழக அரசுகள் ஒன்றும் செய்யவில்லை என்பதுதான் எனது பெரிய குற்றச்சாட்டு. திராவிட அரசு தான் சார்ந்த கருத்தியல் ரீதியான அடிப்படை விசயங்களை செய்யவில்லை. மஞ்சள் சால்வையை விட மருத்துவமும், தமிழர் இசையும் மிகவும் முக்கியமான விசயம்" என்று வெடித்தவர் அமைதியானார்.

பெண்களை எடுத்துக்கொண்டால் நீங்கள், ஷோபா சக்தி, தமிழச்சி தங்க பாண்டியன் ஏன் நம் கனிமொழி ஆகியோர் மகளிர் மறுமலர்ச்சி அல்லது தன்னம்பிக்கை கொள்ளல் தொடர்பாக எவ்வளவோ செய்திருக்கிறார்கள். மாற்றங்களை காணக்கூடியதாக இருக்கிறதா?

"மாற்றங்களுக்கு சாத்தியமில்லை. முன்னர் இயக்கம் சார்ந்த நம்பிக்கை இருந்தது. இப்போது நாம் எல்லோரும் எப்படி ஆகிவிட்டோம் என்றால் தனிமனித நம்பிக்கைக்கு அதிகமாக போய்விட்டோம். நீங்கள், சொல்கிற தன்நம்பிக்கை இந்தக்காலத்தில் உதவாது. அது தனிமனித முன்னேற்றத்துக்கு மட்டும் உதவலாம். இன்றைக்கு நான் ஆளுமையோடு இருக்கலாம். நாளை இதைவிட மிகச்சிறந்த ஆளுமையாக ஆகலாம். ஆனால், அந்த ஆளுமையை ஒரு செல்வாக்காக, ஒரு மாற்றதிற்காக சமூகத்தில் எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்கிற போது, நீங்கள் சொல்கிற எல்லா நபர்களும் தோல்வியடைந்தவர்கள். நான் உட்பட. இன்றைய சமூக ஊடகங்களுக்கு பின்பாக நான் என்ன பார்க்கிறேன் என்றால், எல்லோருக்கும் தனது விம்பத்தின் மீது ஒரு மிகை நம்பிக்கை இருக்கிறது. தன்னுடைய பேஸ்புக்கில் தன்னுடைய படம் வரவேண்டும் என்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். இன்னைக்கு நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வரும் படைப்பாளர்கள் தத்தமது முகநூல் பக்கங்களில் தமிழில் சிறந்த புத்தகத்தை நானே படைத்திருக்கிறேன் என்றும் 'நீங்களா அந்த நூலாசிரியர்?' என்று அனைவரும் வியந்து பாராட்டுகிறார்கள் என்றும் தம்மைத்தாமே பாராட்டி பதிவு செய்வதைப் பார்க்கிறோம். எனவே இப்படி குறுகிப்போன ஆளுமைகளிலிருந்து நீங்கள் என்ன வகையான மாற்றத்தை எதிர்பார்கிறீர்கள்? தனி மனிதன் தன் மீதே கொண்டிருக்கும் மிகை நம்பிக்கையினால் எந்த சமூக மாற்றமும் சாத்தியமில்லை என்பதே என் கருத்து" என்று கையை விரிக்கும் அவரிடம், காலில் விழும் கலாசாரம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? என்று வினவினோம்.

"அது ஒரு அடிமைத்தனம்தானே! அதை ஆண்டான் அடிமைன்னு சொல்லலாம். எந்த சமூகத்தில் விடுதலைக்கான போராட்டங்கள் அதிகமாக இருக்கிறதோ அதே சமயத்தில் இன்னொரு பக்கம் ஒடுக்கு முறையை நோக்கி அதாவது ஆண்டான் அடிமையை நோக்கி சமூகம் நகர்வதும் இருக்கும். இந்த இழுபறி சமூகத்தில் இருந்துகொண்டே இருக்கும். காலில் விழுவதை நான் அதிகாரத்தின் ஒரு பண்பாகவே பார்க்கிறேன்"

இரட்டை மலை சீனிவாசன், அயோத்திதாச பண்டிதர் போன்றோரை பெரியார் மூடி மறைத்துவிட்டு தன்னை மட்டும் முன் நிறுத்திக்கொண்டார் என்ற ஒரு குற்றச்சாட்டு உள்ளது உண்மையா?

"இது தலித் சிந்தனையாளர்கள் முன்வைக்கிற முக்கியமான குற்றச்சாட்டு. ஏன் பெரியாரை அவர்கள் குறை சொல்கிறார்கள்? பார்பனிய அதிகார விசயங்களை குறை சொல்லலாமே! இன்று ஏன் பெரியாரை குறை சொல்கிற போது எங்கேயோ ஒரு பார்பனிய கொள்கையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிற மனோபாவத்தைத்தான் நான் பார்க்கிறேன். இதே நீங்கள், பார்பனிய படைப்பாளிகளையும் சான்றோர்களையும் பார்த்தும் அயோத்திதாசரையும், ரெட்டை மலையையும் நீங்கள் இருட்டடிப்பு செய்து விட்டீர்களே! என்று யாரும் கேட்பதில்லை. அதோடு பெரியாரின் நிலப்பரப்பு கள ஆய்வு வேறு மாதிரி இருந்தது. அயோத்திதாச பண்டிதர், இரட்டை மலை சீனிவாசன் மாதிரியான ஒரு கூர்மையான படைப்பாளியாகவோ, படிப்பாளியாகவோ பெரியார் தன்னை முன்வைத்ததில்லை. பெரியாரை ஒரு களப்பணியாளராகவே நாம் பார்க்க வேண்டும். அவர் சமூகத்தின் பரப்புகளில் இறங்கி வேலை செய்தார். அப்படி ஆள் நான் கிடையாது. ஆனால் சிவகாமி போன்றவர்கள் இருக்கிறார்கள். தலித் பெண்ணியவாதியாகவும் படைப்பாளியாகவும் ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரியாகவும் பணியாற்றிய அந்த சிவகாமியோடு நான் இரண்டு வருடங்கள் வேலை செய்திருக்கேன். அவர் பார்க்காத சேரி கிடையாது. சந்திக்காத தலித் பெண் கிடையாது. அப்படி ஊடுருவி ஊடறுத்து வேலை செய்தவர். அப்படி அந்தக் காலத்தில் பெரியார் எல்லா தட்டுகளிலும் சேவை செய்தவர். அதனை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை.
முழங்காலுக்கும் மொட்டை தலைக்கும் முடிச்சுப் போடுவது போலதான் இது இருக்கிறது. அதோடு ரெட்டை மலை சீனிவாசனையும், அயோத்திதாச பண்டிதரையும் குறைத்து மதிப்பிடுவதாகவும் இருக்கிறது. இப்படி சம்மந்தம் சம்பந்தமில்லாத கேள்விகளை எழுப்புவது என்பதே அதிகார மனப்பான்மைக்கு துணை போவதாகவும் இருக்கிறது. பெரியாரை தலித் படைப்பாளிகளோ, தலித் களப்பணியாளர்களோ எதிர்க்க வேண்டிய அவசியம் கிடையாது. நீங்கள் என்ன பண்ணுகிறீர்கள் என்றால் பார்ப்பனியத்தை எதிர்ப்பதற்கு பதிலாக பெரியாரை எதிர்க்கிறீர்கள். பாப்பனர்களை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறீர்கள். இதுக்கு என்ன காரணம் என்றால் இந்த சாதி இந்துக்களான வன்னியர், நாடார், கவுண்டர், தேவர் ஆகியோருக்கும் தலித்துக்கும் இடையிலான வெறுப்பும் மோதலும்தான் இப்போது அதிகரித்து வருகிறது. அதனால் அதற்கு பதில் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்து பார்ப்பனர்களுக்கு ஆதரவாக போய்விடுகிறீர்கள். எனவே நாம் உரையாட வேண்டியது இவர்களிடம்தான். இவங்க மத்தியிலதான் மனமாற்றத்தைக் கொண்டு வரணும். இது தெரியாமல் நீங்க பார்ப்பனர்களிடம் போகும்போது அவங்க அதனை தமக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். பார்ப்பனர்களின் மரபு ரீதியான அறிவு என்னவென்றால் ஒரு விடயத்தை பிரிப்பதுதான். இந்த அடுக்கு விசயத்தை அவங்க அடுக்காக வைத்துக் கொள்வதற்கும் பிரித்து வைப்பதற்குமான சூழ்ச்சியை சமீபகாலமாக தலித்துக்கும் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார்கள். இதில் என்ன நடக்கிறது தெரியுமா? தலித்துகள் பார்ப்பனர்களை விட்டுவிட்டு நம்மைத் தாக்க வரும் தேவர், வன்னியர் நாடார்களுக்கு எதிராகவே வேலை செய்யணும் என்று நினைக்கிறார்கள். இது காலம் காலமாக இருந்துவருகிறது. முக்கியமாக நாம் அம்பேத்கார் பார்பனியம் பற்றி சொன்னதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்ப்பதே இல்லை. அவர் சொன்ன எதனையும் உள்வாங்கி கொள்ளாமல் பெரியாரை எதிர்ப்பது என்பது பார்ப்பனியத்துக்கு துணை போவதற்கு சமமானது. பார்ப்பனியத்திற்கு துணை போவது என்பது அம்பேத்கருக்கு துரோகம் செய்வது என்று அர்த்தம். அம்பேத்கருக்கு துரோகம் செய்வது தலித் மக்கள் தமது சொந்த சமூகத்துக்கே துரோகம் செய்வதற்கு ஒப்பானது" என்று ஒரு நீண்ட விளக்கம் தந்தார் குட்டி ரேவதி.


(தொடரும்..)

 

Friday, August 12, 2016

முத்து பூசாரியின் இருள் உலகம்


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

'மற்றவர்கள் மாதிரி முட்டையை நான் வீசி எறிய மாட்டேன். கையில் வைத்து நீட்டுவேன் 'அது' எடுத்துக்கொள்ளும். பேயானாலும் அதற்கும் மரியாதை கொடுப்பவன் நான்'

'மரவள்ளி அவியல் வாசனை, கருவாடு வாசனை, வற்றாலை வாசனை முச்சந்தியில் நுகர்ந்தால் அங்கே ஏதோ ஒன்று சுற்றித்திரிகிறது என்று அர்த்தம்'

லகம் என்னதான் நாகரீக வளர்ச்சிப் பாதையில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாலும் இன்னும் பேய்கள் பற்றிய பயம் மேலை நாடுகளிலும் இங்கேயும் அப்படியேதான் இருக்கிறது. என்னதான் தைரியசாலியாக இருந்தாலும் ஒரு பாழடைந்த பங்களா, ஆள் அரவமில்லாத முச்சந்தி, பாழடைந்த கிணறு போன்றவைகளை பார்க்கும்போது நம் உடம்பிற்குள் ஏற்படும் அச்ச உணர்வைத் தடுக்க முடியவில்லை. அதோடு தினமும் வெளியாகும் பேய்ப்படங்களும் நாளுக்கு நாள் பேய், ஆவிகள் பற்றிய பயத்தை அதிகரிப்பதாகவே உள்ளது. இந்த நிலையில் பேய்கள் என்றால் என்ன? உண்மையிலேயே ஒரு தீய சக்தி இருக்கிறதா? என்ற கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேடுவதற்காக இரத்தினபுரி, கஹவத்தை பகுதியில் இரண்டு நாட்களாக முகாமிட்டு தேடுதலை தொடங்கினோம். அப்படியான எமது தேடுதலில் சிக்கியவர்தான் முத்துபூசாரி. கஹவத்தை பொறனுவை தோட்டத்தில் முத்து ரொம்பவும் பிரபலமான பூசாரி. தமது வாழ்க்கையின் பாதி நாட்களை பேயுடனேயே செலவிட்டதாக கூறும் அவரிடம் மேலும் பேச்சுக்கொடுத்து பேய்கள் பற்றிய ரொம்பவும் சுவையான விடயங்களை கறந்தோம்.

"பேயை நீங்கள் நேரில் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அது எப்படி இருக்கும்" என்று கேள்வியை தொடங்கியவுடனே முத்துவின் முகத்தில் பரவசம் பொங்கியது.

"இப்போது ஒரு ஐம்பது வருஷமா நம்ம வாழ்க்கையே பேய்களோடுதான்…" என்று சொல்லிச் சிரித்தவர் தொடர்ந்தார்:

"நான் சின்ன வயசிலேயே சடா முனியை தொட்டுப் பார்த்தவன். ஊத்துப்பட்டிதான் எங்க சொந்த ஊர். ஒருநாள் எங்கப்பா என்னை அடித்துவிட்டார். அதனால் அவரோடு கோபித்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு வராமல் வெளியிலேயே சுத்திக்கிட்டு இருப்பேன். இரவானதும் வீட்டுக்கு வந்து எங்கம்மா ஜன்னல் வழியே நீட்டும் சாப்பாட்டை வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு வெளியே விறாந்தையில் படுத்து விடுவேன். அப்படி ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வெளியே படுத்திருந்த போது…

நள்ளிரவு ஒரு மணியிருக்கும்… என் தலைக்கு பக்கத்தில் யாரோ அமர்ந்திருப்பது போல தோன்றவே, என் தலையால் முட்டிப்பார்த்தேன். பாறாங்கல் மாதிரி தோணவே என் கையால் தடவிப்பார்க்க கையை பின்பக்கமாக நீட்டினேன். என்ன ஆச்சர்யம்! ஒவ்வொரு சடையும் புடலங்கா சைசில் தொங்குவதாகப் பட்டது. தலையை தூக்கிப் பார்த்ததும் அதிர்ந்தேன்.
அங்கே விகாரமான தோற்றத்தோடு ஒரு மனிதன் அமர்ந்திருந்தான். பிறகு நான் போட்ட கூச்சலில் எங்கப்பா வந்து எனக்கு விபூதி பூசி என்னை தைரியப்படுத்தினாரு. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை எத்தனையோ தீய சக்திகளைப் பார்த்திருக்கிறேன். பழகியிருக்கிறேன்" என்று அலட்டலில்லாமல் பேசும் முத்து, அண்மையில் பேயை தனது ஊர் மக்களுக்கு காட்டியதையும் விபரிக்கிறார். பேய்கள் எப்போதும் தரையில் கால் ஊன்றி நிற்காது. ஒரு அரை அடிக்கு மேலேதான் நிற்கும். அதன் தோற்றம் குச்சிமாதிரித்தான் இருக்கும். ஆனால் முகம் ரொம்பவும் பயங்கரமாக இருக்கும். அழுகிப்போய் முகத்தில் ஓட்டை விழுந்த மாதிரி தெரியும். பற்கள் ரொம்பவே கோரமாக இருக்கும். பேயை காட்டுங்க பூசாரி நாங்க பார்க்கணும் என்று வயது கோளாறு காரணமா ஆர்வத்துடன் கேட்பாங்க. சில வயது பயல்களுக்கு அண்மையில் அப்படியொரு பேயைக் காட்டினேன். வெலவெலத்துப் போய் ஒரு மாதமா அவங்க பொண்டாட்டியைப் புடிச்சிட்டு திரிந்தாங்களாம்" என்று சொல்லும் போதே முத்து பூசாரி ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்பை உதிர்த்தார்.

'சலங்கை ஒலி, சங்கிலி ஒலி, மல்லிகை வாசம், பிணவாடை, இவைகளெல்லாம் பேய்கள் வருவதற்கான அறிகுறிகள் என்கிறார்களே அது உண்மையா?' என்று கேட்டோம்.

"உண்மைதான்! எப்படிச் சொல்றேன்னா மரவள்ளிக் கிழங்கு அவிக்கும் வாசனை, வற்றாலைக் கிழங்கு வாசனை, கருவாடு வாசனை போன்றவை ஆள் அரவமில்லாத ஒரு முச்சந்தியில் நாம் நுகர்ந்தால் நிச்சயம் அங்கே ஏதோ தீய சக்தி உள்ளது அல்லது உலாவுவது என்றுதான் அர்த்தம்" என்று அடித்துச் சொல்கிறார் பூசாரி. அவரிடம், பேய்கள் எப்போதும் அவலட்சணமான தோற்றத்தில்தான் நமக்கு காட்சி தருமா? ஏன் நல்ல அழகான பேய்களை பார்க்க முடியாதா? என்றதும்,

"ஆமாம், அழகான மனுஷன் உருவத்திலும் பேய் வரும். அப்படி வந்து நம்மை ஏமாற்றி அழைச்சிட்டு போய் கொலையும் செய்யும். அப்படி முக்கால்வாசி நம்மை ஏமாத்துவது மாடனும், முனியும் தான். அண்மையில்கூட மலையகத்தில் ஒருவரை ஏமாற்றி நடுச்சாமத்தில் வந்து எழுப்பி கூட்டிட்டுப் போய் பாறை இடுக்கில் ஒருத்தர திணித்து வச்சதா நான் கேள்விப்பட்டேன். அதெல்லாம் முனியோட வேலை" என்று தனது தொழில் அனுபவங்களை ஒளிவுமறைவின்றி பூசாரி விபரித்தார்.

பேயும், ஆவியும் ஒன்றா அல்லது வேறு வேறயா? என்று கேட்டோம். இல்லை அந்த ஆவிதான் இந்தப்பேய். அதாவது திடீர்ன்னு சாகுறவங்க குறிப்பிட்ட நாள் வரைக்கும் பேயாக வண்ணத்துப் பூச்சி மாதிரி சுத்திட்டு இருப்பாங்க. அந்த குறிப்பிட்ட நாள் முடிஞ்ச பிறகுதான் அவங்களுக்கு மேலுலகம் போகும் வாய்ப்புக் கிடைக்குது. அதுவரை பேயாகவும், ஆவியாகவும் இருப்பாங்க" என்று அனைத்து கேள்விக்கும் டான் டான்னு பதில் சொல்லிவிடும் பூசாரியின் முகத்தில் ஒரு கெத்து மின்னலடிக்கிறது.

அடுத்ததாக மனிதர்களுக்கு உதவி செய்யும் பேய்கள் இருக்கிறதா? என்று வினவினோம். ரொம்பவும் உற்சாகமான முத்து,

"நாங்க இவ்வளவு காலம் தொழில் செய்கிறதே தீய சக்திகளோட உதவியில்தானே! அப்படி பேய்களோடு உதவியில்லாமல் வேலை செய்த எத்தனையோ பூசாரிகள் இறந்து போயிருக்காங்க என்பது தெரியுமா?" என்று மிரட்டியவர்,

"என்னால் முடியாத சில வேலைகளை முடித்து வைக்க காட்டேரியைத்தான் கூப்பிடுவேன். அவ கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடி வந்திடுவா. அவ ரொம்பவும் அவலட்சணமான தோற்றத்தில் இருப்பா. உடம்பெல்லாம் உதிரம் வழியும். அப்படியொரு அசிங்கமானவ. அவ வந்திட்டா அந்தப்பக்கம் முருகன்கூட எட்டிப்பார்க்க அஞ்சுவார். அப்படியானவளை துணைக்கு வச்சு வேலை செய்கிறேன்" என்றார் இறுமாப்போடு முத்துபூசாரி.

ஐம்பது வருடங்களுக்கு மேலாக பேய்களுடன் சினேகம் வைத்திருக்கும் முத்து, தமக்கும் பேய்க்குமான உறவை பற்றி இப்படிச் சொல்கிறார்:

"நான் மாந்திரீக வேலை செய்யும் போது என்னை சுற்றி நிறைய தீய சக்திகள் உலாவிக் கொண்டிருக்கும். எனது வேலை முடிந்ததும் அதுகளுக்கு சாப்பிட ஏதாவது கொடுத்திடனும். இது எல்லா பூசாரிகளுக்கும் பொருந்தும். ஆனால் அவங்க முட்டையை எடுத்து நாய்க்கு போடுகிற மாதிரி வீசி எறிவாங்க. ஆனா நான் அப்படி செய்ய மாட்டேன். பேயையும் மதிக்கிறவன் நான். அதனால் முட்டையை கையிலதான் கொடுப்பேன். அதுங்க வந்து கையில உள்ள முட்டையை வாங்கிட்டு போகும். அப்போது சில எச்சினிங்க என் தோளில செல்லமா தட்டிட்டுப் போறதும் உண்டு.

பேய் உரசிட்டுப் போனாலேயே மரணம் நிச்சயம் என்று நம்புற நம் சமூகத்தில் பேய் பூசாரியின் தோளை செல்லமாக தட்டுகிற விசயத்தைக் கேட்டு நாம் ஆடிப்போனோம்!

நீங்கள் சொல்கிற மந்திரங்களை இடத்திற்கு இடம் மாறுபடுமா, பேய்கள் பேசுகிற எல்லா மொழியும் உங்களுக்கு புரியுமா?

"நான் சொல்லும் மந்திரங்கள் என் முன்னோர்கள் எழுதியது. அதில் எந்த மாற்றமும் வராது. மந்திரங்களை தமிழிலேயே உச்சரிப்பேன். வெளிநாட்டு பேய்களை விரட்டும் சந்தர்ப்பங்களில் எனக்கு அவை பேசும் மொழி புரியாது. அப்போது அதன் நாக்கை இழுத்து அதில் தமிழில் அச்சாரம் போட்டு எலுமிச்சை பழத்தை வெட்டி மந்திரங்களை உச்சரிப்பேன். அடுத்த நொடியே வேற்றுமொழி தமிழுக்கு மாறிவிடும் சர்வதாசாரணமாக முத்து பதிலளித்தார்.

"நீங்களும் மற்ற பூசாரிகளும் தினமும் பேய் ஓட்டுகிறீர்கள்… ஆனால் பேய்கள் குறைந்த மாதிரி தெரியவில்லையே?" என்று முத்துவுக்கு வலை விரித்தோம்.

"அதுக்கு நான் என்னங்க பண்ண முடியும்? நான் அடக்கும் பேய்களை போத்தலில் போட்டு பூமியில சமாதி கட்டுவேன். ஆனால் மற்ற பூசாரிகள் என்ன செய்கிறாங்க என்பது எனக்குத் தெரியாது. சில சமயம் அவை அவங்க கிட்டேயிருந்து தப்பிவிடுகின்றனவோ எனக்குத் தெரியாது! அண்மையில் கூட ஒரு வெள்ளைக்காரப் பேயைப் பிடித்து போத்தலில் போட்டு அடைத்து எடுத்து செல்லும்போது கூட வந்தவங்க, 'பூசாரி அந்த பேயை இங்கேயே வீசிட்டு வாங்க அது யாரையாவது பிடிச்சா உங்களுக்கு திரும்பவும் வேலை வருமே!' என்றார்கள். ஆனால் நான் செய்யும் தொழிலுக்கு அநியாயம் செய்யமாட்டேன். தொழிலில் நேர்மை இருக்கணும். இதுவே வேற பேராசைக்கார பூசாரியா இருந்தால் பேயை விட்டிருப்பான்" என்றார்.

பேய்கள் ஏன் சுடலையை சுற்றுகிறது? என்ற கேள்விக்கு,

"நாம் இறந்து போனதும் நம்ம உடம்பு சுடலை மாடனுக்கும் எசக்கி அம்மன்னு சொல்லுகிற மயான காளிக்குத்தான் சொந்தம். அப்போது அங்கே வரும் பேய்களுக்கு நம்ம உடம்பை 'காலு உனக்கு, கை உனக்கு, தலை உனக்கு' என்று நம்ம உடம்பை பாகம் போட்டுப் பிரித்து பேய்களுக்கு மயான காளியும், மாடனும் கொடுத்து விடுவார்கள். இது அவங்களிடம் இருக்கிற உடன்படிக்கை. இந்த சம்பிரதாயம் அந்தக் காலத்துல இருந்து இப்போது வரை நடந்துக்கிட்டு வருது. இதெல்லாம் நாங்க படிச்ச படிப்பில் இருக்கு" என்று சொல்லி பெருமைப்படும் அவரிடம், 'எச்சினி, ஏவல், குறளி மோகினி, காட்டேரி இவைகளில் இலகுவாக கையாளக்கூடிய பேய் எது?'ன்னு எமது சந்தேகத்தை முன்வைத்தோம்.

"குரளி ரொம்ப இலகுவானது. அது ரொம்ப நேரம் இருக்காது. உடனே ஓடிடும். ஆனா மோகினியை விரட்டுறது ரொம்ப கஷ்டம்!" என்றார்.

பேய்களை ஒழிப்பதற்கான வழிகளான புதைப்பது, எரிப்பது, கரைப்பது இதில் சிறந்த முறை எது என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?

"எனக்கு என் ஊத்துப்பட்டி குருநாதர் சொல்லிக் கொடுத்த முறைப்படி புதைப்பதுதான் சிறந்த முறையாகும். பாதளத்தில் இறக்கும் மந்திரத்தை உச்சரித்து போத்தலை குழிக்குள் போட்டு மூடினால் போத்தல் பாதாளம் நோக்கி தாழ்ந்து செல்லும் பிறகு அதை யாராலும் எடுக்க முடியாது. அப்படி யாராவது போத்தலை எடுத்தால் அந்தக் காரியத்தை செய்த பூசாரியின் மந்திரத்தில் பிழை இருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம்" என்று மற்ற பூசாரிகளுக்கு செக் வைக்கிறார் முத்து.

ஏவல், சூனியம் என்றால் என்ன? ஏவல், சூனியம் இரண்டும் வெவ்வேறு வகையை சார்ந்தவையா? குறைந்த செலவில் ஒரு ஏவலை செய்து ஒரு வீட்டுக்கு அனுப்பி விடலாம். ஆனால் சூனியம் செய்வதற்கு ரொம்பவும் செலவாகும். கிட்டத்தட்ட மூவாயிரத்தில் இருந்து ஐயாயிரம் வரை செலவாகும். சாம்பல் வாழையின் கிழங்கை எடுத்து அதில் உருவம் வெட்டி பிறகு அதற்கு சில பரிகார பூஜை மந்திரங்களை ஏற்றி நடு சாமத்தில் இடுப்பளவு தண்ணீரில் இறங்கி ஜெபித்து குறிப்பிட்ட வீட்டில் வைக்கணும். அப்படி வைத்தால் அந்தக் குடும்பமே விநாசம் அடையும். ஏவல் செய்வதற்கு ஆயிரம் ரூபா போதும். ஒரு தேங்காய், காட்டில் கிடைக்கும் அன்னாசி, முட்டைக்கரு இவ்வளவுதான்! காரியத்தை முடித்து ஒரு குடும்பத்தையே ஆட்டி வைக்கலாம். நான்கூட ஒரு காலத்தில் சூனியம் வைத்திருக்கேன். அந்தக் குடும்பமே நாசமாப் போனது. ஆனால் இப்போது அதை நினைச்சா மனசுக்கு ரொம்பவும் கஷ்டமா இருக்கு! இப்போது அப்படியான தீங்கான காரியங்களை செய்வதில்லை"னு முத்துபூசாரி நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார்.

பேய்கள் எல்லா நேரத்திலும் உலா வருமா குறிப்பாக மோகினி எப்போ வரும்?

"அப்படி எல்லா நேரத்திலும் பேய்கள் வராது. குறிப்பாக பகல் 12 மணிக்கு வரும். அதுவும் மரங்களில் இலைகள் ஆடாமல் காற்றே இல்லாமல் இருக்கிற நேரத்தில் வரும், பிறகு நள்ளிரவிலும் வரும். ஆனால் இப்போ மோகினி ரொம்பவே குறைந்துவிட்டது. அதற்கு நாகரீக வளர்ச்சியும் ஒரு காரணம்தான். அந்தக்காலத்தில் வீட்டுக்கு ஒரு மாட்டு பட்டி இருக்கும். பெரும்பாலும் மோகினி மாட்டுத் தொழுவத்தில்தான் வசிக்கும். பசுவில் பால் எடுக்கும் போது அதை குடிப்பதற்காகத்தான் அங்கே திரியும். இப்போது மாட்டுப்பட்டியும் குறைந்து விட்டதால மோகினியும் இல்லை!" என்று புது விளக்கம் தந்தார் பூசாரி.

பேயை கட்டி வேலை வாங்க முடியுமா?
அப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் கொஞ்சம் பிழைத்தாலும் பேய் நம்மளை கொன்றுவிடும் என்றும் சொல்கிறார்களே உண்மையா? என்றதும் உற்சாகமான பூசாரி புன்முறுவலோடு, "பேயைக் கட்டி வைத்து வேலை வாங்குவது என்றால் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்" என்றார்.

Wednesday, August 10, 2016

பெண்ணிய போராளி குட்டி ரேவதியுடன் ஒரு திறந்த உரையாடல்

நேர்கண்டவர்: மணி ஸ்ரீகாந்தன்

'கவிதை படைத்தல் என்பது நம்முடைய சுயம், ஆளுமை, நம் கருத்தியல் சார்ந்த தெளிவு. இவை எல்லாம் நம்மைப் பக்குவப்படுத்துது. இதெல்லாம் சரியாக இருந்தால்தான் பாடல் எழுத முடியும்'

'நம்மைவிட மோசமான மூட நம்பிக்கைகளில் ஆழ்ந்திருந்த மேற்கத்திய சமூகங்களினால் அவற்றை உதறித்தள்ள முடிந்தது. ஏன் தமிழனால் மட்டும் முடியாதிருக்கிறது?'

மிழக வரலாற்றில் பல புரட்சிப் பெண்கள் அவ்வப்போது உலாவந்து அடங்கிப் போனாலும் ஒரு சிலர் மட்டுமே தொடர்ந்தும் சிந்தனைத் தெளிவோடும், புரட்சித் தீயோடும் அணையாமல் அப்படியே இருக்கிறார்கள். அவர்களில் குட்டி ரேவதி தொடர்ந்தும் சூறாவளியாக வீசிக் கொண்டிருப்பவர்.

புரட்சி சிந்தனையும், கவித்துவமும் கொண்டவர். ஏராளமான படைப்புகளை நூலுருவில் தொடர்ச்சியாக தந்து கொண்டிருப்பவர். இவர் அண்மையில் எழுதிய மரியான் திரைப்படப் பாடல்களான 'நெஞ்சே எழு', 'எங்க போன மச்சான்' செம ஹிட்டானதில் தனது கவனத்தை சினிமாப் பக்கமாகத் திருப்பி இருக்கும் குட்டிரேவதியை ஒரு இனிய காலைவேளையில் சென்னை வடபழனியில் சந்தித்துப் பேசினோம்.

உங்களைப் பற்றியும் உங்கள் படைப்புகள் பற்றியும் சொல்லுங்களேன் என்றதும் ரொம்பவே ஜாலி மூடில் இருந்து ரேவதி உற்சாகமாக பேசத் தொடங்கினார்.
"நான் அடிப்படையில் ஒரு சித்த மருத்துவர். திருநெல்வேலி பாளையங் கோட்டையில் உள்ள அரச சார்பான பாரம்பரிய கல்லூரி ஒன்றில் பயின்றேன். என்னை வாசிப்புப் பழக்கத்திற்கு ஊக்கப்படுத்தியவர் என் அப்பாதான். நிறைய நூல்கள் வாசிப்பேன். அதனால் அதன்மீது பிடித்தம் அதிகமாகிவிட்டது. எழுத்தாளராக வரவேண்டும் என நினைக்கவேயில்லை. சித்த மருத்துவராக ஆசைப்பட்டேன். அத்தோடு திருநெல்வேலியில் இருந்த ஒரு சினிமா சங்கத்தோடு எனக்குத் தொடர்பு இருந்தது. அங்கே நிறைய வெளிநாட்டு சினிமாக்களை திரையிடுவாங்க. அதனால் சினிமாவின் மீதும் எனக்கு தீவிர ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. தேவ தேவனுடைய நிறைய கவிதை நூல்கள் வாசித்திருக்கேன். அதற்கு பிறகு எனக்கு கவிதை மீது ஒரு ஆர்வம் ஏற்பட்டது. நானே சில கவிதைகளை எழுதி ஒரு குறிப்பேட்டில் ஒட்டி வைத்திருந்தேன். அதைப்பார்த்த என் நண்பர், 'நீங்கள் இதை நூலாகப் போடலாமே' என்றார். அதன்பிறகு இப்போது ஒன்பது கவிதை நூல்கள் எழுதியிருக்கேன். அத்தோடு ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு. புத்தகக் கண்காட்சிக்குப் பிறகு ஒரு நாவலையும் வெளியிடவுள்ளேன் என்றவரிடம், 'குட்டி என்பது எப்படி உங்கள் பெயரோடு ஒட்டிக் கொண்டது. உங்கள் இயற்பெயர் என்ன?' என்று கேட்டோம்.
"என் அப்பா பெயர் சுயம்புலிங்கம். ரேவதி சுயம்பு லிங்கம் என்பது என் இயற்பெயர். ரேவதி என்கிற பெயரில் நிறையப் பேர் தமிழ் சூழலில் எழுதுகிற காரணத்தினால் எனக்கு முன்னாடி எழுத வந்த தோழி ரேவதி, நீதான் உன் பெயரை மாற்றிக் கொள்ளணும் என்று சொன்னாங்க. பெயரை மாற்றாமல் பெயருடன் எதையாவது சேர்த்துக் கொள்ளலாம் என்று தோன்றவே, 'குட்டி' என்கிற பதத்தைச் சேர்த்துக் கொண்டேன். நிறையப் பேருக்கு என் பெயரை உச்சரிக்கும் போதே அது புன்முறுவலை ஏற்படுத்தும்" சிரிக்கிறார் குட்டிரேவதி.

உங்கள் ஆற்றல் பற்றி அறிவோம். இருந்தாலும் கவிதை, எழுத்துத் தவிர வேறு எந்தெந்தத் துறைகளில் உங்களுக்கு ஆர்வம் உள்ளது?

"புகைப்படங்கள் மீதான ஆர்வத்தால் இரண்டு புகைப்படக் கண்காட்சி வைத்திருக்கிறேன். மீனவர்களின் பாடுகள் குறித்து ஒரு கண்காட்சியும், அதோட இருளர்கள் குறித்து ஒரு நாலு வருடம் நான் செய்த கள ஆய்வுகள் பற்றியும் கண்காட்சியும் நடத்தினேன். என்னுடைய அடையாளம் என்று நான் அதைத்தான் சொல்வேன். எனக்கு நிறைவு தருகிற பணியாக அது இருந்தது. இருளர் பழங்குடிகள் அதுவரைக்கும் பெரிய படிமங்களாக வெளியே தெரியவில்லை. முதல்முறையாக அதை காட்சி படிமங்களாக கொண்டுவந்தது எனக்கு மன நிறைவைத் தருகிறது. அடுத்து திரைத்துறையில் பணியாற்றி வருகிறேன். மரியான் திரைப்படத்தில் இணை இயக்குனராக வேலை செய்தேன். இசையமைப்பாளர் ஏ.ஆர். ரஹ்மான் கேட்டுக் கொண்டதற்காக 'நெஞ்சே எழு' என்கிற பாடலையும், 'எங்க போன ராசா' பாடலையும் எழுதினேன். ரஹ்மான் ரொம்பவும் பிரியமானவர். அவரும் நானும் சேர்ந்தே, 'எங்க போன ராசா' பாடலை எழுதினோம். அதற்குப் பிறகு இப்போது நிறையப் படங்களில் பாடலாசிரியராகப் பணியாற்றி வருகிறேன். இப்போது சமுத்திரக்கனி தயாரிப்பில் அவர் கதாநாயகனாக நடிக்கும் படத்தை இயக்கப் போகிறேன். அந்தப் படத்திற்கான திரைக்கதையை சிறுகதை எழுத்தாளர் தமயந்தி எழுதியிருக்காங்க" என்று மகிழ்வாகப் பேசியவரிடம் உங்களுக்கு மன நிறைவைத் தருவது கவிதையா சினிமாப் பாடலா? என்று கேட்டோம்.

"கவிதைதான். ஆனால் சினிமா என்பது நேரடி மக்கள் ஊடகம். ஆனால் இரண்டையும் ஒப்பிட முடியாது என்று நினைக்கிறேன். இந்த வருடமும் 'கால வேக மத யானை' என்ற ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு வெளியிட்டு இருக்கிறேன். கவிதை எழுதுவது என்பது நம்முடைய சுயம், ஆளுமை, கருத்தியல் சார்ந்த தெளிவு. அதெல்லாம் நம்மை பக்குவப்படுத்தி வைக்குது. இதெல்லாம் சரியா இருந்தாதான் பாடல் எழுத முடியும்" என்று ரேவதி நச்சென்று பதில் சொல்கிறார்.
பகுத்தறிவைப் பரப்புவதற்காக திராவிட இயக்கம் 1920 முதல் பல முயற்சிகளை எடுத்து வந்திருக்கிறது. ஆனால் தமிழன் மூட நம்பிக்கைகளில் இருந்து விடுபட்ட மாதிரித் தெரியவில்லையே?

அஞ்ஞானம்தானே வெற்றி பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது? நம்மைவிட மோசமான மூட நம்பிக்கைகளில் ஆழ்ந்திருந்த மேற்கத்திய சமூகங்களினால் அவற்றை உதறித் தள்ள முடிந்தது. ஏன் தமிழனால் முடியாதிருக்கிறது? என்று பெரிய கேள்விக் கணையை ரேவதியை நோக்கி வீசினோம்.

"காரணம் சாதி அமைப்புதான். நாம் என்னதான் எல்லா விசயங்களையும் பேசினால் கூட இந்தியா என்கிற நிலப்பரப்பு சாதி என்கிற இரும்பு வலைப் பின்னலால் கட்டிப் போடப்பட்டிருக்கிறது. மூட நம்பிக்கையாக இருக்கட்டும். சினிமா மீதான மோகமாக இருக்கட்டும். இந்த இரண்டு விடயங்களிலும் இருந்து அவர்களால் வெளியே வரமுடியாதுள்ளது.

மேற்கத்திய நாடுகளில் நிலை வேறு. விஞ்ஞானி ஸ்டீபன் ஹோகிங் ஆரம்பகால ஆய்வுகளின்படி கடவுள் இருக்கிறார் என்று சொன்னார். ஆனால் சமீபகால ஆய்வுகளின்படி அவர் கடவுள் இல்லை என்று சொல்கிறார். இதையெல்லாம் நம்ம மூத்த குடிமக்கள் எப்போவோ சொல்லிட்டாங்க. நமக்கு இரண்டு கண்கள் என்றால் அவை பகுத்தறிவு இரண்டாவது விஞ்ஞான பார்வை என்பதாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக தமிழர்களுக்கு இன்னொரு விசயத்தை சொல்லணும். நாம் கறுப்பின சமூகத்திற்கு நிகரானவர்கள். எந்த அளவுக்கு மேலை நாடுகளில் கறுப்பின சமூகம் இடைவிடாது எதிர்த்துப் போராடி தம்மீதான அடிமைத்தனத்தை உடைத்தெறிந்து வென்றார்களோ அந்தளவிற்கு நாமும் போராட வேண்டியிருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் தமிழர்கள் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எனவே இந்த நிலையை உணர்வதற்கு வழி என்னவென்றால் அது பகுத்தறிவுதான். அதோட நமது நீண்டமொழி பாரம்பரியம், இலக்கிய பாரம்பரியம் போன்றவற்றை நாம் தொலைத்து விட்டோம் என்றே தோன்றுகிறது. இன்றைக்கு நாம் என்னதான் பெரிதாக பெருமை பேசினாலும், அதை அர்த்தபூர்வமாக புரிந்து கொண்டு வாழ்க்கையில் அதைச் செயல்படுத்துவதே இல்லை என்பது பெரிய குறைப்பாடு. நீங்கள் சொல்வது போல தமிழர் மத்தியில் நிலவும் மூட நம்பிக்கையும் நாம் நமது மரபு சார்ந்த அறிவை விட்டுக் கொடுத்ததும் நமது சமூகத்திற்கு பெரிய பின்னடைவை ஏற்படுத்திவிட்டது" என்று கூறி நிறுத்தினார்.

(தொடரும்)

Sunday, August 7, 2016

ரஜினி என்ற BRAND ஐ வெற்றிகரமாக விற்றது எப்படி?


மிழகத் தேர்தலின் பின்னர் தமிழுலகக் கவனத்தை மொத்தமாக ஈர்த்த ஒரு நிகழ்வு என்றால், நீங்கள் விரும்பினாலோ விரும்பாவிட்டாலோ, அது கபாலி திரைப்பட வெளியீடாகத்தான் இருக்க முடியும். ரஜினி நடித்து வெளிவரும் இன்னொரு தமிழ்ச் சினமா என்பதைத் தவிர கபாலிக்கு மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், வேறெந்த முக்கியத்துவமும் கிடையாதுதான். அப்படிக் கொண்டாடி மகிழ்வதற்கு இதுவொன்றும் கருத்துச் செறிவும், சமூகப் பார்வையும், ஆழமான கதையமைப்பும் கொண்ட ஒரு படமும் அல்ல. ஏற்கனவே பல நாயகர்கள் கையில் எடுத்த அதரப் பழசு கதை. ரஜினி ஏற்கனவே பழம் தின்று கொட்டை போட்ட சப்ஜெக்ட், அதையே,

வயதான, பலவீனமான, நோயுற்ற உடலைக் கொண்ட ரஜினிக்கு ஏற்ற மாதிரி வடிவமைத்து கதை பண்ணியிருக்கிறார்கள். என்ன ஒரு விசேஷமென்றால், ரஜினி படம் என்றால், பீட்ஸாவுக்கு எப்படி சீசும், சோசும், மாமிசமும், கோலாக்களும் அணி சேர வேண்டுமோ அப்படியே ஏ.ஆர்.ரஹ்மான், ஷங்கர்,ரவிக்குமார், வைரமுத்து, சந்தோஷ் சிவன், வடநாட்டு உச்ச நட்சத்திரங்கள் என ஒரு 'ஹைகிளாஸ்' ஊறுகாய்கள் ஒன்றிணைந்து முட்டுக் கொடுப்பது வழமை. ஆனால் அடுத்தடுத்து பொக்ஸ் ஒஃபிசில் தோல்வி கண்ட இரு படங்களைக் கொடுத்து கூடவே கையையும் சுட்டுக் கொண்ட ரஜினிக்கு ஒரு 'புளொக் பஸ்ட'ரை கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம். ரஜினியின் தனிப்பட்ட இயல்புகளை வைத்துப் பார்க்கும்போது மிகுதி காலத்தை அவர் ஓய்வாக செலவிடத் தயாராக இருக்கலாம். ஆனால் அவரது குடும்பத்துக்கு அவர் நடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. கோடம்பாக்கத்துக்கும்தான்!

அப்புறம் தமிழகத் திரைத்துறையை எடுத்துக் கொண்டாலும், எத்தனை சதைப்பிடிப்பான காக்கா முட்டைகளும், அம்மா கணக்குகளும் வெளிவந்தாலும், பெரும் பணம் புரளும், பெருமளவு கறுப்பை வெள்ளையாக மாற்றக் கூடிய ஒரு கனவுத் தொழிற்சாலைக்கு பெருமளவு கோடிகளை அள்ளித்தரக்கூடிய பெருந்திரைப்படங்களின் தேவை உள்ளது.

Friday, August 5, 2016

BMICH மாதிரி ஒரு கட்டடம் சென்னைக்கு அவசியம்


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

தீவுத்திடல் புத்தகக் கண்காட்சி எதிர்பார்த்த அளவு வெற்றி பெறவில்லை என்றாலும் பெரும்பாலான இலக்கிய, படைப்புலக பிரமுகர்கள் கண்காட்சியை பார்வையிடத் தவறவில்லை. கூட்டமும் ஓரளவுக்கு இருந்தது. ஆனால் இந்த சனத்தொகைக்கு ஏற்ப வசதிகள் செய்து வைக்கப்படவில்லை. மைதானத்தில் உணவகங்கள், தேனீர் கடைகள் இருந்த எண்ணிக்கைக்கு குறைவாகவே கழிப்பிடங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆண்கள் கழிப்பிடங்கள் பக்கம் எட்டிப்பார்த்த போது பிளாஸ்டிக் தற்காலிக மலசல கூடங்கள் மொத்தமே ஐந்துதான்! பல கோடி வருமானத்தை எதிர்பார்த்து ஏற்பாடு செய்யப்படும் கண்காட்சிக்கு இந்த எண்ணிக்கை போதும் என்று முடிவு செய்த புண்ணியவான் யாரோ! பெரிய தொட்டிகளில் நிரம்பியிருக்கும் தண்ணீரை வாளியில் அள்ளிக் கொண்டுதான் கழிப்பிடத்துக்கு செல்ல வேண்டும் என்பது பெரிய குறை.
தற்காலிக கழிப்பறைகள்
தற்காலிக பிளாஸ்டிக் கழிப்பறைகளில் குழாய்களைப் பொருத்தி தண்ணீர் வசதியை ஏற்பாடு செய்திருக்க வேண்டும். சுகாதார விஷயத்தில் இவ்வளவு அசமந்தமா? அதோடு விழா பந்தலின் கூரை ஒழுங்காக பொறுத்தப்படாத காரணத்தினால் விழா காலத்தில் இரண்டு நாட்கள் கொட்டித்தீர்த்த அடை மழையில் கவிஞர் வைரமுத்துவின் அரங்கும், நியூ செஞ்சுரி பதிப்பகத்தின் அரங்கும் நீரில் நனைந்து புத்தகங்கள் சேதமடைந்துவிட்டதாக பின்னர் கேள்விப்பட்டோம். தமிழகம் என்னதான் முன்னேற்ற பாதையில் பயணித்தாலும் இன்னும் நிறைய விடங்களை சீர்செய்ய வேண்டியுள்ளது. முக்கியமாக புத்தகக் கண்காட்சி போன்ற மாநாட்டு விழாக்களை நடத்துவதற்கு பெரிய அரங்குகள் அங்கே இல்லை. விழாக்கள் என்றதும் தற்காலிக பந்தல்களைத்தான் போடுகிறார்கள். ஆனால் இலங்கையில் இப்படியான விழாக்களை நடத்துவதற்கு பிரமாண்டமான  BMICH எனப்படும் பண்டாரநாயக்கா சர்வதேச மாநாட்டு மண்டப தொகுதி உள்ளது. இங்கே சகல வசதிகளும் உள்ளன. ஆயிரம் அரங்குகள் என்றாலும் அதில் அமைக்கலாம். இவ்வாறான ஒரு சர்வதேச மாநாட்டு மண்டபத்தை அமைப்பது பற்றி ஏனோ தமிழகம் இன்னும் யோசிக்காமல் உள்ளது. இவ்வாறான மண்டபத்துக்கான தேவை அங்கே நிறையவே உள்ளது.
பண்டாரநாயக்க சர்வதேச மாநாட்டு மண்டபம்
ஆனாலும் அதில் ஒரு சிக்கலும் இருக்கிறது. கலைஞர் ஓமந்தூரில் அமைத்த புதிய சட்டமன்ற கட்டடத்தை அம்மா புறக்கணித்து அதை மருத்துவமனையாக மாற்றியது போல, இப்போது அம்மாவின் ஆட்சியில் பிரமாண்ட விழா அரங்கு அமைத்து அதை அடுத்து வரப்போகும் அரசு மீன் சந்தையாக மாற்றிவிட்டாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கு இல்லை!

புத்தகக் கண்காட்சி பற்றி வாசகர்களை என்ன சொல்கிறார்கள் என்று சிலரிடம் கேட்டுப் பார்த்தபோது,

"இப்போது நான் 38 வருசமா புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வருகிறேன். முதலாவது கண்காட்சி ராஜாஜி ஹோலில் 10 பதிப்பக அரங்குகளோடு நடைபெற்றது. அப்போது மூவேந்தர் முத்து என்கிற கவிஞர் என்னை அழைத்ததனால் சென்றேன். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்றுவருகிறேன். பத்து நாள் புத்தகக் கண்காட்சி நடந்தாலும் பத்து நாளும் அங்கேதான் இருப்பேன். கண்காட்சிக்கு தேர்வு செய்யப்படும் இடங்கள் தற்காலிக இடங்கள் என்பதால் இதுவரை ஐந்து இடங்களில் கண்காட்சி மாறி மாறி நடந்திருக்கிறது.
லேனா தமிழ்வாணன்,காஞ்சிபுரம் தங்கராஜ்,தேவதர்ஷினி
தீவுத் திடலில் இதுதான் முதல்முறை. இந்தமுறை நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சி நேர்த்தியாக இருந்தது என்று சொல்வதற்கு இல்லை. சிங்கப்பூரிலும், இலங்கையிலும் புத்தகக் கண்காட்சிகள் நேர்த்தியான அரங்குகளில் மிகவும் சிறப்பாக நடைபெறும். எதிர்காலத்தில் நாமும் நிரந்தர அரங்கில் அப்படி செய்தால் சிறப்பாக இருக்கும்" என்று சொல்லும் காஞ்சிபுரம் தங்கராஜ். தமிழர்களின் வாசிப்பு பற்றிக் கூறும்போது, "25 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள்தான் வாசிப்பில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். அதற்கு கீழ் உள்ளவர்கள் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் இணையத்திலும், போனிலும் மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள். புத்தக கொள்வனவு பற்றி சொல்வதனால் நம்மவர்கள் இந்திய பணத்தில் 10 ஆயிரம் ரூபாவுக்குக் கூட புத்தகங்களை வாங்குவதைப் பார்த்தேன். அதே நேரத்தில் நாம் உண்மையான எழுத்தாளர்களையும் இனம் கண்டுகொள்ள வேண்டும். ஏனென்றால் நிறைய திருட்டு எழுத்தாளர்கள் வந்து விட்டார்கள். பல புத்தகங்களிலிருந்து எடுத்து எழுதினால் திரட்டு, அதே ஒரு புத்தகத்தை பார்த்து பிரதிபண்ணி எழுதினால் திருட்டு. ஒரு பெண் எழுத்தாளரின் புத்தகத்தை அப்படியே எடுத்து கொப்பியடித்து புத்தகமாக போட்டிருப்பதை அவரே என்னிடம் காட்டி வேதனைப்பட்டார். அதில் வார்த்தைகளில் மட்டும் கொஞ்சம் அலங்காரம் செய்திருந்தார்கள். மற்றப்படி அச்சு அசல் அப்படியே பிரதியெடுக்கப்பட்டிருந்தது" என்று தங்கராஜ் முடித்தபோது, அங்கே வந்த கவிஞர் ஏகலைவன்
கவிஞர் ஏகலைவன்
"நான் இப்போது ஒரு பதினைந்து வருடமாக வருகிறேன். இதுவரை நடைபெற்றது எல்லாமே சிறப்பாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் தீவுத்திடல் சரியாக வரலீங்க… ஏனென்றால் G.H வரைக்கும் பஸ் வரும். இந்தப் பக்கம் வராது. அந்தப் பக்கம் அண்ணா சதுக்கம் வரைக்கும் பஸ் வருது. இந்தப் பக்கம் வராது. மறுபக்கம் பிராட்வே வரைக்கும் பஸ் வருது. இந்தப் பக்கம் வராது. அதோடு சென்னையில் இருக்கிறவங்களே தீவுத்திடல் எங்கே இருக்கு என்று கேட்கிறாங்க.

பபாஸி அமைப்பின் உறுப்பினராக உள்ள ஒருவர் இங்கே அரங்கு அமைப்பதற்கு 15 ஆயிரம் செலுத்த வேண்டும். மெம்பர் அல்லாத ஒருவர் ஸ்டோல் அமைக்க 30 ஆயிரம் செலுத்த வேண்டும். இப்புத்தகக் கண்காட்சிக்கு ஏற்பாட்டாளர்கள் போதிய விளம்பரம் செய்ய முன்வரவில்லை. தீவுத்திடல் வெளிப்புறமாக அமைந்திருக்கும் இடம் என்பதால் அதிக விளம்பரம் செய்திருக்க வேண்டும்.
சிரிப்பானந்தா

Monday, August 1, 2016

வாரத்துக்கு நான்கைந்து படங்கள் வருகின்றனவே அண்மையில் வந்ததில் எது நல்ல படம்?

எஸ். ராஜ்குமார் வெள்ளவத்தை

அண்மையில் வெளிவந்த படங்களில் தரமானவை ஒரு சில படங்கள்தான். அவற்றை வடிகட்டியதில் கிடைத்தது இரண்டு மட்டுமே. அதில் ஒன்று பிடித்தது (அப்பா) மற்றது மிரட்டியது (உறியடி)

அப்பாவில் பாசத்தை பிழிந்திருந்தார் சமுத்திரக்கனி. அவரிடம் எதிர்பார்த்ததுதான். அதை கச்சிதமாக சொல்லியிருந்தார். ஆனால் எதிர்பாராமல் பளார் அறை கொடுத்து மிரட்டியது விஜயகுமார்தான். உறியடிக்கு பதில் நெத்தியடி என்றே பெயர் வைத்திருக்கலாம். பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்.

கோபமே வராத குழந்தை முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வெறியாட்டம் ஆடுவது எப்படி? விஜயகுமார் பாணி சிலிர்க்க வைக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவுக்கு என்று சில தூண்கள் உண்டு. அம்மா அப்பா, தங்கை, நகைச்சுவை பாட்டு, குத்தாட்டம் இவற்றை சரியான அளவில் சேர்த்துத்தான் தமிழ் சினிமாவை கட்டியெழுப்புவது வழக்கம். இவை இல்லாமலும் அல்லது கொஞ்சமாகவும் தமிழ் சினிமாக்கள் எப்போதாவது வருவதுண்டு. இந்த வகையில் இருந்து முதலில் வந்து மிரட்டியது 'ஆரண்ய காண்டம்', இப்போது 'உறியடி' மையங்கள்தான் மாறியுள்ளன. முதலாவதில் கோடிட்டது போதை வர்த்தகம். இதில் பொட்டில் அறைந்தது சாதிக்கலவரம்.

இன்றைய தமிழ்நாட்டு மாணவன் எப்படி இருப்பான் என்பதை இத்தனை அழகாக ஆனால் அசிங்கமாக அக்மார்க் ஆணி மார்க் ஆக காட்டுகிறார் விஜயகுமார். படத்தில் அடிப்பதும் (மது) பிடிப்பதும் (சிகரெட்) கொஞ்சம் அதிகம்தான். ஆனால் இப்போதைய தமிழ்நாடு, கல்லூரி மாணவன் இப்படித்தான் இருக்கும் (ப்பான்) என்பது தெரிந்தால் அதனை மறுப்புச் சொல்லாமல் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

தமிழ் சினிமாவுக்கான தகுதிகான் பரீட்சையில் விஜயகுமார் வீசு வண்ணங்களுடன் (flying colours) பாஸ் ஆகிறார். நலன் குமாரசாமி, கார்த்திக் சுப்புராஜ் ஆகியோர் வீட்டு வேலைகளில் உதவியதாகக் கேள்வி. தமிழ் சினிமா கல்லூரியில் இருந்து வெற்றிகரமாக பாஸ் ஆகியுள்ள விஜயகுமார் இனித்தான் அவரது முதல் படத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டும்.                           (அதாவது main picture)
அழகும் ஆற்றலும், விறுவிறுப்பும் விவேகமும் நிறைந்த ஒரு ஹீரோ டைரக்டர் கிடைப்பது மிகவும் அபூர்வம். விஜயகுமார் மூலம் கிடைத்திருப்பது தமிழ் சினிமாவின் பாக்கியம்.

அவசரம் கூடாது (பொறுமை தேவை) ஆர்ப்பாட்டம் கூடாது (அவதானம் தேவை) இறுமாப்பு கூடாது (தன்னடக்கம் தேவை) ஈயக்கூடாது (ஆற்றல் தேவை) உணர்ச்சி வேகம் கூடாது (நிதானம் தேவை) இவை இருந்தால் மற்றைய டைரக்டர்களை அனுசரித்துப் போனால் விஜயகுமார் நல்ல ஹீரோ. மற்றவர்களை அனுசரிக்கச் செய்தால் நல்ல டைரக்டர்.

‘கபாலி' கயவர்களுக்கு நெருப்பு (டா) உறியடி சாதிக்கலவரம் ஏற்படுத்துவோருக்கு ஜூவாலை (டா) பொசுக்கிவிடும்.

கபாலி 'பீவர்' (காய்ச்சல்) எப்படி இருக்கு?
ரஜினி ரசிகன், கொழும்பு

தமிழ் சினிமாவில் ஒரு திரைப்படம் வெளிவரும் சூழலில் இத்தனை விறுவிறுப்பு, எதிர்பார்ப்பு, படபடப்பு இருந்ததில்லை. இனிமேல் இருக்கப் போவதும் இல்லை.

அனைத்து சாலைகளும் ரோமில்தான் முடிகின்றன என்று ஆங்கில பழமொழியொன்று உண்டு. அது போல இப்போது எங்கும் எதிலும் எல்லாமே கபாலி மயமாகத்தான் உள்ளது. ரஜினியின் திரைப்படம் வெளிவருவது இது முதல் முறையல்ல. எனினும் இம்முறைதான் விளம்பர (வர்த்தக) உலகம் அவரை முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளது. விமானம் முதல் வங்கிச் சேவை வரை, தங்கக்காசு முதல் சாக்லேட் வரை கபாலி மயமாகியுள்ளன.

தமிழ், ஹிந்தி என இந்தியாவிலும் மலாய், சீன ஜப்பானிய மொழிகளில் வெளிநாடுகளிலும் உலகளாவிய ரீதியில் மொத்தம் 12 ஆயிரம் திரைகளில் கபாலி ஒரே நேர வெளியீடு. இந்தியப் படம் என்றால் ஹிந்திப்படம்தான் என்று இதுவரை பரவலாக இருந்த கருத்தை இந்தியப்படம் என்றால் தமிழ்ப் படம்தான் என்று கபாலி மாற்றியெழுதியிருக்கிறது.  franceஇல் rex தியேட்டரில் கபாலி பிரிமீயர் காட்சி இடம்பெற்றது. அந்த தியேட்டரில் காட்டப்பட்ட முதல் தமிழ்ப் படம் கபாலிதான்.