Wednesday, August 12, 2015

இருள் உலகக் கதைகள்


முத்து பூசாரி சொன்ன  பேய்க் கதை

கேட்டு  எழுதுபவர்-  மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

ருளாண்டிக்கு இருபத்தெட்டு வயது இருக்கும். பல மாதங்களாக எண்ணெய் வைக்காத பரட்டைத் தலைதான் அவனது அடையாளம். பெயருக்குத் தகுந்தாற் போல நிறமும் கருப்புதான். அழகர்சாமி படத்தில் நடித்த அப்புக்குட்டி மாதிரி குள்ளமான தோற்றம் என்று சொன்னால் பொருத்தமாக இருக்கும்.

"இந்தக் காலத்துல எவ்வளவோ ஸ்டைலில் பெயர் இருக்கும்போது எனக்கு எப்படித்தான் எங்கப்பன் இருளாண்டின்னு பெயர் வச்சானோ...?" என்று வாயில் வைத்த பீடித் துண்டை எடுக்காமலேயே இருளாண்டி தனது அப்பாவை சக நண்பர்களிடம் சொல்லி திட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

கஹவத்தை மாதம்பை தோட்ட முச்சந்தியில் இருக்கும் புளிய மரத்துக்கு பொறுக்கி புளிய மரம் என்று பெயர். இருளாண்டி மாதிரி வெட்டியாக ஊர் சுற்றும் வாலிபர்கள், இந்தப் புளிய மரத்தடியில்தான் காலையிலிருந்து மாலைவரை அண்டிக்கிடப்பார்களாம். அதனால்தான் பொறுக்கி புளியமரம் என்று ஊர்வாசிகள் அந்த மரத்தை அழைத்து வந்தார்கள்.

"டேய் பயலுங்களா, அந்தக் காலத்துல புளிய மரத்தடியில் குடிச்சிட்டு மல்லாக்கப் படுத்துக் கிடந்த பரமசிவன் பேய் அடிச்சு இறந்துபோனான். அதனால் நேரங்கெட்ட நேரத்துல புளிய மரத்துப் பக்கம் போகாதீங்கடா" என்று ஊர் பெரிசுகள் என்னதான் சொல்லி பீதியைக் கிளப்பினாலும் இருளாண்டி உள்ளிட்டி வயசுப் பசங்கள் அந்த மரமே கதியென்று கிடந்தார்கள்.

அதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமும் இருந்தது. அந்த மரம் பிரதான சாலையிலிருந்து தோட்டத்துக்கு வரும் குறுக்குப் பாதையில் இருப்பதால் இளம் பெண்கள் அந்த வழியாகத்தான் வரவேண்டும். அவர்களைப் பார்த்து ஜொள்ளு விடவே புளியமரப் பேய்க்கும் அஞ்சாமல் அங்கே ஒரு கூட்டம் எப்போதும் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது.

இருளாண்டி தவிர மற்ற வாலிபர்கள் எல்லோருக்கும் கேர்ள் பிரண்ட் இருந்தார்கள். அதனால் வேலை முடிந்து வீடு வரும் பெண்களை வீடு வரை சென்று விட்டு திரும்பும் வேலையை அவர்கள் செய்து வந்ததோடு, அந்த 'சேவை' பற்றி பீற்றிக்கொள்ளவும் செய்வார்கள்.

"மச்சான், நேற்று நம்ம ஆளோட பேசிக்கிட்டே போகும்போது அவளோட அண்ணன் வந்துட்டான். அப்புறம் அவன் கண்ணுல படாம பெங்கிரி காட்டுக்குள்ள பாய்ந்து பதுங்கி கிடந்து வந்தேன்டா" என்று காதலர்கள் தமது காதல் சாகசங்களை சொல்லி மெய்சிலிர்த்துக் கொள்வதை ஏக்கத்துடன் இருளாண்டி கேட்டுக் கொண்டிருப்பான். அவனுக்குத்தான் இதுவரை எந்தப் பொண்ணும் சிக்கவில்லையே!

"மச்சான் நீ கவலைப்படாத... உன்ன மாதிரி ஆளுக்குத்தான் தமன்னா மாதிரி பொண்ணு கிடைக்கும். சினிமாவிலேயே காட்டுறானே, நீ பார்க்கலையா...?" என்று இருளாண்டியை நண்பன் ஒருவன் ஆறுதல் படுத்தினான்.

அடுத்த நாள் மாலை ஆறரை மணி இருக்கும். பொறுக்கி புளிய மரம் இருந்த பிரதேசத்தை இருள் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. வேலை முடிந்து வந்த பெண்களோடு இருளாண்டியின் நண்பர்கள் காதல் பேசிக் கொண்டு நகர்ந்து விட்டனர். அவன் மட்டும் மரத்தில் சாய்ந்தபடி பீடியைப் புகைத்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது சினிமாவில் வருகிற நாயகியைப் போன்ற ஒரு அழகிய பெண் அந்த வழியே வந்தாள். இருளாண்டி அந்தப் பெண்ணையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனைக் கடந்த போது அவள் இருளாண்டியை பார்த்து புன்னகை உதிர்த்தாள். முதல் தடவையாக அவனைப் பார்த்து தமன்னா மாதிரி ஒரு பெண் சிரித்ததும் அவனுக்குள் ஆயிரம் வோட்ஸ் மின்சாரம் இறங்கிய மாதிரி உடல் வெட வெடத்துப் போனான். உடல் மரத்துப் போனமாதிரி உணர்ந்தான். கால்கள் தரையில் நிற்கவில்லை. சில நிமிடங்களில் இயல்புக்கு திரும்பியபோது அவள் அந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றிருந்தாள்.
முத்து பூசாரி
நடந்ததை அடுத்த நாள் தன் புளியமர நண்பனிடம் சொன்ன போது,
"அப்படியா? அவதாண்டா உன் நாயகி! விடாதே, பின் தொடர்ந்து போ!" என்று சொல்லி இருளாண்டியை உசுப்பேற்றி விட்டார்கள்.

மறுநாள் இருளாண்டி அவளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான். முதல் நாள் மாதிரியே தேவதையாக வந்தவள், இருளாண்டியை பார்த்து சிரித்து விட்டு நகர்ந்தாள். அந்த மந்திரப் புன்னகைக்கு கட்டுப்பட்டவன் மீண்டும் சுய நினைவுக்கு வந்த போது அவள் அந்த இடத்தைக் கடந்து சென்று விட்டிருந்தாள். இந்தச் சம்பவம் மூன்று நாட்களாகத் தொடர்ந்தது. எப்படியாவது அவளோடு பேசிவிட வேண்டும் என்று இருளாண்டி ஒரு முடிவெடுத்து விட்டான். பிறகு அவன் எதிர்பார்த்து காத்திருந்த நேரத்தில் வந்த அவளை பின் தொடர்ந்தான். ஆனாலும் அவளது நடைக்கு இருளாண்டியால் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. மூச்சு வாங்கியது. அப்போது அந்த அழகியை அழைத்துப் போக, அவளது அம்மாவாகத்தான் இருக்க வேண்டும், டோர்ச் லைட்டோட வர, இருளாண்டி புதரில் மறைந்தான். 'ச்சே இன்னைக்கும் முடியலையே' என்று ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்ட இருளாண்டி அடுத்த நாள் அவளை ஓடிச் சென்றாவது மடக்கி விட வேண்டும் என்று எண்ணியவாறே வீடு நோக்கி நடந்தார்கள்.

அடுத்த நாள் அதே நேரத்தில் அவள் வந்தாள். இருளாண்டி அவளை பின் தொடர்ந்தான். இருளாண்டியின் நடையிலும் வழமையை விட வேகம் இருந்தது. இறப்பர் மரங்கள் சூழ்ந்திருந்த அந்தப் பகுதியில் இந்த இருவரைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. வழமைக்கு மாறாக அன்றைய மாலை சூழலில் ஒரு அமானுஷ்ய தோற்றம் நிலைகுத்தி நின்றது. தூரத்தில் ஒலித்த சாக்குருவியின் கூச்சல் கூட இருளாண்டியின் காதில் விழ வாய்ப்பில்லை. அப்போது இருளாண்டி அவளை நெருங்கி விட்டிருந்தான். அவள் இப்போது தொட்டு விடும் தூரத்தில்... தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு அவளது கரங்களை பின்னாலிருந்து தொட்டான். அப்போது அவன் உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. அந்த செக்கனில் இருளாண்டியை அவள் திரும்பிப் பார்த்த போது அவன் அலறினான். அழகியா அவள்! பதினைந்து நாள் மண்ணுக்குள்ளிருந்த பிரேதத்தின் முகம் எவ்வளவு கோரமாகத் காட்சியளிக்குமோ அப்படியிருந்தது அவளது முகம்! இதைப் பார்த்து பயமும் அதிர்ச்சியும் அடைந்த அவன் அப்படியே திரும்பி ஓடத் தொடங்கினான். காற்று வேகம், மனோ வேகம் என்பார்களே, அப்படி ஒரு ஓட்டம்! அவன் உடல் சில்லிட்டு மறத்துக் கொண்டு வந்தது. ஆனால் அடுத்த சில விநாடிகளில் அவன் ஒரு பாறையில் மோதி விழுந்து மூர்ச்சையாகிப் போனான். பாதையில் மயங்கி மண்டையில் இரத்தம் வழிந்தபடி கிடந்த அவனை ஊர்வாசிகள் தூக்கிச் சென்று வைத்தியசாலையில் சேர்த்தார்கள். பிறகு இரண்டு நாளில் வீடு வந்த அவனது நடவடிக்கைகளில் மாற்றம் தெரிந்தது. அவனை ஏதோ ஒரு மாய சக்தி வழிநடத்துவது மாதிரித் தெரிந்தது. அவன் தன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பது போலத் தோன்றவில்லை.

வீட்டார் மைபோட்டுப் பார்த்தார்கள். அவனை ஒரு தீய சக்தி முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருப்பது  தெரியவந்தது. அவனைப் பிடித்திருக்கும் அந்த தீய சக்தியை விரட்டுவதற்கு முத்துப் பூசாரி வரவழைக்கப்பட்டார். எத்தனையோ பேய்களைப் பிடித்து தம் முன்னால் மண்டியிட்டு உயிர் பிச்சை கேட்க வைத்த முத்துவுக்கு இந்தப் பேய் விசயம் சாதாரணமாகவே தெரிந்தது.

தனது குல தெய்வமான சுடலை மாடனை நினைத்து உடுக்கை கையிலெடுத்தவர் பேயாட்டம் போடத் தொடங்கினார். சில நிமிடங்களில் இருளாண்டியும் ஆடத் தொடங்கினான். ஊர் மக்களும் பேயோட்டும் படலத்தைப் பார்க்கக் கூடிவிட்டதால் பூசாரியின் சத்தமும் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது.

"நான் தாண்டா பியசீலி. வாழும் வயசுல போய் சேர்ந்துவிட்டேன். அதுதான் என் ஆசையை நிறைவேற்றி வைக்க இருளாண்டியை அணுகினேன். ஆனால் அவன் என்னைத் தொட்ட போது என்னோட சுய உருவத்தைக் காட்ட வேண்டியதாகப் போய்விட்டது. அது மட்டும் அப்படி நடக்காமல் இருந்திருந்தால் நான் அவனோட வாழ்ந்திருப்பேன்" என்று இருளாண்டியின் உடம்பிலிருந்த ஆவி பேசத் தொடங்கிய போதுதான் எல்லோருக்கும் உண்மை புரிந்தது. இருளாண்டி ஒரு பேயைக் காதலித்த விசயத்தை தெரிந்து கொண்டபோது அவனின் நண்பர்கள் குலை நடுங்கிப் போனார்கள்! பியசீலி என்பவள் சில வருடங்களுக்கு முன்னால் பஸ்சில் அடிபட்டு செத்துப் போனவள். சில காலத்தின்பின் அவள் அம்மாவும் இறந்து விட்டாள்.

முத்துப் பூசாரி விஷயத்தின் ஆழ அகலங்களை எடை போட்டு தெரிந்து கொண்டதும் தன் மந்திர உச்சாடனங்களை வேகப்படுத்தி ஆவியைச் சுற்றி வலை விரிக்க ஆரம்பித்தார். ஒரு பூசாரி வியூகங்கள் வகுக்கும்போது அதில் இருந்து தப்ப நினைக்கும் தீய சக்தியும் பதிலுக்கு பூசாரிக்கு எதிராக வியூகம் வகுக்கும். ஓடுபவனை பிடிக்க துரத்துவனுக்கு சுலபம் என்பார்கள். அதுபோல ஓடி ஒளிய நினைக்கும் ஒரு தீய சக்தி எவ்வளவு சக்தி கொண்டதாக இருந்தாலும், எலும்பும் சதையும் கூடவே ஆன்மாவையும் கொண்ட மனிதனுக்கு பூமியில் நிற்கையில் பலம் அதிகம். ஆவிகளுக்கு இது தெரியும் என்பதால்தான் முதலில் சண்டித்தனம் செய்யும் துஷ்ட ஆவிகள் இறுதியில் மண்டியிட்டு விடுகின்றன. இதற்கமைய, முத்துப் பூசாரியும் தன் பலத்தை அறிந்திருந்ததால் அந்த ஆவி தன் அழிச்சாட்டியத்தை படிப்படியாகக் குறைத்து ஒரு உடன்படிக்கைக்கு வந்தது.
பூசாரியும் அந்த ஆவி கேட்ட அனைத்து உணவுகளையும் மற்றும் சாராயத்தையும் சாப்பிடக் கொடுத்தார். ஆவி ஒரு வழியாக அடங்கி வழிக்கு வந்தது. எனினும் முத்துவுக்கு ஒரு சந்தேகம்.

"ஒருவேளை நீ போவதாக சொல்லிவிட்டு பிறகு இங்கே வேறு யாரையாவது பிடித்து விட மாட்டாய் என்பதில் என்ன நிச்சயம்? நான் எப்படி நம்புவது?" என்று கேட்டார்.

"அப்படியெல்லாம் பொய் சொல்லி விட்டு இங்கேயே கிடக்கிற எச்சில் பிசாசு அல்ல, நான் கொடுத்த வாக்கைப் காப்பாத்துகிற பொம்பளைடா...! நான் இவனை விட்டு போகும் போது ஊர் தெரு முனையில் நிற்கும் கருப்பு சாமி சிலை 'ஊ...' என்று சத்தம் போடும். அப்போ நம்புடா" என்று கத்தியபோது அந்த நொடியில் ஆவேசமான பூசாரி, அந்த ஆவியைப் பிடித்துப் போத்தலில் அடைத்தார். பிறகு அனைத்து பரிகார பூஜைகளையும் முடித்து விட்டு ஊர் எல்லைக்குச் சென்று ஆவிக்கு சமாதிகட்ட முனைந்த போது அந்த கருப்பு சாமி சிலை 'ஊ' என்று சத்தம் வைத்தது. அதைக் கெட்டதும் ஆவியின் கதை முடிந்து விட்ட சந்தோசத்தோடு பூசாரி ஊர் திரும்பினார்.

No comments:

Post a Comment