Sunday, July 31, 2016

கூஜாவுடன் ஒரு குதூகல சந்திப்பு

நேர்காணல் -மணி ஸ்ரீகாந்தன்

கொழும்பில் நடக்கும் அனேக கொண்டாட்ட நிகழ்வுகளில் ‘கூஜா’ மறக்க முடியாத ஒரு நபர். இவரின் ஆட்டம், பாட்டம் இல்லாமலா. மயிலாட்டம், கரகாட்டம், பொய்க்கால் குதிரை, புலியாட்டம், பேண்ட், மேளம் என்று அனைத்திற்கும் அனைவரும் ‘கூஜா’வைத்தான் தேடி வருகிறார்கள்.
கொம்பனி வீதி லீச்மர் தெருவில் வசிக்கும் அவரை ஒருகாலை வேளையில் சந்தித்து உரையாடினோம்.


“அப்பா வீட்டுல இல்லாத நேரத்தில என்ன நடந்தாலும் அப்பா வந்த பிறகு நான் அப்பாவிடம் போட்டுக்கொடுத்து விடுவேன். எனக்கு அப்படி ஒரு குணம் அந்த நேரத்தில்தான் ‘நவா’ தியேட்டரில புதையல் படம் வெளியாகி இருந்தது. அந்தப் படத்தில் கூஜா.... கூஜா.... கோல் சொல்லித் திரியும் கூஜா... என்ற பாடல் இடம்பெற்றிருந்தது. அந்தப் படத்தை பார்த்துவிட்டு வந்த என் சகோதரர்களும், குடும்ப அங்கத்தினர்களும் என்னைப் பார்த்து அந்தப் பாடலை பாடினார்கள். அந்தப் பாடலை அவர்கள் பாடும்போது எனக்கு கோபம் வரும். கண்டபடி நான் அவர்களைத் திட்டுவேன். பிறகு எங்கள் பகுதியில் உள்ள அனைவரும் என்னை அந்த ‘கூஜா’ என்கிற பெயரைச் சொல்லியே அழைக்க தொடங்கிவிட்டார்கள். இப்போது அந்தப் பெயரே எனக்கு டிரேட் மார்க் முத்திரைபோல பதிந்துவிட்டது. என் நிஜப் பெயர் ராஜேந்திரன். ஆனால் ‘கூஜா’ என்றால்தான் எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆரம்பத்தில் என்னை கோபமடைய வைத்த அந்தப் பெயரே எனக்கு கைராசியான பெயராகவும் மாறிவிட்டது” என்று தனக்கு பெயர் வந்த காரணத்தை விளக்கிய கூஜா தனது பூர்வீகம் பற்றி இப்படி சொல்கிறார். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து நான் இந்த கொம்பனி வீதி லீச்மென் பகுதியில்தான் வசிக்கிறேன்.
இளமையில்

எனவே நான் பிறந்தது இங்கேதான். எனது அப்பாவின் பெயர் நடராஜா. அம்மா மரியம் மார்கெட். அப்பாவை பற்றி பெரிதாக சொல்வதற்கில்லை. அவர் என்ன பெரிய தொழில் அதிபரா. சாதாரண ஆள். கோல்பேஸ் கடற்கரையில் பட்டம் செய்து விற்பதுதான் அவரின் வேலை. அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தில்தான் எங்களை வளர்த்திருக்கிறார். எங்கள் குடும்பம் ரொம்ப பெரியது. எனக்கு மொத்தம் பதினாறு சகோதர சகோதரிகள். என்ன மலைப்பாக இருக்கிறதா. இன்றைக்கு ஒரு பிள்ளையை வைத்திருப்பவர்கள்கூட ரொம்பவும் கஷ்டப்படுகிறார்கள். அப்போ எங்கப்பா எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பார். என் உடன் பிறப்புகள் பதினாறு பேரில் நான் நான்காவது. ஆனால் இன்று ஆறுபேர்தான் உயிரோடு இருக்கின்றோம். நான் இருக்கும் இந்த வீடு 42ல் எங்கப்பா வாங்கியது. இன்னமும் அதே வீட்டில்தான் இருக்கிறேன் என்ற கூஜாவிடம் பள்ளி வாழ்க்கையைப்பற்றி கேட்டோம்.

“எங்கப்பாவிடமிருந்து காற்றில்விடும் பட்டம் வாங்கியிருக்கிறேன். ஆனால் படிப்பை வாங்கவில்லை. பள்ளிக்கூடத்திற்கு சென்று வந்திருக்கிறேன். அவ்வளவுதான். என் படிப்பு பத்திரிகை வாசிப்பதோடு மட்டும்தான். அந்த முதல்நாள் என்னை பள்ளிக்கு அனுப்பிய அந்த நாட்கள் எனக்கு இன்னமும் ஞாபகத்திலிருக்கிறது. அம்மாதான் நான் கதற கதற என்னை கையை பிடித்து அந்த பாடசாலைக்குள் அனுப்பிவைத்தார். இப்போ ‘அல் இக்பால்’ பாட சாலையாக இருக்கும் அந்தப் பாடசாலையை அந்தக் காலத்தில் மீன்கடை ஸ்கூல் என்றுதான் அழைப்போம். நான் பாடசாலை சென்ற முதல் எனக்கு ‘அ’ சொல்லித் தந்த மாஸ்டர் இன்னமும் என் ஞாபகத்திலிருக்கிறார். அவர் பெயர் மரிக்கார் மாஸ்டர்.

இப்போ மாதிரி கதிரை, மேசை எல்லாம் அப்போ கிடையாது. நீளமான பெஞ்ச் போட்டிருப்பார்கள். அதில்தான் வரிசையாக அமர்ந்திருப்போம். அப்போ என்னோடு செல்வம், ஆதிமூலம், செல்வரட்ணம், முத்து உள்ளிட்ட பல நண்பர்கள் என்னோடு ஒன்றாக ஒரே பெஞ்சில் அமர்ந்திருப்போம். மாசத்தில எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு மூனு நாள் பாடசாலைக்கு போவேன். மற்ற நாட்கள் எல்லாம் ஒரே ஆட்டம் பாட்டம்தான். எங்க வீட்டுலேயே நான் ரொம்ப சுட்டி. என் நண்பர்களான அன்சார், ராசா, தம்பி செல்வராஜா ஆகியோரும் காலையிலேயே எங்க ஊரை சுத்த கிளம்பிடுவோம்.

நவா தியேட்டர் பக்கத்தில் இருந்த டீ கடையில தேநீர் ஊற்றிய பிறகு வீசப்படும் அந்தக் கழிவு தேயிலையை ஒரு கூடையில கொட்டி வைத்திருப்பார்கள். நானும் என் நண்பர்களும் சென்று அந்த தேயிலையை ஒவ்வொரு பிடி உருண்டையாக எடுத்துக்கொண்டு கொம்பனி வீதி சுப்ரமணியர் கோயில் பக்கமாக போவோம். அங்கே கை ரிக்ஷாகாரர்கள் ரிக்ஷாவை வைத்துக்கொண்டு வரிசையாக நிற்பார்கள். இப்போ மாதிரி அப்போ வாகனங்கள் இல்லை. கொம்பனி வீதியில் கை ரிக்ஷாவும், மாட்டு வண்டியும்தான் இருக்கும். சவாரிக்காக காத்து நிற்கும் அவர்களின் மேல் எங்கள் கைகளிலிருக்கும் தேயிலை உருண்டையை எடுத்து வீசி அடிப்போம். அவர்கள் கத்திக்கொண்டு எங்களை துரத்த நாங்கள் சிட்டாக பறந்து விடுவோம். பிறகு கொம்பனி வீதி ஸ்டேஷன் பக்கமாக நடப்போம். அங்கே ஒரு மனிதர் தினமும் அந்த ஸ்டேஷனில் படுத்துக்கிடப்பார்.

 அவரை ‘ஸ்டேஷன் பல்லா’ என்று அழைக்க அந்த மனிதன் தூக்கம் கலைந்து, எழுந்து எங்களை துரத்துவார் அங்கிருந்து ஓடி கிளனி ஏரியாவிற்குள் நுழைவோம். அங்கே பக்கோன் என்ற ஒரு மனிதர் இருப்பார். அவர் எங்காவது வெட்டியாக கதை அளந்து கொண்டிருப்பார். அவரைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவர் மீது கையில் கிடைக்கும் பொருட்களை வீசி அடித்து விட்டு நாங்கள் ஓடுவோம். இப்படி யாரையாவது நாங்கள் சீண்ட அவர்கள் எங்களை துரத்த நாங்கள் ஓட இது எங்களுக்கு ரொம்பவும் பிடித்த விளையாட்டு. கடைசியாக ஜாவா தோட்டத்திற்குள் நுழைய அங்கே ஒரு ஊமை பெண் இருப்பாள். அவளை கை சைகையால் கேலி செய்ய அவள் எங்களை துரத்துவாள். அவள் ஊமையாக இருந்தாலும் அவள் பொல்லாத ஆள். எங்களை வீடுவரை துரத்தி வருவாள். நாங்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்து பதுங்கிக் கொள்வோம். அவள் என் அப்பாவிடம் நாங்கள் செய்த சேட்டைகளை ஊமை மொழியில் சொல்வாள். அப்பா எங்களை வெளியே இழுத்து வந்து கம்பத்தில் கட்டிப்போட்டு அடிப்பார். இப்படி அடி வாங்குவது வாரத்திற்கு ஒரு முறையாவது நடக்கும். ஆனாலும் நான் திருந்துவதாக இல்லை. எனவே எனக்கு ஏதாவது தொழில் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்று அப்பா நினைத்தார். அவருக்கு தெரிந்ததெல்லாம் பட்டம் செய்வது, வேப்பிலை கரம் ஆடுவது, உடுக்கை அடித்து பேய் ஓட்டுவது, குறி சொல்வது.

லீச்மன் பகுதியில் பத்தாம் இலக்க தோட்டத்தில் ஆத்திசாமின்னு ஒருத்தர் இருந்தாரு. அவருடைய முத்துமாரி கோயிலதான் எங்கப்பா சாமி ஆட்டம் ஆடுவார். இப்போ அந்த முத்துமாரி கோயில் இருந்த இடத்தில அடுக்குமாடி கட்டிடம் வந்து விட்டது. எனது தம்பி செல்வராஜாவுக்கு உடுக்கை அடிக்க பழக்கி கொடுத்த அப்பா  எனக்கு கரகம் ஆட சொல்லிக்கொடுக்க தொடங்கினார். தினமும் இரவு 9.30 மணியிலிருந்து 10.30 மணிவரையும் ரேடியோவில நேயர் விருப்பம் ஒலிபரப்பாகும். அந்த நேரத்திலதான் எனக்கு ஆட்டம் சொல்லிக்கொடுப்பார். அப்போ ரேடியோ கிடையாது. ‘ரெடிபீசன்’ என்று சொல்லுவாங்க. இப்போ இருக்கிற கேபிள் டிவி மாதிரி ஒரு வயர் வரும் அதை வீட்டில் பொருத்தியிருக்கும் ஒரு பெட்டியில் இணைத்துவிட அது பாடும். தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் என மூன்று அலைவரிசை மட்டுமே இருந்தது. அதற்கு மாதா மாதம் வாடகைப் பணம் செலுத்த வேண்டும். நல்ல வசதியான பணக்காரர்கள் வீட்டுலதான் ‘ரெடிபீசன்’ இருக்கும். எங்க வீட்டுக்கு எதிரில இருந்தவங்க வீட்டுல ‘ரெடிபீசன்’ இருந்ததால அவங்க வீட்டுல போடுர நேயர் விருப்பம் எங்க வீட்டுக்கும் கேட்கும். அதில் இடம்பெறும் பாடலுக்கு நான் கரகம் ஆடவேண்டும்.

Friday, July 29, 2016

வானொலிக் குயிலின் எண்ணப் பறவை சிறகடித்து…


நேர்காணல்- மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

தமிழ் வானொலி வரலாற்றில் ராஜேஸ்வரி சண்முகம் என்கிற இந்தப் பெயர் காலத்தால் அழிக்க முடியாத ஒரு வரலாறு. தமிழ் கூறும் நல்லுலகின் பெரிய பிரபலங்கள் அனைவரும் இவரின் குரலுக்கு அடிமைதான்.
தனது எழுபத்திரெண்டாம் வயதிலும் இன்றும் இந்த வானொலிக் குயில் தமிழ் பாடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. இன்றைய இளையதலைமுறை அறிவிப்பாளர்களுடன் போட்டிக்கு நிற்கும் இந்த பெண் சிங்கத்திற்கு வயதானாலும் இன்றும் அந்த குரலின் கம்பீரம் குறையாமல் கணீரென்று ஒலிக்கிறது.

“காலையில் பாடசாலைக்கு செல்லும்போது கூடவே ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் கொஞ்சம் பேனா மையை ஊற்றி ஒரு பொட்டலாக கட்டி அதை பத்திரமாக புத்தகப் பையில் வைத்து எடுத்துக்கொண்டு செல்வேன்.

வகுப்பிற்குள் சென்றதும் அவரவர் கதிரையில் அமர்ந்துகொள்வோம். கடவுள் வணக்கத்திற்காக அனைவரும் எழுந்து பிரார்த்தனை செய்ய அனைவரும் எழுவோம். அதுவரை நேரம் பார்த்துக் காத்திருந்த நான் எனது பையிலிருந்த மை பொட்டலத்தை எடுத்து முன் சீட்டில் வைத்துவிடுகிறேன். பிரார்த்தனை முடிந்து அனைவரும் அமர்கிறார்கள்.
இளமைக் காலத்தில்

அப்போது முன்னால் நின்றிருந்த மாணவியும் கதிரையில் அமர மை பொட்டலம் ‘சதக்’ என்று உடைந்து வெள்ளை சட்டையில் பட்டுத் தெறிக்கிறது. அப்பாடா எனக்கு அப்போதுதான் நிம்மதி பெருமூச்சு வருகிறது. ஏதோ பெரிய சாதனையை செய்துவிட்டதாக ஒரு நினைப்பு.

வெள்ளை சட்டையில் மை கறை பட்டதை வகுப்பாசிரியரிடம் அந்த மாணவி சொல்ல குற்றவாளியை தேடும் படலம் தொடங்கியது. நான் எப்படியோ தப்பிக்கொண்டேன். ஆனால் பிறகு ஒரு நாள் நான் கையும் களவுமாக பிடிபட செமத்தையாக அடிவிழுந்தது. பிறகு பல மணிநேரம் கொளுத்தும் வெயிலில் முழங்காலில் நின்றேன்” இப்படி தனது பள்ளியின் மறக்க முடியாத நினைவுகளை மீட்டி நெகிழ்கிறார் ராஜேஸ்வரி சண்முகம்.

“அம்மா அண்ணாமலையம்மாள், அப்பா- பிச்சாண்டிபிள்ளை ஆகியோருக்கு பிள்ளையாக விவேகானந்த மேட்டில் உள்ள ஒரு வீட்டில் நான் பிறந்தேன். ஸ்ரீகதிரேசன் வீதியிலுள்ள புனித மரியாள் பாடசாலையில் தான் என் முதல் அரிவரி தொடங்கியது. அந்த நாளை மறக்கமுடியாது.

மணல் வீடு கட்டி, விளையாடி, பாவாடை சட்டை போட்டு சினிமா பாட்டுக்கு ஆடிக்கொண்டிருந்த என்னை பிடித்து ஸ்கூல் பேக் மாட்டிவிட்டு பாடசாலை என்கிற ஒரு உலகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தபோது அது எனக்கு புரியாத புதிராகவே இருந்தது. எல்லா சிறுமிகளைப் போலவே நானும் அடம்பிடித்தேன்.
இடமிருந்து வலமாக கடைசியில் அமர்ந்திருப்பவர்

பாட்டிதான் என்னை பாடசாலைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அங்கே எனக்கு ‘அ’ கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியைதான் கபிரியல் டீச்சர். அவரை என்னால் மறக்கவே முடியாது. இன்றைக்கு அவங்க ஏதோ ஒரு கிறிஸ்தவ ஆலயத்தில் தனது முதுமை காலத்தை கழிப்பதாக அறிகிறேன். அவரைப் பார்த்துவிட வேண்டும்” என்ற ராஜேஸ்வரி மேலும் தொடர்ந்தார்.

“அந்த நாட்களில் என்னோடு படித்த சக மாணவிகள் எனக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை. ஆனால் புஸ்பம் கோமஸ், ஜெயசிலி அக்கா ஆகியோர் ஞாபகத்தில் இருக்கிறார்கள். நான் சின்ன வயசில் ரொம்பவும் அமைதியான சுபாவம். அந்த மை பொட்டலம் சம்பவத்தை தவிர நான் வேறு குறும்புகள் ஏதும் செய்யவில்லை. எனது குடும்பத்தில் ஐந்து பேர்.

இரண்டு சகோதரர்கள் மூன்று பெண்கள். இதில் மூத்தவள் நான். குடும்பத்தில் மூத்த பிள்ளையை பார்த்துதான் மற்ற பிள்ளைகள் ஒழுக்கமாக வளரும் என்று அம்மா சொன்ன அறிவுரையை கேட்ட என் குறும்புகள் அனைத்தும் எனக்குள்ளேயே அடங்கிப் போய்விட்டன.

கதிரேசன் வீதியில் இருந்த பாடசாலைக்குப் பிறகு நெல் வீதி அரசினர் மத்திய மகா வித்தியாலயத்திற்கு படிக்க வந்துவிட்டேன். அங்கே எனக்கு நிறைய ஆசிரியர்கள் படிப்பித்தார்கள்.

அவர்களில் தெய்வேந்திரன், பண்டிதர் ஆறுமுகம், நாகபூசணி அம்மா, மெண்டிஸ் மாஸ்டர் ஆகியோரை என்னால் மறக்க முடியாது. என்னோடு பக்கத்து சீட்டில் இருந்தவர்தான் பஞ்சவர்ணம் லக்ஷ்மனன்.

அப்புறம் ராஜகுலேந்திரன், இவர்களோடு முக்கியமாக சண்முகநாதனையும், சந்திரலிங்கத்தையும் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். என்னோடு எப்போதும் போட்டிக்கே நிற்பார்கள். நான் அந்தப் பாடசாலையில் நடக்கும் பேச்சுப் போட்டி, நாடகம் போன்றவற்றில் பங்கு பற்றி பாராட்டைப் பெற்றிருக்கிறேன். அதனால் எனக்கு ‘சொல்லின் செல்வி’ என்ற சிறப்புப் பெயரும் பாடசாலை மட்டத்தில் உலா வந்தது.

பன்னிரெண்டு வயதாக இருக்கும்போதே சிறுவர் மலர் நிகழ்ச்சியில் பங்கு பற்றினேன். அப்போது சரவணமுத்து மாமாதான் அந்த நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். பாடசாலை நாட்களில் அரங்கேற்றம் செய்யப்பட்ட கண்ணகி நாடகத்தில் நடித்தபோது அந்த நாடகத்தை பார்க்க வந்தவர்தான் சானா.

இலங்கை நாடக உலகில் மறக்கக் கூடாத, மறக்க முடியாத மனிதர்களில் இவர் முதன்மையானவர். அவருக்கு எனது நடிப்பு பிடித்துவிட, என்னை வானொலி நாடகத்திற்கு அழைத்தார்.

சானாவின் பயிற்சி பட்டறையில் உருவாக்கப்பட்ட பலர் இன்று உலகம் முழுவதும் ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவரின் பயிற்சி பட்டறையில் பங்குபற்றும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்ததை ஒரு வரப்பிரசாதமாகத்தான் நான் நினைக்கிறேன்.

நான் நாடக உலகிற்கு பிரவேசம் செய்ய ஜிந்துப்பிட்டியில் இருந்த ராஜேந்திர மாஸ்டரின் நாடக சபாவும் ஒரு காரணம். ஜிந்துப்பிட்டியில் ஒரு பொது நீர்க் குழாய் இருந்தது. அங்கேதான் எல்லோரும் குடத்தை எடுத்துக் கொண்டு தண்ணீர் பிடிக்க செல்வோம்.

தண்ணீர்க் குழாய்க்கு நேராக குடங்கள் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். நானும் எனது குடத்தை அந்த வரிசையில் வைத்துவிட்டு எனது முறை வரும் வரை காத்திருப்பேன். அந்த நேரத்தில் பக்கத்தில்தான் ராஜேந்திர மாஸ்டர் நாடக ஒத்திகை பார்ப்பார். எனக்கு அப்போது ஒரு பத்து வயதிருக்கும்.

ராஜேந்திர மாஸ்டர் வீட்டை ஒரு மதில் மறைத்துக் கொண்டிருக்கும். நான் அங்கே கிடக்கும் செங்கற்களை ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக அடுக்கி அதன் மேல் ஏறி நின்று ராஜேந்திர மாஸ்டர் வீட்டில் நடக்கும் நாடக ஒத்திகையை பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அவரின் நாடக குழுவில் நான் சேர்ந்து நடிக்கவில்லை.

அன்று நான் அப்படி வேடிக்கை பார்த்த நாடக ஒத்திகைதான் எனக்குள் நாடக கலையை விதைத்தது என்று சொல்ல வேண்டும்.

பிறகு சானாவின் அழைப்பை ஏற்று வானொலி நிலையத்திற்குள் நான் நுழைந்த போது என்னை கா. சிவதம்பி, ரொசாரியோ பீரிஸ் உள்ளிட்டோர் வரவேற்றார்கள். என்னை அதற்கு முன் எங்காவது அவர்கள் பார்த்திருந்தார்களோ தெரியவில்லை. அவர்களின் வரவேற்பில் ஒரு பாச உணர்வு இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

அன்று அவர்களின் வரவேற்பில் இலங்கை வானொலிக்குள் நுழைந்த எனக்கு இன்றுவரை வெற்றியைத் தான் என் தாய் வானொலி எனக்கு தந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

அதனால் தான் என்னவோ இன்றும் என்னை என் தாய் வானொலியிலிருந்து யாராலும் பிரித்துவிட முடியாமலிருக்கிறது. இன்று, நேற்று வந்த உறவா இது! என் மரணம் வரை பிரிக்க முடியாத உறவல்லவா அது!’ என்று தமது தாய் வானொலி பற்றிய நினைவுகளை பகிர்ந்துகொண்டவரிடம், காதல் பற்றிக் கேட்டோம்.

‘காதல் எல்லோருக்கும் வருவது தானே! அது எனக்கும் வந்தது. நான் நாடக உலகிற்குள் பிரவேசம் செய்த போது எனக்கு எத்தனையோ பேர் அறிமுகமானார்கள். ஆனால் அவர்களில் சி. சண்முகத்தை பார்த்ததும் ஒரு ஈர்ப்பு எனக்குள் தோன்றியதை என்னால் மறுக்க முடியாது.

என் முதல் நாடகம் ‘விடிவெள்ளி’ அதற்கு பிறகு நான் நடித்த பெரும்பாலான நாடகங்களை எழுதியவர் சி. சண்முகம் தான்.

எல்லா நாடகங்களிலும் எனக்கு கதாநாயகி வேடம் வழங்கினார் சண்முகம். விவேகானந்த பாடசாலைக்கு எதிரில்தான் எங்கள் வீடு இருந்தது. அந்தப் பாடசாலையில் பகுதி நேர ஊழியராக சண்முகம் வேலை பார்க்க வந்தபோது அவரை எதிர் எதிரே நான் சந்தித்திருக்கிறேன்.

பார்த்ததும் இருவரும் சிரித்துக் கொள்வோம். இப்படியே சிரித்து, சிரித்து அது காதலாகி கசிந்து கல்யாணத்தில் முடிந்தது.

பாபர் வீதியிலுள்ள ஒரு மண்டபத்தில் தான் எங்களின் திருமணம் நடைபெற்றது. இப்போது அந்தக் கல்யாண மண்டபம் இல்லை. எங்கள் திருமணத்திற்கு கலைத் துறையைச் சேர்ந்த பலர் கலந்து சிறப்பித்திருந்தார்கள். குறிப்பாக லெனின் மொறாயஸ், பட்டக்கண்ணு சற்குணன் அண்ணன் ஆகியோரும் கலந்துகொண்டார்கள்.

அந்தக் காலத்தில் போட்டோ பிடிப்பது என்பது பெரிய விசயம். கல்யாண வீடுகளில் கெமராவை பார்க்க முடியாது. பெரிய வி. ஐ. பி. வீட்டுக் கல்யாணத்தில்தான் கெமரா வைத்து படம் பிடிப்பார்கள்.

ஆனால் எங்கள் கல்யாணயத்தில் பட்டக்கண்ணு சற்குணன் ஒரு சிறிய கெமராவை கொண்டு வந்து எங்களை போட்டோ எடுத்தார்.

அது எங்களுக்கு ரொம்பவும் பெருமையாக இருந்தது. திருமணப் படத்தை புறக்கோட்டையில் உள்ள லங்கா ஸ்டூடியோவிற்கு சென்று படம் பிடித்தோம்’ என்ற ராஜேஸ்வரியிடம், வாழ்க்கையில் எதையாவது தறவிட்டதாக கருதுகிறீர்களா? என்று கேட்டோம்.

‘நான் வானொலியில் தொடர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக என்னைத்தேடி வந்த பல நல்ல வாய்ப்புகளை தவறவிட்டிருக்கேன். அப்படி நான் தவறவிட்டது தான் இன்று ராஜேஸ்வரி சண்முகம் என்கிற என் பெயர் உலகம் முழுவதும் உலா வந்ததற்கும் காரணமாக அமைந்துவிட்டது.

இப்போதும் பயப்படுகிற விசயம்?

‘ஒரு மணி நேரம் வானொலி நிலையத்தின் மைக் முன்னால் அமரும் போது என்னையறியாமல் பயம் ஏற்படும். ஏனென்றால் நான் சொல்லும் விசயங்களை கேட்டு ரசிக்கும் ரசிகர்களின் நம்பிக்கைக்கு உரியவளாக நான் இருக்க வேண்டுமே ஏதாவது பிழைவந்து விடக் கூடாதே என்கிற பயம்’

நாடகத் துறையில் நடந்த சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள் ஏதாவது ஞாபகத்திலிருக்கிறதா?

‘மறக்க முடியாத கலைஞர் ஏகாம்பரம், சாத்தான்குளம் ஜப்பார் உள்ளிட்ட பலரோடு நான் நாடகங்களில் நடித்திருக்கிறேன். ஒரு முறை என்னோடு ஜோடியாக நடிக்க வேண்டிய நடிகர் குறித்த நேரத்திற்கு வராத காரணத்தினால் அந்த பாத்திரத்தில் எனது கணவரே நடிக்க ஒப்புக்கொண்டார். முதல் முறையாக மேக் அப் போட்டு மேடைக்கு வந்தார். நாடகக் காட்சி தொடங்கியதும், நாடக காட்சியில் இல்லாத வசனங்களை அவர் பேச நான் தடுமாறிப் போனேன். அடுத்த காட்சியில் நடிக்க முடியாது என்று நான் மறுக்க என் கணவரோ நான்தானே நாடக வசனத்தை எழுதினேன். அதனால் இன்னும் கொஞ்சம் சிறப்பாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் வசனத்தை மாற்றிப் பேசினேன் என்று கூறி தன் தவறுக்காக வருந்தினார். அதற்குப் பிறகுதான் நடிக்கவே சம்மதித்தேன்’
தன் கணவர்,மகளுடன்

என்று அந்த நிகழ்வை பகிர்ந்து கொண்டவரிடம், நீங்கள் ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது எப்போது என்று கேட்டோம். 'நான் செய்த இந்தக் கலைப் பணிக்காக 87ல் இலங்கை கலாசார அமைச்சு 'வாகீச வாஹினி' என்ற விருதை வழங்கியது. அந்த சந்தர்ப்பத்தில் ரொம்பவும் மகிழ்ந்து போனேன். அதன் பிறகு தமிழகத்தில் எனக்கு 'வானொலிக் குயில்' விருது வழங்கினார்கள். அப்போது மகிழ்ச்சியில் என்னையே மறந்து போனேன்.

அந்த விருது பாரதி பிறந்த மண் எட்டயபுரத்தில் வழங்கப்பட்டதால் என் மகிழ்ச்சிக்கு அளவேயில்லாமல் போய்விட்டது' என்று நெகிழ்கிறார் ராஜேஸ்வரி.

யாரையாவது சந்திக்க முடியாமல் போனதாக நீங்கள் நினைத்து கவலைப்படுகிறீர்களா?

'சிவாஜி இலங்கை வந்தபோது எல்லாக் கலைஞர்களும் அவரைச் சென்று பார்த்திருக்கிறார்கள். அப்போது இலங்கை வானொலி பெண் அறிவிப்பாளர்கள் சிவாஜியை பார்க்கச் சென்ற போது நீங்கள் ராஜேஸ்வரி சண்முகமா? என்று விசாரித்திருக்கிறார். இதை தயானந்தா என்னிடம் வந்துகூற, நானும் சிவாஜியைப் பார்க்க போனேன், அவர் என்னைப் பார்த்ததும் 'காலையில் உங்க குரலை இலங்கை வானொலியில் கேட்டுத்தான் கண் விழிக்கிறேன்.... பின்னேரம் சாப்பிட்டு விட்டு கண் அயரும் போதும் உங்கள் குரல்தான் என் காதுகளில் தேனாக பாய்கிறது' என்று அந்த நடிப்பின் இமயம் என்னைப் புகழ்ந்த போது என் உடல் சிலிர்த்தது. அதன்பிறகு தமிழகம் வந்தால் தன் வீட்டிற்கு கட்டாயம் வரும்படி எனக்கு அழைப்பும் விடுத்தார். அவரின் அழைப்பிற்கு பிறகு நான் ஒரு முறை தமிழகம் சென்ற போது அவரின் வீட்டிற்கு சென்றேன். ஆனால் சிவாஜி அப்போது தஞ்சாவூரில் இருந்ததால் அவரைச் சந்திக்க முடியாமல் போய்விட்டது.

அதற்குப் பிறகு நான் அவரை பார்க்கப் போனபோது அவர் உயிருடன் இல்லை.'

என்று அந்த பழைய ஞாபகத்தை மீட்டிய அறிவிப்பாளரிடம் 'ம்' அது ஒரு காலம் என்று நீங்கள் இப்போதும் நினைத்து ஏங்குவது...? என்று கேட்டோம்.

'இலங்கை வானொலியின் அந்தப் பச்சை புல் தரையில் அமர்ந்து நாடக ஒத்திகை பார்த்த அந்த நாட்கள்... அப்புறம் எங்களின் நாடகங்கள் மேடையேற்றப்படும் லயனல் வென்ட், சரஸ்வதி மண்டபத்தை இன்று கடந்து போகும் போதும் அந்த இளமையான பழைய நாட்கள் வந்து போகும். எங்கள் நாடகம் குறிப்பாக சனி, ஞாயிறு தினங்களில்தான் அரங்கேறும். அதற்கு முதல் நாளே பம்பலப்பிட்டி பிள்ளையார் கோவிலில் தேங்காய் உடைத்து 'அப்பனே பிள்ளையார் அப்பா நாளைக்கும் அதற்கு எடுத்த நாளும் மழை வராமல் நீ தான் காப்பாற்ற வேண்டும்...

நாடகத்திற்கு எந்தப் பாதிப்பும் வராமல் தடுத்தால் இன்னும் பத்து தேங்காய்கள் உடைக்கின்றேன்னு' பிள்ளையாருக்கு நேத்தி வைப்பேன். அதன்படியே நாடகமும் சிறப்பாக அரங்கேறும்... அந்த நாட்கள் திரும்பவும் வருமா...?' என்று ஏங்கும் நமது வானொலிக் குயிலிடம் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தங்களின் புரிதல் என்ன என்று கேட்டோம்.

Sunday, July 24, 2016

செல்வராஜா மாஸ்டருடன் ஒரு நெகிழ்ச்சியான சந்திப்பு



நேர்காணல்: மணி  ஶ்ரீகாந்தன்

ம் நாட்டு மெல்லிசை பாடல்களின் வரலாற்றை புரட்டிப்பார்த்தால் அதில் இசையமைப்பாளர் எஸ். செல்வராஜாவின் பெயரும் முத்திரை பதிக்கப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் அவதானிக்கலாம். கடந்த மூன்று தசாப்தங்களுக்கு மேலாக ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட பாடல்களுக்கு இசையமைத்து புகழ் பெற்று விளங்கும் இவர் மெல்லிசை, சினிமா, ஆல்பம் என்று இசைத்துறையில் ஒரு ரவுண்ட் வந்த கலைஞர்.

இலங்கை தமிழ் சினிமாவில் ‘அவள் ஒரு ஜீவநதி’ திரைப்படத்தில் இவர் இசையமைத்த பருவம் பதினாறு அவள் பார்வை....... என்ற பாடல் அந்தக் காலத்தில் பட்டிதொட்டியெங்கும் சக்கைப்போடு போட்ட பாடல் இன்றும் வானொலியில் வலம் வரத்தான் செய்கிறது.

அதேபோல் என். ரகுநாதன் பாடிய மூங்கிலின் நாதமும் என்கிற பாடலும் இவரின் இசையில் உலகத் தமிழர்களின் இல்லங்களில் தினமும் ஒரு கந்த சஷ்டி கவசமாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இன்றும் இசை, பாட்டு என்று மனிதர் பரபரப்பாகத்தான் இருக்கிறார்.
செல்வராஜா

“மருதானை சென்றல் ஸ்கூல்தான் எனக்கு அரிவரி கற்றுக்கொடுத்த பாடசாலை. இப்போது அந்தப் பாடசாலை பெயர் மாற்றம் பெற்று சிங்களப் பாடசாலையாக இயங்கி வருகிறது. அந்த முதல் நாள் பள்ளி அனுபவம் இன்றும் என் ஞாபகத்தில் அப்படியே இருக்கிறது.

காலையில் புதிய ஆடை உடுத்தி தண்ணீர் போத்தல், சாப்பாட்டு பெட்டி ஆகியவற்றை பையில் போட்டு என் தோளில் மாட்டிவிட்டார்கள். பாடசாலைக்கு அழைத்துச் செல்ல என் பாட்டிதான் தயாராக இருந்தாள். குடும்ப உறுப்பினர்கள் எனக்கு டாட்டா காட்டி வழி அனுப்பி வைக்கும்போது எனக்கு அழுகை பொத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டது.

பாடசாலைக்கு போகமாட்டேன் என்று அழுதேன். ஆனால் என் பாட்டி என் கையைப் பிடித்து நான் கதற கதற என்னை இழுத்துக்கொண்டு போனாள் அங்கே ஒரு இடத்தில் என்ன அமர வைத்துவிட்டு பாட்டி வெளியே வந்துவிட்டாள். நான் பாடசாலையை விட்டு வெளியே வரும் வரை பாட்டி எனக்காக வெளியே காத்திருந்தாள். அந்தப் பாடசாலையில் ஒரு டீச்சர் இருந்தார்.

அவர் ரொம்பவும் கண்டிப்பான ஆள். எனக்கு அவரைக் கண்டாலேயே பயம் பிடுங்கும்.... ‘மேம்’ என்று தன்னை அழைக்கும்படி எனக்கு கட்டளை போட்டார் அந்த ‘மேம்’! அவர் தான் எனக்கு அரிவரி எழுத கற்றுக்கொடுத்தவர்’ என்று தனது பாடசாலை பிரவேசம் பற்றி சுவைபட விபரிக்கும் செல்வராஜாவின் நிஜப்பெயர் வடிவேலன்.

இந்தப் பெயரில்தான் தனக்கு இசை ஆசிரியருக்கான நியமனம் கிடைத்ததாக சொல்லும் செல்வராஜா திருகோணமலையில் உள்ள ஒரு பாடசாலையில் இசை ஆசிரியராக பணியாற்றி இருக்கிறார்.
இளமையில்

நான் பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாமே மருதானை டெக்னிக்கல் சந்தியில் தான். இந்த சந்தியில் தர்மசேன என்பவர் இசைக் கருவி விற்பனை செய்யும் ஒரு கடை வைத்திருந்தார். நான் சின்னவனாக இருக்கும் போதே அந்தக் கடைக்குச் சென்று அங்குள்ள கருவிகளை எடுத்து தட்டிப்பார்ப்பேன்.

அங்குவரும் இசைக் கலைஞர்களின் பெயர்களையும் கேட்டு தெரிந்துகொள்வேன். அப்படி நான் ஒரு மிருதங்கத்தை தட்டும்போது எழுந்த ஓசையில் ஒரு தாளம் இருப்பதை அவதானித்த என் தந்தை எனக்குள் இசை ஞானம் இருப்பதை உணர்ந்துகொண்டார்.

அதன் பிறகு எனக்கு பத்து வயதாக இருக்கும்போது ஒரு மாஸ்டரை வீட்டுக்கு வரவழைத்து ஆர்மோனியம் கற்றுக்கொள்ளச் செய்தார். பிறகு கிருஷ்ணபிள்ளை மாஸ்டரிடம் கர்நாடக சங்கீதம் முறையாக கற்றேன்.

எழுபத்தோராம் ஆண்டு இலங்கை வானொலியில் மெல்லிசை பாடல் அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. அப்போது எனக்கு அதில் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதை எனக்கான வெற்றிக்கு களமாக நான் மாற்றிக்கொண்டேன். அதன் பிறகு எனக்கு மெல்லிசை பாடல்களுக்கு இசையமைக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகமாயின.

அப்போது தான் மாத்தளை கார்த்திகேசு தயாரித்த ‘அவள் ஒரு ஜீவநதி’ படத்தில் இசையமைக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.

அந்தப் படத்தில் விஜயராஜா நாயகனாக நடித்தார். அந்தப் பட வாய்ப்பு கிடைப்பதற்கு முன்பாகவே முறுகல் என்ற நாடகத்திற்கு இசையமைத்துத் தந்தேன்’ என்று ஞாபகப்படுத்திக் கூறியவர். தன் வாழ்க்கையில் தான் சந்தித்த மறக்க முடியாத நபர்களைப் பற்றிக் கூறத் தொடங்கினர்.

“நான் அரிவரி படிக்கப் போகும்போது நல்லதம்பியுடன் தான் செல்வேன். அந்தக் குழந்தை பருவத்தில் இருவரும் பள்ளிச் சென்ற அந்தக் காலம் இன்று நினைத்தாலும் அப்படியே பசுமையாக இருக்கிறது. அப்புறம் சாஹிராவில் நான் படிக்கும்போது என்னோடு படித்த என் நண்பன் கணேசன் மறக்க முடியாதவன்.

அவன் ஒரு சாயிபக்தன். நான் இசையில் ஆர்வமாக உள்ளதை அறிந்த அவன் சாயி பஜனையில் பங்குபற்றினால். உன் இசை ஆர்வத்திற்கு பயனுள்ளதாக அமையும் என்று அவன் சொல்ல, நானும் ருத்ரா மாவத்தையில் நடைபெறும் சாயி பஜனையில் கலந்துகொண்டு பாட ஆரம்பித்தேன். என் இசை ஆர்வத்திற்கு மேலும் உந்து சக்தியாக விளங்கிய கணேசனை என்னால் மறக்க முடியாது.

கலைத்துறையில் நடந்த மறக்க முடியாத ஒரு சம்பவம் பற்றி செல்வராஜா விவரித்தார்.

“அவள் ஒரு ஜீவநதி படத் தயாரிப்பாளரான மாத்தளை கார்த்திகேசு என்னிடம் வந்து, ‘நீங்க எனக்கு ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும். எனது படத்திற்கு நீங்க தான் இசையமைக்கிறீங்க... ஆனா பெரிய சம்பளம் எல்லாம் என்னால் தர முடியாது’ என்றார். நானும் சரி என்று சம்மதித்தேன். முதல் நாள் பாடல் ஒலிப்பதிவு, மாத்தளையில் மாசி மாதம் திருவிழா... என்று தொடங்கும் பாடல்.

அந்த பாடலுக்கு நாதஸ்வரம், தவில் உள்ளிட்ட குறைவான வாத்தியக் கருவிகளையே பாவித்தேன். முதல் நாளே எல்லா இசைக் கருவிகளையும் கொண்டு வந்து மாத்தளை கார்த்திகேசுவுக்கு ஏன் வீண் செலவை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்கிற நல்ல எண்ணத்தில் தான் நான் அப்படிச் செய்தேன். ஆனால் மாத்தளை கார்த்திகேசுவுக்கு எங்கே இவன் இந்த இரண்டு இசைக்கருவிகளையேதான் படம் முழுவதும் பயன்படுத்தப் போகிறானோ என்கிற பயம் ஏற்பட்டிருந்தது எனக்குத் தெரியாது.

உடனே இந்த விடயத்தை றொக்சாமி மாஸ்டரிடம் சொல்லி குறைப்பட்டு கொண்டாராம். அதற்கு றொக்சாமி மாஸ்டரோ ‘செல்வராஜா ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத் தான் அப்படிச் செய்திருக்கிறார். அவரைப் பற்றிய பயம் தேவையில்லை. உங்கள் படத்திற்கு சிறந்த பாடல்களைக் கொடுப்பார்’ என்று எனக்கு நற் சான்றிதழ் வழங்கியிருக்கிறார்.

அடுத்த நாள் ‘பருவம் பதினாறு என் பார்வை...’ என்ற பாடலை ஒலிப்பதிவு செய்தோம். முதல் நாளை விட அன்று நிறைய இசைக் கருவிகளை பாவித்தோம். அப்போதுதான் மாத்தளை கார்த்திகேசுவின் முகத்தில் ஒரு மலர்ச்சி தெரிந்தது. படம் வெளியாகி பாடல்கள் சக்கை போடு போட்டன.

ஆனால் எனக்குத்தான் வாய்ப்புகள் வரவில்லை. இதிலிருந்து ஒன்றை மட்டும் நன்றாகத் தெரிந்துகொண்டேன். என்னதான் நமக்கு திறமை இருந்தாலும், கடவுளின் அனுக்கிரகம் இல்லாவிட்டால் ஒன்றுமே நடக்காது என்பதை இது எனக்கு அனுபவ ரீதியாகக் கற்றுக்கொடுத்தது.

பிறகு மலரன்பன் எழுதிய பாடல்களுக்கு இசையமைத்து ஆல்பம் வெளியிட்டோம். அதில் உலகளாவிய ரீதியில் சக்கைபோடு போட்ட ஒரு பாடல் பற்றி இங்கு குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். கிருஷ்ணனிடம் எப்போதும் இருக்கின்ற புல்லாங்குழல் பற்றி ஒரு புத்தகத்தில் படித்திருந்தேன்.

புல்லாங்குழலிடம் நேர்மை, தியாகம், எளிமை என்ற மூன்றும் இருக்கின்றன. தன்னையே துளையிட்டு கொண்ட தியாகம். நேர்மையாக இருப்பது பத்து ரூபா கொடுத்து சந்தையில் வாங்கக்கூடிய ஒரு பொருளும் கூட. இதை மலரன்பனிடம் சொன்னேன்.

இதைக் கேட்டதும் மலரன்பன் பாடல் வரிகளை எழுதினார். அதுதான் ‘மூங்கிலின் நாதமும் தென்றலின் கீதமும்...’ என்ற என். ரகுநாதன் பாடிய பாடல். அந்தப் பாடல் எனக்கு பெரிய பேரை வாங்கிக் கொடுத்தது’. என்ற செல்வராஜாவிடம், வாழ்க்கையில் எதையாவது தவறவிட்டு விட்டதாக வருத்தப்பட்டிருக்கிறீர்களா? என்று கேட்டோம்.

ஆம். இசைத் துறையில் நான் கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இருக்கிறேன். ஆனால் என்னைவிட சின்ன பையன் யார் யாரையோ காக்கா பிடித்து இசைப்பணிக்காக ஜனாதிபதி விருது வாங்கிட்டான்.

அதை நினைத்துத்தான் வருத்தப்படுகிறேன். சந்திரிகா ஜனாதிபதியாக இருக்கும் போதுதான் அந்த விருது வழங்கப்பட்டது” என்று கூறிய அவர், தகுதியானவர்கள்தான் கெளரவிக்கப்பட வேண்டும் என்றார்.

இசைத்துறையில் தன்னை ஆச்சரியப்படுத்திய விடயங்களாக சிலவற்றை இங்கே விபரிக்கிறார் செல்வராஜா.

அவள் ஒரு ஜீவநதி படத்தில் வந்த பக்தி கலந்த பாடல் தான் “மாத்தளையில் மாசி மாத திருவிழா” என்ற பாடல். இதன் பாடல் பதிவின் போது ஒரு கருவியை வாசிக்க நூர் என்கிற மலே கலைஞர் வந்திருந்தார்.

அந்தப் பாடலில் உடுக்கை பயன் படுத்தப்படவிருந்ததால் எனது சக இசைக் கலைஞர் உடுக்கையை கையிலிருந்து வெளியே எடுத்ததும் அந்த மலேக்காரர் ஏதோ பாம்பை கண்டவர் போல பயந்து எழுந்தார். ‘எனக்கு உடுக்கையை கண்டாலேயே பயம்..... ஏனென்றால் அதை தட்டியவுடன் எனக்கு அருள் வந்து விடும். பிறகு உங்களுக்குத்தான் பிரச்சினை. எனவே அதை உள்ளே வையுங்கள்’ என்றார் நூர். அவர் அப்படிச் சொன்னதும் எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. என்னடா இது இந்தப் பாடலின் முக்கிய இடமே இந்த உடுக்கை தான்.... இதை அடிக்க வேண்டாம் என்கிறாரே என்று கவலை வந்து விட்டது. பிறகு நூர் வாசிக்க விருந்த கருவியை நிறுத்தி விட்டு உடுக்கையை மட்டும் உபயோகப்படுத்த முடிவெடுத்தோம். அந்தப் பாடல் ஒலிப்பதிவு முடியும் வரை நூர் கலையகத்தின் கேன்டினில் அமர்ந்திருந்தார்.”

காதல் அனுபவம் பற்றி அவரிடம் கேட்டோம். கேட்டதுமே செல்வராஜாவின் முகத்தில் சோகம் படர்கிறது.

Friday, July 22, 2016

மனம் திறந்து பேசுகிறார் பி.பி.தேவராஜ்



நேர்காணல் -மணி  ஶ்ரீகாந்தன் 

சூரியன் சுட்டெரிக்க ஆரம்பிக்கும் ஒரு இனிய காலைப் பொழுதில் பி. பி. யின் இல்லத்தில் வைத்து அவரை சந்தித்தோம். தன் இளமைக்கால நினைவுகளை பசுமையாக நினைவுகூரும் பி. பி. தேவராஜுடன் பேச்சு கொடுத்தோம்.

கொட்டும் அருவியாக பழைய நினைவுகளை மீட்டிப் பேசுகிறார்.

"அப்போ எனக்கு ஒரு ஆறு அல்லது ஏழு வயதிருக்கும். கண்டி வீரங்கி எஸ்டேட் பக்கத்தில் அலதெனிய என்ற ஒரு சிங்கள கிராமம். இரண்டுக்கும் நடுவே எங்கள் வீடு அமைந்திருந்தது.

அது ஒரு உயரமான மலைப் பகுதி அங்கே நாங்கள் மட்டும் தான் தமிழர்கள். அங்கே தமிழ் பாடசாலை கிடையாது. தமிழ்ப் பாடசாலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்றால் அங்கிருந்து சுமார் மூன்று கிலோ மீட்டர் நடந்தாக வேண்டும்.

குருந்துகொல்ல என்கிற முஸ்லிம் கிராமத்தில்தான் அந்த தமிழ்ப் பாடசாலை அமைந்திருந்தது. அங்கே படிப்பித்த ஆசிரியர்கள் அனைவரும் யாழ்ப்பாணத்தவர்கள்.

எங்கள் வீட்டிலிருந்து பாடசாலை செல்லும் வழி ரொம்பவும் கரடுமுரடானது. மலையிலிருந்து கீழே கிடுகிடு பள்ளத்தில் இறங்கி வயல் வெளி வரப்புகளில் நடந்து பிறகு மீண்டும் ஒரு குன்றில் ஏறித் தான் அந்த பள்ளிக்குச் செல்லவேண்டும்.

அந்த பாதை வழியாக நானும் எனது சகோதரியும் தான் பாடசாலைக்கு செல்வோம். சில நாட்களில் நான் மட்டும் தனியாகவும் செல்வேன். அப்படி வயல் வரப்புகளில் நான் செல்லும்போது ஒரு கிணற்றைத் தாண்டிச் செல்வேன். அங்கே ஒரு முரட்டு ஆசாமி குளித்துக் கொண்டிருப்பதை அடிக்கடி பார்ப்பேன்.

அவனைப் பார்க்க எனக்கு பயமாக இருக்கும். அந்த கிணற்றை நெருங்கும் போது என் இதயம் பக் பக் என்று அடித்துக்கொள்ளும். அவன் பெயர் ம்...... (யோசித்துவிட்டு) போரசோதயா.... அந்தப் பெயரை கேட்டாலேயே எனக்கு அப்படி ஒரு பயம்.

அவனை கண்டதும் குதித்து ஓடுவேன். இதை பார்க்க அவனுக்கு வேடிக்கையாக இருக்கும் போல. அவனும் எங்களை மேலும் ஓட வைக்க மிரட்டலான குரலில் ஏதோ சிங்களத்தில் சத்தம் போடுவான்.

நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் போர சோதயா குளித்துக்கொண்டுதான் இருப்பான். சிங்களவர்கள் குளிப்பதில் கெட்டிக்காரர்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அது போரசோதயா விடயத்தில் உண்மைதான் போலிருக்கிறது. மலை ஏறி இறங்கி பாடசாலை செல்வதில் எனக்கு விருப்பமே இல்லை. எனக்கு அது கஷ்டமாக தெரிந்தது.

வழியில் நின்று பயமுறுத்தும் போரசோதயா வேறு! இப்படி ஒரு படிப்பு தேவையா என்று தீர்மானித்து ஒரு நாள் பாடசாலை செல்வதாக கூறிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறிய நான் வழியில் இருந்த ஒரு அடர்த்தியான மரத்தில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டேன். காலையிலிருந்து அப்படியே இருந்துவிட்டு மாலையில் பாடசாலைவிட்டு வீடு செல்வது போல வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டேன்.
இளமைத் தோற்றம்

எனக்கு அன்று ஒரே மகிழ்ச்சி. இனி பாடசாலை செல்லத் தேவையில்லை. அப்படியே மரத்தில் ஏறி உட்கார்ந்துவிட்டு வர வேண்டியதுதான் என்று எண்ணிக்கொண்டேன். அடுத்த நாளும் அதே மரத்தில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

சில மணித்தியாலங்களின் பின் மரத்திற்கு கீழே எனது அப்பா பிரம்போடு நிற்பதைக் கண்டு அதிர்ந்து போனேன். எனக்கு உடல் நடுங்கியது. கீழே இறங்கியதும் அடி செமத்தையாக விழுந்தது. நான் மரத்தில் ஏறி இருப்பதைக் கண்ட எவனோ என் அப்பாவிடம் போட்டுக்கொடுத்துவிட்டிருக்கிறான்.

போட்டுக் கொடுத்த பாவி யாராக இருக்கும் என்பதிலேயே மனம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்ததால் அப்பா போட்ட அடி பெரிதாக வலிக்கவில்லை.

எனது அப்பா பெயர் பெரியண்ணபிள்ளை தமிழ்நாட்டிலிருந்து பத்து வயதாக இருக்கும் போதே அவரின் மாமாவால் இலங்கைக்கு அழைத்து வரப்பட்டிருக்கிறார். அப்பாவுக்கு எழுத படிக்க தெரியாது. எனது மாமாவுக்கு எடுபிடியாக வேலை செய்திருக்கிறார்.

அப்போது அவர்கள் தங்கியிருந்த கண்டி வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்த ஒரு வீட்டில் சில பிள்ளைகளுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார்களாம். அதை மறைந்திருந்து வேடிக்கை பார்த்த அப்பா கொஞ்சம் வாசிக்கவும் எழுதவும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் கடும் உழைப்பாளி.

ஆரம்பத்தில் சின்னதாக காய்கறி தோட்டம் தான் வைத்திருந்தார். பிறகு பெரிய எஸ்டேட்டுக்கு சொந்தக்காரர் ஆனார். நாவலப்பிட்டிய உலப்பனை எஸ்டேட் எங்களுக்கு சொந்தமாக இருந்தது தான் என்று தனது கடந்த காலத்தை மீட்டிப் பார்க்க தொடங்குகிறார் தேவராஜ்.

கண்டி, குருநாகல், ஹாரிஸ்பத்துவ, போஹோதொட்டவில்தான் தேவராஜ் பிறந்தாராம். குழந்தையாக இருக்கும் போதே வீரங்கி எஸ்டேட் அலதெனியவிற்கு இடமாறி வந்துவிட்டதாக சொல்லும் அவரிடம், பாடசாலை நாட்களின் இனிமையான அந்த அனுபவங்களைச் சொல்லுங்களேன் என்றோம்.

“பள்ளி நாட்கள் ரொம்பவும் இனிமையானதுதான். நானும் எனது சகோதரியும் பாடசாலையில் படிக்கும் நாட்களில் பாடசாலைக்கு எதிரில் ஒரு பெட்டிக் கடையில் எனது அக்கா பணிஸ் வாங்கி தருவார். எனக்கு அந்த பணிஸ் ரொம்பவும் பிடிக்கும். அந்த பணிஸிற்காக பாடசாலையில் எப்போது இடைவேளை விடுவார்கள் என்று எதிர் பார்த்திருப்பேன்.

இப்படி நான் இடைவேளையில் பணிஸ் வாங்கிச் சாப்பிடுவதை பார்த்த எங்கள் கிளாஸ் டீச்சர் இனி உனக்கு என் வீட்டிலேயே சாப்பாடு தாரேன் என்றார். அதன் பிறகு எனக்கு அவர் வீட்டில் தொடர்ந்து சாப்பாடு தந்தார். அவர் பெயர் எனக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை. நான் சுட்டி பையன் இல்லை என்பதால் பாடசாலையில் குறும்பு எதுவும் செய்யவில்லை.

அதன் பிறகு கண்டி தர்மராஜா கல்லூரிக்கு படிக்க வந்தேன். அங்கே கணபதிப்பிள்ளை என்கிற மாஸ்டர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் கண்டிப்பானவர். அவரிடம் நிறையவே அடிப்பட்டிருக்கேன். அதனால் அவரை என்னால் மறக்கமுடியாது.

அப்புறம் வகுப்பில் சிங்கள மற்றும் தமிழ் மாணவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்துதான் படிப்போம். எனது இருபக்கத்திலும் அத்தநாயக்க, பேருசிங்க ஆகிய இரண்டு மாணவர்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள்.

என்னோடு நன்றாகத்தான் கதைப்பார்கள். ஆனாலும் நான் தமிழன் என்பதால் சில நேரங்களில் என்னை கேலி செய்வார்கள். அதற்கு, ‘கோல்டன் ஐலண்ட்’ என்கிற நூலில் துட்டைகைமுன பற்றிய பாடத்தில் தமிழர்களை இழிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்ததுதான் காரணம்.

எனது கண்டி கல்லூரி வாழ்க்கைக்கு பிறகு பேருசிங்க, அத்தநாயக்க ஆகிய இருவரையும் நான் காணவில்லை. அவர்கள் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்களோ...? என்று தமது கல்லூரி கனவுகளில் சிறகடிக்கும் பி. பி., புல்பராஸ் டீ பற்றியும் விபரிக்கிறார். அது என்ன புல்பராஸ் டீ? நான் தங்கியிருந்த அசோகா ஹொஸ்டிலிலிருந்து கல்லூரி செல்லும் வழியில் ஒரு முஸ்லிம் டீ கடை இருந்தது.

அந்தக் கடையின் பெயர் ஞாபகத்தில் இல்லை என்னால் அந்தக் கடையை மறக்க முடியாது. எனது நண்பர்களுடன் அந்தக் கடையில் உட்கார்ந்து டீ குடிப்போம். இங்கே புல்பராஸ் டீ கிடைக்கும். சூடாக்கிய வெறும் பாலில் அதன் வெள்ளை நுரையின் மீது தேயிலை சாயத்தை ஒரு டிசைன் மாதிரி போட்டுத் தருவார்கள்.

சிங்களத்தில் கிரிகஹாட்ட என்று சொல்வார்கள். அதற்கு அவர்கள் வைத்த பெயர் புல்பராஸ் தினமும் அந்த டீ குடிக்க மறக்க மாட்டோம். அதன் பிறகு அதே வழியில் இருந்த புஹாரி ஹோட்டலில் தொதல் சாப்பிடுவேன்.

நான் கல்லூரி நாட்களில் விரும்பி சாப்பிட்ட இனிப்பு அந்த புஹாரி கடை தொதல்தான். இப்போதும் அதிகம் இனிப்பு சாப்பிடுவதை வழக்கமாக கொண்டிருக்கிறேன்.

என்னால் இன்றுவரை விடமுடியாத ஒரு பழக்கமும் அதுதான். இப்போது கண்டிக்கு சென்றாலும் அந்த புல்பராஸ் டீ, புஹாரி கடை தொதல் ஞாபகத்திற்கு வரும். ஆனால் அந்த கடைகள் இரண்டும் இப்போது இல்லை.

அதேபோல் இன்னொரு மறக்க முடியாத இடம்தான் ஹிங்குரு வனாந்தர பீலி. இது கண்டி வீரங்கி எஸ்டேட் பகத்திலிருந்தது. ஐந்து கிலோ மீட்டர் நடந்துதான் போகவேண்டும். அங்கே இரண்டு பெரிய குழாய்களில் தண்ணீர் கொட்டும் அதை பீலி என்றுதான் அழைப்பார்கள். அதில் தான் குளிப்போம். அதில் குளிப்பதென்பது ஒரு சுகமான அனுபவம். அதை நான் அனுபவித்திருக்கிறேன். பிறகு பல ஆண்டுகள் கழிந்து நான் அரசியலில் முக்கிய பிரமுகராக இருந்த போது ஒருநாள் ஹிங்குரு வானந்தர பீலியை பார்க்க ஆசைப்பட்டு அந்த இடத்திற்கு சென்று பார்த்தேன்.

அந்த இரண்டு பீலிகளிலும் தண்ணீர் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் என்ன ஆச்சர்யம்! அன்று எனக்கு பெரிதாக தெரிந்த அந்த இரண்டு பீலிகளும் ரொம்ப சின்னதாக காட்சியளித்தன. அதே மாதிரி வீரங்கி எஸ்டேட்டில் இருந்த மயில் கல் பாறையும் மறக்க முடியாத இடம்தான். அந்தக் காலத்தில் மயில்கள் வந்து அந்த பாறை மீது அமர்ந்து ஆடிக்கொண்டிருக்குமாம். அதனால் அந்த கல்பாறைக்கு மயில் கல்பாறை என்று பெயர். ரொம்பவும் பெரிய பாறைக் குன்று. காற்று வாங்க அதில் ஏறி நிற்பேன்.

ரொம்பவும் ரம்மியமாக இருக்கும். அந்தக் கல்லிலேயே ஒரு குளமும் இருக்கும் பிறகு நான் அங்கிருந்து கொழும்பிற்கு வந்து ஆண்டுகள் பல கடந்த பின்பு அந்த மயில் கல்பாறைக்கு சென்றேன். அங்கே எனக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. நான் காற்றுவாங்கிய குன்று காணாமற் போயிருந்தது. விசாரித்து பார்த்ததில் அந்த கல் கிரைனைட் என்பதை கண்டுபிடித்து அதை உடைத்தெடுத்து கொண்டுபோய் விட்டார்களாம்.

தன் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியவரை ‘வீட்டுக்கு தெரியாமல் திருட்டுத்தனமாக படம் பார்த்த அனுபவம் இருக்கிறதா...’ என்று கேட்டோம். சிரித்துக் கொண்டே ‘வீட்டுக்கு தெரியாமல் பார்த்ததில்லை என்றார்.’ ‘நான் கண்டி அசோகா ஹொஸ்டலில் தங்கியிருந்த போது படம் பார்த்திருக்கிறேன். படம் பார்ப்பதற்கென்றே முதல் நாளே நண்பர்களுடன் சேர்ந்து பெரிய திட்டம் போடுவோம். அதன்படி மாலை ஆறு மணி காட்சிக்குத்தான் செல்வோம். அசோகா ஹொஸ்டலில் காவல்காரன் முன் வாசலில் தான் நிற்பான். நானும் எனது நண்பர்களும் அந்த கட்டத்தின் மாடிக்கு போவோம். அங்கிருந்து அடுத்த கட்டடத்திற்கு தாவிப் போகலாம். அப்படி அடுத்த கட்டடத்திற்கு போய் அங்குள்ள மாடி படிகளில் கீழ் இறங்கி சென்று விடுவோம். கண்டி வெம்பிலி படமாளிகையில் தான் படம் பார்ப்போம். பெரும்பாலும் ஆங்கில படங்கள்தான் பார்த்திருக்கிறேன்.

கடைசிவரை நாங்கள் இரவில் சென்று படம் பார்க்கும் ரகசியம் வெளியே தெரியவரவே இல்லை’ என்று தாம் படம் பார்க்க எடுத்த ‘ரிஸ்கை’ பெருமிதமாக சொல்கிறார் பி. பி. தேவராஜ். ‘பள்ளிக்கூட காதல், கல்லூரிக் காதல் என்று ஏதாவது...’

‘அய்யய்யோ அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது. படிக்கிற இடத்தில் எவ்வளவோ பெயரோடு பழகிறோம். அதையெல்லாம் காதல் என்று சொல்ல முடியாது’ என்று சமாளிக்கிறார் பி. பி. (பொதுவாகவே நாம் ஞாபக வீதிக்காக பிரமுகர்களை சந்திக்கும் போது நாம் காதல் என்றாலே எல்லோரும் பயப்படுகிறார்கள். காதல் என்ன அப்படி ஒரு அசிங்கமான விடயமா?)
திருமணத்தன்று

Tuesday, July 19, 2016

39வது சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

சென்னை 39வது புத்தகக் கண்காட்சி இம்முறை சென்னை தீவுத் திடல் மைதானத்தில் 700 அரங்குகளோடு பிரமாண்டமான முறையில் நடைபெற்றது. வருடந்தோறும் ஜனவரி இரண்டாவது வாரத்தில் தொடங்கும் புத்தகத் திருவிழா, சென்னை வெள்ள அனர்த்தத்தின் காரணமாக திகதி பின்போடப்பட்டு ஜூன் மாதத்தில் நடைபெற்றது! வழமையான விற்பனையும், கூட்டமும் எப்படி இருக்கிறது என்பதைக் கண்டறிய சென்னைத் தீவுத்திடல் வரை ஒரு நடைபோய் பார்த்தோம்.
புத்தகத் தேடுதலில் அலைமோதும் வழமையான கூட்டத்தை இம்முறை காணமுடியவில்லை. ஆனால் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வெளியே அமைக்கப்பட்டிருந்த டீ ஸ்டோல், இனிப்புக் கடைகளில் அலைமோதும் கூட்டத்தைக் காண முடிந்தது. தீவுத்திடல் வளாகத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த நூல் காட்சி விளம்பரங்களில் பெரிய அளவிலான ஒரு தட்டியில் 'ஒரு கூர் வாளின் நிழலில்' புத்தகம் பற்றிய விளம்பரம் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. தமிழினியின் புகைப்படத்தோடு காணப்பட்ட அந்தத் தட்டியைப் பார்க்கப் பெருமையாக இருந்தது.

கண்காட்சி அரங்கின் உள்ளே நுழைந்தபோது படைப்பாளர் பிரபஞ்சன், சல்மா, முனைவர் வான்மதி, திருச்சி பழனிச்சாமி, அமுதா பாலகிருஷ்ணன் உள்ளிட்ட பல பிரபலங்களைச் சந்தித்து விட்டே சென்றோம். புத்தகக் கண்காட்சி வழமையாக நடைபெறும் நந்தனம் வை.எம்.சி. கல்லூரி வளாகத்தில் கிடைக்கும் குளிர்மை, தீவுத் திடலில் கிடைக்கவில்லை. அதற்கு ஒரு காரணமும் இருக்கிறது. தீவுத் திடலின் எதிர்ப்பக்கம் மெரீனா கடற்கரை. பின்பக்கம் கூவம் நதி. இரண்டும் சேர்ந்து உருவாக்கும் வெப்பம் தீவுத்திடலை சுற்றிவளைக்க, புத்தக அரங்கினுள் நுழையும் வாசகர்கள் வியர்வையில் குளித்து விடுகிறார்கள். ஜனவரி மாதம் காலையில் பனியாகவும் பகல்பொழுது மிதமாகவும் இருக்கும். நடமாட களைப்பாக இருக்காது. தீவுத்திடல் என்கிற பெயருக்கு தகுந்தாற்போலவே அந்த இடம் சென்னையில் இருந்து தனித்தீவாகவே துண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நிலப்பரப்பால் அல்ல, தொலைத் தொடர்பால்! புத்தகக் கண்காட்சி அரங்கத்தில் நுழைந்தவுடன் செல்பேசிகளின் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டு விடுகின்றது. அரங்கத்தின் வெளியே இருப்பவர்களிடமோ உள்ளே இருப்பவர்களிடமோ தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் மக்கள் திணறிப் போனார்கள்! இதுபற்றி கண்காட்சி ஏற்பாட்டாளர் ஒருவரிடம் வினவினோம்.
ரவி தமிழ்வாணன்
"சிக்னல் இல்லாதது பெரிய குறைதான். என்ன செய்வது,அடுத்த முறை இப்படியான தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்கிறோம்" என்றார் அவர். முன்னேறி வரும் பெரு நகரங்களில் ஒன்றான சென்னையில் போன் சிக்னல் கிடைக்காத ஒரு இடம் இருக்கிறதா என்பதே ஆச்சர்யம்தான்!

புத்தகக் கண்காட்சியின் சிறப்பு அம்சமாக மணிமேகலை பிரசுரத்தின் 39 நூல்கள் வெளியிட்டு வைக்கப்பட்டது. அவற்றை தமிழகத்தின் முன்னணி படைப்பாளர்கள் பெற்றுக்கொண்டார்கள். இதுபற்றி ரவி தமிழ்வாணனிடம் பேசினோம்.

"சென்னை 39வது புத்தகக் கண்காட்சியை கௌரவப்படுத்துவது போலவே எமது 39 நூல்களும் வெளியிடப்பட்டது. அடுத்த வருடம் 40 நூல்கள் வெளியிடப்படும் என்று நம்பிக்கை தெரிவிக்கும் அவரிடம், தீவுத்திடல் புத்தக விற்பனை எப்படி, வெற்றியா தோல்வியா என்று கேட்டோம்.

ஒரு நிமிடம் எம்மை உற்றுப்பார்த்த ரவி, நிதானமாகவே பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

"தென் சென்னையில்தான் வாசிப்பவர்கள் அதிகம். ஆனால் வடசென்னை அப்படி அல்ல. பெரும்பாலான தொழிலாளர்களைக் கொண்ட பகுதி அது. ராயப்புரம் மீனவர்களையும், துறைமுகம், மண்ணடி போன்றவை தொழிலாளர்களையும், வியாபாரிகளையும் கொண்ட ஏரியா. அங்கே வாசிப்பு என்பது ரொம்பவும் குறைவுதான். அதோடு தென் சென்னை வாசிகளுக்கு வட சென்னை வருவதிலும் கொஞ்சம் சிரமம் இருக்கிறது. செயற்பாட்டு ரீதியாக விடப்பட்ட தவறு இது. எனினும் இது ஒரு புது முயற்சி என்றுதான் பார்க்க வேண்டும். கண்காட்சி எதிர்பார்க்கப்பட்ட வெற்றி பெறவில்லை. அதனால் அடுத்த ஆண்டு வழக்கம் போல நந்தனத்திலேயே புத்தகக் கண்காட்சியை நடத்த தீர்மானித்து இருக்கிறோம்.
புத்தகக் கண்காட்சிக்கான திகதி தள்ளிப் போனதால் நந்தனம் வை. எம்.சியை வேறு நிறுவனங்கள் நிகழ்ச்சிக்காக பதிவு செய்துவிட்டன. அதனாலும் எங்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. அதோடு வாடகையும் கொஞ்சம் அதிகமாகவே கேட்டார்கள். அதனாலேயே தீவுத் திடலை ஏற்பாடு செய்தோம். இது அரசுக்குச் சொந்தமானது என்பதால் குறைவான வாடகைதான். நடுத்தரமான விற்பனையும், நடுத்தரமான ஏற்பாடுமாக இருந்தது. பெரிய நஷ்டம் இல்லை. ஆனாலும் எதிர்பார்த்த வருமானம் கிடைக்கவில்லை என்பது வருத்தம்தான். அதோடு ஒரு முக்கிய விடயத்தையும் இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும். வழமையாக ஜனவரியில் நடைபெறும் புத்தகத் திருவிழா இம்முறை திகதி தள்ளிப்போகிறது என்பதை கேள்விப்பட்ட சில அமைப்புகள் 'வெள்ளம்தான் வடிந்துவிட்டதே, புத்தகத் திருவிழாவை செய்யலாமே!' என்று அவசரப்பட்டு ஜனவரியிலேயே ராயப்பேட்டை மைதானத்தில் இருநூறு அரங்குகளோடு புத்தகக் கண்காட்சியை நடத்தின. அதனால் புத்தகம் வாங்கும் கணிசமான வாசகர்களின் ஒரு பகுதியினர் அங்கேயே புத்தகங்களை வாங்கிச் சென்று விட்டார்கள். அதாவது ஒரு முழு கேக்கின் ஒரு பாதியை வெட்டி எடுத்தது போல ஆகிவிட, அதுவும் புத்தக விற்பனைக்கு பாதிப்பாகிவிட்டது.
வாசகர்களின் வருகையை எடுத்துக் கொண்டால் குறிப்பாக வெளிநாட்டு வாசகர்களின் வருகை முற்றாக இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். டிசம்பர், ஜனவரி குளிர்காலம், வருடக்கடைசி, நீண்ட விடுமுறை போன்ற காரணங்களினால் புலம்பெயர் தமிழர்கள் தமிழகத்திற்கு பெருமளவில் வருவார்கள். அதோடு அந்த காலக் கட்டத்தில் இசைவிழா உள்ளிட்ட நிறைய விஷேசங்கள் நடக்கும். தைப்பொங்கல் சீசன் அல்லவா! ஜூன் வெயிலை அவங்களால தாங்க முடியாது. எங்களாலேயே தாங்க முடியல்லியே! அதனாலும் வருகை ரொம்பவும் குறைவு" என்றார் ரவி தமிழ்வாணன்.

சிங்கப்பூர் படைப்பாளர்களை ஏற்பாட்டாளர்களே அழைத்து வந்தார்களாமே, ஏன் இலங்கை எழுத்தாளர்களை அழைக்கவில்லை? என்று ரவியிடம் கேட்டோம்.

Saturday, July 16, 2016

லத்தீப் மாஸ்டரின் இதயம் பேசுகிறது.

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

இலங்கையில் தமிழ் கலை இலக்கிய படைப்புகள் கொடிகட்டிப் பறந்த ஆரம்ப நாட்களில் சினிமா, நாடகம், வில்லிசை, தெருக்கூத்து போன்ற கலை வடிவங்களில் புகழ்பெற்ற பல தமிழ்க் கலைஞர்கள் சிறப்புற்று விளங்கினர். கொழும்பு புதுக்கடையிலிருந்து புயலென புறப்பட்டு நம்நாட்டு சினிமா, நாடகங்களில் முத்திரை பதித்தவர்தான் எம். எம். லத்தீப். லடிஸ் வீரமணி, மஹதும் எம். ஏ. காதர் போன்றவர்களின் வழிகாட்டலின் கீழ் கலைப் பிரவேசம் செய்த இவர் ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட நாடகங்களிலும், சினிமாக்களிலும் தோன்றி நடித்திருக்கின்றார்.

வில்லன், நாயகன், குணச்சித்திர நடிகர் என்று பலதரப்பட்ட வேடங்களில் நடித்த ஒரே நடிகர் என்ற சிறப்பும் இவருக்கிருக்கிறது. வி.பி. கணேசன் நாயகனாக நடித்த ‘நான் உங்கள் தோழன்’ படத்தில் இரண்டாவது நாயகனாக தோன்றியவர்தான் லத்தீப் மாஸ்டர்.
இலங்கையின்
தமிழ் நாடக மற்றும் திரைப்படத் துறைகளில் பேசப்பட்ட ஒரு நபராக விளங்கிய
எம். எம். லத்தீப் மாஸ்டர் இன்றைய நமது
ஞாபக வீதியில்  உங்களுக்காக நடைபயில்பவர்.


புதுக்கடை பள்ளித்தோட்டத்தில் தமது எழுபத்தொண்பதாவது வயதில் உடல் தளர்ந்த நிலையில் வெள்ளைத்தாடியுடன் தன் வீட்டில் அமர்ந்திருந்த அவரை இல்லம் சென்று சந்தித்தோம். எம்மை கண்டதும் லத்தீப்புக்கு உற்சாகம் தாங்கவில்லை.

வாங்க இருங்க என்று மகிழ்ச்சி பொங்க வரவேற்ற லத்தீப்புக்கு நாம் அவரின் அந்தக்காலக் கதையை செவிமடுக்க வந்ததை கேட்டதும் அவரின் மகிழ்ச்சி மேலும் இரட்டிப்பாகியது. புதுதெம்பு வந்த உற்சாகத்தில் பேசத் தொடங்குகிறார்.
லத்தீப் மாஸ்டர்
மீரா மொஹிதீன் மாஸ்டர்கிட்டே முறையாக சிலம்பம் கற்றுக்கொண்டேன். அந்த சிலம்ப கலைதான் என்னை சினிமா நடிகனாக்கியது.

சினிமா நடிகனாக வேண்டும் என்ற ஆசையில் நான் சிலம்பம் கற்கவில்லை. அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைமார் தன் பரிவாரங்களுடன் காரில் ஆட்டம் பாட்டங்களுடன் திருமண மண்டபத்திற்கு ஊர்வலமாக செல்வார்கள். அப்போது சிலம்பகாரர்கள் ஊர்வலத்திற்கு முன்பாக சிலம்பம் சுற்றிக் கொண்டு செல்வது வழக்கம்.

இதற்காகத்தான் நான் சிலம்பம் கற்றேன். சுன்னத் ஊர்வலத்திலும் சிலம்பாட்டம் ஆடுவோம். இதற்கு கை செலவுக்கு காசு தருவார்கள். பிறகு நாடக கலைஞரான மஹதும் எம். ஏ. காதரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க ஒரு நாடகத்தில் வில்லன் நடிகராக அறிமுகமானேன் பிறகு லெடிஸ் வீரமணியின் வில்லுப்பாட்டு குழுவிலும் இடம்பெற்றேன். தொடர்ந்து நாடகம், சினிமா என்று கலையுலகில் ஒரு ரவுண்ட் அடித்தேன் என்று தமது அறிமுகத்தை அடுக்கினார் லத்தீப்.

பாடசாலை நாட்களைப் பற்றி கேட்டோம்.

“எனக்கு பாடசாலை நாட்களே கிடையாது. ஏனென்றால் நான் பாடசாலைக்கு போனதே மூன்று நாள்கள்தான். புதுக்கடை பாத்திமா கலவன் பாடசாலை (இன்று பாத்திமா மகளிர் கல்லூரி) க்குத்தான் சென்றேன். அங்கே ஒரு கறுப்பு உருவத்தில் பயங்கரமான வாத்தியார். அவரைக் கண்டாலே எனக்கு குலை நடுங்கும்.

அவர் மற்ற மாணவர்களை அடிப்பதை பார்த்து மிரண்டு போவேன். அவருக்கு பயந்து தான் மூன்று நாளைக்குப் பிறகு அந்த பாடசாலை பக்கமே நான் போகவில்லை. இப்போதும் அந்த பாடசாலை பக்கமாக போகும் போது எனக்கு அந்த கறுத்த வாத்தியார் பிரம்போடு நிற்பது போல் ஒரு பிரம்மை ஏற்படும்.

இவ்வாறு ஞாபக வீதியில் பயணம் செய்யத் தொடங்கிய லத்தீப்பிடம் அப்போ நீங்க குறும்பு செய்யவே இல்லையா? என்றோம்.

(சிரித்துக் கொண்டே) “நிறைய செய்திருக்கிறேன் வீட்டில் வாப்பாவின் பக்கெட் பணத்தையெல்லாம் திருடி நண்பர்களோடு சிகரட் பிடித்திருக்கிறேன். எங்கள் வீட்டில் ஒரு லாச்சு மேசை இருந்தது. அதில் தான் வாப்பா காசு வைத்திருப்பார்.
கமலஶ்ரீயுடன் லத்தீப்
அதற்கு முன்னால் நின்று கொண்டு என் கையை பின்பக்கமாகக் கொண்டு சென்று லாச்சை மெதுவாக இழுத்து அதில் உள்ள பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிடுவேன். ஆனால் மாட்டிக் கொள்வது என் அப்பாவி அண்ணன்தான்.

‘அவன் சின்னவன் அவனுக்கு பணம் தேவைப்படாது உனக்குதான் பணம் தேவையாக இருக்கும்’ என்று சொல்லி என் வாப்பா அண்ணனை போட்டு அடிப்பார்.” என்று அண்ணனை நினைத்து கவலைப்படும் லத்தீப். கிங்ஸ்லியில் சினிமா பார்த்த அனுபவத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் எம்மோடு பகிர்ந்து கொண்டார்.

“இப்போ மாதிரி அந்தக் காலத்தில் டிவி, விசிடி என்று எதுவுமே இல்லை. படம் பார்க்கணும்னா எல்லோரும் தியேட்டருக்குத்தான் போகணும். தியேட்டர்கள் நிரம்பி வழியும். சனம் கியூவில நிற்கும். கியூ குழம்பினால் தியேட்டர் மேனஜர் அடிப்பார். அப்போ கிங்ஸ்லி மனேஜரா கந்தையான்னு ஒருத்தர் இருந்தார். ரொம்பவும் முரட்டு ஆசாமி.

நாங்கள் எப்போவும் ஒரு குறுப்பாகத்தான் படம் பார்க்கச் செல்வோம். அங்கே சென்று டிக்கட் வாங்க நிற்கும் சனத்துக்குள் நாங்களும் நின்று கொண்டு அந்த கியூவை உடைத்து உள்ளே நுழைய ஏதும் ஐடியா இருக்கிறதா என்று பார்ப்போம்.

ஒரு முறை தென்னம் ஓலையை மடித்து பாம்பு செய்து அதை எமக்கு முன்னால் வரிசையில் உள்ளவர்கள் மீது வீசினோம். மங்கிய ஒளி வெளிச்சத்தில் அந்த தென்னம் ஒலை பாம்பு மாதிரி தெரிய சனம் வரிசையை விட்டு சிதறி ஓடியது. இது தான் சமயம் என்று நானும் எனது நண்பர்களும் தியேட்டருக்குள் நுழைந்து விட்டோம். இது மனேஜர் கந்தையாவுக்கு பிறகு தெரிய வர அவர் நாங்கள் தியேட்டர் பக்கம் வந்தாலே உஷாராகி விடுவார்.

பிறகு கிங்ஸ்லியில் டிக்கட் கிழிப்பவராக மணவைத்தம்பி வேலை செய்தார். அவரின் உதவியுடன் டிக்கட் வாங்குவோம். கியூ பெரிதாக இருந்தால் மணவைத்தம்பி எங்களிடம் வந்து ‘ஏய் சொன்னாகேட்க மாட்டீங்க.

ஒழுங்கா தள்ளிப்போய் நில்லு’ என்றவாறே எங்களை தள்ளிக்கொண்டு தியேட்டருக்குள் சென்றுவிடுவார். இப்படி நாங்கள் செய்யும் சேட்டைகளால் நிறைய தடவை தியேட்டர் மனேஜரிடம் அடிவாங்கி இருக்கிறேன்.

அப்படி அடிவாங்கி வாத்தியார் படம் பார்ப்பதே ஒரு சுகம் தான். அப்போதெல்லாம் நான் எம்.ஜி.ஆர். ரசிகனாகத்தான் இருந்தேன். பிறகு சிவாஜி ரசிகனாக மாறிவிட்டேன். இலங்கைக்கு சிவாஜி வந்த சமயம் நடந்த சம்பவத்தை நான் சொல்ல வேண்டும்.

சிவாஜி ‘பைலட் பிரேம்நாத்’ படப் பிடிப்பிற்காக இலங்கை வந்திருந்த நேரம் அது. நானும் இலங்கை சினிமா, நாடகங்களில் ரொம்பவும் பிஸியாக நடித்துக் கொண்டிருந்த நேரம். அப்போது சிவாஜி தான் கொடுத்த பேட்டி ஒன்றில் “இங்குள்ள கலைஞர்கள் இன்னும் குழந்தைகள்தான். இவர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய விடயங்கள் இன்னும் எவ்வளவோ இருக்கு என்று சொல்லியிருந்தார். அது எமக்கு சிவாஜியின் மீது ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. இங்குள்ள பல கலைஞர்களுக்கு சிவாஜியின்
அந்தக் கருத்து வருத்தத்தை எற்படுத்திவிட்டது. அதனால் நாங்கள் சிவாஜியை பார்ப்பதற்கு செல்லவில்லை.

அப்போது ‘காத்திருப்பேன் உனக்காக படத்தில் ருக்மணி தேவியின் கணவ னாக நான் நடித்திருந்தேன். அந்த படத்தின் (டப்பிங்) ஒலிப்பதிவிற்காக நானும் கலைச்செல்வனும் கந்தானை விஜயா ஸ்டூடியோவிற்கு சென்றிருந்தோம்.

அக்காலத்தில் அது பிரபலமான ஸ்டூடியோ சினிமாஸ் குணரத்தினத்துக்கு சொந்தமானது.

ஜூலை கலவரத்தில் ஸ்டூடியோவை எரித்து விட்டார்கள். அந்த ஸ்டூடியோவில் தான் எங்களின் டப்பிங் நடைபெற்றது. அப்போது அதே ஸ்டூடியோவின் வேறு ஒரு அறையில்தான் ‘பைலட் பிரேம்நாத்’ படத்தின்  ஒரு  பாடல் காட்சி படமாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

பிறகு எங்களின் ‘டப்பிங்’ வேலை முடிந்து நாங்கள் இருவரும் ஒலிப்பதிவு கூடத்திலிருந்து வெளியே வந்தோம். அப்போது ‘பைலட் பிரேம் நாத்’ படப்பிடிப்பு முடிந்து சிவாஜியும் எங்களுக்கு எதிரே வந்தார்.
கோட்டை தோளில் தொங்க விட்டபடி சிவாஜிக்கே உரிய அந்த கம்பீர நடையோடு எங்களுக்கு எதிரே வந்தார். அவரை நாங்கள் நேருக்கு நேராக பார்த்தோம். அவரும் எங்களை அரைக் கண்ணால் அழுத்தமாக பார்த்து விட்டு சென்றார். அவர் எதிர்பாராத நேரத்தில் எங்கள் முன் தோன்றியது, கம்பீரமாக நடந்து வந்தது, சலனமற்ற முகத்துடன் ஆழமான பார்வையை வீசிச் சென்றது என்பன அடுத்தடுத்து அரங்கேற, அதுவரை அவரைத் திட்டிக் கொண்டிருந்த நாங்கள் இருவரும் அப்படியே செயலிழந்து போனோம். ‘கிணுன் போல்ட்’ என்பார்களே, அதுதான் எங்களுக்கு நடந்தது. சரியாகச் சொன்னால், சிவாஜி மெஜிக்!

அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றதும் நான் கலைச் செல்வனிடம், “சிவாஜியின் அந்த ஒரு பார்வையே போதும். அப்படியே அவர் காலில் விழுந்திடலாம்னு நெனச்சேன்” என்றேன்.

அப்துல் ஹமீத் வீதியில் ஒரு சலூன் இருந்தது. பெயர் சரியாக ஞாபகத்தில் இல்லை. அங்கே தான் சென்று என் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து அரட்டை அடிப்பேன். அப்போது நான் ரொம்பவும் விரும்பிப் புகைக்கும் சிகரெட் நெவிக்கட். அந்த சிகரட்டில் பில்டர் இருக்காது. ஒரு நாள் காலை சலூன் வாசலில் நின்றபடி சிகரட் பிடித்துக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு அது முடியும் போது வழமைபோல தெருவில் சுண்டி விட்டேன்.

அச்சமயத்தில் தனது பேத்தியை அழைத்துக் கொண்டு தெருவழியாக வந்து கொண்டிருந்த ஒரு மூதாட்டி அங்கே வர, அவர் காலடியில் சிகரட் துண்டு விழ, வெறுங் காலால் அவர் சிகரெட்டை மிதிக்க... நன்றாகவே சிகரட் தணல் அவர் பாதத்தை சுட்டுவிட்டது. அவர் வலியால் துடித்தார்.

அதை பார்த்த நான் ஓடிச் சென்று “அம்மா நான்தான் தெரியாமல் வீசி விட்டேன் இனி இப்படிச் செய்யமாட்டேன். என்னை மன்னித்து விடுங்கள் என் றேன். அவரும் சமாதானமடைந்தவராக சென்று விட் டார்.

அடுத்த நாள் அதே சலூன் நெவிகட் சிகரட்டை அடிக்கட்டை வரை புகைத்து விட்டு மிகுதியை பாதையை நோக்கி சுண்டிவிட்டேன்.

எனது கெட்ட நேரம் தன் பேத்தியை அழைத்துக் கொண்டு அதே மூதாட்டி அங்கே வர, திரும்பவும் நான் வீசியெறிந்த சிகரட் துண்டு அவர் பாதத்தைப் பதம் பார்த்தது! அவர் வலியால் துடித்தார். இதைக் கண்ட எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அடுத்த நொடியே திரும்பி பார்க்காமல் தலை தெறிக்க ஓடிவிட்டேன். எஸ்கேப்!

28 வயதில் லத்தீப் திரும ணம் செய்து கொண்டார். வாழைத்தோட்டத்தில் இரு ந்த மணமகள் வீட்டில்தான் எனது திருணம் எளிய முறையில் நடைபெற்றது. திருமணத்திற்கு எனது கலையுலக நண்பர்களான  லடிஸ் வீரமணி, கலைச் செல்வன் உள்ளிட்ட பலர் கலந்து கொண்டனர். பொரளை டொனால்ட் ஸ்டூடியோவில் தான் திருணம் போட்டோ பிடித்தோம்.

கூட்டு குடும்ப வாழ்க்கை தான். திருணம் முடிந்து மூன்று மாதங்களுக்கு பிறகு ஜெயகாந்தனின் ‘யாருக்காக அழுதான்’ கதையை நாடகமாக்கி அரங்கேற்றினோம். அப்போது எனது படத்தை பெரிதாக போட்டு போஸ்டர் அடித்திருந்தார்கள். அதை எனது வீட்டிலும் ஒட்டி வைத்திருந்தார்கள். இது எனது மனைவிக்கு பிடிக்கவில்லை. அதை கிழித்து எறிந்து விட்டார். அதை பார்த்து கோபமான நான்.

இடமிருந்து வலமாக: கோவிலூர் செல்வராஜன்,
கலைச்செல்வன், மனைவி, லத்தீப், சுபாஷினி,
ஜவஹர், வி.பி. கணேஷ், தனரத்தினம்

Thursday, July 14, 2016

மரிக்கார் ராமதாஸின் நினைவோ ஒரு பறவை…

மணி   ஸ்ரீகாந்தன்

மரிக்கார் என்றதும் எவருக்குமே அடுத்ததாக ஞாபகத்தில் வரும் பெயர் ராமதாஸ் என்பதாகத்தான் இருக்கும். அந்த அளவுக்கு மக்களை வசீகரித்தவர் இவர். தொழில்என்ற ரீதியில் இவர் நிறுவனங்களில் வேலை செய்திருந்தாலும் இவரது பிரதான தொழில் நாடக மேடையாகவும் பின்னர் சினிமா, டெலி நாடகங்களாகவுமே இருந்தன. இலங்கைத் தமிழ் ரசிகர்களை எடுத்துக் கொண்டால் அவர்களை அதிகம் சிரிக்க வைத்த ஒரே நபர் ராமதாஸாகத்தான் இருக்க வேண்டும். சிரிக்க வைப்பது ஒரு சிரமமான கலை என்பது அனைவரும் அறிந்த விஷயம். அதை சுலபமாகச் செய்த, செய்ய முடிந்த நபர் ராமதாஸ் என்றால், அவர் எத்தனை ஆளுமை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும்! மேலும் அறுபதுகளைச் சேர்ந்த நம்மூர்க் கலைஞர்களில், கலையில் கரைந்தவர்கள்தான் அதிகம் பேர். வாழ்ந்தவர்கள் மிகக் கொஞ்சமானவர்களே. இவ்வகையில் நாடகம், சினிமா என கலைத்துறையிலும் விளம்பரத்துறையிலும் ஈடுபட்டு அவற்றின் மூலம் பொருளாதார வளத்தையும் பெருக்கிக் கொண்டவர் இவர் என்பது இன்னொரு விசேஷமான தகவல்.13-07-2016 சென்னையில் காலமான மரிக்கார் ராமதாஸின் நினைவாக அவரை 7வருடங்களுக்கு முன்பாக தினகரன் வார மஞ்சரிக்காக சந்தித்து பேசிய அந்த நேர்காணலை எனது முகநூல் நண்பர்களுக்காக மீண்டும் பதிவேற்றுவதில் மகிழ்கிறேன்.
“ராமநாதபுர மாவட்ட சிவகங்கையில் தான் நான் பிறந்தேன். நான் பிறந்து ஆறு மாதத்திலேயே என்னை கொழும்புக்கு தூக்கிக்கொண்டு வந்து விட்டார்கள்.

என் அப்பா பெயர் சத்தியவாகீஸ்வரன். அம்மா நாகலட்சுமி. ஆசாரமான ஐயர் குடும்பத்தில் வந்தவர்கள் அவர்கள். குடும்பத்தில் நான்தான் மூத்தவன். எனக்கு நான்கு சகோதரிகள். எனது இரண்டு சகோதரிகளுக்கு கர்நாடக இசையில் நல்ல ஈடுபாடு என் அம்மா நாகலட்சுமி இலங்கை வானொலியில் கர்நாடக சங்கீதம் இசைத்தவர். என் அப்பாவும் ஒரு நல்ல ரசிகர். என்னை அழைத்துச் சென்று பழைய படங்களைக் காட்டுவார். பழம்பெரும் நடிகர் பி. யூ. சின்னப்பா என் உறவுக்காரர்தான். அதனால் என்னவோ நான் நடிகனாக வேண்டும் என்பது என் அப்பாவின் விருப்பமாக இருந்தது. ஆனால் அதை அவர் வெளிப்படையாக சொல்லவில்லை.
இளமையில்

வெள்ளவத்தை கிரீன்லைன் கல்லூரியில் தான் என் முதல் அரிவரி தொடங்கியது. இப்போது அந்தக் கல்லூரியின் பெயர் ஹிசிபதன மகா வித்தியாலயம்.

அப்பாதான் என்னை அந்தப் பாடசாலைக்கு அழைத்துச் செல்வார். திருமதி ஆறுமுகம் டீச்சர் எனக்கு ‘அகரம்’ கற்பித்த ஆசிரியை.

அந்தப் பள்ளியில் எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். ரியோ தியேட்டர் உரிமையாளர் நவரத்தினம், கனகேந்திரா, கனகரட்ணம், அன்டன், இப்ராஹீம் உள்ளிட்ட சிலரைக் குறிப்பிடலாம்.

நான் பள்ளிக்கூடத்தில் எஸ். எஸ். சி. வரையும் சும்மா போய் வந்தேன் என்றுதான் கூறவேண்டும். படித்தேன் என்றால் அது தவறாகிவிடும். வரலாற்றில் பதிவு செய்யும் படி நான் பெரிய குறும்பு செய்யவில்லை தான். ஆனால் குறும்பு இல்லை என்றும் சொல்லிவிட முடியாது. கிரீன்லைன் கல்லூரியின் தலைமை ஆசிரியர் குருப்பு தன் சேவைக்காலத்தில் என்னைத்தான் அதிகமாக அடித்திருப்பார். ஆனால் என் அம்மாவும், அப்பாவும் என்னை எப்போதும் அடித்ததே இல்லை. ஏனென்றால் அவர்களுக்கு என்னைக் கண்டாலே பயம்’ என்று சொல்லும் ராமதாஸ் தனது கலையுலக பிரவேசம் பற்றி இப்படி கூறுகிறார் :

“கலைப் பிரவேசம் பற்றி சொல்வதென்றால் என் தங்கை மஞ்சுளா சிறுவர் மலர் நிகழ்ச்சியில் பாட்டு பாடுவாள். அவளை வானொலி நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதுதான் என் வேலையாக இருந்தது. என் தங்கையைப் போல என் குரலும் வானொலியில் வரவேண்டும் என்பதில் எனக்கு ஒரே ஆசை.

ஒருநாள் சிறுவர் மலர் நிகழ்ச்சியை நடத்தி வந்த சரவணமுத்து மாமாவிடம் நேரிடையாக சென்று எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு தரும்படி கேட்டேன். அவரும் என் குரலை பரிசோதித்துவிட்டு சிறுவர் மலர் நாடகத்தில் ‘சிங்காரம்’ என்ற பாத்திரத்தில் நடிக்க ஒரு சந்தர்ப்பம் வழங்கினார். அதன் பிறகு எனக்கு தொடர்ந்து நாடகத்தில் நடிக்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. பிறகு தமிழ் நாடக தயாரிப்பாளராக இருந்த சானாவின் நாடகத்திலும் நடிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது.

எனக்கு அந்த நாடகத்தில் 45 ரூபா சம்பளமும் கிடைத்தது. எனக்கு கிடைத்த முதல் சம்பளமும் அதுதான். நான் வானொலி உலகில் பிரவேசம் செய்யும் போதே ஹமீத், எஸ். செல்வசேகரன், கே. சந்திரசேகரன் உள்ளிட்ட பலர் எனக்கு நண்பரானார்கள். என் கலை வாழ்க்கையும் அவர்களோடு பயணித்தது. சானா தயாரித்து வந்த ‘மத்தாப்பூ’ என்ற நகைச்சுவை நிகழ்ச்சியில் நான், ராஜேஸ்வரி சண்முகம், ரொசரியோ பீரிஸ், சற்சொரூபவதி நாதன் ஆகியோர் நடித்திருந்தோம். அந்த அனுபவங்களை நினைத்தாலே இன்றும் மெய்சிலிர்க்கிறது.

திடீர் வெடி, நடிகர்கள், வாடகை வீடு, புரோக்கர் கந்தையா உள்ளிட்ட பல மேடை நாடகங்களில் நான் தொடர்ந்து நடித்ததால் ராமதாஸ் என்ற என் பெயர் கலையுலகில் பிரகாசிக்க தொடங்கிய போதுதான் எனக்கு சினிமா வாய்ப்பும் கிடைத்தது. முதல் படம் ‘குத்து விளக்கு’, அதன் பிறகு எனது நண்பரான வி. பி. கணேசனின் ‘புதியகாற்று’ படத்தில் நடிக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.

எம். ஜி. ஆர்., சிவாஜி, ஜெமினி கணேசன் என்ற கட்டுமஸ்தானா உடல்வாகுடன் அழகான தோற்றம் கொண்ட நடிகர்கள் உலாவந்த அந்தக் காலத்தில் இலங்கை சினிமாவால் கதைக்கேற்றபடி ஒரு சாதாரண குடும்பத்து இளைஞன் எப்படியிருப்பான் என்பதை கிரகித்து அதன்படியே ஒரு ஹீரோ அறிமுகமானார். அவர்தான் வி. பி. கணேசன். பார்க்க தனுஷ் மாதிரி இருப்பார்.

இப்போது கதைக்கேற்றபடி நாயகர்கள் வருகிறார்கள் என்று சினிமா விமர்சனத்தில் எழுதுகிறார்களே அந்த நாயகர்களின் முன்னோடியாக விளங்கியவர் தான் வி. பி. கணேஷ் என்ற அடித்துச் சொல்வேன். புதிய காற்றை தொடர்ந்து ஏமாளிகள், மாமியார் வீடு உள்ளிட்ட பல படங்களில் நடித்திருக்கிறேன்’ என்ற ராமதாஸ், தினகரன் நாடக விழாவில் முதல் பரிசு பெற்ற ‘சுமதி’ நாடகத்திலும் நகைச்சுவை வேடத்தில் நடித்து விருதும் வென்றேன் என்கிறார் மகிழ்ச்சியுடன்.

நாடக வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவம் பற்றி ராமதாஸ் எம்மிடம் விளக்கினார். ‘அப்போது நான் நடித்த கோமாளிகளின் கும்மாளம் நாடகம் இலங்கை வானொலியில் ஞாயிறு தோறும் மாலை நான்கு மணிக்கு இலங்கை வங்கியின் அனுசரணையுடன் ஒலிபரப்பாகி வந்தது. ஒருநாள் பிரபல திரைப்பட இறக்குமதியாளர் சினிமாஸ் குணரட்ணம் என்னிடம் தொலைபேசியில் அழைத்து என்னை சந்திக்க விரும்புவதாக கூறினார்.
 உடனே நான் அய்யய்யோ நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய மனிதர் நீங்கள் என்னை சந்திப்பது அழகாக இருக்காது நான் உங்களை வந்து சந்திக்கிறேன், என்று கூறிவிட்டு அவரின் இல்லத்திற்கு சென்றேன். என்னைக் கண்டதும் குணரத்தினம் கட்டிப்பிடித்து ‘நீங்கள் நடிக்கும் கோமாளிகள் தொடரை தொடர்ந்து நான் கேட்டு வருகிறேன் ரொம்பவும் நன்றாக இருக்கிறது என்று பாராட்டியவர் கூடவே ஒரு வேண்டுகோளையும் முன்வைத்தார்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை நான்கு மணிக்கு கோமாளிகள் நாடகம் ஒலிபரப்பாவதால் தாங்கள் இறக்குமதி செய்து திரையிட்டுள்ள தமிழ்ப் படங்களின் பிற்பகல் காட்சிக்குக் கூட்டம் வருவது குறைவாக இருப்பதாகவும் பெரும்பாலானோர் கோமாளிகள் நாடகத்தையே அந்த நேரத்தில் ரேடியோவில் கேட்கிறார்கள் என்றும் சொன்னவர் இந்த எனது கோமாளிகள் நாடகம் ஒலிபரப்பாகும் நேரத்தை மாற்றும்படி வேண்டிக் கொண்டார். அதிர்ச்சியடைந்த நான் இதை நீங்கள் என்னிடம் கேட்பதைவிட இலங்கை வங்கியிடம் தான் கேட்க வேண்டும்... ஏனென்றால் அவர்கள்தான் அந்த நாடகத்தை ஒலிபரப்புகிறார்கள் என்றேன்.

(பிறகு குணரத்தினம் இலங்கை வங்கி தலைவரிடம் தன் கோரிக்கையை முன்வைக்க அவர் மறுத்து விட்டார்.” நாடக திரைப்பட நடிகரான அவரிடம் காதல் அனுபவங்கள் பற்றிக் கேட்டோம். நிறையவே களஞ்சியத்தில் இருக்கும் என்பது என் எண்ணம்.

“இப்போதும் எனக்கு பழைய ஞாபகங்கள் அப்படியே தான் இருக்கின்றன. எனக்கு கண் பார்வைதான் கொஞ்சம் மங்கி விட்டது. சிலரை அடையாளம் காண்பது ரொம்பவும் கஷ்டமாக இருக்கிறது. ஆனால் என் மனைவியோ வீட்டுக்கு எந்த பொம்பிளை வந்தாலும் நல்லா அடையாளம் தெரியுது ஆனால் ஆண்களை மட்டும்தான் அடையாளம் தெரியிறதே இல்லைன்னு சொல்ற.

ஒருநாள் சென். பெனடிக்ஸ் மண்டபத்தில்ல ஒரு கலை நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. நானும் அதைப் பார்ப்பதற்காக அங்கு சென்றிருந்தேன். எனக்கு பின் வரிசையில், பெயர் ஞாபகத்தில் இல்லை, ஏதோ மேரின்னு ஒரு பெயர், அந்தப் பொண்ணும் நின்னுக்கிட்டு இருந்தது. அந்தப் பொண்ணு இலங்கை வானொலியில் ஒரு சில நாடகங்களில் நடித்திருந்தது. என்னைப் பார்த்த அந்தப் பொண்ணு நீங்கதானே ராமதாஸ்! உங்க நாடகங்க எல்லாமே ரொம்பவும் நல்லா இருக்கு என்றாள். நானும் ‘தேங்ஸ்’ என்றேன். அடுத்ததாக அவள் என்னிடம் ஒன்றை கேட்டாள்.

‘உங்களை எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. நான் உங்களை காதலிக்க ஆசைப்படுகிறேன்’ என்றாள். அப்போது மேடையில் நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்ததால் இரைச்சலாக இருந்தது. எனக்கும் அவள் என்ன சொன்னாள் என்றே புரியவில்லை. என்ன சொன்னீர்கள் என்று நான் திரும்பவும் கேட்க ‘நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்’ என்று அவள் சத்தமாக சொன்னாள். நான். ஒரு நிமிஷம் அப்படியே ஆடிப் போயிட்டேன்.

பிறகு சுதாகரித்துக் கொண்ட நான் என்னை நம்பி நாலு தங்கச்சிங்க இருக்காங்க! அவங்கள கரைசேர்ப்பதுதான் என் முதல் கடமை அதனால இந்த காதல் எல்லாம் எனக்கு தேவையில்லை சாரி! என்றேன். அதற்கு அவள் நன்றாக யோசித்து சொல்லுங்க என்றாள். எனக்கு நல்லா யோசித்து சொல்லுற அளவுக்கு மூளை கிடையாதுங்க என்றேன். அவள் சிரித்தாள். அவ்வளவுதான் அதற்குப் பிறகு நான் அவளை பார்க்கவே இல்லை.

அவள் இன்று எங்கு இருக்கிறாளோ? என்று சொல்லும் ராமதாஸ் இந்த விசயம் இதுவரைக்கும் என் மனைவிக்குக்கூட தெரியாது. அப்படித் தெரிந்தாலும் பயமில்லை... அப்படி அவ வந்தாள் அவளுடனேயே போயிடுங்க.. எனக்கும் நிம்மதின்னு சொல்லுவா” என்று சொல்லிச் சிரிக்கிறார் ராமதாஸ்.
திருமணம் பற்றிக் கேட்டோம். வீட்டில் ஒரு படத்தைக் காட்டி, உனக்கும் வயது வந்திருச்சி... இந்தப் பெண்ணை கட்டிக்கிறியா? என்று கேட்டார்கள். நானும் சரி என்று சம்மதம் சொல்லிவிட்டேன். ஏனென்றால் என் மனைவி இப்போ இருக்கிறதவிட அப்போ அழகாதான் இருந்தாள். எனக்கு திருமணம் பேசிய விடயம் பற்றி எனது நண்பிகளான பி. எச். அப்துல் ஹமீதின் துணைவியான சசிகலா, அவரின் தங்கை கீதாஞ்சலி ஆகியோரிடம் கூறினேன். அவர்களும் போட்டோவை காட்டுங்க நாங்கள் பார்த்துவிட்டு பொண்ணு நல்லா இருக்கான்னு சொல்லுறோம் என்றார்கள். நானும் வீட்டில் கேட்டு போட்டோவை வாங்கி சசிகலா, கீதாஞ்சலியிடம் கொடுத்தேன். அவர்களும் அந்தப் போட்டோவை பார்த்துவிட்டு பொண்ணு நல்லா இருக்கு என்று நற்சான்றிதழ் வழங்கினார்கள்.” என்று சொல்லி அது ஒரு காலம் என்று பெருமூச்சி விடுகிறார் ராமதாஸ். ராமதாஸின் திருமணம் வெள்ளவத்தை பிள்ளையார் கோயிலில் நடைபெற்றதாம். திருமணத்திற்கு கலை உலகை சேர்ந்த பலர் கலந்து சிறப்பித்தார்கள் என்று சொல்கிறார் ராமதாஸ். மறக்க முடியாத நபர்கள் பற்றி கேட்டதற்கு பி. எச். அப்துல் ஹமீதை என்னால் மறக்க முடியாது என்கிறார்.

ம்... அது ஒரு காலம் என்று நீங்கள் ஏங்குவது?

‘கட்டுநாயக்க விமான நிலையத்துக்கு நண்பர்கள் யாராவது வெளிநாட்டிலிருந்து வரும்போது அவர்களை அழைத்துவர நான் எனது நண்பர்கள் சிலரோடு விமான நிலையம் செல்வது வழக்கம். அப்படி செல்லும் போது சீதுவையில் இருந்த ஒரு மதுச்சாலைக்குச் சென்று கொஞ்சமாக ஏற்றிக் கொள்வோம்.

Tuesday, July 12, 2016

கபாலி ரஜினிக்கு கைக்கொடுக்குமா?

எஸ்.காவ்யா – தியத்தலாவை

கைகொடுக்க வேண்டும் என்பதைவிட கைகொடுத்தாக வேண்டும் என்பதே சரியானது. படத் தயாரிப்பாளர் கலைப்புலி தாணு, இது இரண்டு தாதாக்கள் சம்பந்தப்பட்ட கதை என்கிறார். இது ரஜினிக்கு கேக் சாப்பிடுகின்ற மாதிரி ஈஸியானது. மேலும் ரஜினி இமேஜூக்கு தளபதி, பாட்ஷா மாதிரியான கதைகள்தான் சரிப்பட்டு வரும். அமிதாப்பச்சன் தன்னை வயதான நடிகனாக திரையில் அறிமுகப்படுத்தி மக்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வைத்துவிட்டார். அப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்யப்போய், அதாவது குசேலனில் இரண்டாவது கதாநாயகன் மாதிரி வந்து, படம் சரியாகப் போகாமல் வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டார். கோச்சடையானை விட்டு விடுங்கள். லிங்காவில் அவர் ஏற்ற அணைக்கட்டு அமைக்கும் கருப்பொருளும் ரசிகர்களிடம் சரிப்பட்டு வரவில்லை. லிங்கா தோல்விப்படமல்ல, வசூலில் வெற்றிதான் என்கிறார் கலைப்புலி தாணு. ஆனால் அது பொக்ஸ் ஒஃபிசில் வெற்றி பெறவில்லை. ரஜினி படம் என்றால் பொக் ஒஃபிசில் கல்லாகட்ட வேண்டும். ஏனெனில் அவர் ஒரு சூப்பர் ஸ்டார்.

எனவே இவற்றை எல்லாம் மனதில் வைத்து, எடுத்த எடுப்பிலேயே பயங்கர வசூலைக் குவிக்கின்ற மாதிரி கபாலியை செதுக்கி இருக்கிறார்கள் என்பதில் சந்தேகம் வேண்டாம்.  எதிர்பாராதவிதமாக 'வெற்றி' பெறத் தவறுமானால் அது '2.8' படத்தையும் பாதிக்கும் என்பது மட்டுமின்றி திரையுலகில் ரஜினியின் எதிர்காலம் விஜயகாந்தாகியும் விடலாம்!

சிம்புவுக்கு பொண்ணு பார்க்கிறாங்களாமே? அப்போ விரைவில் கல்யாணமா?
கே. திவ்யா – கொழும்பு – 14

ஜெமினியின் மகள் ரேகா பேரழகி. அந்தக் காலத்து தவமணிதேவி பரபரப்பு அழகி. காஞ்சனாவுக்கு என்ன குறை? இப்படிப் பல அழகான, எடுப்பான நடிகைகள் திருமணம் செய்யாமலேயே காலத்தைக் கழித்திருக்கிறார்கள். தவமணி கடைசிக் காலத்தில்தான் வேறு வழி இல்லாமல் ஒரு கோவில் அர்ச்சகரைத் திருமணம் செய்ய நேரிட்டது. இன்றைக்கு எடுத்துக்கொண்டால் த்ரிஷாவும் நயன்தாராவும் வயதாகிக் கொண்டிருக்கும் கன்னியர். ஒரு வயதின் பின்னர் திருமணம் செய்யாமலேயே இருந்துவிடலாம் என்று தோன்றும்.
அதன்பிறகு அறுபதைத் தாண்டியதும் திருமணம் செய்திருந்தால் நல்லா இருந்திருக்குமோ? என்ற எண்ணம் வரும். எனக்கென்னவோ, த்ரிஷாவும் நயனும் இப்போதைக்கு திருமணம் செய்து கொள்வார்கள் என்று தோன்றவில்லை. காதலிப்பதும் கைவிடுவதும் ஒரு விளையாட்டாகப் போய்விட்டிருக்கலாம். ஒரு தடவை தான் அமிதாப்பைக் காதலிப்பதாக ரேகா சொல்ல பச்சான் குடும்பத்தில் ஏக ரகளையானது. இவர்களும் என்ன செய்வார்களோ தெரியவில்லை. நடிகர்கள் பெரும்பாலும் பிரம்மச்சாரியம் காப்பதில்லை. அது அவர்களுக்கு சரிப்பட்டு வராது. ஆண் வாழ்க்கை அப்படி. அவனுக்கு ஒரு அந்தரங்கத் தோழி அவசியம். சிம்பு திருமணம் செய்து கொள்வார். ஆனால் அவரது டேஸ்டுக்கு அப்பெண் சரிப்பட்டுவருமா என்பது கேள்விக்குறிதான். திருமணம் ஒரு பிரளயமாகிவிடலாம். ஆனால் என்னதான் ஆட்டம் பாட்டம் போட்டாலும் டி.ஆர்.தன் மனைவிக்கு அடங்கியிருப்பவர்.

நடிகைகள் நீலப்படங்களில் மாட்டிக்கொள்வது பற்றி?
ஆர். கிருபா – மட்டக்களப்பு

தொண்ணூறுகளில் ஸ்ரீதேவி நீலப்படமொன்றில் நடித்ததாக கதை பரவி வில்லங்கமானது. ஸ்ரீதேவி அதை மறுத்திருந்தார். கமல்ஹாசன் பற்றியும் இப்படி செய்தி வந்தது. ஆனால் இப்போது ஏகப்பட்ட 'ஸ்பை' கெமராக்கள் வந்துவிட்ட நிலையில், கணினி தொழில்நுட்பத்தில் ஆகாத காரியம் இல்லை என்றாகிவிட்ட நிலையில் நடிகைகளின் அந்தரங்கம் தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பது உண்மை. ஒரு நடிகையின் எதிர்காலத்தை பாழாக்க வேண்டும் என ஒருவர் தீர்மானித்துவிட்டால் அதை அவர் செய்துகாட்ட முடியும். நடிகைகள் இதை அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
ஒரு படம் தயாரிக்கும்போது நிறையக் காட்சிகள் நீக்கப்படுகின்றன. காதல் காட்சியைப் படமாக்கும் போது பல காட்சிகள் நீக்கப்படுகின்றன. அவ்வாறு நீக்கப்படும் காட்சிகளில் பல எக்குத்தப்பதாக இருக்கலாம். ஏனெனில் படம் பிடிக்கும்போது பல கோணங்களில் கெமரா கோணம் வைப்பார்கள். இவற்றை மெமரியில் இருந்து திருடிக் கொள்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில் நீலப்படங்களில் நடித்துத்தான் பணம் பண்ண வேண்டும் என்று ஒரு நடிகை நினைக்க மாட்டாள். சம்பாதிக்க நடிகைகளுக்கு வழிகளா இல்லை. ஒரு நீலப்பட நடிகை இன்றைக்கு மும்பையில் முன்னணி நடிகையாக (சன்னி லியோன்) திகழ்கிறாரே!

த்ரிஷா அம்மா வேடங்களில் நடிக்கத் தொடங்கி விட்டாராமே?
எச்.எப்.எஸ்.சுக்ணா
காத்தான்குடி


த்ரிஷா ஒரு நல்ல நடிகை. அவருக்கு இன்றைக்கும் கதாநாயகியாக நடிக்கலாம். ஆனால் சினிமா ஒரு மாய உலகம். கடுமையான போட்டி நிலவும் இடம். ஹிந்திப் படத்தில் நடிகைகளும் கன்னட உலகில் கன்னட நடிகைகளும் மலையாளத்தில் மலையாள நடிகைகளும் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள். கொலிவூட்டில் மாத்திரம்தான் எல்லா மாநில நடிகைகளும் கோலோச்ச முடியும்.
ஏனெனில் தமிழ் நடிகை என்று சொல்வதற்கு இங்கே யாரும் இல்லை. இதனால் போட்டி அதிகம். த்ரிஷாவுக்கு 34 வயதிருக்கலாம். நடிப்புத்தான் தொழில் என்றால் அவர் அக்கா, தங்கை, இரண்டாம் கதாநாயகி என நடிப்பதில் தவறு இல்லை. எம்.ஜி.ஆருக்கும் சிவாஜிக்கும் ஜோடியாக நடித்தவர்கள் பின்னர் அவர்களுக்கு தங்கையாகவும் அம்மாவாகவும் நடித்திருக்கிறார்களே! அரசு உத்தியோகம் பார்த்தவர் ஓய்வின்பின்னர் செக்கியூரிட்டி கார்டாகவும். பிட்டிஷன் எழுதுபவருமாக மாறுவதில்லையா? மாய உலகில் எல்லாம் மாயமாகத்தான் இருக்கும்!


தமிழ் திரையுலகில் பேய் படங்களின் வருகை ஆரோக்கியமானதா?
எம்.புவிகரன்
யாழ்ப்பாணம்


ஒருவகையில் ஆரோக்கியமானதுதான். அந்தக்காலத்தில் ட்ரகூலா படம் பார்த்து இரவெல்லாம் நடுங்கிச் செத்திருக்கிறோம். யார் நீ படத்தில் ஜெயலலிதாதான் பேய். அவரைப் பார்த்து உடல் சில்லிட்டிருக்கிறோம். அப்படி 'கெத்து' காட்டிக் கொண்டிருந்த பேயை தெருவில் வித்தை காட்டும் பாம்பாட்டி, குரங்காட்டி அளவுக்கு பேய்களை மலினப்படுத்தி ஜோக்கராக்கியதில் இந்தப் பேய்ப்படங்களுக்கு ஒரு சலாம் வைக்கலாம்.

Friday, July 8, 2016

இருள் உலகக் கதைகள்


வீரசிங்கம் பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்: மணி ஸ்ரீகாந்தன்

த்துகமை நகரை அன்மித்து இருக்கும் அந்த இறப்பர் தோட்டத்தை, மாலை நேர இருள் மெல்ல மெல்ல விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த தோட்டத்து சுற்று வட்டாரத்தில் அமைந்திருந்த ஒத்தை வீட்டுக்கு புதிதாக திருமணம் முடித்து வந்திருந்த பியசேனவும், சந்திராவும் குடியேறி இருந்தார்கள். அதனால் ரொம்ப நாளாக பாழடைந்து கிடந்த அந்த வீடு இப்போது புதுப்பொலிவோடு பிரகாசமாக இருந்தது.

பாழடைந்து கிடந்த அந்த வீட்டில் பேய் இருப்பதாக ஒரு கதை நீண்ட நெடுங்காலமாக அந்தப் பகுதியில் உலவி வருகிறது. அதனால் அந்த வீட்டில் குடியேற எவரும் தயாராக இருந்ததில்லை. அதனால் வீட்டு சொந்தக்காரனான பண்டார எப்படியாவது அந்த வீட்டை விற்று விட வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருந்தான்.

பல வருடங்கள் காத்திருந்த அவனுக்கு அன்மையில் திருமணம் முடித்து வெளிநாட்டிலிருந்து வந்திருந்த பியசேனவிடம் பேரம் பேசி எப்படியோ வந்த விலைக்கு கொடுத்து விட்டானாம்.

வீட்டை வாங்கிய பியசேன தம்பதியும்  எந்த பிரச்சினையும் இல்லாது, குறைந்த விலைக்கு பெரிய வீடு கிடைத்த சந்தோசத்தில் ரொம்பவே ஜொலியாக இருந்தார்கள்.

பியசேனவும், சந்திராவும் மத்துகமை நகருக்கு அன்மையில் இருக்கும் ஒரு ஆடைத் தொழிற்சாலையில் வேலைப்பார்த்தார்கள். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால், இருவரும் விடிந்தது கூடத் தெரியாமல் அசதியில் ரொம்ப நேரம் தூங்கினார்கள்.

சந்திரா கடிகாரத்தை பார்த்தப் போது நேரம் ஒன்பதரையைக் கடந்திருந்தது. அறக்க பறக்க எழுந்தவள் கணவனை எழுப்பிவிட்டு அடுக்களைக்குள் நுழைந்தால். நேற்று இரவு சமைத்த கோழிக் கறியை சூடாக்கி பாண் வாங்கி சாப்பிடலாம் என்று நினைத்தப்படி அடுப்பில் இருந்த கறிச் சட்டியைத் திறந்து பார்த்தாள். ஆனால் அங்கே அந்தச் சட்டியில் மீதமிருந்த கறி சுத்தமாக வழித்தெடுக்கப்பட்டு சட்டி காலியாகக் கிடந்தது.
'பக்கத்து வீட்டு பூனைதான் இந்தக் காரியத்தை செய்திருக்கும் வரட்டும் அதை ஒரு வழிப் பண்ணுறேன்'னு  ஆத்திரத்தோடு சமையலை கவனிக்கத் தொடங்கினாள் சந்திரா.

அடுத்த நாள் வேலைக்கு போகும் போது கணவனுக்கும், தனக்கும் சோற்றுப் பார்சலைக் கட்ட முனைந்தாள் சந்திரா. சோற்றை லஞ்ச் சீட்டில் போட்டு விட்டு மீன் குழம்பை ஊற்றுவதற்காக சட்டியை திறந்தாள் சந்திரா. ஆனால், அந்தச் சட்டியில் மீன் எலும்புகள் மட்டுமே கிடந்தன. சுத்தமாக வழித்தெடுத்துச் சாப்பிட்ட மாதிரி சட்டி காலியாகக் கிடந்தது. 'எப்படி மூடிய சட்டிக்குள் உள்ள குழம்பு காணாமல் போனது? பூனையால் சட்டியை திறந்து மூட முடியுமா?' போன்ற வினாக்களோடு கணவனைப் பார்க்க, அவனும் அதிர்ந்து போய் நின்றான்! 'நமக்குத் தெரியாமல் வீட்டுக்குள் நுழைந்து சாப்பிட்டது யாராக இருக்கும்? ஒருவேளை ஏதாவது தீய சக்தியின் வேலையாக இருக்குமோ?' என்று பியசேன மனதிற்குள் நினைத்தானே தவிர வெளியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

பிறகு ஊரின் எல்லையில் இருக்கும் குறி சொல்லும் சிறிசேன கட்டாடியிடம் சென்று பியசேன மை பார்க்க, அது எச்சில் பேயின் சித்து விளையாட்டுதான் என்று சொன்ன சிறிசேன, ஒரு எழுமிச்சை பழத்தை மத்திரித்து கொடுத்து அதை வீட்டுக்கு கிழக்கு, மேற்காக வீசச் சொன்னார். அதை அப்படியே செய்தான் பியசேன. அடுத்து வந்த இரண்டு வாரமும் எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்கவில்லை. ஆனால் அதற்கு அடுத்து வந்த நாட்கள் பியசேன தம்பதிக்கு பெரிய பிரச்சினைகளை உருவாக்கின. அன்று இரவு பியசேன வாங்கி வந்த ஆட்டிறச்சியை சந்திரா குழம்பு வைத்தாள். அடுப்பில் குழம்பு வாசனையோடு கொதிக்க கரண்டியை எடுத்து குழம்பை கிண்டி விட்டு உள்ளங்கையில் கொஞ்சம் விட்டு ருசி பார்த்தாள். அப்போது அந்த விறகடுப்பின் மேலே இருக்கும் புகை போக்கியினுள் யாரோ சப்புக்கொட்டும் சத்தம் கேட்க திடுக்கிட்ட சந்திரா தைரியமாக குனிந்து புகை போக்கியைப் பார்த்தாள்.
வீரசிங்கம் பூசாரி
ஆனால் அந்த புகைப் போக்கி கரி படிந்து கும்மிருட்டாகக் காணப்பட்டது. இது ஏதோ பல்லியாக இருக்கும் என்று நினைத்த சந்திரா, சமையல் வேலையில் மூழ்கினாள். கொதிக்கும் இறைச்சி குழம்பின் வாசனை மூக்கை துளைக்க, கறி கொதித்து விட்டது இனி இறக்கி விட வேண்டியதுதான் என்றெண்ணிய அவள் அடுப்பைப் பார்த்தாள். அங்கே சந்திரா கண்ட காட்சி அவளை நிலை குலையச் செய்தது. புகைப் போக்கியின் மேலிருந்து தலை கீழாக தொங்கும் வெளவாலைப் போன்ற ஒரு அகோரமான உருவம் தலையை தொங்கப் போட்டப்படி நாக்கை நீட்டி கொதிக்கும் சட்டிக்குள் விட்டு இறைச்சிக் குழம்பை உறிஞ்சி கொண்டிருந்தது.

அந்த கோரக்காட்சியை பார்த்த அடுத்த நிமிடமே சந்திரா 'வீல்'…ன்னு கத்தியப்படியே தரையில் விழுந்தாள். சந்திரா போட்ட சத்தத்தைக் கேட்ட பியசேன, அறைக்குள்ளிருந்து பதறியடித்தப்படி ஓடி வந்தான்.

தலைவிரி கோலமாக நிலத்தில் கிடந்த மனைவியைத் தூக்கியெடுத்து தண்ணீர் தெளித்து அவளை பழைய நிலைக்கு கொண்டு வந்தான். நடந்த சம்பவத்தை சந்திரா சொன்னப்போது பியசேனவுக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது.

இது நடைபெற்ற இரண்டு நாட்களின் பின் சந்திரா, மனப்பிரமை பிடித்தவள் போல சம்பந்தமில்லாமல் ஏதேதோ உளறத் தொடங்கினாள். பியசேனவுக்கு நிலமை மோசமாகி விட்டது என்பது மட்டும் நன்றாகப் புரிந்தது. இதற்கு ஒரு பரிகார பூஜையை உடனடியாக செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானித்தவன் அடுத்த நாளே அந்தப் பகுதியில் பிரபள பூசாரியாக விளங்கும் வீரசிங்கத்தை சந்தித்து பரிகார பூஜைக்கு ஒரு திகதியையும் குறித்துக் கொண்டான்.

குறித்த திகதியில் வீரசிங்கம் தனது உதவியாளர்களோடு மத்துகமைக்கு வந்தார். பியசேனவின் வீட்டில் பரிகாரத்துக்கான பூஜை ஏற்பாடுகள் அவர் சொன்னபடியே சிறப்பாக செய்யப்பட்டிருந்தது. அவர் பூஜை மன்றில் அமர்ந்து உடுக்கையை கையில் எடுத்தார். தமது குலதெய்வத்தை நினைத்து இரண்டு மந்திரங்களை உச்சரித்தப்போது அந்த புகை போக்கியினுள் இருந்து ஒரு பலமான கர்ஜனை பூசாரியின் காதுக்குள் மட்டும் கேட்டது.

பூசாரியின் மந்திர வித்தைக்கு முன்னால் தாக்கு பிடிக்க முடியாத அந்த எச்சினி சந்திராவின் உடம்பிலிருந்து ஓடி அந்த புகை போக்கியினுள் நுழைந்து கொண்டதை பூசாரியின் எக்ஸ்ரே கண்கள் படம் பிடித்தன. எச்சினி தனக்கு பயந்து விட்டது என்பதை உணர்ந்து கொண்டதும் இனி விடுவாரா பூசாரி! அடுத்த நிமிடமே சந்திராவின் கையில் மத்திரித்த கயிற்றை கட்டிய பூசாரி வேலை முடியும் மட்டும் அவளை ஒரு தனி அறையில் பூட்டி வைக்கும்படி சொன்னார். பூட்டிய அறைக்கு வெளியே ஒரு கரியால் கோடு கீறி வைத்த பூசாரி, அடுத்த நிமிடம் சமையல் கட்டுக்குள் தீப் பந்தத்தோடு நுழைந்தார்.

'ஏய் எச்சில் பேயே, எனக்கு பயந்து இங்கே வந்து பதுங்கிக் கொண்டாயா! இனி வெளியே வா!' என்று வீரசிங்கம் போட்ட கர்ஜனை அங்கே கூடி இருந்தவர்களையே அச்சமடையச் செய்தது.

Tuesday, July 5, 2016

ஹல்வத்துறையை திடுக்கிடச் செய்த கொலைச் சம்பவம்

தமிழில்-ராம்ஜி

புலத்சிங்கள ஹல்வத்துர பத்ரகாளி அம்மன் கோவிலின் தர்மகர்த்தா கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் கடந்த மாதம் அப்பிரதேசத்தில் மிகுந்த பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இந்தக் கொலைச் சம்பவம் தொடர்பாக உடனடி விசாரணையை ஆரம்பித்த களுத்துறை மாவட்ட குற்றச் செயல் ஒழிப்பு பிரிவினால் கொலை நடந்த ஒரு சில நாட்களிலேயே அக்கொலையுடன் சம்பந்தப்பட்டவர்களை சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்ய முடிந்தது.

கொலையுடன் தொடர்புபட்டதாக சந்தேகிக்கப்படும் பழைய இரும்பு சேகரிக்கும் நபரொருவர் கொடுத்த தகவலையடுத்தே பொலிஸாருக்கு கொலையுடன் தொடர்படைய ஏனைய சந்தேக நபர்களை பிடிக்க முடிந்தது.

கோவிலின் பிரதம பூசாரியின் பேச்சைக் கேட்டே கோவில் தர்மகர்த்தாவை கொலை செய்ததாக சம்பந்தப்பட்ட பழைய இரும்பு வியாபாரி பொலிஸாரிடம் கூறியிருந்தார். ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட கோவில் பூசாரியை புலத்சிங்கள பொலிஸார் ஏற்கனவே சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்து தடுப்புக்காவலில் வைத்திருந்தனர்.

பொலிஸார் கடுமையாக விசாரித்த போதும் தர்மகர்த்தா கொலையுடன் தான் சம்பந்தப்படவில்லை என்றே பூசாரி தொடர்ந்தும் கூறி வந்திருக்கிறார்.

எனினும் தர்மகர்த்தாவின் பிள்ளைகள் தமது தந்தையின் கொலை தொடர்பாக பூசாரியையே சந்தேகித்தனர்.

குறிப்பிட்ட பத்ரகாளி அம்மன் கோவிலில் சம்பந்தப்பட்ட பிரதம பூசாரியுடன் இரண்டு உதவி பூசகர்களும் இருந்தனர். கோவில் விடயங்களுக்கு இவர்கள் மூவருமே பொறுப்பாக இருந்தனர்.

தர்மகர்த்தா கொலை செய்யப்பட்டதையடுத்து அவரது உடலை கட்டிப் பிடித்தபடி பிரதம பூசாரி கதறி அழுதிருக்கிறார். இந்த அழுகை, மற்றவர்களிடம் அனுதாபத்தை தோற்றுவிப்பதற்கு பதில் சந்தேகத்தையே ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. தர்மகர்த்தாவின் பிள்ளைகளும் ஊர் மக்களும் இதுபற்றி பொலிஸாரிடம் கூறியதையடுத்து மூவரையும் பொலிஸார் கைது செய்து தீவிரமாக விசாரித்தனர்.

கொலையுண்ட தர்மகர்த்தாவின் பெயர் சோமதாச. ஒன்பது பிள்ளைகளின் தந்தை. ஹல்வத்துர தோட்டத்தில் கங்காணியாக வேலை பார்த்த இவர் ஓய்வு பெற்றதும் பிரதேசவாசிகள் கேட்டுக்கொண்டதன் பேரில் கோவிலின் நிர்வாக வேலைகளை சோமதாச பொறுப்பேற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்.

கோவில் நிர்வாகத்தை பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட சோமதாச தனது சொந்தச் செலவில் கோவில் வேலைகளை செய்து வந்திருக்கிறார்.

கோவில் பணிகள் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தில் அவர் வெள்ளவத்தையில் இருந்த ஒரு பூசாரிக்கு அதிக சம்பளம் மற்றும் வசதிகளை அளித்து ஹல்வத்துர பத்ரகாளி அம்மன் கோவிலுக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார். ஹல்வத்துற வந்த அந்த இளம் பூசாரி அந்த பிரதேசத்திலேயே திருமணமும் செய்து கொண்டார். திருமணச் செலவு முழுவதையும் சோமதாசவே பொறுப்பேற்றிருக்கிறார்.

கோவில் பூசாரிகள் மூவருக்குமான சாப்பாடு சோமதாசவின் வீட்டில் இருந்தே வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. பூசாரிகள் மூவரும் கோவிலை நன்கு பராமரித்து பூஜை நடவடிக்கைகளிலும் சிறப்பாக செயற்பட்டதால் அப்பிரதேச மக்கள் அதிக அளவில் கோவிலுக்கு வரத் தொடங்கினர். இதனால் கோவிலுக்கு கிடைத்த ஆதாயமும் அதிகரித்தது.