Monday, May 30, 2016

கலைஞர் கே. சந்திரசேகரனுடன் ஓர் உரையாடல்




உரையாடியவர்:  மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

'வட புலத்தில் நிறைய குறும் படங்கள், திரைப்படங்கள் வெளி வருகின்றன. அவை தொழில்நுட்ப ரீதியாக சிறப்பாக இருந்தாலும் வசன உச்சரிப்பில் கோட்டை விட்டு விடுகிறார்கள். பேச்சில் ஏற்ற இறக்கம் பாவம் எதுவுமே கிடையாது'

'நம் நாட்டு சினிமா, நாடக தயாரிப்புகளில் தமிழகத்தை நாம் முந்திக் கொண்டுபோக முடியாமைக்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. இங்கே நடிக்கும் கலைஞர்களை திறமையின் அடிப்படையில் இனங்கண்டு பாத்திரங்களை கொடுப்பதில்லை. நடிப்புக்கான ஒரே தகுதி நடிப்பவர் தயாரிப்பாளர், இயக்குநரின் மாமன், மச்சான், அக்கா, தங்கை, தம்பியாக இருந்தாலே போதுமானது. இதனால்தான் இங்கே வெளியாகும் படைப்புகள் அம்பேல் ஆகி விடுகின்றன. இந்த நிலை தமிழகத்தில் இல்லை. அங்கே நடிகர்களை இனம் கண்டு உருவாக்குகிறார்கள்.'

லங்கை தமிழ் நாடக, சினமா துறைகளின் பொற்காலம் 83ம் ஆண்டோடு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. அதன் பிறகு நம் நாட்டு கலைஞர்கள் நாலா பக்கமும் சிதறிக் காணாமல் போய்விட்டார்கள். அதில் சிலர்தான் தப்பிப் பிழைத்து இன்றுவரை ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களில் கே. சந்திரசேகரன் தனிக்காட்டு ராஜாவாக இன்றுவரை எந்தத் தடையும் இல்லாமல் ரவுண்டஸ் வந்து கொண்டேயிருக்கிறார். சமூக வலைத்தளங்களில் தன்னை தினமும் அப்டேட் செய்யும் ஒரே இலங்கை கலைஞர் இவர் மட்டுமே!
மனைவியுடன்..

"தினமும் நம்மை நாமே அப்டேட் செய்தால்தான் இந்தத் துறையில் நிற்க முடியும். அப்படி அப்டேட் செய்யாத கலைஞர்கள் மங்கி மறைந்து போகிறார்கள். நான் அப்டேட்டில் இருந்தபடியால்தானே நீங்களே என்னைத் தேடி வந்தீர்கள்!" கலகலவென சிரிக்கிறார். அவரின் சிரிப்பில் சந்திர சேகரனின் டிரேட் மார்க் இன்றும் அப்படியே இளமையாக பளிச்சிடுகிறது. சந்திரசேகரனின் ஃபேஸ்புக் வலைத்தளத்தில் இவர் தினமும் பதிவேற்றம் செய்யும் திருக்குறள் விளக்கத்திற்கு ஒரு தனி மவுசு இருக்கிறது. காலையில் பேஸ்புக்கில் உட்கார்ந்து பின் எழும்பிப் போறது வேண்டாமே என நினைச்சதால் நாம் ஏதாவது தினமும் காலையில் பதிவேற்றம் செய்யணும்னு நினைச்சேன். அப்போ தோன்றிய ஐடியாதான் இது! அப்போதிலிருந்து திருக்குறளை தினமும் அப்டேட் செய்ய ஆரம்பித்தேன். நம்ம இளைஞர்கள் யாரும் திருக்குறளை தேடிப்போய் படிக்கிறது கிடையாது, கண்ணுக்கு முன்னாடி காட்டினாதான் படிப்பாங்க, அப்படி நிறைய இளைஞர்கள் குறளை படித்துவிட்டு 'சூப்பர், எனர்ஜடிக்கா இருக்கு' என்று சொல்றாங்க. கேட்க ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியா இருக்கு! ஃபேஸ்புக் ஒரு பயனுள்ள ஊடகம். அதை சரியா பயன்படுத்தினா ஜெயிக்கலாம். எனக்கு ஃபேஸ்புக் நிறைய உதவி செய்திருக்கு. அதனால், இன்னைக்கு கலைத்துறையில் நிறைய அறிமுகம் கிடைச்சிருக்கு!" என்று முகநூலுக்கு முதல் மரியாதை செலுத்துகிறார் சந்திரசேகரன்.

சமீபகாலமாக சக்தி தொலைக்காட்சியில் ஒளிப்பரப்பாகும் நாடகங்களில் எல்லாம், சந்திரசேகரன் முக்கிய வேடங்களில் நடித்து வருகிறார்.

"சக்தியில் ஒளிபரப்பான ஒன்பது நாடகங்களில் நடித்திருக்கிறேன். இப்போது ஒரு நாடகம் ஒளிபரப்பாகிறது. ஒன்று படப்பிடிப்பில் இருக்கிறது, அதுதவிர நம் நாட்டில் தயாரிக்கப்படும் 'வெளிவேசம்' என்கிற முழு நீள சினிமாவில் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றவரின் பேச்சில் அவர் ரொம்பவே பிஸியாக இருக்கிறார் என்பதை புரிந்து கொண்டோம். நம் நாட்டு தமிழ் சினிமா, நாடகம் போன்றவை மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று எழும்புவதற்கான அறிகுறிகள் மின்னலடிக்கிறதே…? என்று நாம் தொடங்கியபோது,
குடும்பப் படத்தில் இடமிருந்து
வலமாக கடைசியாக நிற்கும்
குட்டிப் பையன்

"உண்மைதான்… நிறைய குறும்படங்கள், பாடல் அல்பம், சினிமா என்று மாதம் தோறும் ஏதாவது ஒன்று வெளியாகிக் கொண்டேதான் இருக்கிறது. குறிப்பாக ஈழத்தில் நிறைய படைப்புகள் வெளியாகின்றன. அதன் தரத்தை பார்க்கும் போது தொழில்நுட்ப ரீதியில் மிகவும் சிறப்பாக இருப்பதை அவதானிக்கிறோம். ஆனால் வசனம் பேசுவதில் அதாவது டயலொக் டெலிவரியால் சொதப்பி விடுகிறார்கள். பேச்சில் ஏற்ற இறக்கம் என்று எதுவுமே கிடையாது. காட்சிகளை பார்க்கும்போது இவனையெல்லாம் ஏண்டாக நடிக்க வச்சாங்க என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. தமிழக சினிமா, நாடகங்களின் வெற்றிக்கு பெரிய பங்களிப்புச் செய்வது வசன வெளிப்பாடுதான். ஒரு வெளிநாட்டு கார்ட்டூன் தொடருக்குக்கூட மிகச் சிறப்பாக வசன உச்சரிப்பு செய்திருப்பார்கள். நாம் அதில் கோட்டை விட்டு விடுகிறோம். தற்போது இங்கே வெளியாகும் பெரும்பாலான குறும்படங்களில் வசன நடை தமிழ் நாட்டு பாணியிலேயே அமைக்கப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டு பாணியில் வசனத்தை டெலிவரி செய்தால்தான் விற்க முடியும் என்று நினைக்கிறார்கள். அது முற்றிலும் தவறான எண்ணம். யாழ் பேச்சு வழக்கில் கூட வெற்றிகரமாக படைப்புகளை செய்யலாம். பேச்சு வழக்கு என்பது பிரதேசத்திற்கு பிரதேசம் மாறுபடுவது இயல்புதானே!
மகன்களுடன்

அதோடு நம் நாட்டு சினிமா, நாடக தயாரிப்புகளில் தமிழகத்தை நாம் முந்திக் கொண்டுபோக முடியாமைக்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. இங்கே நடிக்கும் கலைஞர்களை திறமையின் அடிப்படையில் இனங்கண்டு பாத்திரங்களை கொடுப்பதில்லை. நடிப்புக்கான ஒரே தகுதி நடிப்பவர் தயாரிப்பாளர், இயக்குநரின் மாமன், மச்சான், அக்கா, தங்கை, தம்பியாக இருந்தாலே போதுமானது. இதனால்தான் இங்கே வெளியாகும் படைப்புகள் அம்பேல் ஆகி விடுகின்றன. இந்த நிலை தமிழகத்தில் இல்லை. அங்கே நடிகர்களை இனம் கண்டு உருவாக்குகிறார்கள். அதோடு நாம் தரமான படைப்புகளை கொடுத்தால் ரசிகர்கள் அதை நிச்சயம் வரவேற்கவே செய்வார்கள். தமிழகத்தோடு ஓட முடியாதுதான், ஆனாலும் நடந்தாவது போகலாமே என்றவர் நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் தொடர்ந்தார்.

"புலம்பெயர் நாடுகளில் வாழும் உறவுக்காரர்களின் உதவியோடு அதி நவீன வீடியோ கெமராக்களை பெற்றுக்கொள்ளும் கலை ஆர்வலர்கள், உடனே படம் செய்ய கிளம்பி விடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு ஒளிப்பதிவு நடிப்பு, ஸ்கிரிப்ட் என்று எதுவுமே தெரிவதில்லை. 'எல்லோரும் பண்றாங்க நாமும் பண்ணுவோம்' என்ற ஆர்வத்தில் செய்றாங்க. அதனால் சிறப்பான படைப்புகள் வெளிவருவது அபூர்வமாகிவிட்டது. நம்மவர்கள் அனேகரிடம் திறமையும் ஏக்கமும் இருக்கிறது. ஆனால் அதற்கான வசதி, வளம் இல்லை. வசதியும், வளமும் இருப்பவனிடம் திறமை இல்லை என்ன செய்வது" என்று பெருமூச்சு விடுகிறார் இவர். ஒரு உண்மையான கலைஞனிடம் இயல்பாகவே இருக்கும் அங்கலாய்ப்புதான் இது!

நடிப்பு உங்களுக்கு முழுநேரத் தொழிலா? என்று கேட்டோம்.

"அதை முழுநேரத் தொழிலாக செய்து கொண்டிருந்தால் என் மனைவி என்னை அடித்தே துரத்தியிருப்பாள்" என்று சிரித்தவர், தொடர்ந்தார்.

"நம் நாட்டை பொறுத்தவரையில் நடிப்பை முழுநேரத் தொழிலாக செய்வது கஷ்டமான காரியம். இங்கே அது சாத்தியப்படாது. அப்படி முழுநேரத் தொழிலாக செய்பவனாக இருந்திருந்தால் நான் ஒரு ஏமாற்றுக்காரனாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். எனக்கு நடிப்பு பார்ட் டைம், வேலைதான்" என்றார் வெளிப்படையாகவே!

அடுத்ததாக கலையுலக பிரவேசம் பற்றி அவரிடம் கேட்டோம்.

"நான் பாடசாலையில் படிக்கும் போது வீரமங்கை ஜான்சிராணி என்கிற நாடகத்தில் நடிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அந்த நாடகத்தில் பி. எச். அப்துல் ஹமீது, ஜீ. போல் அன்டனி உள்ளிட்டோர் நடித்தார்கள். அதில் ஒரு காட்சியில் நடிக்க ஆசிரியர் வசனம் எழுதிக் கொடுத்தார். வசனத்தின் முடிவில் அடைப்புக் குறிக்குள் (சிரிப்பு) என்று எழுதியிருந்தார். தேர்வுக்கு வந்திருந்த மாணவர்கள் அந்த வசனத்தை படித்துவிட்டு புன்னகைத்தார்கள். சிலர் ஹீ… ஹீ ன்னு சிரித்தார்கள். நான் மட்டும் வசனத்தை சொல்லி முடித்துவிட்டு பி. எஸ். வீரப்பா மாதிரி ஹா… ஹா… ன்னு சிரிக்க, ஆசிரியர் நீதான் நடிக்கிறேன்னு என்னைத் தெரிவு செய்தார். அந்த நாடகத்தில் நான் ஒரு வெள்ளைக்காரனாக நடித்தேன். 'வேற பையனே உங்களுக்கு கிடைக்கலையா இந்த கருப்பு பையனை எப்படி வெள்ளையாக மாற்றுவது?' என்று மேக்கப் போட வந்த சச்சு மாஸ்டர் எனது வகுப்பாசிரியரிடம் கூறியதாக பிறகு தெரிந்து கொண்டேன். அதன்பிறகு சிறுவர் மலர், இளைஞர் மன்றம், நாடக அரங்கம் என்று நம்ம பயணம் பல கட்டங்களை கடந்து வந்திருக்கு!

என்னுடைய நடிப்பு ஆர்வத்திற்கு அப்பா ஆதரவு கிடையாது. என் அம்மா முழு ஆதரவு தந்தார். 'உன் தாத்தா சந்தனம் வாத்தியார். சிலம்பம், பாட்டு, மியூசிக் என்று கலைமீது ஆர்வம் உள்ள ஒரு கலைஞர். அவரோட ஜீன் உன் உடம்பில் இருக்கு என்று நினைக்கிறேன். அதுதான் உனக்கு கலை மீது இவ்வளவு ப்ரியம் என்று என் அம்மா அடிக்கடி சொல்வாங்க. இப்போ என்னோட கலைப்பயணத்திற்கு பெரிய உதவியாக இருப்பவர் என் மனைவிதான். அவரின் உதவியால்தான் நான் இன்றும் ஜெயிக்கிறேன் என்ற கே. சந்திரசேகரனுக்கு மூன்று மகன்மார். அவர்கள் மூவரும் வெளிநாடுகளில் தொழில் பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பெண் பார்க்கும் படலத்தையும் சந்திரசேகரன் தொடங்கி விட்டாராம்.

Saturday, May 28, 2016

சினிமானந்தா பதில்கள் -35


'பாகுபலி' படத்துக்கு கடந்த வருடத்தின் சிறந்த படம் என்று தேசிய விருது கொடுத்திருக்கிறார்களே?
ராஜன், கொழும்பு

அவர்களுக்கு சரி என்று பட்டதனால்தானே கொடுத்திருக்கிறார்கள். அது சரியா தப்பா என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் மாற்றுக் கருத்து இருந்தால் முன்வைக்கலாம்.

இந்தியாவின் சிறந்த படம் என்று விருதை வென்ற படத்தை 25 மாநிலங்களிலும் தயாரிக்கப்பட்ட படங்களிலேயே அதி சிறந்த படம் என்றுதான் பொருள் கொள்ள வேண்டும். நாட்டின் கலாசாரம், படம் சொல்லும் செய்தி, நடிப்பு, பாடல், இசை, இயக்கம் ஆகியவை கையாளப்பட்ட விதம் ஆகியவற்றை கருத்தில் கொண்டுதான் அந்த விருதைப் பெறும் படம் தெரிவு செய்யப்படும்.
'பாகுபலி' படத்தை அதன் காட்சித் தொகுப்புகளின்படி 4 ஆகப் பிரிக்கலாம். பிரபாஸின் பிறப்பு, வளர்ப்பு, பிரபாஸ் தமன்னா காதல் காட்சிகள், பிரபாஸ், ராணா ரம்யாகிருஷ்ணன், நாசர் ஆகியோரின் ராஜகதை பிரமாண்டமான யுத்தக் காட்சிகள் மற்றும் ஒரு குத்தாட்ட காட்சியும் உண்டு. இதை எதில் சேர்ப்பது?

பிரபாஸின் பிறப்பு வளர்ப்பு, பிரபாஸ் தமன்னா காதல் காட்சிகள் ஆகியவற்றில் ஏகுஓ (கிரபிக்ஸ்) தொழில்நுட்பம் புகுத்தப்பட்டு ரசிகர்களை வசீகரித்தன. ராஜ காட்சிகள் வழமையான சரித்திரப் படங்களில் இருப்பதைப் போலத்தான் இருந்தது. ஆனால் படத்துக்கு பிரமாண்டமாக அமைந்தது யுத்தக் காட்சிகள்தான். ஆனால் legendary amazons  என்ற சீன – ஹொங்கொங் படத்தில் மிகவும் தத்ரூபமாக இடம்பெற்றுள்ள யுத்தக்களக் காட்சிகள் பாகுபலி படத்தில் இடம்பெறுகின்றன.

amazon படத்தில் யுத்தத்தில் ஈடுபடும் இரண்டு குழுக்களில் ஒரு குழுவில் பெரும்பாலும் பெண்களே இடம்பெறுகின்றனர். இதுதான் வித்தியாசமாக உள்ளது.

இன்னொரு படத்தில் இடம்பெற்ற யுத்தக் காட்சிகளை அச்சொட்டாக பின்பற்றி எடுக்கப்பட்ட ஒரு படத்துக்கு நாட்டின் சிறந்த படத்துக்கான தேசிய விருது வழங்கப்பட்டமை சரியல்ல என்பதே எனது கருத்து. மிகவும் ஜனரஞ்சகமான படம் என்ற விருதைக் கொடுத்திருந்தால் நியாயமாக இருந்திருக்கும்.

பாகுபலிக்கு கொடுக்கப்பட்ட தேசிய விருது. ரஜினிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பத்ம விபூஷன் விருது ஆகியவை கொடுக்கப்பட்ட நேரத்தை கணக்கிட்டுப் பார்க்கையில் இதில் ஏதோ அரசியல் நெடி வீசுவதைப் போல உள்ளதே!

ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமைகளிலும் 5, 6 முதல் சில சமயங்களில் 7 படங்கள் வரை வெளியிடப்படும் இந்தக் கால கட்டத்தில் சித்திரைப் புத்தாண்டுக்கு 'தெறி' மட்டும்தானே வெளியானது! இது நியாயமா?
மொஹமட் அஸ்மின், கடுகண்ணாவை

திரைப்பட தயாரிப்பாளர்கள் தியேட்டர் முதலாளிகள் இணைந்து பேசி செய்து கொண்ட தீர்மானம் இது.
பொங்கல், சித்திரை பெருநாள், தீபாவளி ஆகிய நாட்களும் பெரிய நடிகர்களின் படங்களை மட்டும்தான் வெளியிடுவார்கள். தெறியுடன் இன்னொரு பெரிய நடிகரின் படம் வெளிவந்திருக்கலாம். ஆனால் எந்தவொரு பெரிய நடிகரின் படமும் இந்த சமயத்தில் தயாரிப்பு வேலை முடிந்து திரையிட தயாராக இருக்கவில்லை. இனி தீபாவளிக்கு கபாலி, சில சமயம் அஜித் படம். அடுத்த பொங்கலுக்கு விஜயின் புதிய படம் தயாராகி வெளியிடப்படக்கூடும்.

எங்கே சென்றாலும் அடிபடுவது புது நடிகர்களும் சிறிய நடிகர்களும்தான். அவர்களது படங்களுக்கு தியேட்டர் கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பு. அவர்கள் அண்மைக் காலத்தில் சில நல்ல படங்களை கொடுத்திருக்கிறார்கள். எனவே இந்த விடயத்தில் திரைப்பட தயாரிப்பாளர்கள் தியேட்டர் உரிமையாளர்கள் மேலும் சிந்திக்க வேண்டும். 

நட்சத்திர சங்க கட்டடம் கட்டுவதற்கு நிதி சேகரிப்பதற்காக நடத்தப்படும் நட்சத்திர கிரிக்கெட் போட்டிகளை பார்க்க ரசிகர்கள் ஆயிரம் ரூபா கொடுத்து டிக்கட் வாங்க வேண்டியிருந்ததாமே?
அஸ்வின், யாழ்ப்பாணம்

நடிகர்கள் கலை நிகழ்ச்சி நடத்தித்தான் நிதி சேகரிப்பது வழக்கம். கேப்டன் விஜயகாந்த் நடிகர் சங்கத் தலைவராக இருந்த போது, மலேஷியா மற்றும் சிங்கப்பூரில் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தித்தான் சங்கத்துக்கு நிலம் வாங்க நிதி திரட்டினார். ஆனால் சங்கத்தின் நிர்வாகம் இப்போது இளைஞர்கள் வசம் வந்திருக்கிறது. அதனால் அவர்கள் கலை நிகழ்ச்சிக்குப் பதிலாக கிரிக்கெட்டில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால் தமிழ் நடிகர்களில் எத்தனை பேருக்கு நன்றாக கிரிக்கெட் விளையாட வரும்?

Friday, May 27, 2016

இருள் உலகக் கதைகள்








வீரசிங்கம் பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்: மணி ஶ்ரீகாந்தன்

த்தளை உணுப்பிட்டிய பிரதேசத்தை இருள் மெல்ல மெல்ல விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. நேரம் மாலை ஆறரையைக் கடந்திருக்கும். அந்த நேரம் வழமையை விட காரிருள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே சூழ்ந்து கொண்டு அந்த முட்டுச் சந்தில் இருக்கும் ஒழுங்கையை மிரட்டிக் கொண்டிருந்தது. அன்று விடுமுறை நாள் என்பதால், தெருக்களில் ஓரிரு வாகனங்களைத் தவிர வீதி வெறிச்சோடிக் காணப்பட்டது. வீட்டுக்கு வெளியே கொடியில் காயப் போடப்பட்டிருந்த துணிகளை எடுக்கத் தாமதமாகி விட்டதால் குமாரி அரக்க பறக்க ஓடி வந்து துணிகளை கொடியில் இருந்து எடுத்தாள். அப்போது ஒரு துணி கீழே தவறி விழுந்தது. அதை எடுக்க அவள் குனிந்தாள். அப்போது குமாரியின் தலையை யாரோ அன்பாக தடவியது போல ஒரு உணர்வு ஏற்பட, குமாரி அடுத்த கனமே படாரென தலையை உயர்த்திப் பார்த்தாள். ஆனால் அங்கே யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. வீட்டுக்கு வெளியே எரிந்த மங்களான பல்ப் வெளிச்சத்தில் அவளுக்கு எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவள் வீட்டுக் கூரையில் ஏதோ ஒரு உருவம் வெள்ளையாக நகர்வது போல இருக்கவே, அலறியடித்துக் கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள். ஜில்லிட்டுப்போன அவளின் உடல் புல்லரித்து சிலிர்த்த போது குமாரி அப்படியே நிலத்தில் சரிந்து வீழ்ந்தாள்.
வீரசிங்கம் பூசாரி
மூர்ச்சையாகிக் கிடந்தவளை அவளது கணவன் நிஸ்தார் தண்ணீர் தெளித்து எழ வைத்தான். நிஸ்தாரை காதல் திருமணம் செய்த குமாரிக்கு ஐந்து ஆண்டுகளில் அடுத்தடுத்து நான்கு குழந்தைகள். இப்போது ஐந்தாவது குழந்தையும் வயிற்றில்."மூணு மாத குழந்தை வயிற்றில் இருக்கிறதே. உனக்கு ஞாபகம் இல்லையா இப்படியா ஓடி வந்து விழுவாய்?" என்று குமாரியை நிஸ்தார் கோபத்தில் திட்டித் தீர்த்தான்.

குமாரி பின்னர் நடந்த விடயத்தை சொன்ன போதுதான் ஏதோ பெரிய விபரீதம் நடக்கவிருந்ததை நிஸ்தார் உணர்ந்து கொண்டான். பிறகு அந்தப் பகுதியில் இருந்த ஒரு பூசகரிடம் நூல் மந்திரித்துக் குமாரிக்கு கட்டி விட்டார்கள்.

உணுப்பிட்டிய பிரதேசத்தில் குமாரி பெரிய செல்வந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருப்பதாலும், சைட் பிசினசாக வட்டிக்குப் பணம் கொடுத்து வருவதாலும், அவளுக்கு பேய் அடித்த கதை ஜூவாலை விட்டு அந்தப் பகுதியில் பற்றிக் கொண்டது. அப்போது சில அமானுஷ்யமான விடயங்கள் குமாரியின் வீட்டில் நடக்கத் தொடங்கவே, ஜூவாலை காட்டுத் தீயாக கொழுந்து விட்டு எரியத் தொடங்கியது.

நள்ளிரவில் அந்தப் பகுதியே அதிரும் வண்ணம் குமாரி பேய்க கூச்சல் போட்டதோடு தன் கணவனையும் மிருகத்தனமாக தாக்கினாள். இந்த விபரீதம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கவே தினமும் குமாரியின் வீட்டில் பரிகார பூஜைகள் நடக்கத் தொடங்கின.

பூஜைகள் எதுவும் பலனளிக்காத நிலையில் கடைசி முயற்சியாக வீரசிங்கம் பூசாரியை அழைத்து வந்தார்கள். தமது சகாக்களோடு குமாரியின் வீட்டு வாசலை பூசாரி நெருங்கினார். அப்போது அந்த வீட்டுக் கூரை மீது கொடூரமான முகத்தோடு ஒரு வயது முதிர்ந்த மனிதன் அட்டகாசமாக அமர்ந்திருப்பதை அவர் கண்டார். அந்த துஷ்ட உருவம் அமர்ந்திருந்த காட்சி வீரசிங்கத்தின் எக்ஸ்ரே கண்களுக்கு மட்டுமே க்ளிக் ஆனது. சகாக்கள் யாருக்கும் அந்தக் காட்சி தெரிந்திருக்கவும் வாய்ப்பில்லைதான். வாழ்நாளில் பாதி நேரத்தை துஷ்ட ஆவிகளோடேயே கழிப்பதால் வீரசிங்கம் அதைப் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. இன்னைக்குப் பெரிய வேட்டைதான் என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தியபடி பரிகார மன்றில் அமர்ந்தார் வீரசிங்கம் பூசாரி. சில நிமிடங்களிலேயே வீரசிங்கம் பூசாரியின் மந்திர உச்சாடனங்கள் அந்த முட்டுச் சந்து தெருவில் வியாபிக்கத் தொடங்கியது. ஆனாலும் குமாரியின் உடம்பில் தீய சக்தி குடியிருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் தெரியவில்லை.
குமாரியை பிடித்து ஆட்டும் தீய சக்தி சரியாக நள்ளிரவு 12 மணிக்குத்தான் அவள் உடலுக்குள் இறங்குமாம். இது குமாரியின் கணவன் சொன்ன தகவல். இதைக் கேட்டு கடுப்பான வீரசிங்கம்,"எனக்கு நேரம்தான் முக்கியம். ஆவி உடலுக்குள் இறங்கும் வரை என்னால் காத்திருக்க முடியாது" என்று சொன்னவர், உடனடியாக பேயை அழைக்க தண்ணீரில் சீனியை கலந்து கலக்கி அதற்குள் சில மாத்திரைகளை உச்சாடனம் செய்து குமாரிக்கு குடிக்கக் கொடுத்தார். நீரை அருந்திய சில நிமிடங்களிலேயே குமாரி ஆட்டம் போடத் தொடங்கினாள். அவள் மூன்று மாத கர்ப்பிணி என்பதால் அவளின் ஆக்கரோசமான ஆட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துமாறு வீரசிங்கம் கட்டளையிட்டார். குமாரியை பதினேழு பேர் பிடித்துக் கொண்டனர். ஆனாலும் அவளிடமிருந்து கிளம்பிய சக்தியை அடக்க அவர்கள் பெரும் பாடு பட்டார்கள். குமாரியின் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தைக்கு எந்த ஆபத்தும் நடந்து விடக்கூடாது என்பதில் பூசாரி ரொம்பவே கவனமாக இருந்தார்.

குமாரியின் உடம்பில் அவள் பாட்டன் சிறிசேன குடியிருப்பதை கண்டுப்பிடித்த பூசாரி, கர்ப்பிணி பொண்ணுக்கும் குழந்தைக்கும் எந்தவித ஆபத்தும் இல்லாமல் தீய சக்தியை எப்படி வெளியேற்றுவது என்று யோசிக்கத் தொடங்கினார். அதில் ஒரு பெரிய சிக்கல் இருந்தது. அதனால் குமாரியை அடிக்க ஓங்கிய சவுக்கை தூக்கி மூலையில் வீசிட்டு அமர்ந்தார். அப்போது குமாரியின் உடம்பில் இருந்த தீய சக்தி பூசாரியை பார்த்து எகத்தாளமாக சிரித்து விட்டு,

"என்னை உன்னால ஒண்ணும் செய்ய முடியாதுடா!" என்று கொக்கரித்தது. வீரசிங்கம் சிரிப்பை அடப்ப முடியாமல் சிரித்து விட்டு, "உன்ன மாதிரி எத்தனையோ பேய்களை பார்த்திருக்கேன். நீ எனக்கு தூசுடா!" என்று கர்ஜித்து விட்டு மந்திரங்களை ஓங்கி உச்சரிக்க ஆரம்பித்தார். மந்திரங்கள் அந்த தீய சக்தியின் கழுத்தை நெரிக்கவே, திணறிப்போன அந்த ஆவி, தான் பாசமாக வளர்த்த பேத்தியை தன்னால் கைவிட முடியாது என்றும் போகும் போதும் அவளை சுடுகாட்டுக்கு அழைத்துக்கொண்டுதான் போவேன் என்றும் உறுதியாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தது. அங்கே கூடியிருந்த ஊர் மக்கள் வாயடைத்து நின்றார்கள். ஆனாலும் பூசாரி அசரவில்லை. அந்தத் தீய சக்தியை பொறியில் சிக்க வைக்க நேரம் பார்த்து காத்திருந்தார். ஆவி கேட்ட அனைத்து உணவுப் பண்டங்களையும் அதற்கு முன்னால் வைத்துவிட்டு அவற்றை அது தொட்டு சாப்பிடாதவாறு பார்த்துக் கொண்டார்.

face பக்கம்

Saturday, May 14, 2016

பறை இசை: ஒரு வட்டத்துக்குள் இசையை அடக்குவதா?


நிலா லோகநாதனுடன் ஓர் உரையாடல்

மணி  ஶ்ரீகாந்தன்

'பறை ஒரு சாதியின் கருவியாகப் பார்க்கப்படுகையில் எப்படி அதை இசைக்க முன் வந்தீர்கள் என்று கேட்டால் அந்தக் கேள்வியில் ஒரு வக்கிரம் இருக்கிறது. இப்படி கூச்சமில்லாமல் வெளிப்படையாகக் கேட்கிறீர்களே என்பதில் வருத்தம் இருக்கிறது'

'பறை இசை மூலம் நல்ல இசையும், சந்தமும், நல்ல உடல் அசைவுகளும் எனக்குக் கிடைத்தது. ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து இசைக்கும், இசைத்தபடியே ஆடும் இந்தக் கொண்டாட்டம் மக்களின் இயல்பான நிலை. பண்பாட்டில் வலிந்து புகுத்தப்பட்டிருக்கும் சமூக சட்டங்கள் இயல்பாகவே தகர்க்கும் வழி'


டுத்ததாக பேசியவரும் நிலாதான். இவர் நிலா லோகநாதன். பொறியியலாளராக பணியாற்றும் இவர் தனியார் பல்கலைக்கழகமொன்றில் பகுதி நேர விரிவுரையாளராகவும் இருக்கிறார். திருகோணமலை பயிற்சி முகாமில் தனது கணவருடன் வந்து இருவருமே பறை இசை பயின்றார்களாம்.

பறை இசைக்கு மயங்கி அதன் மீது ஆர்வம் ஏற்பட்டதா? அல்லது சாதியத்தை உடைப்பதற்கான கருவியாக நினைத்து பறையை கையில் எடுத்தீர்களா? என்று அவரிடம் கேட்டோம்.

"இதே கேள்வியை மிருதங்கம் இசைபவரிடமோ, வீணை இசைப்பவரிடமோ கேட்க முடியுமா? இசைக்கு மயங்கியா அல்லது வர்க்க சிந்தனையினாலா என்று கேட்டால் இது இரண்டும் தனித்தனியாக நிகழ்ந்தது என்று சொல்ல முடியாது. இது இரண்டு ஒரே நிகழ்வுகளில் நிகழக்கூடிய வாய்ப்புக்கள் இருந்தது.
கணவனுடன் பறை இசைக்கும் நிலா
எனக்கு இயல்பாகவே மக்களின் கலைகள் மீது அதிக விருப்பம். தோற்கருவிகளின் ஒலியும் தொனியும் தரும் சந்த அமைப்பு கம்பீரத்தை தரக்கூடியது. எனக்கு பறை எனும் கருவி ஏற்படுத்தும் இசையின் கிளர்ச்சி சொல்ல முடியாத இன்ப நுகர்வைத் தருகிறது. தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவையில் கலை நிகழ்ச்சிகள் ஒழுங்கு செய்கிற சந்தர்ப்பங்களில் மலையகத் தோழர்களின் தப்பு இசைக்கருவியை ஆவலுடன் தொட்டுணர்ந்திருக்கிறேன். பறை இசையின் ஒலியை நூதனமாகப் பிரித்தறியக் கூடிய நெகிழ்ச்சி என்னிடமிருக்கிறது. ம.க.இ.கா வினது ஆவணப்படங்களிலும், பாடல்களிலும், சினமா இசையிலும் இதனை உணர்ந்திருக்கிறேன்.பறையைத் தொட்டுணரக் கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் எனக்கு வாய்க்கவில்லை.

சாதியக் கட்டுக்கள் இக்கருவிகளை எம்மிடமிருந்து அன்னியமாக்கியது உண்மை. எங்களுடைய காலத்தில் சாதியத்தின் சுவடுகள், வேறு வடிவத்தை எடுத்திருக்கிறது. ஆரம்பத்தில் தீண்டாமை ஒடுக்குமுறையாக இருந்தது. இப்போது ஆதிக்க சாதிகளின் பாசிச சர்வாதிகாரமாக மாறியிருக்கிறது. சாதிகள் நாகரீகம் கருதி வெளியில் பேசப்படாமல், ஆதிக்க சாதிகளின் சாயலைக் காட்டும் எல்லாமும் பகட்டாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இன்னமும் ஊரையும், பிறந்த இடத்தையும் நாசூக்காகக் கேட்டுவிடும் பெரியவர்களை ஒவ்வொரு நிகழ்வுகளின் போதும் சந்திக்கிறேன். ஆனால் இன்றைக்கு புலம்பெயர்ந்த இடங்களிலும், நகரத்திலும் வெளிப்படையாக சாதி வெறியை காட்ட முடியவில்லை என்றாலும் சம்பிரதாயத்தை விட்டுவிடக் கூடாது என்ற அடிப்படையில் சாதி வெறி இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. சாதி தீண்டாமை கொடுமையை உருவாக்கி அவற்றை நியாயப்படுத்தும் ஆதிக்க சாதி வெறியர்கள் கூறும் வார்த்தை தான் சம்பிரதாயம்.

அண்மையில், நெருங்கிய உறவினரொருவரின் மரணச்சடங்குக்காக யாழ்ப்பாணம் சென்றிருந்தேன். மரணச்சடங்கிற்காக பறையிசைக் கலைஞர்கள் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். பெரிய இருமுகப் பறையையும், சிறிய ஒருமுகப் பறையையும் கொண்டு வந்த அவர்களுக்கு வீட்டின் கடைக்கோடியில் ஓரிடம் வழங்கப்பட்டது.

மிகுந்த மனவருத்தமாக இருந்தது. நானும் என்னுடைய கணவரும் அவர்களிடம் சகஜமாக இருக்க விரும்பினோம். இரண்டொரு வார்த்தைகள் நட்பாகப் பேச முயற்ச்சித்தோம். யாழ்ப்பாணச் சூழலில், புலம் பெயர்ந்தவர்கள், சமயவாதிகள் சூழ்ந்த பாரம்பரிய மரணச்சடங்கொன்றில் நாங்கள் நிகழ்ந்து கொண்ட விதம் பண்பாட்டின் சிறந்தவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. இவ்வளவுக்கும், கேவலம் எங்களுடைய குடும்பம் ஓரளவு முற்போக்கான அரசியலை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

இதைச் சொல்லும் போது, ஆதிக்க மக்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மீது காட்டும் அருவருப்பூட்டும் அடையாள அரசியலாகவே படுகிறது. ஒருபக்கம் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மீது அனுதாபம் காட்டிக் கொண்டு, இன்னுமின்னும் தம்மை உயர்த்திக் காட்டும் அழுகிய அரசியலை நானும் செய்வது போலப் படுகிறது. சக மனிதர் மீது இரக்கம் காட்டுவது தன்னை உயர்த்தப் பிரயத்தனப் படும் உத்தி. உயர்தட்டு மக்கள் நாய்க்குட்டிகளுடனும், ஏழைகளுடனும் இரக்கம் காட்டுவர். ஒருவரது வர்க்க நிலைப்பாடும் சமுகப்பார்வையுமே அவரது சிந்தனையையும் செயலையும் தீர்மானிக்கின்றது. மனிதரில் விருப்பம் கொண்டவர் ஒருவரோடு ஒருவர் தோழமை பூணுவர்.

ஒரு ஆதிக்க சாதி குடும்பத்துக்கு ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் அடிமையாய் என்னென்ன வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதை வகை வாரியாக பிரித்து வைத்திருக்கிறார்கள். இறப்புக்கும் பிறப்புக்கும் என ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் சேவகம் ஆதிக்கத்துக்கு தேவைப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.

மரணச்சடங்கில் இசை வாசித்தவர்களது நுட்பத்தையும், ஓங்கி ஒலிக்கும் குச்சிகள் அசைகிற ஒழுங்கையும், அதிர்வு தரும் தோலின் தொழிநுட்பத்தையும் வியந்து கொண்டே இருந்தேன். அந்த நேரடி நிகழ்வு என்னுள் பல தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியது. அந்த இசை கிறக்கத்தை, ஒரு வித போதையை, இயல்பான நடன அசைவுகளைத் தரக் கூடியதாக இருந்தது. மரணவீடொன்றின் சம்பிரதாயச் சோகத்தை, மறக்கடித்து இயல்பான எண்ணங்களை, கையில் தாளம் போட வைத்தது. எனக்கு அந்த இயல்பு நிலை பிடித்துப் போனது. முகத்தை வேண்டுமென்றே சோகமாக வைத்துக் கொண்டு, கம்பீரமான அந்த ஒலியில் ஒழிந்துகொண்டேன்.

ஆரம்பக் கல்விக் காலத்திலிருந்து கண்டி, கொழும்பு என்று நகர்ப்புறத்தில் வசித்தாலும், எம்மத்தியில் ஊடுறுவியிருந்த ஒடுக்குமுறைகள், பண்பாட்டு விழுமியங்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வும், வரலாற்றுப் பார்வையும் என்னிடமிருந்தது.
அம்மாவோ, அப்பாவோ இது பற்றிய திறந்த உரையாடலை எப்போதும் மறுத்ததில்லை.

அதே காலகட்டத்திலும், அதற்கு முன்பும் பேஸ்புக்கில், தமிழகத்தைச் சேர்ந்த தோழர்கள் பறையிசை பயிலும் புகைப்படங்களைப் பதிவேற்றும் போது ஆவல் இன்னுமின்னும் அதிகமாகியது. தோழர் மணிமாறனுடைய பறையிசை நடனப் பயிற்ச்சிப் பட்டறை இலங்கையில் நிகழவிருப்பதை அறிந்ததும், பங்கு கொள்ளும் ஆர்வம் நல்லதொரு இயல்புணர்வைத் தந்தது. பறை மேளமொன்றைச் சொந்தமாக விலைக்கு வாங்கி விடும் எண்ணம் அதிகமிருந்தது.

எல்லாத் தோள்களும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களது கருவியைச் சுமக்கும் போது ஏற்படும் அந்தச் சுமை, இரண்டாயிரமாண்டு பழமை வாய்ந்த, ஒவ்வொருவரும் சுமந்து திரியும் இந்தச் சாதியக் கட்டமைப்பை கொஞ்சமாவது உலுப்பிப் பார்க்கும் அதன் வலி ஒவ்வொருவருக்கும் உறுத்தும் என்பது திண்ணமாக இருந்தது.

குடும்பங்கள் எம்மீது கடத்தவிரும்பும் ஆதிக்கப் பண்பாட்டை தகர்க்கும் நோக்குடனே, பறை மேளமொன்றை இசைப்பதைப்போல புகைப்படமெடுத்து, பேஸ்புக்கில் பதிவேற்றினேன். புலம்பெயர்ந்த உறவினர்களிடமிருந்தும், மேட்டிமை நண்பர்களிடமிருந்தும், குடும்பத்தினரிடமிருந்தும் முடிந்தளவு எதிர்ப்பு உருவாகியது. இந்த சமுக அறம்பிறழ்ந்தவர்க்ளின் எதிர்ப்புகளில் ஒரு அற்ப மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. அதை நான் மிகை மகிழ்ந்து கொண்டாடுகிறேன்.

இது புரட்சிகளில் விரும்பியிருப்பதற்கான அடையாளமோ, கலககக் காரியாகக் காட்டிக்கொள்ளப் பிரயத்தனப்படுவதோ இல்லை. அடக்க நினைக்கும் ஒரு சமுகத்தை துச்சமாக மதிக்கும் செயல் என்று எண்ணலாம். அதைத் தவிர வேறு எண்ணங்கள் இருந்தாலும் பரவாயில்லை. மக்களைக் கொண்டாடும் மகிழ்ச்சியிலிருந்து நான் ஒரு போதும் விலகப் போவதில்லை.

பறை பயில போவது குறித்து உங்கள் நண்பர்கள், குடும்பத்தினர் கூறிய கருத்து?
முன்பே சொன்னதைப் போல என்னுடைய குடும்பத்தினர், ஒருவகை மேலாதிக்கமான கருத்துக்களை நாகரீகமான முறையில் தெரிவிக்க விருப்பப்படுபவர்கள். நாகரீகமும் வேண்டும், மேலாதிக்கச் சிந்தனையும் வேண்டுமென நினைப்பவர்கள் எதாவது ஒரு இடத்தில் தோல்வியுறுவர். என்னுடன் மிக நாகரீகமாக நடந்து கொள்ளத் தலைப்பட்டதால் தோல்வியுற்றனர்.
உண்மையில் அம்மாவும், அப்பாவும் படித்தவர்களுக்கான நாகரீகமாக இருக்காது என்பதினால் "வேண்டாம்" என்று வார்த்தையால் சொல்லவில்லையே தவிர, இதன் பின் விளைவுகள், ஊறவினர்கள், சமுகக் கண்ணோட்டம்....என்று வகுப்பெடுக்கத் தவறவில்லை. நாங்கள் திருகோணமலையில் தங்கியிருந்த நண்பர்களின் வீடுகளிலும் இதுவே நடந்தது. வேண்டாம் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லுவதற்கு சமூகம் சிந்திக்கின்றது என்றால், இந்த நிலை ஏற்படுவதற்கான மக்கள் போராட்டங்களையும், இழப்புகளையும் பற்றி கட்டாயம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

சமுகம் ஒருபக்கம் நாகரீகமாகத் தன்னைக் காட்டிக் கொள்வதில் பெருமைப்படுகிறது. அதே பக்கம் தன்னுடைய இருப்புக்கு அச்சம் ஏற்படும் போது, தீவிர நிலைகளை வெளிப்படுத்தத் தயங்குவதில்லை. மேலாதிகச் சமூகங்கள் பல, ஒடுக்கப்படுபவர்களை நாகரீகமாக நூதனமான முறையில் கையாள்கின்றன. ஒடுக்கப்பட்ட சமுகங்கள் தமக்கான கோரிக்கையையோ கேள்விகளையோ முன்வைக்கும் போதோ அல்லது கல்வியில், பொருளாதாரத்தில் உயரும் போதோ எரிச்சலும், மேலாதிக்கப் புத்தியின் பாசிச நோக்கமும் அதிகமாகி ஒருவரை ஒருவர் பந்தாட எண்ணுகின்றனர்.

ஒரு சிறிய வளர்ச்சியைக் கூட பொறுக்க முடியாதவர்களாகின்றனர். ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ஒடுங்கிய நிலையில் இருக்கும் போது இரக்கப்படல் நிகழ்கின்றது. அது அடையாள அரசியலின் உச்சநிலை.

பறையை ஒரு சாதியக் கருவியாக நமது சமுகம் பார்க்கின்ற வேளையில் எப்படி அதனை இசைக்க முன் வந்தீர்கள்? கூச்சமாக இருக்கவில்லையா?

ஒருபோதும் கூச்சமாக இருக்கவில்லை. இந்தக் கேள்வியை எந்தவிதத் தயங்கமும் இல்லாமல் வெளிப்படையாகக் கேட்கிறீர்கள் என்பது மனவருத்தமாக இருக்கிறது. மக்களுக்கு பத்திரிகைகள் கொண்டு சேர்க்கும் தகவல்கள் நேர்மையானதாக இருக்க வேண்டும்.

உண்மையைச் சொல்லப் போனால், பறை ஒரு சாதியினது மட்டுமேயான அடையாளமாக இருந்ததனால்தான் அதனை இசைக்க பெரு விருப்புக் கொண்டேன். எல்லாத் தோள்களும்,எல்லார் தோள்களும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் அடையாளங்களைச் சுமந்தால் என்ன?

பறையை, பறையிசைக்கலைஞர்கள் தவிர மற்றவர்க்ள் சுமப்பதால், யாரும் இறக்கப்போவதில்லை. தீங்கு நிகழப்போவதில்லை. யாருக்கும் எதுவும் குறைந்து போகப் போவதில்லை. ஆயின்  ஏற்றத்தாழ்வுகளிலிருந்து ஒருவரை விடுவிக்க நீங்கள் எடுக்கும் முயற்ச்சி எங்ஙணம் குறைந்தது? எங்களுக்குக் கிடைத்ததெல்லாம் நல்ல இசையும், சந்தமும், நல்ல உடலசைவுகளுமே. பெண்ணும், ஆணும் சேர்ந்து இசைக்கும், இசைந்து ஆடும் இந்தக் கொண்டாட்டம், மக்களின் இயல்பான நிலை. பண்பாட்டில் வலிந்து புகுத்தியிருக்கும் சமுகச் சட்டங்களை இயல்பாகவே தகர்க்கும் வழி. எமக்குளிருக்கும் சமுக அசௌகரியங்களை ஒழிக்கச் சிறப்பான வழி.

எல்லோரும் பறையைத் தோளில் சுமப்பதினால் மட்டுமே சாதியம் தகர்ந்து விடும் என்று ஒரு போதும் சொல்ல மாட்டேன். அந்தக் கட்டமைப்பைத் தகர்ப்பதற்கு மக்கள் பொது எண்ணங்களீன் அடிப்படையில் திரள வேண்டும். தமக்கான வெளிகளை கேள்விகள் மூலமும், போராட்டங்கள் மூலமும் உருவாக்க வேண்டும். தனது தேவையிலிருந்து பெறப்பட்ட போராட்ட விளைவே நேர்மையான புரட்சியாளரை உருவாக்கும். அதுவே நீடித்த பெரு வெளிகளையும் உருவாக்கிவிடும்.

Friday, May 13, 2016

face பக்கம்

தேவதாசி வரலாறு -19

கடவுளின் கடைசி

இரண்டு'மனைவி'கள்'


அருள் சத்தியநாதன்

ந்தியாவிலேயே விஷ்ணுவுக்காக அமைக்கப்பட்ட கோவில் பூரி ஜெகந்நாதர் ஆலயமாகும். இந்தக் கோவிலில் மட்டும் குறிப்பிட்ட சில பூஜைகளை பெண்கள்தான் செய்ய வேண்டும். பூரி ஜெகந்நாதருக்கு செய்யப்படும் 36 வகை பூஜைகளில் பெண்கள் பங்கேற்காமல் அந்த பூஜைகளைச் செய்யக்கூடாது என்பது மன்னர் காலத்திலேயே நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளின் மனைவிகள். விசேஷ நாட்களில் இரவு நேரத்தில் கடவுள் உறங்கப் போகும்போது நடனமாடி பாட்டுப் பாடுவதும் தேவதாசிகளின் முக்கிய பணியாகும். திருமணமாகாத கன்னிப் பெண்கள்தான் இதைச் செய்ய வேண்டுமென்பதால் மன்னர்கள் காலத்தில் இந்த தேவதாசி முறை தோன்றியது. கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதை பெரும் பாக்கியமாகக் கருதியவர்கள் தங்கள் பெண் குழந்தைகளை இங்கு கொண்டுவந்துவிட்டனர்.

இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் தேவதாசிகளைப் பற்றி தவறான எண்ணம் இருந்தாலும் பூரியைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் கடவுளின் மனைவிகள். அவர்களுக்கு என தனி மரியாதையும் மதிப்பும் உண்டு. திருமணமான பெண்கள், இவர்கள் நிரந்தரமான சுமங்கலிகள் என்பதால் இவர்களிடம் வந்து ஆசி வாங்குவதுண்டு. விழாக் காலங்களிலும் தினசரி பூஜையின்போதும், பூரி ரத யாத்திரையின்போதும், பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கொருமுறை மரத்தினால் வடிவமைக்கப்பட்ட கடவுள் சிலைகளை மாற்றி புதிய சிலைகள் அமைக்கும் போதும், இவர்கள் பக்திப் பாடல்களைப் பாடி ஆடி மகிழ்விப்பதுண்டு. கிருஷ்ண ஜென்மாஷ்டமி தினத்திற்குப் பின் நடக்கும் நந்தா உற்சவத்தின்போது, தன் வளர்ப்பு பெற்றோர்கள் வீட்டிற்கு கிருஷ்ணர் வருவதாக ஓர் ஐதீகம். அந்த சமயத்தில் தேவதாசிகளின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானதாகும். அரச குடும்பத்தினரின் மேற்பார்வையில் கோவில் நிர்வாகம் இருந்தவரை தேவதாசிகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்துவந்தனர். பின்னர் படிப்படியாக கடவுளை மணக்கும் பெண்களின் எண்ணிக்கை குறையத் தொடங்கியது.
பராஸ்மணி தேவி

தகவல் அறியும் உரிமைப்படி நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு பூரி ஜெகந்நாதர் ஆலயத்தில் 25 தேவதாசிகள் இருந்ததாகவும், 1956 ஆம் ஆண்டு ஒடிசா கெஸட் பதிவின்படி ஒன்பது பேராகவும், 1980 ஆம் ஆண்டில் ஹரிப்ரியா, கோகிலா பிரவா, பராஸ்மணி, சஷிமணி ஆகிய நால்வர் மட்டுமே இருப்பதாகவும் தெரிய வந்தது. அவர்களில் சஷிமணி தேவி (89) பராஸ்மணி தேவி (78) ஆகிய இருவர் மட்டுமே 2012ம் ஆண்டில் உயிரோடிருந்தனர்.

பூரி ஜெகந்நாதர் இன்றும் எங்களுடன் வாழ்ந்து வருகிறார் என்று கூறும் இவர்கள் இருவரும் கடவுளின் கடைசி மனைவியாக கருதப்படுகின்றனர். இவர்களில் சஷிமணி தேவி, தன் பெற்றோர்கள் முகமே மறந்துவிட்டது என்கிறார்.

"எனக்கு மூன்று வயதாகும்போது பெற்றோர்கள் என்னை தேவதாசி லாவண்யா தேவியிடம் ஒப்படைத்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். அவரது கண்காணிப்பில் பயிற்சி பெற்றேன். நாம் பூரி ஜெகந்நாதருக்காகவே பிறந்தவர் என்று கூறி எட்டு வயதில் என்னை அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். இந்த நிகழ்ச்சிக்கு 'சாரி பந்தா' என்று பெயர். சிறுவயதிலிருந்தே கோவில் பணிகளில் ஈடுபட்டு வந்தேன். ஒருமுறை என் கனவில் வந்த ஜெகந்நாதர், 'நம்முடைய உறவு மற்ற திருமணங்களைப் போன்றதல்ல. நாம் இருவரும் அழிவற்ற அன்பால் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்…' என்று சொன்னது இன்னமும் என் நினைவில் உள்ளது…" என்கிறார்.
சஷிமணி தேவி

இந்திய விடுதலைக்காக நேதாஜியுடன் இணைந்து போராடிய ஒரு தியாகியின் கதை- 2

சுதந்திரத்தின் பின்னர் இந்து-முஸ்லிமாக பிரிந்த இந்தியர்கள்

அருள் சத்தியநாதன்

"நேதாஜிக்கு மத நம்பிக்கை கிடையாது. எல்லா மதமும் சம்மதமே. ஆனால் அவர் உயர் சாதியைச் சேர்ந்தவர். ரங்கூனில் 1944 இல் நாங்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த மீலாத் விழாவுக்கு அவர் வந்திருந்தது எனக்கு அப்படியே ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. விழாவுக்கு பர்மிய பிரதமரும் வருகை தந்திருந்தார். 'விழாவுக்கு என்ன செலவாகி இருக்கும் ஒரு இரண்டு லட்சம்?' என்று கேட்டுவிட்டு எங்களுக்கு இரண்டு லட்சம் பணமும் தந்தார்."
அமீர் அம்சா

தன் நினைவுகளை இரைமீட்கும் அமீர் அம்சாவுக்கும் நேதாஜிக்கும் இடையிலான உறவு ஏறக்குறைய கிருஷ்ண பரமாத்மா மீது மீரா கொண்டிருந்த பிரேமையை ஒத்ததாக இருக்கிறது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. ஏனெனில் இரண்டு தினங்கள் நேதாஜியை நேரில் பார்க்காமல் இருந்தால் அம்சாவுக்கு பைத்தியம் பிடித்த மாதிரி ஆகிவிடுமாம்!

யுத்த காலத்தில் ஜப்பான் ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்டிருந்த பர்மா மீது அடிக்கடி பிரிட்டிஷ் போர் விமானங்கள் குண்டுத் தாக்குதல் நடத்தும், ரங்கூன் அவற்றின் முக்கிய இலக்குகளில் ஒன்று. அடிக்கடி பத்து பன்னிரெண்டு விமானங்கள் வரும்… குண்டு வீசும் என்கிறார் அம்சா.

மகன் நேதாஜியுடன் இணைந்து பணியாற்றி வந்தது தெரிந்துவிட்டாலும் அவன் யுத்த முனைக்கு செல்வதை அம்சாவின் தந்தை விரும்பவில்லை. கடையை விட்டு வெளியே போகாதே என அடிக்கடி சொல்வார். ஒரு தடவை ஒரு நாள் முழுவதும் வீட்டில் அடைத்து வைத்திருந்தாராம். அடித்தும் பார்த்திருக்கிறார். ஆனால் அம்சாவின் நேதாஜி பிரேமை இம்மியளவும் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அவர் கடையில் தங்குவது குறைவு. காலை புறப்பட்டுச் சென்றால் இரவு ஒன்பது பத்து மணியளவில்தான் வீடு திரும்புவார். அப்போதெல்லாம் மாலையானதும் தெருக்கள் ஓய்ந்துவிடும். இரவில் ஆள்நடமாட்டம் இருக்காது. பேய் இரவு என்றால் யுத்த காலத்து ரங்கூன் இரவுகளைத்தான் சொல்ல வேண்டும். இத்தகைய இரவு வேளைகளில் குதிரை வண்டியில் அல்லது இராணுவ ஜீப்பில் வீடு வந்து சேர்வார் அம்சா. சில சமயம் இராணுவ சீருடையில் வந்திறங்கும்போது அவரது அப்பா உறைந்து போவாராம்.

இருள் உலகக் கதைகள்

மதகடியில் கேட்ட மர்ம முணங்கள்

முத்து பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்:மணி ஸ்ரீகாந்தன்

து அமாவாசை இரவு. வானமும், பூமியும் காரிருள் சூழ்ந்து, பயங்கரத் தோற்றத்தை உருவாக்கியிருந்தது. பலாங்கொடையை அண்மித்து இருக்கும் ஒரு பெருந்தோட்டத்தின் மண் பாதையின் முச்சந்தி நிசப்தம் நிறைந்து காணப்பட்டது. அந்தக் காலத்தில் அங்கே சுடுகாடு இருந்ததால் கல்லறை சந்தி என்று அந்த சந்தியை அழைப்பார்கள். ஆனால் இப்போது அங்கே புதைகுழி எதுவும் இல்லை. எல்லாம் தேயிலைக் காடாக உருமாறிப் போயிருந்தது.

அந்தச் சந்தியைக் கடந்து ஐநூறு மீட்டர் தூரம் சென்றால் இறப்பர் தோட்டம் வந்துவிடும். அந்தப் பக்கத்திலிருந்து கோட்டான்களின் அலறல் சத்தம், நிசப்தம் குடி கொண்டிருந்த அந்தப் பகுதியை சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது. வழியில் இருந்த ஒரு பாழடைந்த மதகின் கீழிருந்து ஒரு முணங்கல் சத்தம். ஈனக் குரலில் மெதுவாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
பொழுது விடிந்தது. காலையில் தோட்டப் பணிகளுக்கு ஆட்கள் வழமை போலவே அந்த வழியாக கிளம்பிப் போனார்கள். மேட்டு லயத்து காமாட்சியும் கொழுந்துக் கூடையை மாட்டிக் கொண்டு எட்டாம் நம்பர் மலைக்குள் புகுந்தாள். காமாட்சியின் கணவன் வேலாயுதமும் தோட்டத்தில்தான் புல் வெட்டுகிறான். "தோட்டத்தில் அடைபட்டு பாழடைந்து கிடக்கிற மதகுகளை தூர்வாரும் வேலை இன்றைக்கு" என்று காமாட்சியிடம் வேலாயுதம் சொல்லியிருக்கிறான். அதனால் பனிரெண்டு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவான் என்ற எண்ணம் மனதில் ஓட வேலையில் மூழ்கிப் போனாள் காமாட்சி.

சிறிது நேரத்தில் நேரம் பகல் பனிரெண்டு மணியாகியது. சாப்பாட்டு இடைவேளைக்காக வீட்டுக்கு காலி கூடையோடு நடந்தாள். இறப்பர் தோட்டத்தை தாண்டினால் மேட்டு லயம் வந்துவிடும். இறப்பர் தோட்டத்திற்குள் காமாட்சி நுழைந்ததும் இனம்புரியாத ஒரு சோகம் அவளிடம் படர்ந்தது. மரங்கள் சூழ்ந்து இருந்ததினால் உடம்புக்கு நல்ல குளிர்ச்சியாக இருந்தது. சில அடிகள்தான் கடந்திருப்பாள் அப்போது அவளின் பின்னால் இருந்து ஒரு முணங்கல் சத்தம் கேட்க திடுக்கிட்டவள், திரும்பிப்பார்த்தாள்.
முத்து பூசாரி
ஆனாலும் சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டது. மதகின் கீழிருந்துதான் சத்தம் கேட்கிறது என்பதை காமாட்சி புரிந்து கொண்டபோது அவளின் உடல் சில்லிட்டது. ஆனாலும் அந்த முணங்கல் சத்தம் சாப்பிடாமல் பட்டினி கிடந்து உயிருக்கு போராடும் ஒரு மனிதனின் குரலாகவே அவளுக்குக் கேட்டது. காமாட்சியின் புத்திக்கு ஏதோ உரைக்க அந்த இடத்திலிருப்பது நல்லதல்ல என்பதை புரிந்து கொண்டவள், ஓட்டமும் நடையுமாக வீட்டுக்குச் சென்றாள். மூச்சிறைக்க ஓடிவரும் காமாட்சியைப் பார்த்து பதைபதைத்துப் போன வேலாயுதம், விசயத்தைக் கேட்டுவிட்டு,

"அது மன பிரம்மையா இருக்கும். நாளைக்கு அந்தப் பக்கம்தான் மதகு திறக்கப் போகிறேன். திறந்து பார்த்துவிட்டு உனக்குச் சொல்கிறேன்" என்று அவன் அலட்சியமாகச் சொல்ல காமாட்சிக்கு மேலும் பயம் அதிகரித்தது.

அடுத்த நாள் வேலாயுதமும் அவனது நண்பனும் இறப்பர் தோட்டத்திற்குள் பாழடைந்து மூடிக்கிடந்த மதகுகளை தூர்வாரிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போதுதான் வேலாயுதத்திற்கு அவன் மனைவி சொன்ன அந்த முணங்கல் சத்த விசயமும் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. மூடிக்கிடந்த அந்த மதகை பெரும்பாடு பட்டு சுத்தம் செய்தார்கள். அந்த மதகின் உள்ளே ஒரு பெண்ணின் நீண்ட தலைமுடி மண்ணில் புதைந்து கிடந்தது. அதை வேலாயுதம் வெளியே இழுத்து எடுத்தான். மண்ணும் சகதியும் அப்பிக் கிடந்த அந்த நீண்ட முடிக் கற்றையை பார்த்தவன், 'மழை வெள்ளத்துல அடிச்சிட்டு வந்து இதுல சிக்கிக் கிடக்கு' என்று நினைத்தவன் அதைத் தூக்கி வீசிவிட்டு பணியில் ஈடுபட்டான். ஆனால் அப்போது வேலாயுதம் உடம்பு கொஞ்சம் எடை கூடியது போன்ற ஒரு உணர்வு அவனுள் ஏற்பட்டது. வேலை முடிந்து வீடு வந்து நுழைந்த போது உடம்பில் இருந்த அந்த எடையும் குறைந்தது போல அவனுக்குப் பட்டது.

ஆனால் அன்றிரவு முதல் அந்த வீட்டில் சில அமானுஷ்ய நிகழ்வுகள் அரங்கேறத் தொடங்கின. இரவில் வீட்டைச் சுற்றி கொலுசு சத்தம் ஒலிக்க ஒரு பெண் நடந்து போவது போலவும் காமாட்சி நள்ளிரவில் தூக்கத்தில் அழுவதும், பிறகு கொடூரமாக சிரிப்பதுமான சேட்டைகள் தொடர்ந்தன. வேலாயுதம் வெலவெலத்துப் போனான். ஊரில் உள்ள சின்ன பூசாரிகள் செய்த பரிகாரங்கள் பலன் தராததால் கஹவத்தை பகுதியில் பிரபல பூசாரியாக விளங்கும் முத்துப் பூசாரியை அழைத்து வந்து பரிகார பூஜையை தொடங்கினார்கள்.

முத்து உடுக்கையை கையிலெடுத்து குல தெய்வமான மாடனை அழைத்து ருத்ர தாண்டவம் ஆடத் தொடங்கினார். முத்து உச்சாடனம் செய்த மந்திரங்கள் விண்ணைத்தொட காமாட்சியும் ஆட்டம் போடத் தொடங்கினாள்.

ஊர் மக்கள் திரண்டு வந்ததால் முத்து தனது சித்து வேலைகளில் ஜாலம் காட்டத் தொடங்கினார். தனது சாட்டையை சுழற்றியவரின் காலில் விழுந்த அந்த துஷ்ட ஆவி, கதறி அழத் தொடங்கியது.