Wednesday, December 24, 2014

தேவதாசி வரலாறு -3

தாய் வழிச் சமுதாயம் தந்தை வழியாக மாறியபோது...


அருள்  சத்தியநாதன்

மனித வரலாற்றின் ஆரம்பத்தில் தாய்வழிச் சமுதாயமே, இந்தியாவில் மட்டுமல்லாது, உலகின் பல பாகங்களிலும் நிலவியிருந்தது. மனிதர்கள் நதிக்கரை நாகரிகத்தை ஏற்று விவசாய மற்றும் காணி உடமை சமூக வாழ்க்கைக்கு வந்த பின்னரேயே அது தந்தை வழி சமுதாயமாக மாறியது.

தாய்வழிச் சமுதாயத்தின் போது வேட்டைக் கலாசாரமே நிலவியது. வேட்டையாடுவதற்கும் வேட்டை உணவை பதப்படுத்துவதற்கும், உண்ணும் வகையில் தயார் செய்வதற்கும் பெண் தேவைப்பட்டாள். மழைகாலத்தில் வேட்டையாடுதல் குறைந்து போய், சேமித்த உணவுகளை உண்டு இளைப்பாறினர். இக்காலப்பகுதியிலேயே ஆண் - பெண் உறவு அதிகம் நிகழ்ந்தது. அச்சமயத்தில் உறவு முறைகள் கண்டிப்பாகப் பின்பற்றப்படவில்லை. தாயும் மகனும், தந்தையும் மகளும் என்பதாக உறவுகள் இடம்பெற்றன. ஒரு பெண்ணுடன் எவர் வேண்டுமானாலும் உறவு கொள்ளலாம் என்பதால், அவளுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் தாய்வழியாகவே அறியப்பட்டன. இத்தனை குழந்தைகளும் இந்தப் பெண்ணுக்குப் பிறந்தவை என்றே அறியப்பட்டதே தவிர, இக்குழந்தைக்கு இவரே தந்தை என்று கூறப்படவில்லை. அப்படி அழைப்பது பிரச்சினைகளை தோற்றுவிக்கும் என்பதால் தாய்வழிச் சமூக முறை நடைமுறையில் இருந்தது. தாயின் உடமைகள் அவளது மகளுக்கு உரிமையாயின.

 மனிதர்கள் வேட்டை கலாசாரத்தை விட்டு நதிக்கரை விவசாய கலாசாரத்துக்கு மாறியதும் காட்சிகள் மாறுகின்றன. நதிக்கரை சமூகச் சூழலில் வரையறைக்குட்பட்ட சில வேலைகளை மனிதன் தொடர்ச்சியாக செய்துவர வேண்டியிருந்தது. நிலத்தைப் பதப்படுத்தல், நடுதல், காத்தல், அறுவடை, சேமிப்பு மற்றும் மீன் பிடித்தல் கால்நடை வளர்ப்பு போன்ற தொழில்களை தினமும் ஒரே இடத்தில் செய்ய வேண்டியிருந்ததால் அதற்கு ஆண்கள் நெடுநேரம் வீட்டுக்கு வெளியே இருக்க நேரிட்டது. எனவே, இருப்பிடம் தொடர்பான வேலைகளையும் குழந்தை வளர்ப்பையும் பெண் பார்த்துக் கொண்டாள். இப்படி சாப்பிடுவதற்கான பொருள்தேடும் முக்கிய பணி ஆண்வசம் சென்றதால் பெண்வழிச் சமுதாயம் மெது மெதுவாக ஆண்வழிச் சமுதாயமாக மாறத் தொடங்கியது.

ஆங்கிலத்தில் keep the fire burning என்று சொல்வார்கள். நெருப்பை அணைந்து விடாமல் பாதுகாப்பது என்பது அக்காலத்தில் முக்கியமான விஷயம். இந்த வாக்கியத்தின் பொருள் இன்றைக்கு பல்வேறு அர்த்தங்களைக் கொண்டதாக மாறிப் போயிருந்தாலும் பண்டைய காலத்தில் நெருப்பு மக்கள் வாழ்வில் முக்கிய இடம் வகித்தது. காட்டு விலங்குகளை விரட்டும், உஷ்ணத்தைத் தரும், சமைக்க உதவும், சமிக்ஞையாகவும், இரவில் பாதுகாப்புத்தரும் ஒன்றாகவும் அவர்கள் வாழ்வில் நெருப்பு விளங்கியது. இதனால்தான் பண்டைய இன்றைய மதங்களில் நெருப்புக்கும் ஒளிக்கும் ஒரு முக்கிய இடம் தரப்பட்டிருக்கிறது.

அக்காலத்தில் கஷ்டப்பட்டு பற்ற வைக்கும் நெருப்பை அணையாமல் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. குளிர்காலத்தில் இரவு பகலாக நெருப்பு எரிந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். இப்படி நெருப்பை அணைந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்கு பெண் வீட்டில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. ஆண் வேலைத்தளங்களில் இருக்க, நெருப்பை அணையவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்கும் உணவுகளை நெருப்பில் சமைக்கவும் அவற்றை வாட்டி பாதுகாப்பாக வைக்கவும் பெண் வீட்டில் தங்க வேண்டியதாகிவிட்டது. தாய்வழிச் சமுதாயம், தந்தைவழிச் சமுதாயமாக மாறுவதற்கு வேறுபல காரணங்கள் இருந்தாலும் இதுவே அடிப்படையான காரணமானது.

பெண் வீட்டில் தங்கவும், அவளுக்கென பல பொறுப்புகள் வந்து சேர்ந்தன. அதன் பின்னரேயே ஒரு ஆண் தனக்கென ஒரு பெண்ணை துணைவியாக வைத்துக் கொண்டு தங்கள் இருவரைச் சுற்றி ஒரு வேலியை அமைத்துக் கொள்ளும் குடும்ப முறை தோன்றியது. தந்தையும் மகளும் சேரும் வழக்கம் ஒழிந்தது. குடும்ப மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகள் படிப்படியாக உருப்பெற ஆரம்பித்தன.

இப்படி உருவாகத் தொடங்கிய குடும்ப மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகள் ஆண்களுக்கு சாதகமானவையாகவும் பெண்களை அடிமைப்படுத்தும் வகையிலும் அமையத் தொடங்கின. மனித குழுவில் தலைமை இடத்தை வகித்த பெண், குடும்ப கட்டமைப்பு வந்ததும் தமது உரிமைகளை இழக்கத் தொடங்கினாள். இப்படி ஆணுக்கு விட்டுக் கொடுத்ததற்கு அவளது இயல்பான தாய்மைக் குணமும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

பிற்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட சாஸ்திரங்கள், சம்பிரதாயங்கள், நெறி நூல்கள், சமயங்கள், வழிபாட்டு முறைகள் என்பன பெண்களுக்கு சம உரிமை அளிக்கவில்லை. மாறாக பெண்ணை தாழ்த்தின, இழிவு படுத்தின, உணவை உற்பத்தி செய்யும் ஆணுக்கே குடும்பத்திலும், சமூக மட்டத்திலும் சமய வழிபாட்டு முறைகளிலும் முதலிடம், முதல் மரியாதை வழங்கப்பட்டது.

உணவை உற்பத்தி செய்யும் அல்லது வீட்டுக்கு வருவாயையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கும் ஆணுக்கு பெண் கட்டுப்பட்டவள். திருமணமான ஒரு பெண் இன்னொரு ஆணுடன் தொடர்பு வைத்திருக்க முடியாது. அது ஒரு குற்றச் செயல். அவள் குடும்பத்தையும் குழந்தைகளையும் கவனித்துக் கொண்டு அந்த ஆணுக்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும் என்ற சமூக சட்டம், ஆசிய குடும்பங்களுக்கு மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் இந்த சட்டமே இன்றைக்கும் நடைமுறையில் உள்ளது.

சமூக சட்டங்களும் மத கோட்பாடுகளும் பெண்களைத் தாழ்த்தி இழிவுபடுத்துவதாகவே அமைந்துள்ளன. இளமையில் பெற்றோர் கட்டளைப்படியும், குமர்பருவத்தில் கணவன் கட்டளைப்படியும், கணவனுக்குப் பின் பிள்ளைகள் கட்டளைப்படியும் நடக்க வேண்டும் என்று கூறும் மனுநீதி, பெண்கள் தன்னிச்சையாக ஒருபோதும் நடக்கக் கூடாது என்கிறது. டொமஸ்தனிஸ் என்ற கிரேக்க அறிஞர், உடல் பசியைப் போக்க விலைமகளிரும், குழந்தை பெற்று வீட்டைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள மனைவியும் வேண்டும் என்று கூறுகிறார். மோசஸ் பெண்களை அசுத்தமானவள் என்கிறார். ஏவாள் செய்த மோசடியால்தானே ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்து பூவுலகுக்கு இருவரும் சபிக்கப்பட்டு விரட்டப்பட்டார்கள்! சமண மதத்தில் பெண்கள் மோட்சத்துக்கு செல்ல முடியாது என்ற நம்பிக்கை நிலவுகிறது. பௌத்தத்தில் பிட்சுணிகளுக்கு சம அந்தஸ்து கிடையாது.

கற்பு நெறி ஆண்களுக்குக் கிடையாது. ஆண் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட மனைவியரை வைத்துக் கொள்ளலாம். விபசாரிகளிடம் செல்லலாம். அதெல்லாம் கௌரவமான விஷயங்கள்தான். ஆனால் பெண் கணவனைத் தவிர வேறு யாருடனும் உறவு வைத்துக் கொள்ள முடியாது.

கணவனை இழந்த பெண்ணின் நிலை பரிதாபமானது. அவள் சமூக வாழ்வில் இருந்து விலக்கி வைக்கப்படுகிறாள். வெள்ளை ஆடை அணிந்து மூளியாக இருக்க வேண்டும். தலைக்கு மொட்டை போட்டு தனி வாழ்க்கை வாழ வேண்டும். ஒருவேளை சாப்பிட்டு தவ வாழ்க்கையில் காலத்தை செலவிட வேண்டும் என்பது போன்ற கடுமையான சட்டங்கள் இன்றைக்கு இல்லாவிட்டாலும்கூட, கணவனை இழந்த கிறிஸ்த பெண்கள்கூட விதவைக் கோலத்தில் சமூக முக்கியத்துவத்தை இழந்தே வாழ்கின்றனர்.

இவை அனைத்தும் தன் சமூக அந்தஸ்தை இழந்த பெண் எப்படி படிப்படியாக ஆண் ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்டு தன் உரிமைகளை இழந்தாள் என்பதையே சித்தரிக்கின்றன. ஆண் ஒரு பெண்ணோடு வாழ்ந்து முடிக்கும் ஒரு பிறவி அல்ல என்பதால், இரண்டு பெண்டாட்டிகளை வைத்துக் கொள்வதும் தாசி வீடு சென்று வருவதும் கௌரவமான நடத்தைகளாக சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. அவனது இந்த இச்சையின் இன்னொரு வடிவமாக எழுந்ததே தேவதாசி முறை. இது ஆணுக்கு ஒரு கௌரவமான காதல் ரசம் சொட்டும் பொழுது போக்காக அமைந்தது. நாம் நாடகம், திரைப்படம், கிளப் என்று போய் பொழுது போக்குகிறோம். மன்னர் காலத்தில் தனவந்தர்கள் மற்றும் செல்வாக்கானவர்களுக்கு பொழுது போக்காக சிருங்கார சுவையுடன் அமைந்ததே தாசி வீடும், தேவதாசியினரும்.

தாசியை எவரும் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. நாட்டியம், பாடல் என அவள் கலைகளைக் கற்றிருக்க வேண்டிய அவசியம் கிடையாது. கோவில்களில் நடனமாடுவதற்காக தெரிவு செய்து விடப்பட்ட தேவதாசியினர் நடனமாடக் கூடியவர்களாகவும் பாடக்கூடியவர்களாகவும் இசைக் கருவிகளை இசைக்கத் தெரிந்தவர்களாகவும் விளங்கினர். கவர்ச்சியான, எடுப்பாக ஆடைகள் அணிய அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அறுசுவை உணவுகளை சமைக்கவும், மது வகைகளை கையாளவும், வரவேற்று அன்புடன் பேசவும் உபசரிக்கவும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. இதே சமயம், இக்கலைகளைத் தெரிந்தவர்களாக அந்தப் பெரிய மனிதர்களின் மனைவிமார் இருக்கவில்லை. எனவே வாழ்க்கையை, தமது ஓய்வு நேரத்தை சிருங்காரமாகக் கழிப்பதற்கு, கணிகை வீட்டுக்குச் செல்வதைவிட, தேவதாசி வீட்டுக்குச் செல்வதையே இவர்கள் விரும்பினர்.

தேவதாசிகளின் முதல்பணி, தாம் சார்ந்திருக்கும் கோவில்களில் நடனமாடுவதும் ஏனைய கோவில் பணிகளைச் செய்வதும்தான். எனவே கோவில்களே அவர்களுக்கு தங்க இடம் வழங்கியிருந்தது. ஆனால் ஆடலும் பாடலும், வசீகரமும், மயக்கும் கலைகளும் தெரிந்திருந்த தேவதாசிமார் நகரின் பொருத்தமான இடங்களில் சொந்த அல்லது வாடகை வீடுகளில் தங்கியிருந்தனர். ஏறக்குறைய ஒரு வி.ஐ.பி. மாதிரியான வாழ்க்கைதான். அவருக்கு பணிவிடை செய்ய சேவகர்கள் இருந்தனர். ஒரு பிரத்தியேக உதவியாளர் கூடவே இருப்பார். இத்தகையோர் பெரும் செல்வந்தர்களாகத் திகழ்ந்தனர். இந்த வரிசையில் நாகரத்தினம் அம்மாள் இறுதியாக வாழ்ந்த செல்வந்த தேவதாசி எனலாம்.

கோவில்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களே தேவதாசிகள் என்பது உண்மையானாலும் ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது, தமிழ் சமுதாயத்தில் மிக நீண்ட காலமாக நிலவி வந்த பரத்தைக்குல மரபின் இன்னொரு வடிவமாகவே, தேவதாசியர் இதைத் தொடர்ந்து மறுத்து வந்தாலும், தேவதாசியர் மரபை வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

(தொடரும்)

Saturday, December 13, 2014

இருள் உலகக் கதைகள்

கூடு விட்டு கூடு பாயும் பூமணியின் ஆவி


தேவா பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை


கேட்டு எழுதுபவர்:  மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

இரத்தினபுரி மாவட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் ஒரு பெருந்தோட்டப் பகுதி அது. தேயிலைச் செடிகளை விட இறப்பர் மரங்களே அங்கு அதிகம். அதனால் எப்போதும் இருள் சூழ்ந்த ஒரு சூழல், பார்க்க அச்சமாகத்தான் இருக்கும்.

நொண்டி முனி கோவில், மோகினிமலை, புளியமரம் போன்ற இடங்கள் பிரபலமானதாகவும் புதுசா ஊருக்கு வருபவர்களுக்கு ஏதோ பழைய பேய் படங்களில் வரும் இடங்கள் மாதிரியும் தோன்றுவதோடு கேட்கும்போதே அவர்கள் உடல் புல்லரித்துப் போவார்கள்.

"வெயிலில் வேலை பார்த்த களைப்பில் பகல் சாப்பாட்டைப் பிரித்து சாப்பிட்டு விட்டு கொழுந்து பறிக்கும் பெண்களைப் பார்த்து 'இருபது கிலோ எடுக்கலன்னா இன்றைக்கு அரைப்பேருதான்' என்று சத்தம் போட்டு சொல்லிட்டு புளிய மரத்தடியில் ஒருககளித்துப்படுத்தார் பெரியாண்டி கங்காணி. பிறகு எழுப்பி பார்த்த போது மனுஷன் பிணமாகத்தான் கிடந்தாராம். தோட்டத்து மருத்துவர் வந்து பெரியாண்டியை புரட்டிப் பார்த்தபோது அவர் முதுகில் ஐந்து விரல் அடையாளம் இருந்ததாம். அதனால் பெரியாண்டியை பேய் அடித்துக் கொன்றுவிட்டதாக சொல்லி புளியமரத்திற்கு பேய் புளியமரம்னு பெயர் வெச்சிட்டாங்க" என்று அந்த தோட்டத்து பெரிசுகள் சொல்லும் கதையும் சுவாரஸ்யமானதுதான்.

அன்று மாலை ஐந்தரை மணியிருக்கும். கஹவத்தை வட்டாபத்தை தோட்டத்தில் வசிக்கும் ராகவன் புதிதாக திருமணம் முடித்த தனது மனைவியோடு தலைத்தீபாவளிக் கொண்டாட்டத்திற்காக மாமனார் வீட்டிற்கு மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு சென்றான். தோட்டச் சந்தியில் பஸ்சை விட்டு இறங்கும்போது நேரம் ஆறு மணியைக் கடந்திருந்தது. பயணிகளை ஏற்றிச் செல்லும் பஸ் நேரத்தோடு சென்று விட்டதை அறிந்து கொண்ட ராகவன். மனைவி சுமதியை அழைத்துக் கொண்டு ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்தான். மாலை மங்கிவிட்டதால் இறப்பர் தோட்டத்தை இருள் சூழ்ந்து விட்டது. செல்போன் 'டோர்ச்' வெளிச்சத்தில் அந்தக் கல்குழி பாதையில் இருவரும் கரங்களைப் பற்றியவாறே பேசிக் கொண்டே நடந்தார்கள்.

சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு ராகவன் கேட்ட கேள்விகளுக்கு எல்லாம் சுமதி பதில் சொல்லாமல் மௌமாக இருக்க ஆரம்பித்தாள். எனவே ராகவன், 'ஏன் பேச மாட்டேங்குற?' என்று அவளிடம் கேட்டான். 'பின்னாடி அந்தப் பாறைமேலே ஒரு பொண்ணு உட்கார்ந்து விசும்புறதைப் பார்த்தீங்களா' என்று சுமதி வாய் திறந்தாள். அதோ அங்கே என்று சுமதி சுட்டிக் காட்டிய இடத்தை ராகவன் பார்த்தபோது அவன் கண்ணுக்கு பாறை மட்டுமே தெரிந்தது.

"அப்படி யாரும் இல்லை, சும்மா பிரமையாக இருக்கும்" என்று கூறிய ராகவன் அவள் கரத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான்.

"அட சத்தியமா கண்டனே!" என்ற சுமதியை "யாரோ புது ஜோடியாக இருக்கும்" என்று ராகவன் சமாதானப்படுத்தினான்.

ஆனாலும் தன்னை யாரோ பின் தொடர்வது மாதிரி சுமதிக்குத் தோன்றியதால் ராவனின் இடுப்பைச் சுற்றி தன் வலக்கரத்தை பிணைந்து கொண்டாள். இப்படியே இருவருமாக வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். வீட்டுக்கு வந்ததும் ராகவனிடம் சுமதி "நாம நடந்து வரும்போது தூரத்தில் ஒரு பொண்ணு அழுகிற மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சு" என்று மீண்டும் சொன்னாள். மனைவியின் கூற்றுகள் பொய்யாகவும் இருக்காது என்று நினைத்த ராகவன், அது சாக்குருவியாக இருக்கும் என்று சமாதானம் சொல்லி மனைவியின் வாயை அடைத்தான்.

தலைத்தீபாவளி கொண்டாட்டத்தில் ராகவன் திக்குமுக்காடி போயிருந்தாலும் அவனுக்கு சாராயம் இல்லாதது ஒரு குறையாகத்தான் இருந்தது. இரண்டு நாள் எப்படியோ பல்லைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தவன். பொறுமைகாக்க முடியாமல் மனைவியிடம் மன்றாடி அரைப் போத்தலுக்கு பணத்தை வாங்கிக் கொண்டான். மதுபானக் கடையை நோக்கிப் பறந்தான்.

இரத்தினபுரி டவுனில் இருக்கும் மதுக் கடையில் போத்தலை வாங்கியவன், அங்கேயே மூடியைத் திறந்து கால் போத்தலை தொண்டைக்குள் இறக்கிக் கொண்டான். பதற்றம் மறைந்து நிம்மதி பிறந்தது அவன் மனதில். பின்னர் வீடு நோக்கி நடந்தான்.

அப்போது இரவு ஏழு மணி இருக்கும். அந்த இறப்பர் தோட்டத்து ஒற்றையடிப் பாதையை கடக்கும் போது, ஒரு பொண்ணு உட்கார்ந்து இருந்ததாக சுமதி சுட்டிக்காட்டிய அந்த பாறையை ராகவன் பார்த்தான். அங்கே அவனுக்கு ஒரு ஆச்சர்யம் காத்திருந்தது. வெள்ளை நிற நீண்ட கவுன் அணிந்திருந்த ஒரு இளம் பெண் அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். 'அட இவளத்தான் நம்ம மனைவி அன்றைக்கு பார்த்திருக்கிறா' என்று நினைத்தவாறே இந்த நேரத்தில் இவளுக்கு இங்கே என்ன வேலை என்று கேட்டுத்தான் பார்ப்போமே என்ற முடிவுடன் ராகவன் அந்தப் பெண்ணை நெருங்கினான். தலையைக் கொஞ்சம் குனிந்திருந்த அவள் முகத்தை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். கண்களில் ஒரு வெறித்தனம் கனல்போல் சுடர்விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பார்வை ராகவனை ஏதோ செய்வது போல இருந்தது.

தேவா பூசாரி

சாராயம் வாங்கிவர டவுனுக்கு போன ராகவன், நேரம் நள்ளிரவை நெருங்கிய பின்னரும் வீடு வராததால் சுமதி கலக்கமடைந்தாள். அது அழுகையாக வெளிப்பட்டது. விஷயத்தை அறிந்த உறவினர்கள் ராகவனைத் தேடும் முயற்சியில் இறங்கினார்கள்.

விடியற்காலை மூன்று மணியளவில் தெப்பக்குளம் சுடுகாட்டு பக்கத்தில் சுயநினைவின்றி படுத்துக் கிடந்த ராகவனை சில இளைஞர்கள் தூக்கி வந்து வீட்டில் போட்டார்கள். சாராயம் குடிக்க டவுனுக்குப் போனவன் வீடு திரும்பும்போது ஏன் சம்பந்தமே இல்லாமல் சுடுகாட்டுப் பக்கத்திற்குப் போக வேண்டும் என்பது தெரியாமல் வீட்டில் உள்ளவர்கள் குழம்பிப் போனார்கள். கண்விழித்த ராகவனோ, பிரமை பிடித்தவனாக உளறிக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு ஏதோ பேய், பிசாசுதான் பிடித்து விட்டதோ என்று வீட்டார் சந்தேகப்பட, ஒருவேளை இது பூமணியோட வேலையா இருக்குமோ என்று ஊர்ப் பெரிசுகள் சொன்ன தகவலைக் கேட்டு அனைவரும் குலை நடுங்கிப் போனார்கள்.

யார் இந்தப் பூமணி?

ஜூலை கலவரத்தில் கொல்லப்பட்ட பூமணி செத்துப்போய் முப்பது வருடங்களாகின்றன. இன்னும் அந்த ஆத்மா சாந்தியடையாமல் இருக்குமா? என்று ஒருவரை ஒருவர் கேட்டுக் கொண்டார்கள். அந்த ஊரில் சிலர் வழி தடுமாறிப் பாதைகளில் விழுந்து கிடப்பதும் நள்ளிரவில் கேட்கும் சலங்கைச் சத்தமும் இப்போது ஊர்க்காரர்களின் வாய்களில் பூதாகரமாக உருவெடுத்தன. இதற்கெல்லாம் பூமணிதான் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை முழுவதுமாக நம்பிய ஊர் வாசிகள் இதற்கு பரிகாரம் காண வேண்டும் எனத் தீர்மானித்தார்கள். ஒரு பெரிய பூசாரியை அழைத்து வந்து பூமணிக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று நினைத்த அவர்கள் தேவா பூசாரியை அழைத்தார்கள்.

தேவா பூசாரி அந்த ஊருக்குள் தமது சகாக்களோடு நுழைந்த போது அதுவரை ராகவனின் உடம்பில் இருந்த பூமணியின் ஆவி கூடு விட்டு கூடு மாறி ராகவனின் மனைவியை பிடித்து விட்டதாக ஒரு தகவல் தேவாவின் காதுகளுக்கு எட்டியது. அந்தத் தோட்டத்தில் உலா வருவது சாதாரண ஆவி அல்ல. அது எல்லா வித்தையும் தெரிந்த தீய சக்தியாகத்தான் இருக்கும் என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார். எனவே ரொம்பவும் ஜாக்கிரதையாக களத்தில் இறங்கி தமது குலதெய்வமான முருகனை நினைத்து கை கூப்பி விட்டு, அட்சர சதுரங்கத்தில் அமர்ந்தார்.

அப்போது பூமணியின் பேயாட்டமும் தொடங்கி விட்டது. பேயை தமது பிடிக்குள் கொண்டு வர அவரின் சகாக்களான ராம்கி, புஸ்பகுமார் சத்தியராஜ் உள்ளிட்டோர் ஆவியோடு போராட ஆரம்பித்தனர். வீட்டுக்கு வெளியே வேறு ஏதும் தீயசக்திகள் இருக்கிறதா என்பதை தேவாவின் சகா ஸ்டீபன் நோட்டம் விட்டுக்கொண்டே அனுமார் ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். சில மணித்தியாலம் கரைய, தேவா படிப்படியாக முன்னேறிச் சென்று தமது சக்தி வாய்ந்த மந்திரப் பிரயோகங்களின் மூலம் பூமணியைச் சுற்றி ஒரு வலையை விரிக்க ஆரம்பித்தார். இறுதியில் சுமதியின் உடம்பில் குடிகொண்டிருந்த பூமணியை தமது பிடிக்குள் கொண்டு வந்து அது வேலு உடம்பிற்குள் புகாதபடி மந்திரக் கட்டுகளை போட்டு ஒரு வட்டத்துக்குள் ஆவியைக் கொண்டு வந்தார். அதன் பின்னர் சுமதி வாயிலாக பூமணியின் ஆவி ஆக்ரோஷத்துடன் பேசத் தொடங்கியது. ஜூலை கலவரத்தில் தன்னைச் சூறையாடி கொலை செய்த காடையர்கள் அனைவரையுமே கொன்று விட்டதாகவும், ஆனாலும் தாம் வாழ்ந்த அந்த ஊரைவிட்டு வெளியேற மனமில்லாமல் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதாகவும் அதற்காகத்தான் தற்போது சுமதியின் உடம்பில் வசிப்பதாகவும் மேலும் சிறிது காலம் வாழ ஆசைப்படுவதாகவும் பூமணியின் ஆவி சொன்னது.

தேவா பூசாரியோ, நீ தங்கி வாழ சுமதியின் உடலை என்னால் கொடுக்க முடியாது என்று மறுத்து விட்டார். ஒரு பக்கம் பூமணி ஆவியுடன் பேசியபடியே பூசாரி ஆவிக்கு கடும் மிரட்டல்களை விடுத்தார். உனக்கு என்ன வேணுமோ அவற்றை எல்லாம் நீ தின்பதற்குத் தருகிறேன் என்று கூறிய அவர், பூமணி கேட்டதை எல்லாம் சாப்பிடக் கொடுத்தார். ஆவேசமாக ஆவி உணவுகளைக் கபளீகரம் செய்து கொண்டிருந்த அந்த பலவீனமான சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி மந்திரித்த தண்ணீரை சுமதியின் முகத்தில் அடித்து பூமணியை நிலைகுலையச் செய்தார். அவளைப் பிடித்து போத்தலில் அடைத்தார். பிறகு அதற்கு மேலும் தாமதிக்கக் கூடாது என்பதால் உடனடியாக அனைத்து பரிகாரங்களையும் செய்து முற்சந்தியில் தீயில் போட்டு அந்தப் போத்தலை எரித்தார். நெருப்பு சூட்டில் சூடேறிய போத்தல் வெடித்தது. அப்போது ஒரு தைரியசாலியே நிலைகுலைந்து போகும்வகையில் ஒரு மரண ஓலம் தேவாவிற்கு மட்டும் கேட்டது. பூமணியின் கதை முடிந்துவிட்ட திருப்தியோடு தேவா புறப்பட்டார். தலைத்தீபாவளி கொண்டாட வந்த ராகவன், சுமதி தம்பதியரும் மன மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பினார்கள்.

Tuesday, December 9, 2014

லொட்டு லொசுக்கு வாங்கி விற்கும் சந்தனத்துடன் மணக்கும் உரையாடல்

‘ஓய்வுபெற்றதும் பழைய மரியாதையை வீட்டில் எதிர்பார்க்க முடியுமா என்ன?’


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

புளத் சிங்கள ஹல்வத்துறை பகுதியில் உள்ள ஒரு முட்டுச்சந்து பெட்டிக்கடையில் சூடு பறக்கும் பருப்பு குழம்பையும், பாணையும் ஒரு பிடி பிடித்து விட்டு வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்த பழைய லொட லொடா சைக்கிளில் ஏறி அமர்கிறார் நம்ம ஹீரோ சந்தனம்.ஹல்வத்துறை பகுதியில் அவரும் ஒரு விஐபி தான். காலை ஆறரை மணிக்கு வீட்டை விட்டுக் கிளம்பி லொட்டு லொசுக்கு என கழிவு இரும்பு சாமான்களைச் சேகரித்து விற்கும் வியாபாரத்தில் உள்ள இவருக்கு இப்போ 70 வயதாகிறது.

"நம்ம வீடு பக்கத்திலதான் இருக்கு. ஆனா காலை உணவை வீட்டில் சாப்பிட எனக்குப் பிடிக்கலை. இந்த தோட்டத்தில் நான் ஒரு முப்பது வருசமா வேலை செய்து இப்போ ஃபன்டும் எடுத்திட்டேன். ஆனால் நான் வேலை செய்த போது வீட்டில் இருந்த மரியாதையை இப்போவும் எதிர்பார்க்க முடியுங்களா? நாம ஒரு தண்ணியோ, சாப்பாடோ கேட்டா அது வர எப்படியும் அரை மணி நேரம் ஆகும். அதுக்கு இந்த மாதிரி ஒரு கடையில் உட்கார்ந்து ஆடர் போட்டா அஞ்சே நிமிசத்துல கைமேல கிடைக்குது" என்று எல்லா ஆண்களுக்கும் பொதுவான ஒரு தத்துவத்தை மென்மையாக எம்மிடம் எடுத்துப் பேசுகிறார் சந்தனம்.

"விலைவாசி ஏறிடுச்சு. பாணும், பருப்பும் டெய்லி சாப்பிட ரொம்ப செலவாகுமே...?" என்று சந்தனத்தைச் சூடாக்கினோம்.
"பாண் விலை கூடினாலும் பாண் சாப்பிடுவதை நிறுத்த முடியுங்களா? பருப்புக் கறியுடன் பாணின் சுவையே தனிதான்" என்று சொல்லிச் சிரிக்கிறார்.

ஓடிக்களைத்து, ஒன்றுக்கும் இது உதவாது என்கிற நிலையில் இருக்கும் துருப்பிடித்த சைக்கிள்தான் சந்தனத்திற்கு டிரக்டராகவும் பி.எம்.டபிள்யு ஆகவும் துணையாக இருக்கிறது.

"டயரும் பிரேக்கும் நல்லா இருந்தா போதுங்க.... லொட்டு லொசுக்க மூட்டையில கட்டி வச்சிட்டு சைக்கிளை தள்ளிக்கிட்டு நடக்கத்தானே போறேன்"னு 'அசால்ட்டாக' சொன்னவர்,

"எங்கப்பா வெள்ளைக்காரன் காலத்துல தந்தி ஒபீசுல வேலை செய்திருக்காரு. வெளிநாட்டில் இருந்து வரும் தந்திகளைக் கேட்டு வெள்ளைக்காரன்கிட்டே சொல்லுறதுதான் எங்கப்பாவோட வேலை. எங்கம்மா பேரு கன்னியம்மா. அந்தக்காலத்தில் அவங்க ரோட்டுல போனா கன்றுக்குட்டி சலங்கை கட்டி போற மாதிரி சத்தம் கேட்குமாம். அவ்வளவு நகையை அள்ளிப்போட்டுட்டுப் போவாங்களாம். அப்படி செல்வாக்கா வாழ்ந்த குடும்பத்தில் பொறந்தவன்தான் நான். அப்போ தோட்டத்தில ஐந்தாவது வரைதான் படிப்பு. நானும் அரையும் குறையுமா அதை படிச்சு முடிச்சேன். எனக்கு ஒரு பேப்பரை படிச்சு விசயம் தெரிஞ்சிக்கிற அளவுக்கு அறிவு இருக்கு! என்னோட பதினெட்டாவது வயதில தோட்டத்தில பேரு பதிஞ்சு புல்லுவெட்டி, பிறகு இங்கேயே தலைவராகவும் இருந்தேன். வீட்டில் சும்மா இருந்து சாப்பிட்டு மத்தவங்களுக்கு பாரமா இருக்க விரும்பலை. நமக்கு திடீர்னு காசு தேவைன்னா பிள்ளைங்ககிட்டே கையேந்தி நிற்க முடியுங்களா? நமக்கும் ஒரு தன்மானம் இருக்கே... அதனாலதான் என் மூச்சு உள்ளவரை உழைச்சிட்டே இருக்கணும்னு முடிவோட இருக்கேன்" என்று கெத்தாக பேசி நெஞ்சு நிமிர்த்துகிறார் சந்தனம்.
சந்தனத்தின் மனைவியின் பெயர் அஞ்சலை, இவர்களுக்கு ஆணும் பெண்ணுமாக நான்கு பிள்ளைகள். அவர்களில் ஒரு மகன் இங்கிரிய நகரில் சின்னதாக ஒரு நகைக்கடை வைத்திருக்கிறார். இதில் ஒரு ஆச்சரியமான விடயம் ஒன்று இருக்கிறது. இன்றைய நாகரீக உலகில் இளைய தலைமுறையினர் ரொம்பவும் டிப்டொப்பாக இருப்பதையே விரும்புவார்கள். தனது தாயோ, தகப்பனோ அழகாக ஆடையணிந்து இருந்தால் தான் தனது நண்பர்களுக்கு அறிமுகம் செய்வார்கள். அதற்கு எதிர்மாறாக இருந்தால் ஓடி ஒளிந்து கொள்கிறார்கள். இதற்கு முற்றிலும் மாறானவராக இருக்கிறார் சந்தனத்தின் மகன் சிவா. துருப்பிடித்த சைக்கிளில் அழுக்கு படிந்த சட்டை, சாரம், அறுந்த செருப்போடு பழைய சாமான்களைக் கட்டி உலா வரும் சந்தனத்தை தனது அப்பா என்று எல்லோரிடமும் பெருமையாக அறிமுகம் செய்கிறார். சில நேரங்களில் சிவா கடையிலிருந்து வெளியே போகும் போது தனது இருக்கையில் சந்தனத்தை அமர வைத்து விட்டுச் செல்கிறார்.

"பழைய சட்டை சாரத்தோடு கெஷியர் மேசையில் உட்காருவது எனக்கும் தர்ம சங்கடமாகத்தான் இருக்கு. ஆனா என் பையன் அதை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்வதே இல்லை. நான் செய்யும் தொழிலுக்கு அவன் மரியாதை கொடுக்கிறான்" என்று தமது மகனைப் பற்றிச் சொல்லி நெஞ்சம் நெகிழ்கிறார் சந்தனம்.
காலையில் ஏழு மணிக்கு தொடங்கும் வேலை மாலை மூன்று மணிக்கெல்லாம் முடிந்து வீடு வரும் போது ஆட்டுக்கு இலை தழை கட்டையும் கட்டி சைக்கிளில் வைத்து தள்ளிக்கொண்டு வருகிறார்.

"ஒரு நாளைக்கு காலை, பகல் கடை சாப்பாடு செலவு போக இருநூறு ரூபாய் வரை இலாபம் கைக்கு கிடைக்கிறது" என்று சொல்லும் அவரிடம்,

"சில போத்தல், குப்பி வியாபாரிகள் சிறுவர்களிடம் ஐம்பது சதம், ஒரு ரூபாய் சில்லறைகளைக் கொடுத்து பொருட்களை வாங்கிக் கொள்ளை இலாபம் பார்ப்பதாகச் சொல்கிறார்களே" என்று கேட்டோம்....

"அந்தக்காலம் மாதிரி இப்போ இல்லீங்க... சின்னப் பையன் கையிலேயே செல்போன் வந்திடுச்சி. இரும்பு, பித்தளை என்ன விலைக்கு போகிறது என்ற விவரங்களை அவனுங்க விரல் நுனியிலே வச்சிருக்கானுங்க.. அவனுங்களை ஏமாத்த நினைச்சா நம்ம வியாபாரம் அம்பேல் ஆகிடும்" என்று கண்களில் மிரட்சி காட்டி சின்ன பசங்களுக்கு பயப்படுகிறார் சந்தனம்.
"இதுக்கு மேல உங்ககூட பேச நமக்கு நேரம் இல்லீங்க. நம்ம பொழப்ப பார்க்கணும்" என்று சொன்னவர் சைக்கிளில் ஏறி சிட்டாக பறந்தார். குன்றும் குழியுமாக இருந்த அந்த பாதையில் சந்தனத்தின் லொட லொட சைக்கிள் போடும் கட முடா சத்தம் மட்டும் ரொம்ப நேரம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

Monday, December 8, 2014

கும்பகோணம் இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கிய மாநாடு 10

கோம்பையின் 'யாதும்' இலங்கையில் திரையிடப்பட வேண்டிய படம்


அருள் சத்தியநாதன்


'யாதும்' என்ற கோம்பை அன்வரின் ஆவணப்படம் தமிழகத்தை மையமாகக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் தமிழகத்துக்கு வெளியே, இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், பிஜி தீவுகள் போன்ற இந்திய வம்சாவளித் தமிழ் மக்கள் வாழக்கூடிய நாடுகளிலும் இந்த ஆவணப்படம் திரையிடப்பட வேண்டிய அவசியத்தை படத்தின் மையக்கரு உணர்த்துகிறது. தமிழகத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும், இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே நெருக்கமான உறவு இருக்கின்ற போதிலும், மத்தியில் பா.ஜ.க. அதிகாரத்துக்கு வந்த பின்னர் தமிழக பா.ஜ.க. வினர் வெளிப்படையாகவே தமது இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு
பள்ளிவாசலில் ஊர்வலம்

உணர்வை வெளியிட்டு வர ஆரம்பித்துள்ளனர். மத வெறுப்பு உணர்வுகளைத் தொடர்ந்து ஒரு சாரார் வெளிப்படுத்தி வரும்போது அது மக்கள் மனதில் விஷ வித்துக்களை விதைக்கவே செய்யும். இந்து - முஸ்லிம் உறவு முற்றிலும் சிதைந்து போகாவிட்டாலும் பிணக்குகள் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கவே செய்கின்றன. எனவே, இவ்வகையில் யாதும் ஆவணப்படம் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்லப்பட்டு, தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் இப்படித்தான் இருந்தார்கள், இருக்கவும் செய்கிறார்கள் - இதுதான் தமிழ்நாட்டின் அசைக்க முடியாத பண்பாடு என்ற கருத்தை அழுத்தமாகச் சொல்ல வேண்டிய தேவை இன்றைக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

இலங்கையை எடுத்துக் கொண்டால் முஸ்லிம்கள் தனி இனமாகவும் தனி அரசியல் பின்புலத்துடனும் விளங்குகின்றனர். இந்துக்களும் கிறிஸ்தவர்களுமே தம்மைத் தமிழர்கள் என அழைத்துக் கொள்கின்றனர். சமூக, பொருளாதார மற்றும் சமயம் சார்ந்த அபிலாஷைகள் தனித்தனியாக இருக்கின்றன. இது, பரஸ்பர சந்தேகத்தையும் காழ்ப்புணர்வையும் புரிதலற்ற தன்மையையும் இனங்கள் மத்தியில் அரசியல் பின்புலத்துடன் உருவாகுவதற்கு மிகுந்த இடமளிக்கிறது. யுத்த காலத்தில் கிழக்கிலே இதை நாம் கண்கூடாகப் பார்த்தோம். மோதல் வெளிப்படையாக இல்லாவிட்டாலும் சந்தேகமும் சகிப்புத்தன்மையற்ற நிலையையும் காண முடிகிறது.
இதனால்தான் யாதும் என்ற இந்த ஆவணப்படம் இலங்கையில் திரையிடப்பட வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்த விரும்புகிறேன். இது தமிழ் நாட்டைச் சார்ந்த ஆவணப்படமாக இருந்தாலும் இலங்கை நிலைமைகளுக்கு பொருத்தமாகவே இப்படம் உள்ளது. தமிழகத்தில் இஸ்லாம் எப்படி பரவி வளர்ந்ததோ அப்படித்தான் இலங்கையிலும் இம்மதம் பரவி, வளர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.

 யாதும் ஆவணப்படத்தில், ஆரம்பகாலத்தில் இந்து, முஸ்லிம் சமூகங்கள் எவ்வளவு ஒற்றுமையுடன் பரஸ்பர விட்டுக் கொடுப்பு மற்றும் புரிதல்களுடன் பழகி வந்திருக்கிறார்கள் என்பது மிக எளிமையான காட்சிப்படுத்தல்கள் மற்றும் விளக்க உரைகள் மூலம் புரியவைக்கப்படுகிறது. இதைப்பார்க்கும் ஒரு இலங்கைப் பிரஜையால், ஏற்கனவே ஊடுபாவி இருக்கின்ற புரிதலையும் நெருக்கத்தையும் தேடிப் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கும். சிங்களவர்கள் முஸ்லிம்களைப் புரிந்து கொள்வதில் பல முட்டுக் கட்டைகள் உள்ளன. பெரும்பாலான சிங்கள மக்களுக்குத் தமிழர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்கள் பற்றிய அடிப்படை அறிவுதானும் இல்லை என்பது வருத்தத்துக்குரியது. சிங்கள மாணவர்களுக்கு ஊட்டப்படும் கல்வி அத்தகையதாக இருக்கிறது. பொங்கல், தீபாவளிப் பண்டிகைகள் பற்றி அறியாத சிங்களவர்கள் ஏராளமானோராக இருக்கிறார்கள். இவர்களின் இஸ்லாமிய அறிவு மிக மட்டமானது. இஸ்லாமியரைப் பற்றித் தமிழருக்கே போதிய தெளிவில்லை எனில் சிங்களவர்களிடமிருந்து எப்படி புரிதலை எதிர்பார்க்கலாம்?

இலங்கையில் உள்ள இஸ்லாமிய அமைப்புகள் யாதும் டி.வி.டியைப் பெற்று இங்கே நிகழ்ச்சிகளில் திரையிட்டுக் காட்டலாம். ரூபவாஹினி, சக்தி டி.வி. போன்ற தொலைக்காட்சி நிலையங்களினூடாகக் காட்டலாம்.

புரவலர் ஹாசிம் உமர் போன்ற செல்வந்தர்கள் கோம்பை அன்வரிடமிருந்து இந்த ஆவணப்படத்தைப் பெற்று அவர் சொல்லும் இந்த அற்புதமான செய்தியை முஸ்லிம்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல, இஸ்லாமியர் அல்லாதோரிடமும் எடுத்துச் சொல்வது முக்கியம். பிரசார மேடைகளும், கட்டுரைகளும் செய்ய முடியாத இன ஐக்கியத்தை இந்த ஆவணப்படத்தால் செய்ய முடியும் என்பதை இதைப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் தோன்றும். இது இயல்பு.

இந்தப் படத்தில் மத நல்லுறவுக்கு கோம்பை காட்டும் உதாரணங்கள் நேரிடையானவையாகவும் எளிமையானதாகவும் உள்ளன. அவை எம்முடனும் பொருந்திப் போகின்றன என்பது விசேஷம்.

மதுரையில் ஒரு கோவில். அங்கே வருடா வருடம் புட்டுத் திருவிழா நடைபெறுகிறது. திருவிளையாடல் புராணத்தில் வரும் பிட்டுக்கு மண் சுமந்து பிரம்படி பெற்ற கதைதான். அந்தக் கோவிலில் புட்டுத் திருவிழா நடைபெறும் போது கோவிலில் கருவறைக்கு பக்கத்தில் ஒரு வேலி அமைக்கிறார்கள். அந்த வேலி அமைக்கும் பணியை பரம்பரையாகச் செய்து வருவது ஒரு இஸ்லாமியக் குடும்பம். வேலி அமைக்க வருபவரிடம் அன்வர் பேசுகிறார். தன் பாட்டனுக்கு முன்பிருந்தே எங்கள் குடும்பம்தான் இந்த வேலி அமைக்கும் பணியைச் செய்து வருகிறது என்றும் பாட்டனாருக்குப் பின் தன் அப்பாவும் இப்போது தானும் இந்த வேலையைச் செய்து வருவதாகவும் கூறும் அவர், திருவிழா முடிந்ததும் கோவில்; தர்மகர்த்தாவிடம் பாரம்பரிய சன்மானத்தையும் பெற்றுக் கொள்கிறார். தனக்குப் பின் தன் மகன் இதைச் செய்வான் என்று பெருமையுடன் கூறும் அவர், இது தனது குடும்பத்துக்குக் கிடைத்திருக்கும் கௌரவம் என்கிறார்.

16 ஆம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கேயர் தற்செயலாகக் கண்டு பிடித்த இடம் கேரளா. மலபார் துறைமுகம் அப்போது முஸ்லிம் வணிகர்கள் வந்து போகும் பிரதான துறைமுகப் பட்டினம். அராபியரின் கடலாதிக்கத்தை முறித்து மலபாரைத் தன்வசப்படுத்தும் முயற்சியில் போர்த்துக்கேயர் ஈடுபடுகின்றனர். இப்போது மலபாரை ஆண்டு வந்தவன் சமுத்ரி மன்னன். அவன் ஒர் இந்து. போர்த்துக்கேயரை அவன் எதிர்த்துப் போராடுகிறான். இரு சாராருக்குமிடையே கடுமையான கடற்போர்கள் நிகழ்கின்றன. ஒரு கட்டத்தில் சமுத்ரி போர்த்துக்கேயரை அடித்துத் துரத்தி விடுகிறான்.

சமுத்ரியின் இந்த வெற்றிக்கு அராபியரும் துணை நின்றனர். சமுத்ரியின் கடற்படைத் தளபதி ஒரு முஸ்லிம். அக்காலத்தில் மலபாரில் இஸ்லாமியரின் குடியிருப்புகளும் பண்டகசாலைகளும் இருந்தன. முஸ்லிம் இளைஞர்கள் சமுத்ரியின் கடற்படையில் இணைந்து போர்த்துக்கேயரை எதிர்த்துப் போரிட்டனர். எனவே வலிமையான முஸ்லிம் இளைஞர்கள் சமுத்ரி மன்னனுக்கு தேவைப்பட்டதால், கேரள இந்து குடும்பங்கள் தமது ஒரு புதல்வியை முஸ்லிம் இளைஞனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் எனக் கட்டளையிட்டான். இன்றைய பார்வையில் சிலருக்கு சமுத்ரி மன்னன் ஒரு துரோகியாகத் தென்படலாம். ஆனால் தன் நாட்டை அந்நிய படையெடுப்பில் இருந்து காப்பாற்றுவதற்காகவே மன்னன் இவ்வாறு கட்டளையிட வேண்டியிருந்தது.
திராவிட கட்டப் பாணியில் அமைந்த 
கீழக்கரை பள்ளிவாசல் உட்புறத் தோற்றம்

அப்படியே தஞ்சாவூர் செல்லும் கோம்பை அன்வர், பெரிய கோவிலை அண்ணாந்து பார்க்கிறார். 'இஸ்லாமியத் தமிழனான நான் என் முன்னோர் (ராஜராஜ சோழன்) கடடிய கலைநயம் மிக்க இப்பெருங்கோவிலைப் பார்த்து பெருமிதம் அடைகிறேன்' என்கிறார். அங்கிருக்கும் ஒரு கல்வெட்டைப் படித்துப் பார்த்து, ராஜராஜ சோழனுக்கு ஒரு இஸ்லாமியர் நெருக்கமாக இருந்திருக்கின்றார் என்பதற்கு இது ஆதாரம் என்கிறார் கோம்பை.

கோம்பையின் ஆவணப் படத்தில் ஜோ.டி குரூஸ் என்ற நாவலாசிரியர் ஒரு சம்பவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

தனது சிறு பருவத்தில் தாத்தாவின் கிராமத்துக்குச் செல்வாராம். அங்கே ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு நாள் மதியம் பொட்டணி வியாபாரி ஒருவர் அந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தாராம். ஜோ. டி. குரூஸ் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அந்த முஸ்லிம் பொட்டணி வியாபாரி விடுவிடுவென வீட்டுக்குள் நுழைந்து அடுக்களைக்குச் சென்று ஒரு தட்டை எடுத்து சோறு, கறி எல்லாம் போட்டுக் கொண்டாராம். யார் இந்த ஆள் என்று வியப்போடு குரூஸ் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பாயை இழுத்து தரையில் விரித்து சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டாராம் அந்த வியாபாரி. அரவம் கேட்டு வந்த பாட்டி, செம்பில் தண்ணீர் எடுத்து வைத்து விட்டு சென்றாராம். சாப்பிட்டு முடிந்ததும் முன் வராந்தாவில் பாய் விரித்து குறட்டை விட்டு உறங்க ஆரம்பித்து விட்டாராம் அவர். மாலையில் எழுந்த அவர் தன் பொட்டணியைத் தூக்கிக் கொண்டு கிளம்பி விட்டாராம்.

இச்சம்பவத்தைக் குறிப்பிடும் ஜோ. டி. குரூஸ், இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே இத்தகைய நல்லுறவு கிராமங்களில் நிலவுகின்றது என்று கூறுவதோடு முஸ்லிம்களைத் தான் சாச்சி, சாச்சா என்று அழைத்தே பழகி விட்டேன். அதுதான் நிறைவாக இருக்கிறது என்று முடிக்கிறார்.

இவ்வாறான சம்பவங்களையும் வரலாற்று தகவல்களையும் கொண்ட 'யாதும்' ஆவணப்படம் இலங்கை முஸ்லிம் மக்கள் கட்டாயமாகப் பார்க்க வேண்டிய படம். இதை இங்கே திரையிடுவதும், டி.வி.டி.களை விற்பனை செய்வதும் நிச்சயமாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒன்று. கும்பகோணம் மாநாட்டின் இலங்கைப் பிரதிநிதிகளாக செயற்பட்ட மருதூர் மஜீத், மருத்துவர் தாஸிம் ஆகியோர் இவ்விடயத்தில் கவனம் செலுத்த முன்வர வேண்டும். கும்பகோணம் போனோம் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டதோடு முடிந்துபோனது என்று கருதாமல் யாதும் ஆவணப்படத்தை இங்கே திரையிடுவதற்கு இவர்கள் முயற்சி எடுக்க வேண்டும்.

(தொடரும்)

Saturday, December 6, 2014

சினிமானந்தா பதில்கள் -20

பூஜாவுக்கு கல்யாணமாமே?
எல்.ஷிராணி, பாணந்துறை.

அப்போ இப்போ என்று தையில் வருகிறதாம் டும், டும், டும். மாப்பிள்ளை தீபக் சண்முகநாதன். எங்க நாட்டுக்காரர்தான். பேஷன் வடிவமைப்பாளராக உள்ள ஒரு தொழிலதிபர். இத்தனைக்கும் பூஜா நடித்த ஒரு படத்தைக்கூட இவர் பார்த்ததில்லையாம்.
தமிழ்ப்படத்துறையில் செல்வாக்குள்ள இலங்கை நடிகை பூஜா ஒருவர்தான். சிங்களப் படவுலகம் பூஜாவை ஆரம்பத்தில் கனவுக் கன்னியாக்கியது. பின்னர் பௌத்த இளவரசியாக்கி நல்ல லாபம் கண்டது. இலங்கைத் தமிழ்ப்படமொன்றில் இவரை நடிக்க வைக்க எந்தத் தயாரிப்பாளரும் முன்வராதது ஒரு பெரிய குறை. அவ்வாறு எடுக்கப்பட்ட ஓரிரு முயற்சிகள் (இலங்கை - இந்திய கூட்டுத் தயாரிப்பு) என்ன காரணத்தாலோ இடையில் கைவிடப்பட்டன.
இனி அத்தகைய வாய்ப்பு வரும் என்று சொல்வதற்கில்லை.


நல்ல தமிழ் பேசிய நடிகர் எஸ். எஸ். ஆர். மறைந்துவிட்டாரே?
ஆர். அன்பரசு, கண்டி.

உருவம்தான் மறைந்தது, விம்பம் இருக்கிறது. மெகா டிவி. முரசு டிவி இருக்கும் வரை விம்பம் இருக்கும். கடந்த வாரம் அமுத கானத்தில் 'ஒருத்தி ஒருவனை நினைத்துவிட்டால்' கேட்டேன் பார்த்தேன், ரசித்தேன். அழகு தமிழில் அவரை மிஞ்ச முடியாது என்று சிவாஜியே கூறியிருக்கிறார்.

திரையில் இப்போது நல்ல தமிழுக்கு வாகை சந்திரசேகர் இருக்கிறார்.

ரஜனிக்கு நல்ல நடிகர் விருது கிடைப்பது அவர் சூப்பர் ஸ்டார் என்பதை நிரூபிப்பது போல் இல்லையா?

எஸ். சஹானா, மாபோல

அவரை அரசியலுக்கு அழைத்தார்கள். அவர் சரி சொல்லவில்லை. இப்போது விருது வாங்க அழைக்கிறார்கள். வாங்கினால் .... சொல்லியாக வேண்டுமே!

'லிங்கா'வில் முதல்வர் வேடத்தில் நடிக்கிறார். அணைகட்ட உதவுகிறார். 'லிங்கா திரையில் வெற்றி பெறவும் எதையாவது செய்தாக வேண்டுமில்லையா?

தூண்டில் விருதை வாங்குவதா? வேண்டாமா? சிக்கலில் ரஜனி

கத்தி நூறு கோடியை தாண்டி விட்டதே?
பாலு ஆனந்த், கொழும்பு

கத்தி படத்தில் (கதை, காட்சி முதல் இசை வரை எல்லாவற்றையுமே காப்பியடித்திருக்கிறார்கள். யான் படம் டைட்டில் முதல் வணக்கம் வரை Midnight Express ஆங்கிலத்தில் படத்தின் கொப்பி, விடியும் முன் 'சலீம்' இரண்டும் கொரியப் படங்களின் போட்டோ பிரதிகள்.

ஆங்கிலப் படங்கள், கொரியப்படங்கள் MTV இசை வீடியோக்களை பார்த்து இந்தப் பணத்தை வசூலித்துக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். இங்கிலீசுத் தமிழர்கள். எனவே Holywood படங்கள், கொரியப் படங்கள், MTV Music video க்கள் நிறைய தேவைப்படுகின்றன. எதற்கு? இங்கிலீசுத் தமிழர்கள் பார்ப்பதற்கு!

'தங்க மீன்கள், ஹரிதாஸ், 'ராமானுஜம்' ஆகிய படங்கள் வசூலில் கல்லாவை நிறைக்கவில்லை. ஆனால் மகசூலில் மக்கள் மனதை நிறைத்திருக்கின்றனவே! அந்த வகையில் தமிழ் பேசும் தமிழர்களுக்கு நன்றி.

இலங்கை தமிழ் சினிமா தூங்குகிறதா?
கவிதா, பாதுக்க

இல்லை, எப்போதே ஒரு முறை புரண்டு படுக்கிறது. கீறல்கள் என்பது திரைக்கு தயாராக இருக்கும் இலங்கைத் தமிழ்ப் படம். தமிழ் நாட்டின் சில இடங்களிலும் படப்பிடிப்பு நடத்தியிருக்கிறார்கள். இதில் பகவதி என்ற வில்லன் நன்றாக நடிக்கிறார். சிலோன் சின்னையா மாதிரி இருக்கிறார். இவரை தமிழ்நாட்டுப் படங்களில் நடிக்க வருமாறு கேட்டிருக்கிறார்களாம். படத்தில் மது பாலகிருஷ்ணனின் தத்துவப் பாடல் நன்றாக உள்ளது.

டென்மார்க்கில் 'ஷண்' (இலங்கை ஷண்) னின்  'காலம்' நோர்வேயில் வசீகரனின்..... ஆகிய புலம் பெயர் தமிழர்களின் படங்கள் மற்றும் பல படங்கள் தயாரிப்பில் உள்ளன. அவ்வாறான புலம்பெயர் தமிழ்ப் படம்தான்
‘A GUN & Ring' அண்மையிலும் கொழும்பு சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் இலங்கையில் ஒரு காட்சி காட்டப்பட்டது.

ஜோதிகா மீண்டும் நடிக்கும் படம் ஆரம்பமாகிவிட்டதா?
சர்மிலா மாத்தளை
இன்னும் இல்லை. இனித்தான் ஆரம்பமாக வேண்டும். இப்போது அதில் ஒரு சிக்கல் How old are you என்ற மலையாள படத்தின் தமிழ் ரீமேக்கில்  ஜோதிகா நடிக்கவிருக்கிறார். இது கதாநாயகியை மையப்படுத்தும் படம். எனவே மாஸ் நடிகரான சூர்யா இதில் நடிப்பதாக இல்லை. வேறு நடிகர்கள் இதில் நடிக்க பின்வாங்கிய நிலையில் ரகுமான்தான் ஜோதிகாவுடன் ஜோடி சேர்கிறார். ஜோதிகா சூர்யாவுடன் நடிப்பதாக இருந்தால் மட்டும் நடிக்கலாம் என்று ஜோவின் மாமனாரான சிவகுமார் கூறியிருந்தார். ரகுமானுடன் ஜோதிகா ஜோடி சேர்வதை சிவகுமார் அனுமதிப்பதாக இல்லை.ஆனால் படத்தின் தயாரிப்பாளரான சூர்யாவும், ஜோதிகாவும் சேர்ந்து பேசிப் போராடி சிவகுமாரின் அனுமதியைப் பெற்று விட்டார்கள்.இப்போது சூட்டிங் நடக்கிறது.

தீபாவளிக்கு என்றார்கள், கிறிஸ்மஸ்சும்
வருகிறது. பொங்கலுக்காவது வருமா 'ஐ'?

பாலா, வத்தளை
இயக்குநர்கள் சங்கரும் பாலாவும் தங்களுக்கு முழுத் திருப்தி கிடைக்கும்வரை re shoot பண்ணத் தயங்கமாட்டார்கள். பாலாவின் தாரை தப்பட்டை அரைவாசி படப்பிடிப்பின் பின் பாலாவுக்கு திருப்தி தராததால் மீண்டும் முதலில் இருந்து..! சங்கருக்கு பிளஸ் பாயின்ட் கிராபிக்ஸ் தான். கிராபிக்ஸ் காட்சிகள் திருப்தி அளிக்கும்வரை சங்கர் தொடர்வார்.

ஐ யில் ஒரு பாடலுக்கான வெளிநாட்டு படப்பிடிப்பு மீதமிருப்பதாகக் கூறினார்கள். இப்போது முடிந்திருக்கும். தை முடிந்து ஐ திறக்கும்