Wednesday, March 30, 2016

இந்திய விடுதலைக்காக நேதாஜியுடன் இணைந்து போராடிய ஒரு தியாகியின் கதை

தியாகி பென்ஷனில் காலம் தள்ளிய வைர வியாபாரி


அருள் சத்தியநாதன்


சுதந்திர வேள்வியை 'கண்ணீர் விட்டே வளர்த்தோம்' என்று விவரித்தார் பாரதி. எத்தனையோ ஆயிரம்பேர் உயிர்த்தியாகம் செய்த வேள்வி அது. 2006ம் ஆண்டு சென்னை சென்றிருந்த போது பர்மாவில் வைர வியாபாரியாக செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்த அமீர் அம்சா என்ற சுதந்திர போராட்ட வீரரை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவரைப் பற்றிய உண்மைக் கதை இது.

லங்கையின் சுதந்திரத்திற்காக தமிழர்களும் சிங்களவர்களும் ஒன்றாகப் போராடினார்கள். சுதந்திரம் வந்த பின்னரே பிரச்சினைகள் கிளம்பின. இந்தியாவில் காங்கிரசுடன் இணைந்து முஸ்லிம்களும் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். சுதந்திரம் கிடைக்கும் தறுவாயில் பிரிவினை கோஷம் கிளம்பி மேற்கு வங்காளம் கொலைக்களமாகியது. முஸ்லிம்களும் இந்துக்களும் கடுமையாக ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிக் கொண்டனர். வெளியாரின் ஆட்சியின் கீழ் ஒற்றுமை காப்பதும் சுதந்திரம் பெற்றதும் ஒருவரை ஒருவர் வெட்டிச் சாய்ப்பதும் உலகின் பல நாடுகளில் இப்போதும் அரங்கேறும் கொடிய நிகழ்வாகத் தொடர்கின்றது.
வி.கே.டி.பாலனுடன் அம்சா

இவ்வாறான ஒரு சோகமும் வீரமும் நிறைந்த கதைதான் அமீர் அம்சாவின் கதை. இவரை நான் 2006ம் ஆண்டு சந்தித்த போது இவருக்கு 88 வயது. 2010ம் ஆண்டு இவரை கோவை செம்மொழி மாநாட்டிலும் சந்தித்தேன். இராமநாதபுரம் அபிராமம் இவருக்குப் பூர்வீகம். பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாம் பர்மாவில் ரங்கூனில். இவரது குடும்பம் வைர வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டிருந்த செல்வந்த குடும்பம். அதாவது 'சில்வர் ஸ்பூ'னுடன் பிறந்தவர் தான் அமீர் அம்சா. இன்று படு ஏழையாக தியாகிப் பென்சனை நம்பி காலத்தை ஓட்டி வந்தார். சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்துக்கு எதிரே வால்டாக்ஸ் தெருவில் ஒரு சிறு வாடகை வீட்டில் ஒதுங்கிக்கிடக்கிறார் இந்த முன்னாள் வைர வியாபாரி.

ஒரு வைர வியாபாரி இன்று தியாகி பென்சனில் காலத்தைக் கடத்த வேண்டி இருக்கிறது என்றால் ஒன்றில் அவர் பணத்தை ஊதாரித்தனமாக செலவு செய்தவராக இருக்க வேண்டும். அல்லது இலட்சிய வீரராக இருந்திருக்க வேண்டும். இவர் செய்த தவறெல்லாம் தாய் நாட்டை முழு மனதுடன் நேசித்ததும் நேதாஜியை தானைத் தலைவராக ஏற்றுக் கொண்டு இந்திய தேசிய இராணுவத்தில் இணைந்து போராடியதுமாகும்.

இவரைச் சென்னையில் 2016ம் ஆண்டு சந்தித்தேன். மதுரா வி.கே.டி. பாலனை எழும்பூரில் சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு அருமையான மனிதரை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய வேண்டும். அப்படியே அசந்துபோய்விடுவீர்கள் என்று சொன்னார். யாரோ ஒரு நடிகரைத்தான் பார்க்கப் போகிறோம் என நினைத்துக் கொண்டிருக்க பாலனின் அலுவலகத்தில் நான் சந்தித்தது ஒரு முதியவரை. அவர்தான் அமீர் அம்சா.

இவரது அப்பாவின் பெயர் எம்.கே. மொஹிதீன் ராவுத்தர். அபிராமம் சுப்பிரமணியம் கோயில் பக்கத்தில் இவரது வீடு அமைந்திருந்தது. ராவுத்தரின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் பர்மாவில் வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ராவுத்தருக்கு ரங்கூனில் வைர வியாபாரம். வெள்ளி, தங்க வியாபாரத்திலும் ஈடுபட்டிருந்தார். அம்சாவுக்கு 10 வயதான போது படிப்புக்காக அவரை பர்மாவுக்கு அனுப்பினார்கள். ரங்கூன் ரென்டேரி உயர்நிலைப் பள்ளியில் கல்வி கற்ற அம்சா அவர்களது மூன் லைட் ஜுவலர்ஸ் நகைக் கடையில் ஓய்வு நேரங்களில் வேலை செய்வது வழக்கம். அங்கே 16 பேர் வேலை செய்தார்கள். அப்போது சவரன் விலை 30 ரூபா.

அம்சா படித்தது 9ம் வகுப்புவரைதான். ஹிந்தி, தமிழ், உருது, அரபி, பிரென்சு மொழிகள் இவருக்கு நன்றாக வரும். 1939ல் இரண்டாம் மகா யுத்தம் ஆரம்பித்ததும் படிப்புக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்க வேண்டியதாயிற்று. அக்காலத்தில் பர்மாவில் 10 இலட்சம் தமிழர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். இதைத் தவிர தமிழர்கள் அல்லாத 5 இலட்சம் இந்தியர்களும் அங்கு வாழ்ந்து வந்தனர்.

அம்சா பணக்கார குடும்பத்தவராக இருந்த போதிலும் சுதந்திர தாகம் மிக்கவராக இருந்தார். இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தை உன்னிப்பாக அவதானித்து வந்தார். பர்மாவில் அப்போது சுதந்திர இயக்கங்கள் பற்றிய தமிழ்ப் பிரசுரங்கள் கிடைக்கும். அவற்றைப் படித்து இந்தியாவில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அவர் தெரிந்து கொண்டார். தன் நண்பர்களுடன் சுதந்திரப் போராட்டம் பற்றி இரகசியமாக கலந்துரையாடுவார். ஏனெனில் வைர வியாபாரியான இவரது அப்பா அழுத்தமான ஒரு பிரிட்டிஷ் ஆதரவாளர். ஆங்கிலேயரை அனுசரித்துப் போக வேண்டும் எனக் கருதிய சராசரி பணக்காரர். சுதந்திரப் போராட்டம் அவருக்குப் பிடிக்காத விசயம். செண்பகராமன், அரவின்தகோஷ் ஆகியோர் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களினால் நாடு கடத்தப்பட்ட செய்தியை அம்சா அறிந்திருந்தார். அவரது சுதந்திர வேட்கையை நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் எழுதிய இளமையின் கனவு மற்றும் நேர்வழி ஆகிய இரு நூல்களும் வெ. சாமிநாதசர்மா எழுதிய ஒரு புத்தகமும் மென்மேலும் கிளர்ந்தெழச் செய்தன.
அமீர் அம்சா

Tuesday, March 29, 2016

தேவதாசி வரலாறு -18

 அருணகிரிநாதர் பழித்த பரத்தையர்

   
அருள் சத்தியநாதன்

'அசடர், அவலர், அவகுணர், பேய் நீருணிகள், அற்பர், ஆசைக்காரிகள், இடும்பிகள், ஊத்தை நாறிகள், கசுமாலர், கபடிகள், கீலிகள், குருட்டு மட்டைகள், கொடியவர்கள், சவலைகள், சூதுகாரிகள், குறைகாரிகள், நாணவீணிகள், நீலிகள், பழிகாரிகள், பாவிகள், மாயக்காரிகள், மிண்டிகள், முகடிகள், மோசக்காரிகள், மோக விகாரிகள், வஞ்சியர், வன்கணர், மூதேவிகள்…'

Saturday, March 19, 2016

வீழ்ந்துவிட்ட வீரம், மண்டியிட்ட மானம்! 2


மணி ஶ்ரீகாந்தன்

காலில் விழுவதற்கும் நற்பிரஜையாக இருத்தலுக்கும் இடையே சம்பந்தம் கிடையாது

'சண்டே கிளாஸ் போவதால் மட்டும் மனிதர்கள் நல்லவர்களாகிவிட மாட்டார்கள்'

'இன்று கல்வி ஒரு சோடை போகாத வர்த்தகமாகி விட்டது'

காலில் விழுந்து கும்பிடுவதால் ஒன்றும் குடிமுழுகிப் போய்விடாது. உண்மையாக இருத்தல், பணிவாகவும் விசுவாசமாகவும் இருத்தல் என்பன நற்பண்புகளில் அடங்கும். இவற்றைக் கைக்கொள்ள வேண்டுமானால் பெரியவர்களை காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் பெறுவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? என்ற கேள்வியை சிலர் எழுப்பலாம்.

நற்பண்புகள் வீட்டிலேயே ஆரம்பமாக வேண்டும். கும்பிடுவதன் மூலம் இப்பண்புகள் சிந்தையில் ஏறுவதில்லை. ஒருவருக்கு, யார் காலிலும் விழலாம் என்ற எண்ணத்தைப் புகட்டுவதால் மட்டும் அவர் நல்ல மனிதராவதில்லை. காலில் விழுந்தால் காரியம் ஆகும் என்பது குறுக்கு வழியே தவிர நல்ல வழி அல்ல. இலங்கையில் 90 சதவீதமானோர் கோவில்களுக்கு போகிறார்கள். மத நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். மிகப் பெரும்பாலான மாணவர்கள் ஞாயிறு தினங்களில் மதக்கல்வி வகுப்புக்கு போய் வருகிறார்கள். இந்நடவடிக்கைகளால் மக்கள் அனைவரும் திருந்தி நற்பிரஜைகளாக வாழ்கிறார்களா? 'சண்டே கிளாஸ்' போவதால் மாணவர்கள் நற்பிரஜைகளாக மாறி இருப்பதாகக் கூறும் புள்ளி விவரங்கள் ஏதேனும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நாளுக்கு நாள் குற்றச் செயல்கள் அதிகரித்து வருவதாகக் காட்டும் புள்ளி விவரங்களும், ஆய்வறிக்கைகளுமே உள்ளன.

இவை இந்த பாரம்பரிய நம்பிக்கையில் எங்கோ பெரிய ஓட்டை இருப்பதையே காட்டுகின்றன. நமது பெரிய பிரச்சினையே, வழிவழியாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுபவற்றை எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் பின்பற்றுவதுதான். 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரேயே, 'நான் புத்தன் என்பதால் மட்டும் நான் சொல்பவற்றை அப்படியே ஏற்க வேண்டாம், பரம்பரையாக நம்பப்படுவதால் மட்டும் அவற்றை ஏற்க வேண்டாம். சொல்லப்படுபவற்றை உங்கள் புத்தியில் ஏற்றி அவை சரியானதா என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்து அதன் பின் கை;கொள்ளுங்கள்' என்று கௌதம புத்தர் கூறியிருப்பதைக் கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள். புத்தரே,'நான் சொல்கிறேன் என்பதால் மட்டும் அதை நம்ப வேண்டாம். அதை நீயே சிந்தித்து முடிவெடு' என்கிறார். தனிமனித சிந்தனைக்கு அவர் எவ்வளவு இடமளித்திருக்கிறார் என்பது இதன்மூலம் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

குழந்தைகளுக்கு அந்தப் பருவத்தில் இருந்தே காலில் விழுந்து கும்பிடும் பழக்கத்தை அவர்களிடம் ஊட்டி விடுகிறோம். நீதி நேர்மையாக நடந்தால் யாருக்கும் பயப்படவோ பணியவோ தேவையில்லை என்பதை சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை. வம்சாவளித் தமிழர்களிடம் குறிப்பாக பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில், காலில் விழும் கலாசாரம் மிக அதிகம்.

ஜனவரி முதலாம் திகதியாகிவிட்டால் பெற்றோரே பிள்ளைகளிடம், 'பெரியவர்கள் காலில் விழுந்து கும்பிட்டு ஆசீர்வாதம் வாங்கி வா' என்று சொல்லி அனுப்புகிறார்கள். அவர்களும் சந்தோஷமாகக் கிளம்பிப் போய், வீடு வீடாகச் சென்று காலில் விழுந்து கும்பிடுகிறார்கள். ஏனெனில் காலில் விழுந்தால் நிச்சயம் குறைந்தபட்சம் ஐந்து ரூபாயாவது கிடைக்கும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். இனி, எத்தனை பேர் காலில் விழ முடியுமோ அத்தனைபேர் கால்களிலும் விழுந்து வணங்கி காசு பார்த்து விடுகிறார்கள். இது எப்படி நல்ல பண்பாக முடியும்? இது ஒரு குறுக்கு வழி அல்லவா! மேலும் 'பெரியவர்' என நாம் அழைப்பது வயதில் மூத்தவர்களையே. அவர்களின் தகுதி பார்க்கப்படுவதில்லை. வயதில் மூத்தவர் என்பதால் மட்டும் ஒருவர் பெரியவராகி விட முடியாது.

கும்பிடுவது என்பது மரியாதை தெரிவிக்கும் ஒரு பண்பு. கைகளைக் கூப்பி வலது தோல் பக்கமாக வைத்து வணக்கம் என்று சொல்வது தமிழர் கலாசாரம். இப்படிக் கும்பிடும்போது முகத்தை கனிவாகவும், புன்னகையோடும் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். கூப்பிய கரங்களை அல்ல, எதிரே இருப்பவர் அவதானிப்பது, உங்கள் முகக் குறிப்பைத்தான். இதற்குப் பதிலாகத்தான் மேற்கத்தியர்கள் கைலாகு கொடுக்கிறார்கள். ஜப்பானியர்கள் முதுகை வளைக்கிறார்கள். எல்லாமே மரியாதை செய்யும் உடல் குறிப்புகள்.

ஒருவருக்கு இப்படி முகமுன் கூறினாலே போதும். காலில் விழத்தேவையில்லை. தமிழர்கள் ஜமிந்தார், பண்ணையார் கால்களில் விழுந்து பழகியவர்கள். எஜமான் என்றால் காலில் விழ வேண்டும் என்பது ஊறிப்போன விஷயமாக இருக்கிறது. அதுவே வெள்ளைக்கார துரைகளின்,  காலில் கங்காணிகளை விழச் செய்தது. காலில் விழுந்தால், தவறு செய்தாலும், மன்னித்து விடுவார் என வேலை செய்கிறவர்கள் கணக்குப் போடுகிறார்கள். காலில் விழுந்து கும்பிடச் செய்தால் நாம் சொல்கிறபடி எல்லாம் இவர்களை ஆட்டி வைக்கலாம் என்று வேலை கொள்பவர் கணக்குப் போடுகிறார். இதிலே தோற்பது என்னவோ சுயமரியாதையே!

ஜனவரி முதல் தேதி என்றால் தோட்டக் கோவில்களில் பூஜைகள் நடக்கும். ஜனவரி முதல் தேதி என்பது கிறிஸ்தவ கலண்டரின் முதலாம் மாதத்து முதல் தேதி. அது ஒரு உலகளாவிய வர்த்தகக் கலண்டர். இந்து சமயத்துக்கும் தமிழ் ஆண்டுக்கும் ஜனவரி முதல் தேதிக்கும் இடையே எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது. ஆனால் பௌத்தர்களும் இந்துகளும் ஜனவரி முதலாம் திகதியை கொண்டாடித் தீர்த்து விடுகிறார்கள்.

ஜனவரி 1ம் திகதி யார் காலிலாவது விழுந்து வணங்கி காசு பார்க்கச் சொல்வதன் மூலம் பிஞ்சு மனதிலேயே அடிமைத் தனத்தை விதைத்து விடுவது பற்றி யாரும் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை. இதே ஜனவரி 1ம் திகதி தோட்ட மக்கள் பூஜைகளில் ஈடுபடும் போது இன்னொரு விஷயமும் அரங்கேறுகிறது. இந்த வழிபாடுகளின்போது தோட்ட அதிகாரிகள், தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் என்று பலரும் கலந்து கொள்கிறார்கள். பூஜைகள் முடிந்ததும், தோட்ட மக்கள் தத்தமது குடும்பம் சகிதமாக தோட்டத்துரையின் காலில் விழுந்து கும்பிடுகிறார்கள். தோட்ட அதிகாரி தொடை தெரிகிற மாதிரி அரை கால் சட்டை அணிந்தபடி நிற்க, வயது வித்தியாசமின்றி அவரின் காலில் வரிசையில் நின்று விழுந்து கும்பிடுகிறார்கள். அந்த அதிகாரியின் காலில் விழுந்து கும்பிட்டு ஆசீர்வாதம் வாங்குவதற்கு அவர் இந்த சமூகத்திற்காக என்ன பெரிய தியாகத்தைச் செய்து விட்டார்? ஒரு காலத்தில் இப்படிச் செய்தார்கள் என்பதால் இன்றைக்கும் இதைத் தொடர்வதா? யோசிக்க வேண்டாமா?

அடுத்ததாக பாடசாலைகளுக்கு வருவோம்.

நமது பாடசாலை ஆசிரியர்களும் இதற்கும் மேலே ஒருபடி சென்று காலில் விழும் நிகழ்வை பாத பூஜை என்ற பெயரில் பெரிய கோலாகல நிகழ்வாக நடாத்தி விடுகிறார்கள்.

'பெற்றோர்களின் காலை அவர்களின் பிள்ளைகள் தாம்பளத்தட்டில் வைத்து கழுவி பாத பூஜை செய்யும்போது, எல்லோரும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கண்ணீர் விட்டார்கள்' என்று ஒரு ஆசிரியர் என்னிடம் பெருமிதமாக சொல்லி மெய் சிலிர்த்தார். இந்த பாத பூஜையை 'நல்ல பிரஜைகளை உருவாக்குவதற்கான முயற்சி' என்றும் அவர் வியாக்கியானம் செய்தார்! இப்படிச் செய்வதால் நல்ல பிரஜைகளை உருவாக்கிவிட முடியுமா? பெற்றோரிடம் பிள்ளைகளுக்கு மரியாதை இருப்பது கட்டயாம். அது இயல்பிலேயே எல்லா பிள்ளைகளிடமும் உள்ள பண்புதான். இப்படிப் பொதுவில் ஊரைக் கூட்டி விழா எடுத்து அவர்களின் கால்களுக்கு பூஜை செய்வதால்தான் பணிவும், பண்பும் வரும் என்று எதிர்பார்ப்பது மடமை. அப்படியொரு நல்ல சமூகத்தை உருவாக்குவது சாத்தியமுமில்லை. இப்படிச் செய்வதன் மூலம் வளரும் நம் சமூகத்திற்கு அடிமைத்தனத்தை வலுக்கட்டாயமாக புகுத்துகிறோம். மேலும் ஆசிரியர் தினங்களிலும் பாடசாலைகளில் சிறப்பு விழாக்கள் நடாத்துகிறார்கள். அதில் மாணவர்கள் ஆசிரியர்களின் காலில் பூத்தூவி கும்பிடச் சொல்கிறார்கள். குருவை மதிக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு பணிவாக இருக்க வேண்டும் என்பது காலா காலமாக இருந்து வரும் ஒரு வழக்கம். இதில் எந்தத் தவறும் கிடையாது. மாதா, பிதா, குரு தெய்வம் என்பதில் குரு மூன்றாம் இடத்தில் இருக்கிறார். கடவுளுக்கே நான்காம் இடம்தான். இதற்குக் காரணம் இருக்கிறது.

அந்தக் காலத்தில் அச்சு இயந்திரம் கிடையாது. கல்வி என்பது உயர் குலத்தினருக்கானது. சாதாரண மனிதனுக்கு கல்வி வாய்ப்பு இல்லை. குரு என்பவரைத் தேடிச் சென்று குருகுல முறைப்படியே குருவுக்கு சேவை செய்து கல்வி பெற வேண்டும். தான் கற்றவற்றை அவர் சொல்லித் தந்தார். எனவே அவரை அடி பணிந்துதான் கல்வி பெற வேண்டும். அவரை விட்டால் கல்வி கிடையாது. இதனால் குரு என்பவர் உயர்ந்த இடத்தை வகித்தார். தெய்வத்துக்கு சமம் மாதிரித்தான். அதனால்தான் மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்றார்கள்.

இப்போது நிலை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. கல்வி அனைவருக்கும் சமம். திறமை உள்ள மாணவன் இலவசக் கல்வி மூலம் எந்த உயரத்தையும் எட்ட முடியும். படித்தால் வருமானம், வசதி, செல்வாக்கு எல்லாம் வரும். இது பொருளாதாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கல்வி. பாடங்கள் எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்பதை அரசாங்கமே தீர்மானிக்கிறது. புத்தகங்களை அச்சிட்டு இலவசமாக வழங்குகிறது. ஆசிரியர்களுக்கு சம்பளம் வழங்கி கல்வி கற்பிக்கச் சொல்கிறது.

இன்றைக்குக் கல்வி ஒரு சோடை போகாத வர்த்தகமாகி விட்டது. ஆசிரியர்கள் டியூஷன் மூலம் நன்றாக சம்பாதிக்கிறார்கள். ஒரு நாள் டியூஷன் வகுப்புக்கு ஆயிரம் ரூபாவையும் கட்டணமாக அறவிடுகிறார்கள். காசு தந்தால் கல்வி தருவேன் என்றாகி விட்டது. எல்லா பாடங்களுக்கும் பயிற்சிப் புத்தகங்கள் விற்பனைக்கு வந்துவிட்டன. அதை அப்படியே படித்து மாணவர்களுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். மாணவர்களும் அந்தப் புத்தகங்களின் உதவியுடன் பரீட்சையும் எழுதி சித்தியடைகிறார்கள். அறிவுக்கும் படிப்புக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்றாகிவிட்டாது. பெற்றோரும் மாணவர்களும் படித்தல் என்பது பாடசாலைப் படிப்பு மட்டுமே என்று கருகிறார்கள். படிப்பு முடிந்து தேர்வுகளில் சித்தியடைந்ததும் புத்தகங்களை மாணவர்கள் தூக்கி எறிகிறார்கள். அப்புறம் படிப்பதே இல்லை. பத்திரிகை, நூல்கள் வாசிப்பதும் மிகக் குறைவு. எனவே, டாக்டர்களுக்கு அடுத்தபடியாக ஆசிரியர்களே அதிகம் சம்பாதிக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. இப்போது சொல்லுங்கள் இவர்கள் என்ன தியாகம் செய்திருக்கிறார்கள் பூ தூவி கும்பிடுவதற்கு?

அண்மையில் ஹொரணை கல்வி வலையத்திற்குட்பட்ட ஒரு பாடசாலைக்குச் சென்று அந்த அதிபருடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். அந்த சமயத்தில் பாடசாலையும் முடிந்துவிட, பள்ளி மாணவ மாணவிகள் அனைவரும் வரிசையில் அதிபர் இருக்கும் அறைக்கு வந்தார்கள். வந்தவர்கள் பொத் பொத்தென்று அதிபரின் காலில் விழுந்து கும்பிட்டு விட்டு வெளியே போனார்கள். அதிபர் ஆசனத்தில் அமர்ந்தபடி என்னோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். அவரின் காலில் மாணவர்கள் விழுவதை அவர் ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அப்போது ஒரு சில மாணவர்கள் அதிபரோடு பேசிக் கொண்டிருந்ததால் 'நானும் ஆசிரியராகத்தான் இருக்கும்' என்று நினைத்து என் காலிலும் விழ, நான் அதிர்ச்சியடைந்து கதிரையிலிருந்து எழும்பிவிட்டேன். 'நீங்க உட்காருங்க' என்று என்னை அதிபர் அமர வைக்க முனைந்தார்.

'இது என்ன, ஏன் காலில் விழுகிறார்கள்?' என்று நான் கேட்க,

'இதுதான் எங்கள் பாடசாலையின் பண்பு. நல்ல பிரஜைகளை உருவாக்குகிறேன். இந்த காரியத்திற்கு இந்த பிரதேச மக்களிடம் எனக்கு நல்ல ஆதரவும் கிடைக்கிறது' என்றார் அந்த அதிபர் பெருமிதத்தோடு!

மனிதன் மிருகத்தின் வழி வந்தவன். எப்போதும் யாரையாவது தனக்குக் கீழ் வைத்திருக்க விரும்புபவன். புகழ்ச்சியில் கிரங்கி நிற்பவன். காலில் விழுவதை ஏன் நாம் ஊக்குவிக்கிறோம் என்பதை ஆராய்ந்தால் இன்னொருவரை அடக்கி வைப்பதில் மனிதன் காணும் சுகமே இதற்குக் காரணம் என்பது புலப்படும்.

Thursday, March 17, 2016

இருள் உலகக் கதைகள்


வீரசிங்கம் பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்-மணி  ஶ்ரீகாந்தன்

விசாவளையை ஒட்டியிருக்கும் ஒரு பெரிய இறப்பர் தோட்டம் அது. அங்கே ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான குடும்பங்கள் வசித்து வந்தாலும், மாலை நெருங்கிவிட்டால் ஆள் நடமாட்டம் குறைந்து ஆள் அரவமற்று போய்விடும். இதுநாள் வரையும் இரவு பத்து மணியை கடந்த பின்பும் வீட்டுக் கதவை திறந்து வைத்தபடி டீவியிலே மெகா நாடகம் பார்க்கும் குடும்பப் பெண்கள், பெட்டிக் கடைச் சந்தியில் சிகரெட்டை வாங்கி ஊதித்தள்ளியபடியே நள்ளிரவு வரை வெட்டிக்கதை பேசும் இளசுகள் என்று இப்போது யாரையும் பார்க்க முடிவதில்லை. மாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் ஊர் அடங்கி விடுகிறது. தெருக்களில் அலையும் கட்டாக்காலி நாய்களின் ஊளைச் சத்தம் அந்த அமானுஷ்யம் நிறைந்த இரவுப் பொழுதுகளை மேலும் படு பயங்கரமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. சமீபகாலமாகவே அந்த தோட்டத்தை பயம் சூழ்ந்த ஒரு இருள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

"இந்த ஊரில் இப்போ ஒரு ஐந்து வருசமா மாடனுக்கு ஆடு வெட்டி பூசை கொடுக்கிறது கிடையாது. அதனால,ஊர் காக்கும் மாடன் சும்மா இருக்கான். அந்த சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்திருந்த பேய்கள் மாலை ஆகிட்டாலே ஊருக்குள்ள நுழைந்து ஆட்டம் போட ஆரம்பிக்குதுங்க. இதற்கு என்ன பண்ணுறதுன்னு தெரியலை" என்று அந்த ஊர் பெரிசு புலம்பிக் கொண்டிருந்தது.
வீரசிங்கம் பூசாரி

இரவு நேரத்தில் வீட்டுக் கூரைகளில் மண் விழுவதும், பூமி அதிரும் வண்ணம் யாரோ ஓடுவது மாதிரியான ஓசைகளும் அந்தப் பகுதி மக்களை கிலி கொள்ளச் செய்திருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தில் ரொம்பவும் தைரியசாலியாக உலா வருபவன்தான் கந்தன். அடிதடி, வெட்டுக்குத்து என்று எது நடந்தாலும் அங்கெல்லாம் கந்தன்தான் பெரிய 'மாஸ்' ஹீரோ! அவன் மட்டும்தான் நள்ளிரவிலும் அந்த ஊரில் நடமாடும் மனித ஜீவன். ஆனால் அன்றொருநாள் சடா மரத்தடியில் மூர்ச்சையாகிக் கிடந்த கந்தனை சில இளைஞர்கள் தூக்கி வந்து பேயடித்து விட்டதாகச் சொன்னார்கள்.

பிறகு கந்தனுக்கு பூசாரிகள் மந்திரித்த கயிறு கட்டியும் ஒண்ணும் பலிக்காததால் வீரசிங்கம் பூசாரியை அழைத்து வந்து பரிகாரம் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.

பூசாரி அந்த பூஜை மன்றில் அமர்ந்து தனது குலதெய்வத்தை நினைத்துக் கும்பிட்டார். அப்போது அவர் உடல் சிலிர்த்தது. மந்திரங்களை உச்சாடனம் செய்யத் தொடங்கிய போது வீட்டுக்குள் மயங்கிய நிலையில் படுத்திருந்த கந்தன் திடீர் பலம் பெற்றவனாக எழுந்து பூசாரி எதிரே ஆக்ரோஷத்தோடு வந்து நின்றான்.

"ஏய் பூசாரி! உடனே உன் சித்து வேளையை நிறுத்து!" என்று கர்ஜித்தான். அதைக் கேட்ட பூசாரி கொஞ்சம்கூட அசராமல் பலமாக சிரித்தபடியே "எனக்குக் கட்டளை போட நீ யார்?" என்று கேட்டார்.

"நான்தான்டா பலராமன்!"
அங்கு கூடியிருந்தவர்கள் பலராமன் யார் என்பது புரியாமல் விழித்தார்களாம். பலராமன் யார் என்பது கூடியிருந்தவர்களுக்கும் தெரியாததால் அந்த துஷ்ட ஆவியை பூசாரி மிரட்டி விசாரிக்கத் தொடங்கினார்.

ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் கண்டி பிரதேசத்தில் பலராமன் என்பவன் அவலச் சாவு அடைந்து துஷ்ட ஆவியாக மாறி ஒரு இளம் பெண்ணின் உடம்பிற்குள் இறங்கியிருந்தானாம். அந்த ஆவியை விரட்டப்போன தாண்டவன் பூசாரி, பல முயற்சிகளின் பின்னர் தலைமயிர் வழியாக அந்த ஆவியை ஒரு போத்தலுக்குள் பிடித்து அடைத்தார். அந்த ஆவியை ஆழக்குழி தோண்டி புதைப்பதற்காக தாண்டவன் பூசாரி மயானத்தை நோக்கி நடந்த போது பலராமன் ஆவி, பூசாரியிடம் உயிர்ப்பிச்சை கேட்டு மன்றாடியிருக்கிறது. பூசாரிக்கு காலம் முழுவதும் உதவி செய்வதாக வாக்குறுதி கொடுத்த அந்த எமகாதக ஆவி, தன்னை விடுவிக்கும்படி கேட்டிருக்கிறது. மனமிரங்கிய பூசாரி பலராமனை போத்தலில் இருந்து விடுவித்து தன்னுடைய அடிமையாக ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வைத்திருந்திருக்கிறார்.

அண்மையில் பூசாரி இறந்துவிட அந்த அடிமைப் பேய் தன்னை அடக்கவும், காக்கவும் ஆளில்லாததால் சுதந்திரமாக ஊரைச் சுற்றித் திரிந்திருக்கிறது. இதுதான் வீரசிங்கம் பூசாரி தெரிந்துகொண்ட பலராமன் கதை.

விசயத்தை அறிந்த ஊர் மக்கள் வெல வெலத்துப் பயத்தில் உறைந்து போனார்கள்.

"கண்டியில் இருந்த என்னை அழைச்சிட்டு வந்து இங்கே என்னை அநாதையாக விட்டு விட்டு தாண்டவன் போயிட்டான். இப்போ என்னை யார் கவனிப்பார்? நீ அழைச்சிட்டு போறீயா?" என்று அந்த துஷ்ட ஆவி வீரசிங்கத்தைக் கேட்ட போது வீரசிங்கம் இதென்ன புதுக்கதையாக இருக்கிறதே என்று எண்ணிக் கொண்டார். ''சரி, உனக்கு அதுதான் பிரச்சினையா? அதுக்கு எதுக்காக இவனைப் பிடித்து ஆட்டுற? இவன விட்டுடு'' என்று வீரசிங்கம் ஆவியிடம் கேட்டார். அப்போது கந்தனை பேய் எதற்காக பிடித்து ஆட்டுகிறது என்பதை விபரித்தது.

கந்தன் அன்றும் அந்த இறப்பர் தொழிற்சாலையில் வேலை முடிந்து நள்ளிரவில் ஊருக்கு வரும் வழக்கத்தைக் கொண்டவன். இறப்பர் ஷீட்டுகள் காய்வதற்காக நெருப்புப் போடும் தீக்கிடங்கில் வேலை செய்பவன் அவன். ஒற்றையடிப் பாதையில் தனி ஒருவனாக நடந்து வருவான். இயல்பிலேயே தைரியசாலி என்பதால் இரவில் தனியாக வருவதில் அவனுக்கு பிரச்சினை கிடையாது. அடிக்கடி பீடி குடிக்கும் பழக்கமுள்ள அவன் அன்றைக்கு வரும்போது தீப்பெட்டியை கையோடு கொண்டுவர மறந்துவிட்டான். பீடியை பற்ற வைத்து இழுக்க வேண்டும் என்ற நமச்சல் வரவே, எப்படி பற்ற வைப்பது என யோசித்துக் கொண்டே நடந்தான்.

அப்போது அங்கே சடா மரத்தடியில் ஒரு மனிதன் அமர்ந்திருப்பதை அந்த கும்மிருட்டில் அவனால் பார்க்க முடிந்தது. கந்தன் அவனருகே சென்று "அண்ணே, கொஞ்சம் நெருப்பு கிடைக்குமா? பீடி பத்தணும்" என்று கேட்டான். அந்த மனிதன் மறு பேச்சுப் பேசாமல் சட்டென ஒரு கொள்ளியை எடுத்து நீட்டினான். நெருப்புக் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் அதை வாங்கி பீடியை பற்ற வைத்துக் கொண்டு கந்தன விசிலடித்தபடியே நடந்தான். பீடிக்கு நெருப்புக் கொடுத்தது யார் என்பதையெல்லாம் பற்றி கந்தன் யோசிக்கவில்லை.

அடுத்த நாள் அதே அர்த்த ராத்திரியில் கந்தன் ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து வந்தான். குறிப்பிட்ட அந்த சடா மரத்தடிப் பக்கத்தில் வரும்போது அவன் கையிலிருந்த பீடித் துண்டு அணைந்து போனது. சட்டைப் பாக்கெட்டில் கைவிட்டு துலாவிப் பார்த்தான். 'சே! இன்னைக்கும் தீப்பெட்டியை விட்டுட்டு வந்துட்டேனே'ன்னு நினைத்தபடி சடா மரத்தடிப் பக்கமாகப் பார்வையைச் செலுத்தினான்.

'நேற்று இங்கே உட்கார்ந்திருந்த அந்த ஆளு இருந்தாலும் நெருப்பு வாங்கலாமே' என்று நினைத்தபடியே மறுபக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான். என்ன ஆச்சர்யம்! நேற்று நெருப்புக் கொடுத்த அதே மனிதன் அங்கே இருந்த ஒரு பாறாங்கல்லில் அமர்ந்திருந்தான். இருளில் அவன் முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. 'அவன் யாராக இருந்தால் நமக்கென்ன' என்ற நினைப்புடன் கந்தன் அவனிடம் சென்று 'நெருப்புக் கொஞ்சம் தர முடியுமா?' மெல்லிய குரலில் கேட்டான். அடுத்த நிமிடமே அவன் கையில் இருந்து ஒரு நெருப்புக் கொள்ளி நீண்டது. அதைப் பார்த்த கந்தனுக்கு கொஞ்சம் அச்சமாகத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் தைரியமாக நெருப்பை வாங்கிப் பற்றவைத்தான். வாயில் வைத்து பீடிக்கு நெருப்பை மூட்டியபடியே மூச்சை உள்ளிழுத்து ஒரு தம் பிடித்தான். இரவு நேர குளிரில் உடல் நடுங்கியவனுக்கு அது ரொம்பவே இதமாக இருந்தது. உள்ளிழுத்த புகையை வெளியே ஊதியபடியே எதிரே அமர்ந்திருந்த அந்த மனிதனை பார்த்தான். ஆனால், அங்கே அந்த மனிதனைக் காணவில்லை! கந்தனுக்கு உடல் தூக்கி வாரிப் போட்டது. அடுத்த நிமிசமே மறுபக்கம் திரும்பி சடா மரத்தைப் பார்த்தான். அப்போது கந்தன் கண்ட காட்சி அவன் ரத்தத்தையே உறையச் செய்தது. சடா மரத்து உயரத்தையும் மிஞ்சுகிற அளவுக்கு ஒரு கோரமான கரிய உருவம். வழியை மறித்து நின்று கொண்டிருந்தது. கந்தன் உடல் நடுங்கினாலும் அவன் தைரியத்தை கைவிடவில்லை. உடனே அவன் கையிலிருந்த கொள்ளியை எடுத்து அந்த உருவத்தை நோக்கி வீசிவிட்டு எதிர்ப்பக்கம் இருந்த முள்ளுக் காட்டுக்குள் குதித்தான்!

Tuesday, March 15, 2016

சினிமானந்தா பதில்கள் -33

இலங்கை தமிழ் சினிமா வளர்கிறதா?
கவிதா, ஹேவாகம, பாதுக்க

துளிர் விடுகிறது என்று சொன்னால் தப்பில்லை.
'புதிய காற்று' உள்ளிட்ட பல இலங்கைத் தமிழ்ப் படங்களைத் தயாரித்த வி. பி. கணேசனின் மகனாக பிரபாகணேசன் இலங்கையில் புதிய தமிழ்ப் படமொன்றைத் தயாரிக்கும் நடவடிக்கையில் இறங்கியிருக்கிறார். இலங்கையின் தமிழ் - சிங்கள முன்னணி நடிகையொருவர் புலம்பெயர் நாட்டு இளைஞரொருவருடன் இதில் ஜோடி சேருகிறார்.
'கிங்ரட்ணம்' 'கோமாளி கிங்ஸ்' என்றொரு படம் தயாரிக்கிறார்.

அவுஸ்திரேலியா செல்ல முயற்சிக்கும் படகு அகதிகள் பற்றிய ஒரு படம் 'முடிவில்லாத முற்றுப்புள்ளி' என்ற பெயரில் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

அதேவேளை வடக்கில் உள்ள சில கலைஞர்கள் மலையகத்துக்குச் சென்று மலையக மண்வாசனையுடன் கூடிய படமொன்றைத் தயாரிக்கும் நடவடிக்கையில் இறங்கியுள்ளனர்.

இந்நிலையில் கொழும்பில் உள்ள சில கலைஞர்கள் யாழ்ப்பாணம் சென்று யாழ்ப்பாண பாஷையில் ஒரு நகைச்சுவைப் படமொன்றைத் தயாரிக்கவுள்ளனர்.

கொழும்பிலுள்ள தமிழ்க் கலைஞர்கள் சிலர் மலையக மண்வாசனையுடன் கூடிய சிங்களப் படமொன்றைத் தயாரிக்கும் நடவடிக்கையில் இறங்கியுள்ளனர்.

இவை தவிர முழு நீள இலங்கைத் தமிழ்ப்படம் தயாரிக்கும் பல முயற்சிகள் திரைமறைவில் நடப்பதாகத் தெரிய வருகிறது.

முழு நீள தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கு முன்னோடியாக குறும்படங்கள் மற்றும் காணொளிப் பாடல்கள் நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் தயாரிக்கப்பட்டு திரையிடப்பட்டு பலரால் பாராட்டப்பட்டும் வருகின்றன.

வடக்கில் உள்ள திரையரங்குகளில் வாரா வாரம் இவ்வாறான ஒரு படமாவது திரையிடப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது. இவற்றில் பல தரமாகவும் நிறைவாகவும் உள்ளன.

கவிமாறன் சிவாவின் ஜெப்னா என்ற குறும்படம் 30 நிமிடங்களுக்கு மேல் ஓடுகிறது. 'சோலையன்' காணொளிப் பாடல் பலரின் பாராட்டைப் பெற்றுள்ளது.

குவளை நீரில் இவை துளிகள் மட்டுமே.

புலம்பெயர் நாடுகளின் இளைஞர்களுடைய பங்களிப்பு இவ்வாறான குறும்படங்கள், காணொளிப் பாடல்கள் தயாரிப்புக்கு நிறையவே கிடைக்கிறது.

வடக்கில் இடம்பெறும் குறும்பட மற்றும் காணொளிப் பாடல் தயாரிப்புகள் மூலம் நடிகர்கள் கவிமாறன் சிவா, ஜெராட் நொயேல், நடிகைகள் மிதுன் மிதுனா, லோஜினி பெண் இயக்குநர் ஷாலினி சார்ளஸ் உள்ளிட்ட பலர் வடக்கின் பெயர் சொல்லும் பிள்ளைகளாகியுள்ளனர்.

இதற்கிடையே கவிஞர் அஸ்மின், இசையமைப்பாளர் ஸ்ருதி பிரபா, பாடகர் தினேஷ் கனகரட்ணம் ஆகியோர் தென்னிந்திய தமிழ்த் திரைப்படத்துறைக்குள் நுழைந்து விட்டனர். அவர்கள் இனி இலங்கை தமிழ்த் திரைப்படங்களில் பணியாற்ற விரும்புவார்களா? உயரே சென்ற பிறகு கீழே இறங்கி வருவார்களா? அப்படி வந்தாலும் அவர்களது சம்பளத்தை இலங்கை தமிழ்த் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களால் தாங்க முடியுமா?

இதே சமயம் இலங்கைத் தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கு இலங்கை தேசிய திரைப்படக் கூட்டுத்தாபனம் வழங்கும் உதவி ஒத்தாசை திருப்திகரமாக இல்லை. இவ்விடயத்தில் கூட்டுத்தாபனத்தின் ஆதரவினை முழுமையாகப் பெற்றுக்கொள்ள இலங்கை தமிழ் சினிமா கலைஞர்கள் தமக்கென ஒரு சங்கத்தை அமைத்துக்கொண்டு திரைப்படக் கூட்டுத்தாபன அதிகாரிகளிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும். அப்போதுதான் இலங்கை தமிழ் சினிமாவுக்கான எதிர்காலம் பிரகாசமாக இருக்கும். தேசிய திரைப்படக் கூட்டுத்தாபனத்தில் தற்போது எந்தவொரு தமிழ் அதிகாரியும் பதவியில் இல்லை என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.


நிறைய மலையாளப் படங்களை தமிழில் ரீமேக் செய்கிறார்களே?
எஸ். ராஜூ, கண்டி

குறைந்த பட்ஜெட்டில் கேரள மண்வாசனையுடன் வரும் சில படங்கள் அங்கு நன்றாக ஓடிவிட்டால் தமிழ் படாதிபர்களுக்கும் இயக்குநர்களுக்கும் உள்ளுக்குள் அரிக்கிறது. அந்தப் படங்களை தமிழ் பேச வைத்து நாலு காசு சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று ஆசை வந்துவிடுகிறது.

அந்த மண்ணில் வளர்ந்த செடியை அப்படியே கொண்டு வந்து இங்கே நடும்போது மண்வளம் ஒத்துக்கொள்ளாததால் அவை பட்டுப்போகின்றன. அண்மையில் வந்த பெங்களுர் நாட்கள் என்ற படத்தை (மலையாளத்தில் பெங்களுர் டேஸ்) பெயர் கூட மாற்றாமல் தமிழ்ப்படுத்தினார்கள். காட்சிக்கு காட்சி சுட்டிருந்ததை ஏற்றுக்கொள்வதற்கில்லை. கதாநாயகி தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதர்களுடன் ஒரே கட்டிலில் படுத்திருப்பது (பிள்ளைப் பராயம் முதல் அப்பழுக்கற்ற நட்பு என்று இருந்தாலும் கூட) தமிழுக்கு ஒத்துவராது என்பது அந்த மலையாள இயக்குநருக்கு எப்படி தெரியாமல் இருந்தது? படம் மண்கவ்வ இது ஒன்று போதாதா.

Saturday, March 12, 2016

கலைஞர் கலைச்செல்வனுடன் ஒரு அதிரடி பேட்டி



நேரில் -மணி ஶ்ரீகாந்தன்

ம் நாட்டுக் கலைத்துறையில் கடந்த ஐந்து தசாப்தங்களுக்கு மேலாக தனிக்காட்டு ராஜாவாக உலா வருபவர் கலைஞர் கலைச்செல்வன். வயது முதுமையைத் தொட்டிருந்தாலும் உள்ளத்தால் இன்னும் இருபது வயது இளைஞராகவே இருக்கிறார். 'கண்டாங்கி கண்டாங்கி கட்டி வந்த பொண்ணு… கண்ணாலே கிறுக்கேத்தும் கஞ்சா வச்ச கண்ணு…' என்று இன்றைய இளசுகளுக்கான பாடல்களையும் அதே இளைய மனதோடு பாடி ரசிக்கக்கூடியவர்.

கொம்பனி வீதியில் உள்ள கலைச்செல்வனின் வீட்டில் அவரை ஒரு இனிய காலை வேளையில் சந்தித்துப் பேசினோம்.

உங்கள் ஊர் கொழும்பா? பிறந்தது, வளர்ந்தது பற்றிக் கொஞ்சம்…

"பூர்வீகம் தமிழகம் திருநெல்வேலி மாவட்டம். நான் பிறந்தது கொழும்பு, வாழைத்தோட்டத்தில். என்னைப் பெற்றவர்கள் முகம்மது மொய்தீன், பாத்திமுத்து… இவர்களுக்கு தலைப்பிள்ளை"

நடிப்பு, நாடகம், மேடை இதெல்லாம் எப்போதிருந்து ஆரம்பம், விரும்பி வந்ததா, யாராவது வழிகாட்டினார்களா?

"படிக்கிற காலத்தில் நடிக்கும் ஆசை எனக்குள் இருந்ததில்லை. நான் ஒரு ஆசிரியராக வர நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அப்போது தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்திருந்த இயக்குநர் எம். என். ராஜரத்தினம் பிள்ளை தன்னுடைய நாடகப் பிரதியை என்னுடைய கையெழுத்தில் எழுதித் தரும்படி கேட்டார். என்னுடைய கையெழுத்து ரொம்ப அழகாக இருக்கும். நானும் அவர் சொன்னபடியே அதை எழுதி அவரிடம் கொண்டு சென்று கொடுத்த போது, அதைப்பார்த்த அவரும்,'அட ரொம்ப நல்லா இருக்கு, நீ நாடகத்தில் நடித்தால் என்ன?' என்று கேட்டார். நான் மறுத்து விட்டேன். அவர் விடவில்லை. இறுதியாக நான் 'இளவரசன்' என்ற அந்த நாடகத்தில் நடித்தேன். ஒரு துணைப் பாத்திரம்தான். இங்கே என் கையெழுத்து என் தலையெழுத்தை மாற்றிவிட்டது. அதற்குப் பத்திரிகைகள் கொடுத்த உற்சாகம், விமர்சனம் என்பன என்னில் இருந்திருக்கக் கூடிய கலை உணர்வைக் கொழுந்து விட்டெரியச் செய்தது. இக்கலை உணர்வுக்கு என் தந்தையும் ஒரு காரணம்தான்.

40ம் ஆண்டுகளில் கலைஞர்களின் குருகுலமாக இருந்த மனோரஞ்சித கான சபாவில் என் தந்தை ராஜபார்ட் வேஷம் போடுவார். அதனால் அவரின் இரத்தம் என் உடலில் இருக்கத்தானே செய்யும். அதற்குப் பிறகு தினகரன் நாடக விழாவில் எனக்கு ஆறு விருதுகள் கிடைத்தன. அதன் பிறகு 69 முதல் இன்றுவரை இந்தத் துறையை விட்டுக் கொஞ்சமும் விலகவில்லை" என்று நிதானமாகப் பேசினார் கலைச்செல்வன். இந்த வயதில் நின்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது இந்தத் துறைக்கு வந்து வாழ்க்கையை வீணாக்கி விட்டோம் என்று நினைக்கிறீர்களா? என்று கலைஞருக்கு பொடி வைத்தோம்.

"இந்த வயதில் என்று குறிப்பிட்டீர்கள். நான் எனக்கு இன்னும் இருபதைத் தாண்டவில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். ஆனால் எனக்கு நூற்றியிருபது வயதானாலும் சரி, நான் திரும்பிப் பார்க்கும் போதெல்லாம், நான் கடந்து வந்த பாதையைப் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைவேனே தவிர, வேறு எந்த உணர்வும் எனக்குக் கிடையாது. இந்தத் துறையில் பூரணமான ஆத்ம திருப்தி எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது" என்று சொல்லிப் பெருமூச்சு விட்டார் கலைச்செல்வன்.

தொழில் செய்திருக்கிறீர்களா? அலுவலகம் வீடு என்றிருந்தால் வாழ்க்கை இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும் இல்லையா?

"நான் நாடகத்தில் நடிக்கத் தொடங்கிய காலத்தில் மருதானையில் ஒரு புடவைக் கடையில் சேல்ஸ் மேனாக வேலை செய்திருக்கிறேன். எஸ். எஸ். சி. படித்துக் கொண்டிருந்த போதே நாடகத்திற்காக, என் படிப்பைத் துறந்தவன் நான். அதனால் திருமணத்திற்குப் பின் என் வாழ்க்கையை ஓட்ட ஒரு நல்ல கௌரவமான வேலை கிடைக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. எப்படியும் வாழ்க்கையை ஓட்ட வேண்டுமே என்ற நிர்ப்பந்தத்தால் துறைமுகத்தில் ஒரு லொரியில் க்ளீனராக ஒன்றரை மாதங்கள் பணியாற்றினேன். இப்படிச் சொல்வதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் கிடையாது. ஏனெனில் அனுபவம்தான் மனிதனுக்கு ஒரு நல்ல பாடம். அனுபவத்தின் மூலமாகத்தான் ஒரு கலைஞன் எதையும் பிரதிபலிக்க முடியும். அனுபவமில்லாமல் பிரதிபலித்தால் அதில் ஜீவன் இருக்காது. அந்த இரண்டு தொழில்களின் பின்னர் இன்றுவரை கலைத்தொழில்தான்".

திருமணம், குடும்பம் பற்றிச் சொல்வீர்களா?

"தினகரன் நாடக விழாவில் எனக்குப் பரிசுகள் கிடைத்ததற்குப் பிறகு எனக்கு நிறைய இடங்களில் பாராட்டு விழா எடுத்தார்கள். அதில் பசறை குறிஞ்சி இலக்கிய பண்ணையின் சார்பில் ஒரு பாராட்டு விழா நடந்தது. அந்த வரவேற்பு பண்டாரவளையில் நிகழ்ந்த போது அங்கே இருந்த லக்ஷ்மி ஸ்டூடியோவையும் நான்தான் திறந்து வைத்தேன். அந்த நிகழ்வுக்குப் போகும்போது என் மனைவியின் அக்கா, (அப்போது எனக்குத் திருமணமாகவில்லை) 'நீங்க ஊருக்குப் போனா எங்க வீட்டுக்குப் போய் வாங்க'னு சொல்லி அனுப்பினார். நானும் அவங்க வீட்டுக்குப் போனேன். அங்கே வாசலில் ஒரு பெண் குட்டைப் பாவடையோடு நின்று கொண்டிருந்தாள். என்னைக் கண்டதும் வெட்கத்தில் வீட்டுக்குள் ஓடி விட்டாள். பிறகு நான் வீட்டுக்கு வந்தேன். வந்தவுடன், என் அப்பா, 'டேய் நீ இப்படியே நாடகம், கூத்துன்னு போனா நல்லாயிருக்காது, நீயும் குடும்பமும் குடித்தனமுமாகணும். உனக்குக் கடவத்தையில ஒரு பொண்ணு பார்த்திருக்கிறேன் பார்க்கிறதுக்கு சரியா ஜெயலலிதா மாதிரி இருக்கும்'ன்னு சொன்னார்.

'நான் பண்டாரவளையில் பொண்ணு பார்த்திருக்கிறேன். அது சரியா 'சிவந்த மண்' காஞ்சனா மாதிரி இருக்கும்'னு நான் சொல்ல, 'தும்புக்கட்டையைத் தூக்குவேன்!' என்று அவர் கோபப்பட்டார். அதுக்கு நான், 'நீங்க சொல்லுறதத்தான் பண்ணனும்னு கட்டாயம் இல்லை. நீங்க ஜெயலலிதாவை பார்த்திருக்கேன்னு சொன்னீங்க. நான் காஞ்சனாவைப் பார்த்திருக்கேன்னு சொன்னேன். ஜெயலலிதாவா, காஞ்சனாவானு நீங்களே முடிவு பண்ணுங்க' என்றேன் நான். உடனே அம்மா, அப்பா பண்டாரவளைக்கு போனாங்க. ஒரே மாதத்தில் கல்யாணம். அவங்க பெயர் மஸாயிமா. அதாவது சிவந்த மண் காஞ்சனா" என்று சொல்லிவிட்டு சிரிக்கிறார்.

மேடை வாழ்க்கையில் பல பெண்களை இளமையில் சந்தித்திருப்பீர்கள். காதல் இதயக் கதவைத் தட்டியிருக்கிறதா? என்று கலைக்குக் கொக்கி போட்டேன்.

கலை முன் ஜாக்கிரதையாக அவரின் மனைவியை அழைத்துக் கேள்வியைப் படித்துக் காட்டுகிறார். அதற்கு அவரின் மனைவி கண்களில் ஆச்சர்யம் காட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றார்.

இளமையில் ஒரு பெண்ணோடு சந்திப்பு என்றாலே அது காதல்தான். அது கதவைத் தட்டத் தேவையில்லை. தானாகவே கதவு திறந்து கொள்ளும். அப்படி நிறைய அனுபவங்கள் இருக்கிறது. ஒண்ணு ரெண்டு இல்ல ஐந்து ஆறு காதல் இருக்கிறது. இதில் ஒளித்து மறைக்க ஒண்ணுமில்லை என்று பளீச்சென்று பதிலைச் சொல்லிவிட்டு கலை அடுத்த அறையை எட்டிப்பார்க்கிறார். (மனைவியின் ரியாக்ஷனை கவனிக்கிறார்போல)

தமிழ் பேசும் மக்களை எடுத்துக் கொண்டால் நடிக்க வரும் பெண்களுக்கு அங்கீகாரம் தர மாட்டார்கள். கேவலமாக பேசுவார்கள். இந்த மனப்பான்மை பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

"நடிக்க வரும் பெண்கள் மட்டுமல்ல, எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் அங்குள்ள பெண்கள் பற்றி இழிவாகப் பேசுகிறார்கள் என்றால் அதை கற்பனை செய்துதான் பேசுகிறார்கள் என்று ஒட்டுமொத்தமாகச் சொல்லிவிட முடியாது. அதற்கு அவர்களின் நடத்தையும் காரணமாக இருக்கலாம்" என்று கூறிய அவரிடம் பெண்களின் தியாகம், துணிச்சல் பற்றியும் சொல்லுங்களேன் என்றேன்.

"தியாகம் பற்றிச் சொல்லலாம். ஆனால் துணிச்சல் பற்றிச் சொல்வதாக இருந்தால் அதில் நிறைய சங்கதிகள் பின்னணியில் இருக்கு. துணிச்சல் என்றால் நீ சார்ந்திருக்கும் துறையில் உன் ஆற்றல்களை வெளிப்படுத்தும் வகையில் துணிச்சலை வெளிப்படுத்தி இருந்தால் அதை நிச்சயம் பாராட்டலாம். அது இல்லாமல் வாழ்வோடு சம்பந்தப்பட்ட விவகாரங்களில் அந்தத் துணிச்சல் வருமானால் நமது பண்பாட்டையும், கலாசாரத்தையும் மீறிப் போகிறது என்றால், அந்தத் துணிச்சலைப் பாராட்ட முடியாது" என்று மனதில் பட்டதையெல்லாம் பட்டென்று சொல்லி விட்டு அடுத்த கேள்விக்கு தயாராகிறார்.

நம் நாட்டில் நாடகத்துறை வளர்ச்சி பெறுமா? அதற்கு என்ன செய்யலாம்? ஃபேஸ்புக் எல்லாம் வந்த பின்னர் நிலைமைகள் மாறி விட்டனவே என்பதுதான் கேள்வி.

"இந்த நாடகத்தின் வளர்ச்சி காலத்துக்குக் காலம் மாறுபட்டு வந்திருக்கிறது. சர்வதேச போக்கிற்கு அமையவே எந்தத் துறையும் வளர்ச்சியடையும். நாற்பதுகளில் தமிழக நாடகத்துறையில் சங்கரதாஸ் சுவாமியும் பம்பல் சம்பந்தம் முதலியாரும் முக்கியமானவர்கள். அதில் சுவாமிகள் இசைக்கு முக்கியத்துவத்தையும் முதலியார் உரை நடைக்கு முக்கியத்துவத்தையும் கொடுத்தார். அதற்குப் பிறகு திராவிட கழகத்தின் வருகையுடன் எழுத்து, பேச்சு என்று நாடகங்களில் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. இது இளைஞர்களை வெகுவாக ஆகர்ஷித்தது. அந்த நாடகங்கள் நூல் வடிவிலும் வந்தன. அதை எல்லோரும் விரும்பி வாங்கிப் படித்தார்கள். அதே மாதிரித்தான் இங்கேயும் நாடகங்களில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. இதே நேரத்தில் வட இந்தியாவில் எல்பிஸ்ட்டன் அரங்கு குழுவினர் பார்ஸி நாடக முறையை அறிமுகமாக்கி இருந்தார்கள். இந்தப் பார்ஸி நாடகமுறை உலக நாடகமுறைகளோடு ஒட்டியிருந்தது. அதன் பிறகு தழுவல் நாடகங்கள் முறை வந்தது. அறுபது தொடக்கம் எண்பது வரை இந்நிலை நீடித்தது. எண்பதுக்குப் பிறகு பெரிய மாற்றத்தைச் சந்திக்கிறது. இதே போலத்தான் ஷேக்பியரின் குலோபல் நாடக அரங்கு ஏற்படுத்திய மாற்றம். 1919ல் ரஷ்யாவில் ஏற்பட்ட புரட்சிக்குப் பின்னர் யதார்த்த நாடக சூழல் உருவாகியது. அதே மாதிரி இங்கே 1956ல் வந்த எஸ். டபிள்யூ. ஆர். டி. பண்டாரநாயக்காவின் அரசில் புதிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. அந்த அரசுதான் கலைக்காக ஒரு திணைக்களத்தையே உருவாக்கியது. அப்படி வந்த இந்தத்துறை எண்பதுகளிலிருந்து இந்த இரண்டாயிரத்து பத்து வரை முப்பது ஆண்டுகளுக்கு பெரும் பின்னடைவைச் சந்தித்திருக்கிறது. இதற்கு முக்கிய காரணம் நாட்டில் நிலவிய இருள் சூழ்ந்த நிலமை. அதோடு முக்கியமான ஒரு விடயம், நமது கலைஞர்களிடம் வாசிப்பு, தேடுதல் என்பது சுத்தமாகவே கிடையாது. இதுபற்றி எனது குறுநாடகங்கள் புத்தகத்தில் எழுதியிருக்கிறேன். வாழ்க்கையின் அத்திவாரமும் அஸ்திரமும் வாசிப்பும், தேடுதலும்தான். ஆரம்ப காலத்தில் பார்த்தீர்களென்றால் காக்கா, குருவி, சிங்கம், புலி, யானை பாத்திரங்களை வைத்துத்தான் சிறுவர் நாடகங்களை நடத்தினார்கள். ஆனால் இப்போது மிருகங்களே இல்லாத சிறுவர் நாடகங்கள்தான் மேடையேற்றப்படுகிறது. ஆனால் நாங்க இன்னும் அங்கேயேதான் நிற்கிறோம். ஆகவே கால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப கருத்து மாற்றங்கள் வராத போது, கலையுலகத்திலும் நமது திறமைகளிலும் ஆற்றல்களிலும் மாற்றம் வராது என்பதே உண்மை" என்று நீண்ட விளக்கம் தந்த அவரிடம்,

எத்தனை நாடகங்கள் நூல்கள் என்பன பற்றி… சொல்ல முடியுமா? என்று கேட்டேன்.

"இதுவரை அறுபது நாடகங்களில் ஆயிரத்து ஐநூறு தடவைக்கு மேல் நடித்திருக்கிறேன். வானொலியில் ஒரு மூவாயிரம் நிகழ்ச்சிகள், சிறுகதை, நாடகம் என்று பட்டியில் ரொம்ப பெரிசு. அதோடு நிறைய நாடகங்களும் எழுதியிருக்கிறேன்.

உங்களுக்குப் பிடித்தமான உணவுகள் பானங்கள் பற்றி?

"எனக்கு பழைய சோற்றை தண்ணீரில் ஊற வைத்து குடிக்கும் அந்த நீர் ஆகாரம் ரொம்பவே பிடிக்கும். அதோடு சிகப்பு அரிசி சோற்றோடு பச்சையாக இருக்கிற காய்கறி குழம்பு ரொம்பவே பிடிக்கும். இந்த உணவுக்கு நம்மை இளமையாகவே வைத்திருக்கக் கூடிய மருத்துவக் குணம் இருக்கு. மற்றது பானம் பற்றிக் கேட்டீங்க அது உங்களுக்கு பானம் எங்களுக்குத் தீர்த்தம். அது என்னாணு உங்களுக்கே புரியும் (சிரிக்கிறார்)

கடந்து வந்த வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் போது என்ன தோன்றுகிறது? நிறைவாக இருக்கிறதா?

face பக்கம்

Sunday, March 6, 2016

ஜெயகாந்தனுடன் நிகழ்ந்த ஒரு பழைய சந்திப்பு ஞாபகங்கள்

"தமிழ் உனக்குத் தாய் என்றால் அவள் எனக்கு மனைவி"


அருள் சத்தியநாதன்

மிழகத்தின் மிகப்பெரும் எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் மட்டுமல்ல தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சியில் ஒரு திருப்புமுனை படைப்பாளராகவும் விளங்குபவர் ஜெயகாந்தன். அறுபதுகளின் ஆரம்பத்தில் சஞ்சிகைகளுக்கு எழுதத் தொடங்கிய ஜெயகாந்தனுக்கு வெகுஜன ஜனரஞ்சக ஊடகமான ஆனந்த விகடன் எழுதுவதற்கு மேடை அமைத்துத் தந்தது. ஜெயகாந்தனின் சிலநேரம் சில மனிதர்கள், சினிமாவுக்குப் போன சித்தாளு. ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் எனப் பல நாவல்களும் சிறுகதைகளும் வெளிவந்தன. கோபுலுவின் ஓவியங்கள் இவரது கற்பனைகளுக்கு ஜீவனை அளித்தன. ஜெயகாந்தன் தமிழ் வாசகர்களை திரும்பிப்பார்க்க வைத்தார். எல்லாத் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளும் அவர் எழுத்துக்காக தவமிருக்கத் தொடங்கின. அவரது எழுத்துக்கள் மிக வித்தியாசமானவையாகவும், இதுவரை யாரும் கவலைப்பட்டிருக்காத சமூகத்தின் இருள் மூலைகளுக்கு வெளிச்சம் பாய்ச்சி வாசகர்களின் பார்வைக்குக் கொண்டு வந்ததாகவும் அமைந்திருந்தன. பாலியலை, நிர்வாணத்தை அவர் கையாண்ட விதம் தமிழ் படைப்புலகில் பெரிய அளவில் பேசப்பட்டது.

ஜெயகாந்தன் சிறுகதை, நாவல், நெடுங்கதை, நாடகம், சினிமா, அரசியல், தத்துவம், மெய்ஞானம், கவிதை எனத் தொடாத விஷயமே கிடையாது. பரந்த விரிந்த ஆழமான அறிவும் அனுபவமும் கொண்டவர். ஏழைப் பையனாக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தவர். தோழர் ஜீவாவின் பொதுவுடமைப் பாசறையில் வளர்ந்தவர். கம்யூனிஸ்ட் அலுவலகத்தில் 'தேத்தண்ணி' பையனாக இருந்தவர். அவரைப் பற்றி இன்று பல நூல்கள் வெளியாகியுள்ளன. அவரது மொத்த எழுத்துக்களும் தொகுப்புகளாக வெளிவந்துவிட்டன. ஒருவர் இவற்றை எல்லாம் படித்துமுடித்த பின்னரும், ஜே.கே. என அழைக்கப்படும் ஜெயகாந்தனை முற்றிலும் அறிந்துகொண்டிருப்பாரா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பெரும்பாலானோருக்கு இன்னும் அவர் ஒரு புதிர். ஏனென்றால் அதுதான் ஜெயகாந்தன்.

இப்பேர்ப்பட்ட ஜெயகாந்தனைப் பார்த்து பேசிவிட வேண்டும் என நானும் நண்பர் கலைச்செல்வனும் முடிவு செய்தோம். அவர் அந்தனி ஜீவாவிடம் இருந்து ஒரு அறிமுகக் கடிதத்தையும் கொண்டு வந்திருந்தார். ஜெயகாந்தன் ஒரு தடவைகூட இலங்கைக்கு வந்ததில்லை இனிவரப்போவதும் இல்லை. இத்தகைய ஒரு பெரும் படைப்பாளர் காலத்தில் நாமும் குப்பை கொட்டினோம் என்பதே பெருமைப்படத்தக்க விஷயம்தான். இலங்கை என்றதும் அவர் சிலரைத்தான் நினைவில் வைத்திருக்கிறார். அந்தனி ஜீவாவும் டொமினிக் ஜீவாவும் அவருக்கு மிகவும் பரிச்சயமான பெயர்கள். எம்மிடம் அவர்கள் சௌக்கியமாக இருக்கிறார்களா? எனப் பரிவுடன் விசாரித்தார்.


ஜெயகாந்தன் ஒரு புதிர். சில சமயம் அவரைச் சென்று பார்ப்பவர்களுடன் அன்புடன் பேசுவார் என்றும் 'மூடு' இல்லாதிருக்கும் சமயத்தில் பொருட்படுத்தமாட்டார் என்றும் கேள்விப்பட்டிருந்தோம். அவரிடம் திட்டு வாங்கிக்கொண்டு வந்தவர்களும் உண்டு என்றும் தகவல் உண்டு.

குட்டுப்பட்டாலும் பரவாயில்லை. அது மோதிரக் கை என்று நான் கலைச் செல்வனிடம் கூறினேன்.

பிற்பகல் இரண்டரை மணியளவில் ஜெயகாந்தனின் வீட்டைச் சென்றடைந்தோம். ஐம்பது மற்றும் அறுபதுகளில் எழுத்தை முழுநேரத் தொழிலாகக் கொண்டு ஒருவர் வசதியான வாழ்க்கை நடத்துவது தமிழகத்தில் சாத்தியம் இல்லை என்று சொல்வார்கள். இலங்கையில் இப்போதும் இது சாத்தியம் இல்லைதான். ஆனால் எழுத்தை முழுநேரத் தொழிலாகக் கொண்டதன் மூலம் வசதி வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டவர்கள் என்றால் தமிழ்வாணனும் ஜெயகாந்தனுமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். தமிழ்வாணன் கல்கண்டு சஞ்சிகை ஆசிரியர். சம்பளம் வாங்கியிருக்கக் கூடியவர். ஜெயகாந்தனோ வெறும் எழுத்தாளராக மட்டும் இருந்து அந்த வருமானத்தில் சொந்தக் கார் வாங்கி ஓட்டியவர். இப்போதுதான் மாடி வீட்டில் வசித்து வருகிறார். இவர் கடந்த சில வருடங்களாக தன்மொட்டை மாடியில் கிடுகு வேய்ந்து அதில் தான் பகல் பொழுதைக் கழிக்கிறார். பார்க்க வருவோரைச் சந்திக்கிறார். இந்த எழுத்துலக முனிபுங்கவரின் பர்ணசாலை இது. எம்மை அன்புடன் குடிலுக்குள் வரவேற்றார் புரட்சி எழுத்தாளர். நாம் எம்மை அறிமுகம் செய்துகொண்டோம். அவர் ஷர்ட், சாரம் அணிந்து ஒரு சுழல் இருக்கையில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்திருந்தார்.

அவரைப் பற்றி அவரது மகனிடம் பின்னர் விசாரித்தபோது இறுக்கமான முகத்தோடு பதில் சொல்லாமல் எரிச்சல் பார்வை பார்த்தார். ஏன் இதை எல்லாம் கேட்கிறீர்கள் என்று எரிச்சல்பட்டார். நாங்கள் மௌனமாகி தெருவைக் கடந்து எந்த வழியாகச் சென்றால் பஸ் பிடிக்கலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது மெதுவாகக் கேட்டைச் சாத்திவிட்டு தெருவைக் கடந்து எம்மை அணுகியவர், வாருங்கள் பஸ் ஸ்டாண்ட் வரை போகலாம் என்றார். பின்னர் பல விஷயங்களைப் பற்றியும் ஓயாமல் பேசத் தொடங்கினார் ஜே.கேயின் மகன்.

"அப்பா அளவுக்கு நாங்கள் யாருமே இல்லை. எதைப்பற்றி வேண்டுமானாலும் பேசக்கூடிய பரந்த அறிவும் ஞாபக சக்தியும் இருக்கிறது. அவரைப் பற்றி எதுவும் சொல்லும் அளவுக்கு எனக்கு தகுதி இருக்கிறதா தெரியவில்லை…" என்றார் எம்மிடம். ஜெயகாந்தன் இப்போதெல்லாம் பெரும்பாலும் வீட்டிலே தான் இருக்கிறார். முக்கியமான நிகழ்ச்சிகளில் மட்டுமே கலந்துகொள்கிறார். அறிவு தீட்சண்யம் அப்படியே இருந்தாலும் உடல் தளர்ந்திருக்கிறது. நடை வயதால் தளர்ந்திருந்தாலும் கண்களில் அந்தத் தீட்சண்யமும் முகத்தில் வித்வகர்வமும் பளிச்சிடுகின்றன. தெளிவாகவும் ஆற அமரவும் பேசுகிறார்.

"பொதுவாகவே மாடியில் அறைவைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் வயதான காலத்தில் ஏறி இறங்குவது கஷ்டம் என்பதால் கீழே வந்து வசிக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். உங்கள் அப்பாவோ வயதான காலத்தில் மேல் மாடியில் குடிசை போட்டு வாழ்கிறாரே!" என்று அவர் மகனிடம் கேட்டேன். இக்கேள்வியை அவர் விரும்பாதமாதிரி முகக் குறிப்பைக் காட்டி விட்டு, "அப்பா சாப்பிடுவது படுப்பது எல்லாம் கீழேதான். காலையில்தான் மேலே போகிறார். இப்போதும் படிக்கிறார். ஆனால் என்னென்ன படிக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியாது. அவருக்கு மேலே ஏறுவதும் கீழே இறங்குவதும் கஷ்டம்தான்" என்று பதில் சொன்னார். இரவில் மது அருந்தும் பழக்கம் உண்டு என்றும் பகலில் தண்ணி அடிக்கும் வழக்கம் இல்லை என்றும் அவர் சொன்னார். கஞ்சா பழக்கம் இப்போதும் உண்டா என்ற கேள்வி தொண்டைவரை வந்து, மகனின் முகம் சரியில்லை என்பதால் நின்று விட்டது. இக்கேள்வியை ஜே. கே.யிடம் கேட்டிருந்தால் ஒளிவு மறைவின்றி பளிச்சென பதில் சொல்லியிருப்பார். அச்சமயம் எங்களுடன் சிங்கப்பூர் இளைஞரும் பெண்மணியும் இருந்ததால் கேட்கவில்லை.
ஜெயகாந்தனின் புதல்வருடன்
கலைச்செல்வன்

தேவதாசி வரலாறு -17

தேவதாசி முறையை ஒழிக்க பாடுபட்ட இராமாமிர்தம் அம்மையார்


அருள் சத்தியநாதன்

மிழ் நாட்டில் 1920களில் எல்லாம் தேவதாசி முறைக்கு பரந்த அளவில் ஆதரவு இருந்தது. அக்கால கட்டத்தில் கேரளா, கர்னாடகம் என்பனவெல்லாம் 'மதராஸ் பிரசிடென்ஸி' என்ற பெயரிலான அகண்ட மாநிலமாக இருந்தது. இந்த மதராஸ் மாநிலத்துக்கு ஒரு கவர்னரும் இருந்தார். இலங்கையின் பெருந்தோட்டங்களுக்கு தென்னிந்தியத் தொழிலாளர்கள் தேவையாக இருந்தபோது மதராஸ் பிரசிடென்ஸி கவர்னரிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய பின்னரே தொழிலாளர்களை அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அன்றைய ஆங்கிலேயே ஆட்சியில், தேவதாசி விவகாரம் இந்து மதத்துடன் தொடர்புபட்டதென்று கருதிய மதராஸ் கவர்னர், அந்த விடயத்தில் கவனம் செலுத்தாமல் இருந்துவிட்டார். எனவே அக்காலம் தேவதாசிகளுக்கு சாதகமான காலம். முன்னர் பார்த்தபடி, நரஹரி என்ற நீதிபதி தனது உத்தியோகபூர்வ வாகனத்தில் தன் பரிவாரங்களுடன் பெங்களுர் நாகரத்தினம்மாவின் வீட்டுக்கு போய் வந்தார். இப்படி அவர் போய் வருவதை உயர் அரச அதிகாரிகள் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை. ஆனால் ஒன்றை மட்டும் நீதிபதி நரஹரியிடம் சொன்னார்கள். அரசு இலட்சணை பொறிக்கப்பட்ட வாகனத்தை அங்கே செல்லும்போது பயன்படுத்த வேண்டாம் என்பதே அந்த அறிவுரையாகும். நாகரத்தினம்மாளின் நடனம், இசை அறிவு, உபசரிப்பு என்பனவற்றில் கிறங்கிப் போய்க் கிடந்த நீதிபதி நரஹரி, மலைப்பாங்கான ஓரிடத்தில் தனி பங்களாவை அமைத்து அங்கே நாகரத்தினத்தை குடியமர்த்தவும் செய்தார்.

இவ்வாறு பிரச்சினை இல்லாமல் தேவதாசியர் வாழ்ந்து வருகையில்தான் முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் அரசியல் பிரவேசம் நிகழ்ந்தது. 1929ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் தமிழக சட்டசபை மேலவைக் கூட்டம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அதன் நியமன உறுப்பினராகவும் துணைத் தலைவருமாக இருந்த டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி, தேவதாசி முறையை எதிர்த்து சபையில் உரை நிகழ்த்தினார். பெண்களை சிறுமைப்படுத்தும் இம்முறை தமிழகத்தில் முற்றாகவே ஒழித்துக்கட்டப்பட வேண்டுமென்று ரெட்டி ஆவேசமாகக் குரல் கொடுத்தார். இதுவொன்றும் அவர் திடீரெனப் பேசிய ஒன்றல்ல. அவர் ஏற்கனவே தேவதாசி முறைக்கு எதிராக எழுதியும் பேசியும் வந்தவர். இதனால் உயர்குலத்து ஆண்களும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளும் முத்துலட்சுமி மீது ஆத்திரத்தில் இருந்தனர். தமது உரிமைகளில் கை வைப்பதாகக் கருதினர். அன்றைய காங்கிரஸ் தலைவர் தீரர் சத்தியமூர்த்தி தேவதாசி முறை நீடிக்க வேண்டும் என்பதில் விடாப்பிடியாக இருந்தார். காங்கிரஸ் கட்சியின் தமிழகத் தலைவர்கள் இம்முறை ஒழிக்கப்படக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தனர்.

இந்த மசோதா சட்டசபை அங்கீகாரத்துக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட போது சத்தியமூர்த்தி இதை எதிர்த்துப் பேசினார், இந்த ஆண்களின் எதிர்ப்பை ஒடுக்கும்முகமாக முத்துலட்சுமி ரெட்டி காரணங்களை முன்வைத்துப் பேசினார். அவர்கள் மசிவதாக இல்லை. இறுதியாக தன் இறுதி அஸ்திரத்தை பிரயோகித்தார்.

சரி, இம்மசோதாவை எதிர்ப்பவர்களை நோக்கி ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறேன். இதை எதிர்ப்பவர்கள் தமது ஒரு மகளுக்கு பொட்டுக்கட்டி கோவிலுக்கு தேவதாசியாக நேர்ந்துவிடத் தயாரா? ஏனைய பெண்கள் பொட்டுக்கட்டி விடப்பட வேண்டுமென விரும்புகிறவர்கள் தமது மகளுக்கும் அதைச் செய்யத் தயாரா? என்று சட்டசபையில் அவர் கேட்ட கேள்வியே எதிர்ப்பாளர்களின் வாயை அடைத்தது. மசோதா, சட்டமாக சட்டசபையில் நிறைவேறியது.

முத்துலட்சுமி ரெட்டிக்கு தேவதாசிகளின் அவல வாழ்க்கை தொடர்பாக நேரடி சான்றுகளை அளித்து இந்தமுறை ஒழிக்கப்பட்டால்தான் ஏராளமான பெண்களைக் காப்பாற்றி கரைசேர்க்க முடியும் என்பதை எடுத்துக்கூறியவர்தான் மூவலூர் ராமாமிர்தம் அம்மையார்.

இராமாமிர்தம் அம்மையார் பெரியாரின் சீடர். சுயமரியாதை மேடைகளில் பெண் விடுதலைக்காகவும் தாழ்த்தப்பட்டோரின் எழுச்சிக்காகவும் இடைவிடாது போராடிய ஒரு பெண்மணி.

இவர் இசைவேளாளர் குலத்தில் பிறந்தவர். இசை வேளாளர்குலம் என்பது தமிழகத்தில் இசை வளர்த்த குலம். பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியினர் ஆலயங்களில் சேவையாற்றுவது, இசை நடனம் என்பனவற்றை தொழிலாகச் செய்வது இவர்களது சாதி சார்ந்த கடமை. அரசர் காலத்தில் மதிப்பு மரியாதையுடனிருந்த இவர்கள், அந்நியராட்சிக் காலத்தில் தமது செல்வாக்கை இழந்து, சின்னாபின்னமாகினர். இக்குலத்துப் பெண்களே கோவில்களுக்கு பொட்டுக்கட்டி விடப்பட்டனர். இப்போது உங்களுக்கு இசைவேளாளர் குலம் பற்றி தெரிந்திருக்கும். வெள்ளையரின் காலனி ஆட்சியில் ஜமீன்தார்கள் மற்றும் பண்ணையர்கள் தமது காமக் கிழத்திகளாக கோவில் பெண்களை வைத்திருந்தனர். இதை இசை வேளாளர்களில் சிலர் எதிர்க்கவும் செய்தனர். சில பெண்கள் தாசியாக வாழ்வதற்கு மறுப்பும் தெரிவித்தனர். ஆனால் சாதித் தொழில், மதக் கட்டுப்பாடு என்பனவற்றை சுட்டிக்காட்டி இதில் இருந்து விலகிச் செல்வது குற்றம் என்றும் மரபாகாது என்றும் சொல்லிச் சொல்லியே தொடர்ந்தும் இப்பெண்களை தேவதாசிகளாக வைத்திருக்கும் கொடுமை தொடர்ந்து கொண்டாடியிருந்தது. எனவே இசைவேளாளர் குலத்தை இந்த இழிவில் இருந்து மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்பதில் இராமிர்தம் அம்மையார் உறுதியாக இருந்ததில் ஆச்சரியமிருக்க முடியாது.

இராமிர்தம், 1883ம் ஆண்டு திருவாரூரில் பிறந்தார். பிறந்தது திருவாரூர் ஆனாலும் இவர் வளர்ந்தது எல்லாம் மாயவரத்துக்கு அருகே உள்ள மூவலூர் கிராமத்தில். இதனால் மூவலூர் இராமமிர்தம் என அறியப்பட்டார். சிறுவயது முதல் கல்வியில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த இவர் தமிழ், ஆங்கிலம், வடமொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்ததோடு பேச்சாற்றல் கொண்டவராகவும் விளங்கினார். சிறுவயதிலேயே சுதந்திரமாக சிந்திக்கப் பழகியிருந்த இவர், தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் சமூக அவலங்களை வேதனையும் ஆத்திரமுமாக அவதானித்து வந்தார்.

அது தேச விடுதலை போராட்டம் நடந்து கொண்டிருந்த காலம். படித்த பெண்கள் தேச விடுதலைப் போராட்டத்தில் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் ஈடுபட்டிருந்தனர். இராமாமிர்தத்தையும் விடுதலை வேட்டை விட்டு வைக்கவில்லை. ஆனால் தேச விடுதலையை விட தான் சார்ந்த குலத்தை அடிமைத்தனத்தில் இருந்தும் இழிநிலையில் இருந்தும் மீட்பதே முதல் பணியாக இருக்க வேண்டும் என அவர் எண்ணினார்.

இதைச் செயல்படுத்துவதற்கு அவருக்கு ஒரு அரசியல் பின்புலம் தேவைப்பட்டது. எனவே தன்னைக் காங்கிரஸில் இணைத்துக்கொண்டார். அன்றைய காங்கிரஸில் ஈ.வே.ரா. பெரியார், இராஜாஜி ஆகியோர் தமிழக காங்கிரஸ் பிரமுகர்களாக இருந்தனர். தாசி குல ஒழிப்புக்கு பெரியார் முழு ஆதரவு தந்ததால் ராமாமிர்தத்துக்கு அது பேருதவியாக இருந்தது. அவர் காங்கிரஸ் மேடைகளில் இசைவேளாளர் குலத்துப் பெண்களின் இழிநிலை பற்றி எடுத்துச் சொன்னார். அப்பெண்கள் பலாத்காரமாக பொட்டுக்கட்டி விடப்படுவதையும், குடும்பமும் குடித்தனமுமாக வாழ வேண்டிய பெண்கள் விலைமாதர்களாக மாற்றப்படும் அவலம் சாதி, சமூக நடைமுறை மற்றும் மதத்தின் பெயரால் நடைபெறுவதாக எடுத்துச்சொல்லி மக்கள் மத்தியில் இது தொடர்பாக ஒரு வழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வந்தார்.

1925ம் ஆண்டு மயிலாடு துறையில் அம்மையார் இசைவேளாளர் மாநாடொன்றைக் கூட்டினார். இது ஒரு திருப்புமுனை மாநாடாக அமைந்தது. தமிழறிஞர் திரு. வி. க., தந்தை பெரியார் போன்ற முக்கிய பிரமுகர்கள் இம்மாநாட்டில் கலந்துகொண்டு தேவதாசி முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துரைத்தனர். இதே சமயம் மென்மையான போக்குக் கொண்ட இசைவேளாளர்களை இராமாமிர்தத்தின் இலட்சியத்தின்பால் ஒன்று திரட்டுவது எளிதான பணியாகவும் இருக்கவில்லை.

இம்மாநாட்டின் வெற்றியானது, முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் கவனத்தை ஈர்த்தது. பின்னர், தேவதாசி முறையை சட்டரீதியாக ஒழித்துக்கட்டுவதற்கான மன உறுதியை இம்மாநாடே அவருக்கு அளித்தது என்று சொன்னால் மிகையாகாது. இதே சமயம் காஞ்சிபுர காங்கிரஸ் மாநாட்டின் பின்னர் தந்தை பெரியாருக்கும் காங்கிரசுக்கும் இடையே கருத்து மோதல் ஏற்பட, பெரியார் காங்கிரஸ் கட்சியை விட்டு வெளியேறினார். பெண் விடுதலைக்கு பெரியாரின் தலைமையே மிகப் பொருத்தமானது என்பதை உணர்ந்த இராமாமிர்தம், பெரியாருடன் காங்கிரஸ் கட்சியை விட்டு வெளியேறினார்.
ராமாமிர்தம்

இருள் உலகக் கதைகள்

தாகத்துக்கு தண்ணீர் வார்த்த    வெள்ளை மாது!


முத்து பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்: மணி ஸ்ரீகாந்தன்

"ஏய் துஷ்ட ஆவியே! நீ என்கிட்டயே உன் வேலையைக் காட்டுறீயா…? நான் வெள்ளைக்கார பேயையே ஓட ஓட விரட்டியவன். என்கிட்டே உன் ஆட்டம் பலிக்காது" என்று ஆவேசமாக சாட்டையை சுழற்றினார் முத்துப்பூசாரி.

கடந்த ஒரு மாதமாக காமாட்சிக்கு பேய் பிடித்து ஆட்டும் விசயம், இரத்தினபுரிக்கு அண்மையிலுள்ள அந்தப் பெருந்தோட்டத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமும் இருக்கிறது. ஏனெனில் சுத்தமாகப் படிப்பறிவே இல்லாத காமாட்சி ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசி சிரிக்கிறாளாம்!

அந்தத் தோட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் காட்டு பங்களாப் பக்கமாக விறகு பொறுக்க காமாட்சியும் அவன் கணவனும் சென்றபோதே ஏதோ காத்து கறுப்பு காமாட்சியை அண்டிவிட்டதாக குணபால மாந்திரீகர் மை போட்டுப் பார்த்துச் சொல்லியிருக்கிறார். ஆனாலும் ஒரு மாதமாக பேயை ஓட்ட எடுத்த முயற்சிகள் பலனளிக்காத நிலையில் இப்போது முத்துப்பூசாரி களமிறங்கி அதகளம் செய்து கொண்டிருந்தார். முத்துப்பூசாரி தமது குலதெய்வமான சுடலை மாடனை அழைத்து, உடுக்கையை கையிலெடுத்து உரத்த குரலில் மந்திரங்களை உச்சாடனம் செய்ய, காமாட்சி ஆடத் தொடங்கினாள். ஆனாலும் காமாட்சியின் ஆட்டம் வழமையான 'தமிழ்' பேய்களின் ஆட்டம் மாதிரித் தெரியவில்லை. இது ஏதோ கிளப்பில் குடித்துவிட்டு வெள்ளைக்காரர்கள் ஆடுமாட்டம் மாதிரியிருக்க, பூசாரிக்கு ஒரு விசயம் மட்டும் தெளிவாகப் புரிய ஆரம்பித்தது. 'இங்கே ஆட்டம் போடுவது நம்ம ஊரு பேயல்ல. இது ஒரு வெளிநாட்டுத் தீய சக்திதான்' என்கிற விசயம் முத்துவுக்கு கிளீயரான போது கோபம் கொண்ட அவர், 'ஏய் தீய சக்தியே! நீ ஒரு வெளிநாட்டு பேய்தான் என்கிற விசயம் எனக்குத் தெரிந்து விட்டது. இனி மறைக்கிறதுக்கு எதுவுமில்லை' என்று மிரட்டும் தொனியில் கத்தினார். ஆடிக்களைத்து அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்த காமாட்சி அந்தப் பிரதேசமே அதிரும்படி சிரித்துவிட்டு, 'ஏய் கூலி பக்கர்… என்னையே மிரட்டுறீயா மேன் ஃபூல்….!' என்று காமாட்சி ஆங்கிலம் கலந்த தமிங்கிலீஸ் பேசினாள்.

வந்திருப்பது ஒரு வெள்ளைக்கார ஆவிதான். ஆனால், எப்படித் தோட்டத்திற்குள் வந்தது என்பது அங்கே கூடியிருந்தவர்களை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது.

"இந்த அப்பாவிங்க உனக்கு என்னடி துரோகம் செய்தாங்க, ஏன் அவங்களைப் பிடித்து ஆட்டுற?" என்று பூசாரி கேட்க, "ஏய் கன்றி புரூட்! நீ என்ன பேசுற? முதல்ல முனுசாமிகிட்டே என்ன நடந்துச்சுன்னு கேளுடா!" ஆவி பூசாரியைக் கடுமையாகக் கேட்டது. கொஞ்சம் அரண்டுபோன முத்து, காமாட்சியின் கணவனிடம் நடந்த விசயத்தைக் கேட்டார்.

"விறகு பொறுக்கி வரலாம்னு காட்டு பங்களாப் பக்கமாக நானும் என் மனைவியும் போனோம். வழமை போலவே அந்தப் பங்களா பாழடைந்து ஆள் நடமாட்டம் எதுவுமில்லாமல்தான் இருந்தது. பங்களாவின் பின் பக்கமாகவிருந்த இறப்பர் தோட்டத்திலிருந்த ஒரு மரத்தில் ஏறி ஒரு பெரிய காய்ந்த மரக்கிளையை வெட்டி சாய்த்தேன். அப்போ நேரம் மாலை ஐந்து மணியிருக்கும். பிறகு விறகை இரண்டு பேரும் சரிசமமாகப் பிரித்துக் கட்டி தலையில் வைத்தபடி நடந்தோம்.
முத்து பூசாரி
அப்போ அந்தப் பங்களாப் பக்கமாக யாரோ பேசுவது மாதிரிக் கேட்க திரும்பிப்பார்த்தோம். அங்கே அந்த பங்களாவின் வாசலில் ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள். பார்க்க ரொம்பவும் அழகாக இருந்தாள். அப்போது என் மனைவி காமாட்சி,

'எனக்கு ரொம்பத் தாகமாக இருக்கு வாங்க அந்த அம்மாக்கிட்ட தண்ணீர் கேட்போம்' என்று சொல்ல நானும் புதுசா காட்டு பங்களாவுக்கு யாரோ குடி வந்திருக்காங்கன்னு நினைச்சு அவங்க பக்கத்துல போய் தண்ணீர் கேட்டோம். அதற்கு அந்தப் பெண் எதுவும் பதில் சொல்லாமல் வீட்டுக்குள் சென்றாள். அடுத்த நிமிடமே தண்ணீர் கிளாசோடு வெளியே வந்தாள். தண்ணீர் கிளாசை வாங்கி நீரைப் பருகிவிட்டு கிளாசைக் கொடுத்ததும் அதை அவங்கிய அவள், கையிலிருந்த ஒரு பார்சலை என் மனைவியிடம் கொடுத்தாள். மகிழ்ச்சியில் பூரித்துப்போன என் மனைவி, அந்தப் பையை வாங்கிக்கொண்டு, புதுசா குடி வந்திருக்கீங்களா? என்று கேட்டாள். அவள் பதில் பேசவில்லை. அவளுக்குத் தமிழ் புரியாதுன்னு நினைத்தபடி அவளைக் கும்பிட்டுவிட்டு வந்தோம்.

'வெள்ளைக்காரன் வெள்ளைக்காரன்தாங்க குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டா நமக்குத் தண்ணீரும் கொடுத்து ஏதோ பரிசுப் பொருளும் கொடுக்கிறாங்க, நம்ம நாட்டில் வெள்ளைக்காரனே இருந்திருந்தா நாம் சும்மா இருந்தே சாப்பிட்டிருக்கலாம்' என்று அந்த தண்ணீர் கொடுத்த உத்தமியை வாயாரப் புகழ்ந்தாள் காமாட்சி. அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே 'என்னங்க அவங்க கொடுத்த தண்ணீரைக் குடிச்சு தாகம் அடங்களங்க. தண்ணீர் குடிச்ச மாதிரியே இல்லை…' என்று அவ சொன்ன போது நான் அப்படியே திரும்பி தூரத்தில் தெரிந்த அந்தக் காட்டுப் பங்களாவைப் பார்த்தேன். மாலை மங்கி விட்டதால் பங்களா பார்ப்பதற்கு ரொம்பவும் பயங்கரமாகத் தெரிந்தது. அப்போது எதிரே வந்த மேட்டு லயத்து முருகனைப் பார்த்து நடந்த விசயத்தைச் சொல்லி பங்களாவில் ஆள் குடி வந்து இருப்பதையும் சொன்னோம். அவன் புன்னகைத்துவிட்டு 'பைத்தியமாடா உனக்கு…. அந்தப் பாழடைந்த பங்களாவில் யாருடா குடியிருப்பா? அப்படி யாராவது குடியிருந்தா அது பேயாகத்தான் இருக்கணும்' என்று அவன் சொன்னதைக் கேட்க எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

புகழ்பெற்ற புகைப்படக் கலைஞர் ஏ. கே. விஜயபாலனின் அந்தநாள் நினைவுகள்…

கெமராமேன் ராஜப்பா தடை தாண்டி

எம்.ஜி.ஆரை எப்படி நெருங்கினார்?


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

'எம். ஜி. ஆரிடம் ராஜப்பா தனக்கு ஸ்டூடியோ ஒன்றை வைத்து நடத்த ஆசையாக இருக்கிறது என்று சொல்ல, சினமாஸ் குணரட்னத்தைப் பார்த்த எம். ஜி. ஆர், "குணம், Give him25 thousand" ” என்று சொல்ல, அந்தப் பணம் ராஜப்பாவுக்கு அளிக்கப்பட்டது. 25 ஆயிரம் என்பது அன்றைக்கு பல லட்சங்களுக்கு  சமன்! அப்போது ஒரு பவுண் தங்கமே 190 ரூபாதான்!'

வ்வொரு வருடமும் ஆகஸ்ட் 19ம் திகதி உலக புகைப்பட தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. நாம் செய்தித்தாள்களில் பக்கம் பக்கமாக எழுதுகிற விடயத்தை ஒரே படத்தின் மூலம் சொல்லிவிட முடிகிறது என்றால், கெமரா என்பது சாதாரண விஷயமா என்ன? கெமரா புழக்கத்துக்கு வந்து நூற்றாண்டு தாண்டியும் கூட அதன் மகத்துவம் மங்கவில்லை. கெமராவுக்கு பின்னர் பாவனைக்கு வந்த சமகால கண்டுபிடிப்பான ரேடியோ மவுசு இன்று மங்கிவிட்டது. 5ம் நூற்றாண்டில் சீனாவில் வாழ்ந்த தத்துவமேதை மோட்டி, 'ஒரு துளை வழியாக ஓர் இருண்ட பகுதிக்குள் ஒளி கடந்து செல்லும்போது ஒரு தலைகீழ் மற்றும் முகப்படத்தை உருவாக்க முடியும்' எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். எனவே கெமராவின் செயல்பாட்டை பதிவு செய்தவர் இவரே.

175 வருடங்களைக் கடந்திருக்கும் புகைப்படக்கருவி இன்று பல பரிமாண வளர்ச்சியைக் கண்டிருக்கிறது. புகைப்படக் கலையை ஆங்கிலத்தில் போட்டோகிராபி என்று அழைக்கிறார்கள். ஆனால் அது ஒரு கிரேக்க வார்த்தை. ஒளியின் எழுத்து என்பது அதன் பொருள். புகைப்படக் கருவி வந்த பிறகு ஓவியர்களின் தேவை கொஞ்சம் குறைந்து விட்டது. பிறகு புகைப்படப் பிடிப்பாளர்கள் பலர் உருவாகத் தொடங்கி அதையே முழுநேரத் தொழிலாகவும் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். நம் நாட்டிலும் பல கெமராக் கலைஞர்கள் இருந்தாலும், ஒரு சிலர்தான் தொடர்ச்சியாக அந்தப் பணியை இன்றுவரை செய்து வருகிறார்கள். கிங்ஸ்லி செல்லையா, ராஜப்பா போன்ற புகழ்பெற்ற புகைப்படக் கலைஞர்கள் மறைந்துவிட இன்றும் புகைப்படக் கலையை திறம்பட செய்து வருபவர் ஏ.கே. விஜயபாலன். ஏ.கே. என்றால் அனைவருக்கும் ஞாபகத்துக்கு வருவது ஒரு சக்தி வாய்ந்த துப்பாக்கி. விஜயபாலனும் கெமரா என்ற பவர்ஃபுல் 'துப்பாக்கி'யால் படங்களை 'சூட்' பண்ணி வருகிறார், கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக! கெமரா கலைஞராக இலங்கை பத்திரிகை துறையில் வலம்வரும் இவர், வயதில் அறுபதைக் கடந்து விட்டிருந்தாலும் இன்னும் இருபது வயது இளைஞனாகவே சுறுசுறுப்பாக இயங்கி வருகிறார். அவரது புகைப்படங்கள் மட்டுமல்ல, அவரும் வசீகரமான முகத்தோற்றத்தையும் புன்னகையையும் கொண்டவர்தான்.

"நான் இங்கே தமிழனாக அறியப்பட்டாலும் என் தாய்மொழி மலையாளம். இலங்கையில் நான் இரண்டாம் உலக யுத்த காலத்தில் பிறந்தவன். கொழும்பில் ஜப்பான் விமானங்கள் குண்டுமழை பொழிந்த காலம். அதனால் ஒரு வயதாக இருக்கும்போதே என்னை கேரளாவுக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்களாம். திருச்சூர் பக்கத்தில் இருக்கும் கொடுங்கலூர்தான் என் சொந்தக் கிராமம். ரொம்பவும் அழகான பசுமையான ஊர். அங்கே உள்ள தொடக்கப் பள்ளியில் ஐந்தாவது வரை படித்தேன். அதன் பிறகு கொழும்புக்கு வந்து மிகுதி படிப்பை இங்கேயும் பிறகு எஸ்.எஸ். சியை கேரளாவிலும் முடித்தேன்" என்று பெருமையாகச் சொல்கிறார் பாலன். பாலனின் தந்தை கொழும்பு துறைமுகத்தில் தொழில் செய்திருக்கிறார். அவரின் பெயர் குஞ்சை ஐயப்பன், தாய் லீலாவதி.
எம்.ஜி.ஆருடன் விஜயபாலன்
"அந்தக் காலத்திலேயே 250 ரூபா சம்பளத்திற்கு ஒரு கம்பனியில் எங்கப்பா எனக்கு ஒரு வேலையை வாங்கித் தருவதாகச் சொன்னார். நான்தான் கேமராக் கலைமீதுள்ள ஆர்வத்தால் அதை வேணாம் என்று மறுத்துட்டேன். அப்போ 28 ரூபாவில் ஒரு பொக்ஸ் கெமராவைச் சொந்தமாக வாங்கி படங்களை பிடிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒருநாள் பேராதெனிய பூங்கா பக்கமாகச் சென்றிருந்தேன். அங்கே ஒரு சிறிய தொங்குபாலம். மூன்று பேர் மட்டுமே அதில் கடக்க முடியும். ஆனால் அதில் ஆறு பேர் கடக்க நான் அதை என் கெமராவில் பதிவு செய்துவிட்டேன். பிறகு படத்தை பிரிண்ட் போடும்போது படத்தைப் பார்த்த ஸ்ரூடியோக்காரர், 'இந்தப் போட்டோ அருமையா இருக்கு, இதை தினகரனில் கொடுத்தா காசு கிடைக்கும்' என்று சொன்னார். நானும் அந்தப் போட்டோவை தினகரன் அலுவலகத்தில் கொடுக்க சிறந்த புகைப்படங்கள் வெளியாகும் புதன் மலரில் என் படமும் இடம்பெற்றது. அந்தப் படத்துக்கு பத்து ரூபா கிடைத்தது. அதற்குப் பிறகு, வீரகேசரி, ராதா பத்திரிகைகளில் எனக்கு தொழில் செய்யும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது" என்று மகிழ்ச்சியோடு பேசுகிறார் விஜயபாலன்.
விஜயபாலனுக்கு மொத்தம் ஆறு சகோதரிகள். பாலன்தான் மூத்தவராம். அதில் ஒரு சகோதரி அண்மையில் திருச்சியில் காலமானார்.

"நமக்குப் பெரிதாகக் கிடைத்த பாராட்டு என்றால் அது சிறிமா பண்டாரநாயக்காவை நான் எடுத்த புகைப்படம்தான். நீதிமன்றத்தின் உள்ளே புகைப்படங்கள் எடுப்பதற்கு தடை உண்டு. 1977 ஜே. ஆர். ஆட்சி வந்த பின்னர் அவர் ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவை நியமித்து முன்னாள் பிரதமர் ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்க மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளை விசாரிக்க நடவடிக்கை எடுத்தார். புல்லர்ஸ் வீதியில் இருந்த ஒரு கட்டடத்தில் ஆணைக்குழு இயங்கியது. ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்க அங்கே வந்து சாட்சியமளித்தார். அப்படி வரும்போது வீரகேசரி புகைப்படக்காரராக இருந்த நான் திருமதி பண்டாரநாயக்காவை புகைப்படம் எடுப்பேன். எல்லா பத்திரிகையாளர்களும் வெளியே நின்று ஸ்ரீமா நீதிமன்றத்தின் உள்ளே பிரவேசிக்கும் போது புகைப்படங்களை எடுப்பார்கள். ஒருமுறை என்னால் நேரத்திற்கு அங்கே செல்ல முடியாததால் அந்தப் படங்களை க்ளிக் செய்ய முடியவில்லை. எப்படியும் எனக்குப் படம் வேண்டும் என்பதால் என்ன செய்வது என்று குழம்பிய நான் அந்த நீதிமன்றக் கட்டடத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தேன். பிறகு எப்படியோ கூட்டத்திற்குள் புகுந்து முன்னேறி விசாரணை நடக்கும் இடத்தை நெருங்கிவிட்டேன். என் நல்ல நேரம் அங்கே இருந்த கண்ணாடி ஜன்னலில் ஒரு ஓட்டை இருந்தது. அதன் வழியாகப் பார்த்த போது ஸ்ரீமா நின்றபடி சாட்சியமளிப்பதைக் காண முடிந்தது. சந்தர்ப்பத்தை எனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி நான் கேமராவின் ஃபிளாஷை கழற்றி விட்டு கேமராவை அந்த ஓட்டைக்குள் திணித்து படபடவெள க்ளிக் செய்து விட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். அடுத்த நாள் அந்தப் படம்தான் வீரகேசரியின் முதல் பக்கத்தை அலங்கரித்தது. வீரகேசரி ஆசிரியர் என்னைப் பாராட்டி அந்தப் படத்திற்கு 25 ரூபா கொடுத்தார். பிறகு தினபதியும் அந்தப் படத்தை என்னிடம் இருந்து பெற்று பிரசுரித்தது. ஸ்ரீமாவின் உதவியாளர் ஒருவர் என்னைத் தேடி வந்து படத்தின் ஐம்பது நகல்களை இரண்டு ரூபா கணக்கில் பெற்றுக் கொண்டார்" என்று தனது கெமரா சாகசத்தை மகிழ்ச்சியுடன் விவரித்த அவர், எம். ஜி. ஆர். இலங்கைக்கு வந்த சம்பவத்தையும் பூரிப்போடு சொல்லத் தொடங்கினார்.

"எம். ஜி. ஆர் இலங்கைக்கு வந்த அந்த நாளில் அவர் கோல்பேஸ் ஹோட்டலில் தங்கியிருந்தார். நாடு முழுவதுமிருந்து ரசிகர்கள் திரண்டு வந்து தலைவனைப் பார்க்க கோல்பேஸ் ஹோட்டலின் முன்பாக காலிமுகத்திடலில் குடியும் குடித்தனமாகத் தங்கியிருந்தார்கள். நானும் அப்போது எம்.ஜி.ஆரின் தீவிர ரசிகன் என்பதால் தலைவனைப் பார்க்கும் ஆவல் எனக்கு இருந்தது. புகைப்படக்காரன் என்பதால் எனக்கும் அவரை இலகுவாக நெருங்க முடிந்தது. பிரபல புகைப்படப் பிடிப்பாளர் ராஜப்பா என்னை அவரிடம் அழைத்துச் சென்றார்.

ராஜப்பா கண்டிப்பு, கறாரானவர். ஒரு மலையாளி. எம். ஜி. ஆர் விஜயம் தொடர்பான ஏற்பாட்டாளர்கள் கண்டிப்பாக ராஜப்பாவை உள்ளே விடக்கூடாது என்று திடசங்கற்பம் கொண்டிருந்தார்கள். இதனால் ஹோட்டல் வாசலுக்கு வெளியே ராஜப்பா எம்.ஜி. ஆரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தார். எம்.ஜி. ஆர் காரை விட்டு இறங்கி வாசலை நோக்கி நடக்கும்போது வழியில் குறுக்கிட்ட ராஜப்பா, மலையாளத்தில் ஏதோ சொன்னார். 'அட, நம்ம தாய் மொழியை பேசுகிறானே' என்று ஆச்சரியத்துடன் திரும்பிப் பார்த்து புன்னகைத்த எம்.ஜி. ஆர். அவர் தோளில் கைபோட்டு அவரை தன்னுடன் அழைத்துச் செல்ல, ராஜப்பாவை உள்ளே விடக்கூடாது என்று நின்றவர்கள் அப்படியே துவண்டு போனார்கள்! அதன் பின்னர் அவருடனேயே ராஜப்பா இருந்தார்!

கோல்பேஸ் ஹோட்டலில் எம்.ஜி. ஆருக்கு பக்கத்திலேயே ராஜப்பாவுக்கும் ஒரு ரூம் போடப்பட்டது என்றால் ராஜப்பன் செல்வாக்கு எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதை கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்!

ஒரு நாள் ஹோட்டல் அறையில் தன் நண்பர்களுடன் எம். ஜி. ஆர். பேசிக்கொண்டிருந்தார். ராஜப்பா அருகில் இருக்கவே, அவருடைய குடும்ப விவகாரங்களை விசாரித்தார். தன் கஷ்டங்களை ராஜப்பா எம். ஜி. ஆரிடம் சொன்னார். முழுமையாக விவரங்களைக் கேட்ட மக்கள் திலகம், 'உனக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்' என்று கேட்டார். 'எனக்கு ஒரு ஸ்டூடியோ தொடக்க உதவினால் நல்லா இருக்கும்' என்று ராஜப்பா சொன்னார். 'அடுத்த நாள் வா செய்து தருகிறேன்'ன்னு எம். ஜி. ஆர். வாக்குறுதி கொடுத்து அனுப்பி வைத்தார். அதன்படியே அடுத்த நாள் ராஜப்பா வந்தார். சினமாஸ் நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் கே. குணரட்னம் எம். ஜி. ஆர். பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தார். குணரட்னத்திடம் எம். ஜி. ஆர், "குணம், give him 25 thousand” என்று சொன்னார். இன்றைக்கு அதன் பெறுமதி இருபது லட்சமாக இருக்கும். பெரியதொகை! உடனே தன் காசோலை புத்தகத்தை எடுத்து செக் எழுதி ராஜப்பாவிடம் தந்தார் குணரட்னம். ராஜப்பாவுக்கு இப்படி ஒரு அதிர்ஷ்டமா! என ஏனையோர் உள்ளுக்குள் புகைந்தனர். அந்த நாட்களில் ஒரு பவுண் தங்கம் 190 ரூபா என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்!

பிறகு கொழும்பு விவேகானந்த மேட்டில் ராஜப்பா ராஜா ஸ்ரூடியோவை திறந்தார். அதை டட்லி திறந்து வைத்தார். அதன் பிறகு எம். ஜி. ஆர். ராஜப்பாவுக்கு இரண்டு கடிதங்கள் நலம் விசாரித்து அனுப்பி இருந்தார். அந்தக் கடிதத்தை நானும் பார்த்தேன். அதில் நலம் விசாரிப்போடு ஸ்டூடியோ எப்படி போகிறது? என்பதையும் எம்.ஜி. ஆர். கேட்டிருந்தார். ஆனால் ராஜப்பா அந்தக் கடிதங்களுக்கு பதில் அனுப்பவேயில்லை!

சில வருடங்களின் பின் ராஜப்பா தமிழகத்திற்கு சென்றிருக்கிறார். அப்போது தலைவரை பார்ப்பதற்காக ராமாவரம் போயிருக்கிறார். கொழும்பு லங்கா ஸ்டூடியோவில் போட்டோ கிரபராக இருந்த ராமகுட்டி என்பவர் ராமாவரத்தில் டீக்கடை வைத்திருக்கிறார். அவரிடம் சென்ற ராஜப்பா தலைவரை பார்க்க வந்தேன் என்று சொல்ல, அவரு 'தலைவர் இருக்கிறாரு கூர்க்காவிடம் தகவல் அனுப்பினால் பார்க்கலாம்' என்று வழிகாட்ட ராஜப்பாவும் கூர்க்காவிடம் தான் கொழும்பிலிருந்து வந்த விபரத்தைச் சொல்ல அவர் எம். ஜி. ஆரிடம் ராஜப்பா வந்த விடயத்தை தெரிவித்திருக்கிறார். எம். ஜி. ஆர். என்ன செய்தார் தெரியுமா?

வீழ்ந்துவிட்ட வீரம், மண்டியிட்ட மானம்!




மணி ஸ்ரீகாந்தன்

ஒரு மனிதனின் காலில் இன்னொரு மனிதன் வீழ்ந்து கும்பிடும் பழக்கம் ஆறறிவு உள்ள மனிதர்களிடம் மட்டுமே காணப்படும் ஒரு அதிசய பழக்கமாகும். இந்தப் பழக்கம் ஐந்தறிவு கொண்ட மிருகங்களிடம் கிடையாது. ஒரு மிருகம் இன்னொரு மிருகத்தின் காலில் மண்டியிடுவதை நீங்கள் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள்.

'தமிழனென்று சொல்லடா தலை நிமிர்ந்து நில்லடா' என்றான் பாரதி. ஆனால் நாம் அறிந்தவரையில் பாரதியின் இந்த வீரவசனம் வெறும் ஏட்டில் மட்டுமே கம்பீரமாக நிற்கிறது.

தமிழன் தலைசாய்த்து, நாலாக மடிந்து சாஸ்டாங்கமாக எவர் எவர் கால்களிலோ விழுந்து கிடப்பதைத்தான் நாம் அன்றாடம் செய்திகளிலும், நேரிலும் பார்க்கிறோம். வீழ்ந்து விடாத வீரம், மண்டியிடாத மானம் என்பதெல்லாம் வெறும் பேச்சளவில்தான் இருக்கிறது. ஒரு மனிதனின் காலில் இன்னொரு மனிதன் வீழ்ந்து கும்பிடும் பழக்கம் ஆறறிவு உள்ள மனிதர்களிடம் மட்டுமே காணப்படும் ஒரு அதிசய பழக்கமாகும். இந்தப் பழக்கம் ஐந்தறிவு கொண்ட மிருகங்களிடம் கிடையாது. ஒரு மிருகம் இன்னொரு மிருகத்தின் காலில் மண்டியிடுவதை நீங்கள் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள். ஆனால் ஆறறிவு கொண்ட மனித இனத்தில் மட்டுமே நாம் இதைப் பார்க்கிறோம். குறிப்பாக, இந்தப் பழக்கம் தமிழர்களிடையே அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. குறிப்பாக தமிழகத்து தமிழர்களிடம்! காலில் விழுவது தமிழனின் பண்பாட்டு கலாசார அம்சமாக போற்றப்படுகிறது. 'காலில் வீழ்ந்தாவது காரியத்தைச் சாதித்து விடுவேன்' என்று சிலர் பெருமையாகச் சொல்வதையும் நாம் கேட்டிருக்கிறோம். காலில் விழும் இந்தப் பழக்கம் எப்படி தமிழர்களிடம் வந்தது என்று தேடிப்பார்த்தால், தமிழர்களிடையே காணப்படும் சாதியம்தான் இதற்கான தோற்றுவாய் என்று சொல்லலாம்.
வர்ணாசிரமத்தின் பிரகாரம் உயர் குலத்தவர் எனப்படுவோர் தங்களுக்கு கீழானவர்களை அடிமைப்படுத்தி சமூக அமைப்பில் காணப்படும் பல்வேறு வழிமுறைகளின் கீழ் தம்மிடம் மண்டியிடச் செய்து வந்தார்கள். கல்வி, பொருளாதாரம், சமூக அந்தஸ்து, வசதி வாய்ப்பு என்பனவற்றில் உயர்குலத்தோர் முன்னணி வகித்ததால் தமது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி தமது வேலைகளை செய்து கொண்டார்கள். மனுதர்மத்தின்படி நான்காம் வர்ணத்தினர் கல்வி கற்பது தகாது. 'அது அவர்களுக்குரியதல்ல. அதைமீறிக் கற்றால் அடுத்த பிறவியில் வெளவ்வால் முகம் கொண்ட மனிதனாகப் பிறந்து வாயிலேயே உண்டு, வாயிலேயே மலம் கழிப்பாய்' என்று குறிப்பிட்டு இருந்ததால் அதை நம்பிய பாமர மக்கள் கல்வி கற்காமல் உயர் குலத்தோருக்கு ஆமாம், சாமி போட்டுக் கொண்டிருந்தர்கள். கடவுளுக்கு அடுத்தபடியாக, உயர் குலத்தோருக்கு பெரும் மரியாதை செய்து வந்தார்கள். இங்கேதான் காலில் விழுந்து வணங்குவது ஆரம்பமாகிறது.

அதன்பிறகு இந்தப் பழக்கம் பல நூற்றாண்டுகளாக தமிழர்களிடையே தொடர்ந்தது. பின்னர் வர்த்த நோக்கங்களோடு ஐரோப்பியர் இந்தியாவுக்கு வருகின்றனர். அவர்களோடு ஐரோப்பிய கலாசாரமும் கிறிஸ்தவமும் கூடவே கல்வியும் இந்தியாவில் பிரவேசிக்கின்றன. அதுவரை காலமும் கருமேனியரான உயர் குலத்தவர்களைக் கண்டு நடுங்கி, மண்டியிட்ட இந்த சாதாரண மக்கள் வெள்ளை வெளேரென்று இருக்கும் மனிதனைக் கண்டதும் பிரமித்துப் போனானார்கள். இந்த உயர் சாதியினரை விட வெள்ளையன் அதி புத்திசாலியாகவும் விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களையும் கொண்டிருந்ததால், ஒரேயடியாக சாஸ்ட்டாங்கமாக அவன் காலில் வீழ்ந்தான்.
மன்னர்களை வணங்குவதில் ஒரு கம்பீரம் இருக்கும்
வெள்ளைக்காரனுக்கும் அப்போது அது தேவையாகத்தான் இருந்தது. 'நமக்கு ஒரு அடிமை சிக்கி விட்டான்' என்ற திருப்தியான மகிழ்ச்சி வெள்ளையனுக்கு! எல்லாவகையிலும் வெள்ளைக்காரன் உயர்ந்தவனே என இம்மக்களால் சுலபமாக முடிவெடுக்க முடிந்ததில் ஆச்சரியம் இருக்க முடியாது. கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்வரை, தமது வேலை கொள்வோர் அல்லது 'பெரியவர்' என மதிக்கப்படுபவர்களை 'கும்பிடுகிறேன் சாமி' என விளிப்பது தமிழ் சமூகத்தின் பொதுப் புத்தியாக இருந்தது.

1920களின் பின்னர் இரட்டை மலை சீனிவாசன், அயோத்திதாச பண்டிதர் ஆகியோர் சாதியத்துக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்க ஆரம்பித்தனர். கம்யூனிஸ சிந்தனைகள் உழைக்கும் வர்க்கத்தை சிந்திக்க வைத்தது. பின்னர் வந்தவர் ஈ.வே. ரா. பெரியார், பெரும்பாலும் எழுத்திலும் பேச்சிலுமாக இருந்த பிற்படுத்தப்பட்டவர்களின் எழுச்சிக் குரலை, போராட்ட வடிவில் முன்னெடுத்தார். சாதி வேறுபாடுகளைக் களைய வேண்டுமென்பதை ரௌத்தரமாகச் சொன்னவர் அவர். கடவுளை ஒரேயடியாக மறுத்து புராணங்களைக் கடுமையாகச் சாடியதோடு ஒடுங்கிக் கிடந்த பெண்களின் விடுதலைக்காகவும் கலகக்குரல் எழுப்பினார். அவரது சுயமரியாதை இயக்கம், திராவிட இயக்கமாக இன்றளவும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

பெரியார் காலில் விழுந்து வணங்குவதை ஏற்கவில்லை. ஆனால் தி.மு.க. வில் இக்கலாசாரம் ஓரளவுக்கு வளர்க்கப்பட்டது. அ.தி.மு.க.வில் காலில்

விழும் கலாசாரம் பெரும் விருட்சமாக வளர்ந்து இன்று தோப்பாகி நிற்கிறது.

அங்கங்கே விழுந்தால் அது அ.தி.மு.க,அறிவாலயத்தில் மட்டும் விழுந்தால் அது தி.மு.க.என்று டுவிட்டரிலும் பேஸ்புக்கிலும் எழுதும் அளவுக்கு நிலமைமை மோசமாகி விட்டது.

ஜெயலலிதா அம்மாவை கடவுளை சேவிப்பது போல காலில் விழுந்து கூச்ச நாச்சமில்லாமல் சேவிக்கிறார்கள். அம்மாவுக்காக தீச்சட்டி ஏந்தி, காவடி எடுத்து, மண்சோறு சாப்பிட்டு, தீ மிதித்து… இது பார்க்க அருவருப்பாகவும் தமிழ் சமூகத்துக்கு தலைகுனிவாகவும் இருந்தாலும் இதில் ஒரு கபட அரசியல் உள்ளது. அதைவிடுத்துப் பார்க்கும்போது, காலில் விழும் கலாசாரம் தமிழர்களிடம் ஊறிப்போனதாக இருப்பதால்தான் நாம் எந்த இடத்திலும் யார் காலில் வேண்டுமானாலும் விழத் தயாராக இருக்கிறோம். காலில் விழுதல் என்றதுமே இன்றைக்கு சட்டென ஞாபகத்துக்கு வருபவர் தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாதான்.

திருமணமாகாத அவர் தன் காலில் அனைத்து ஆண்களும் நடுநடுங்கி வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும் என்பதில் ஒரு குரூர திருப்தி அடைகிறார் என்று அவரது இச்செய்கை தொடர்பாக உளவியல் ரீதியாக அளிக்கப்படும் விளக்கம் ஏற்கக்கூடியதே. அமைச்சர்களே காலில் சாஷ்டங்கமாக விழுந்து வணங்கி, பணிந்து, நெளிந்து கும்பிடு போடும்போது, தாம் சிரமப்பட்டு பார்க்க விரும்பும் சக்தி வாய்ந்த அமைச்சர்களே அம்மா காலில் விழுந்து வணங்குகிறார்கள் என்றால் அம்மாவின் உயரமும், அந்தஸ்தமும் எவ்வளவு மகத்தானதாக இருக்க வேண்டும்! என்ற தன்னைப் பற்றிய பிரமிப்பை சாதாரண மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தித் தரும் என ஜெயலலிதா கருதுவதால்தான் காலில் விழும் கலாசாரத்தை அவர் கடைப்பிடித்து வருகிறார் போலும்!

முதல்வர் ஜெயலலிதாவை எப்படியெல்லாம் விதவிதமாக அமைச்சர்கள் வணங்குகிறார்கள் என்பதைப் பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கிறது. பரிணாம கோட்பாட்டில் குரங்கு எப்படி மனிதனானது என்பதை படிமுறையில் விளக்கும் வரைபடங்கள் உள்ளன. நான்கு காலில் நடக்கும் குரங்கு படிப்படியாக முள்ளந்தண்டை நிமிர்த்தி மனிதனாக நடக்கும். ஜெயலலிதாவை வணங்கும் அமைச்சர்கள், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைப் பார்க்கும்போது கொஞ்சமாக இடுப்பைத் தூக்கி நிற்குமே குரங்கு, அதுதான் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது! ஜெயலலிதா நிற்கும் இடத்தில் இருந்து பத்து அடி தூரத்திலேயே இரண்டாக வளைந்து கும்பிட்டபடியே நடந்து சென்று அவர் காலில் விழுவதைப் பார்க்க நமக்கு வேடிக்கையாகவும், எரிச்சலாகவும் இருக்கிறது.
இந்தப் பாணியில் வணக்கம் செலுத்தும்முறை அரசர் காலத்திலும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. முழந்தாளிட்டு தரையில் நெற்றி படும் வகையில் வணங்கி பின்நோக்கி எட்டுக்கள் வைத்து திரும்பிச் செல்லும் கம்பீரமான வணக்கமுறை அரசர் காலத்தில் இருந்தது. ஆனால் மந்திரிகள் இவ்வாறு அரசரை வணங்குவதில்லை. அரசனைச் சந்திக்க வருபவர்கள் அரசனுக்கு செலுத்தும் மதியாதை இது!

இங்கே தமிழ்நாட்டுக்கு வந்தால் முக்கிய அமைச்சர்களில் ஒருவரான பன்னீர் செல்வம், ஜெயலலிதா வாகனத்தில் அமர்ந்திருக்க அந்த வாகனத்தின் டயரை தொட்டுக் கும்பிடுகிறார்! இதைவிட தமிழர்களுக்கு வேறு என்ன வெட்கக்கேடு இருக்க முடியும்? மனிதனுக்கு மிகமிக முக்கியமானது சுயமரியாதை. காந்திஜியின் அறப்போராட்டத்தின் ஆணிவேரே சுயமரியாதைதான். உப்புக்கான வரியை ஏற்காமல் சொந்தமாக உப்பு காய்ச்சுவேன் என்ற உப்பு சத்தியாக் கிரகமாகட்டும், வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கமாகட்டும் அல்லது அந்நிய துணி எரிப்புப் போராட்டமாக இருக்கட்டும். அனைத்து சுதந்திர போராட்டங்களும் 'நான் இந்தியன், இது என் நாடு' என்ற சுயமரியாதை உணர்வின் அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தது. தமிழன் தன் இழந்த பெருமைகளை உணர வேண்டும் என்ற எண்ணப்பாட்டில் கட்டமைக்கப்பட்ட சமூக விழிப்புணர்வு போராட்டமே சுயமரியாதை இயக்கம் என அழைக்கப்பட்டது.

face பக்கம்

Saturday, March 5, 2016

சினிமானந்தா பதில்கள் -32

அஜித் மீண்டும் அடுத்த மாதமே படப்பிடிப்பில் இறங்கப் போகிறாராமே?
கவிதா, பாதுக்க

ஆமாம், அப்படித்தான் கேள்வி. அதுவும் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு படங்களாம். அதில் ஒன்று சரித்திரப்படமாம். அதுவும் கறுப்பு வெள்ளைப் படமாம். யார் யாரோ சொல்லக் கேள்வி. இவை உண்மையாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் எல்லாம் இன்னும் இரண்டு மாதம் கழித்துத்தான் (அஜித்தின் கால் பூரண சுகமடைந்த பின்னர்தான்)

அஜித்தை அரசியல் பக்கம் இழுப்பதற்கு அரசியல் கட்சிகள் முயற்சித்து வருகின்றன. இன்னும் ஆறு மாதத்தில் சட்டசபை தேர்தல். தேர்தல் பிரசார காலத்தில் அஜித் இரண்டு படங்களில் நடித்துக் கொண்டிருந்தால் அப்போது அவர் செம no time for politics என்று சொல்லிவிடலாம். அதற்குத்தான் இந்த ஏற்பாடா?



சிவகார்த்திகேயனுடன் நயன்தாரா நடிப்பாரா?
அபிநாத், யாழ்ப்பாணம்

விஜய் சேதுபதியை ரவுடியாக்கிய நயன், சிவனை பைத்தியமாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் படம் ஹிட்டாகும். ஆனால் படம் செம கொமடியாக இருக்க வேண்டும். ஆமாம், நயனுக்கு கொமெடி வருமா? வராவிட்டால் இப்படிச் செய்யலாம். நயன் சீரியஸ், சிவா கொமெடி!

நயன் ஒரு பிக்பொக்கட் திருடி. சிவா அவரை துரத்திப் பிடிக்கும் பொலிஸ். நயனைப் பிடிக்க முயலும் ஒவ்வொரு தடவையும் சிவாவிடம் உள்ள ஒரு பொருள் காணாமற் போகிறது. கைக்குட்டையில் ஆரம்பித்து பர்ஸ், குண்டாந்தடி, தொப்பி என்று வரிசையாக தொலைந்து விடும் சிவாவுக்கு பொலிஸ் வேலையும் போய் விடுகிறது. யோசித்துப் பார்க்கும் போது இது எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் நயன்தான் என்று சிவாவுக்குத் தெரிகிறது.