Sunday, November 9, 2014

தேவதாசி வரலாறு -2

உடன் கட்டையை ஒழித்த ராஜா ராம்மோகன்ராய் 

 

 அருள் சத்தியநாதன்


தேவதாசி என்பது வடமொழிச் சொல். தெய்வ சேவகம் செய்பவள் அல்லது தெய்வ அடிமை என்று அர்த்தம். இதன் தமிழ் வடிவமே தேவரடியாள். பிற்காலத்தில் இது தேவடியாள் என மருவியது. மட்டமான சொல்லாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது. தேவதாசி முறையை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும் என்ற சிந்தனை 1925 அளவில் தமிழ் நாட்டில் (மதராஸ் பிரஸிடென்ஸி) இயக்கமாக உருவெடுத்தபோது, தேவதாசிமாரை இழிவுபடுத்துவதற்காக தேவடியாள் என்றும் அவர்கள் அனைவரும் விபசாரிகள் என்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் விமர்சிக்கத் தொடங்கினர்.

தேவதாசி முறையின் அடிப்படைத் தத்துவம், இறை சேவகம் செய்யும் பொருட்டு திருமணமாகாத இளம் பெண்களை, அவர்கள் வயதுக்கு வருமுன்னர் அல்லது வயதுக்கு வந்த உடனேயே, கோவில்களுக்கு அர்ப்பணித்து விடுவதாகும். தேவருக்கு (கடவுளுக்கு) ஊழியம் செய்பவள் என்ற பெயர் இக்காரண அடிப்படையிலேயே உருவானது. இப்படி அர்ப்பணிப்பதை தமிழகத்தில் 'பொட்டு கட்டி விடுவது' என்பார்கள். கோவிலுக்கு காளையை நேர்ந்து விடுவது மாதிரித்தான் இதுவும்.

இப்பெண்கள் பெரும்பாலும் தேவதாசி குடும்பத்திலிருந்துதான் கோவில்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டார்கள். அரிதாகவே இக்குலத்துக்கு வெளியே இருந்து பெண்கள் நேர்ந்து விடப்பட்டார்கள். தேவதாசி மரபினர் இக்கோவில்களில் இருந்து சம்பளம், படிகள், உணவுப் பொருட்கள், வசிப்பிடம், காணி எனப் பல பொருளாதார ரீதியான பலன்களைப் பெற்று வந்தனர். இது தொடர வேண்டுமானால் அவர்கள் தமது குடும்பங்களில் இருந்து தொடர்ச்சியாக பெண்களைக் கோவில்களுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். எனவே தாம் வளர்க்கும் தத்துப் பிள்ளைகளை பொட்டு கட்டி கோவில் சேவகத்துக்கு அனுப்பி வந்தனர். இது அக்குடும்பங்களுக்கான வருமானத்தைத் தடையின்றி கிடைக்க வழி செய்தது.

இத்தேவதாசிகள் தம்மை தாசிகள் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. தாசிகளில் இருந்து வேறுபட்ட சமூகத்தவர் என்பதையே விடாப்பிடியாகக் கூறி வந்தனர். தந்தை பெயர் தெரியாமல் தமக்குப் பிறக்கும் பிள்ளைகளை தத்துப் பிள்ளைகளாகவே வளர்த்தனர்.
இத்தேவதாசிகள், தமது குரல் வளம், நாட்டியத்திறன், சங்கீத ஞானம், உடல்வாகு என்பனவற்றைப் பயன்படுத்தி, ஊரில் செல்வாக்கு மிக்கவர்கள் மற்றும் பணக்காரர்களின் ஆசை நாயகிகளாக விளங்குவதற்கு தொடர்ந்து முயற்சி செய்து வந்தனர். அக்காலத்து பெரிய மனிதர்களும் தேவதாசிகளை தமது வைப்பாட்டிகளாக வைத்துக்கொள்வதை கௌரவமாகவே கருதினார்கள். மேலும் தேவதாசிகளை ஆசை நாயகிகளாக வைத்துக் கொள்வதை அவர்களது மனைவிமாரும் எதிர்க்கவில்லை. கணவனை எதிர்ப்பது அன்றைக்கு சம்பிரதாயம் அல்ல. அன்றைக்கு அப்படி ஒரு ஆணாதிக்கம் நிலவி வந்தது. மேலும், தேவதாசி ஒரு போதும் மனைவி அந்தஸ்தைக் கோரமாட்டார் என்பதையும் ஆசை நாயகியாக இருந்து பணம், பொருள் பெறுவதோடு அவளது 'இடையூறு' நின்று விடும் என்பதையும் மனைவிமார் புரிந்து வைத்திருந்தனர். கடந்த இதழில் பார்த்த நீதிபதி நரஹாரிராவின் மனைவியும் இந்தப் புரிதலுடன்தான் நாகரத்தினம் அம்மாளோடு பழகி வந்தாள் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1862 முதல் 1889 வரையிலான கால கட்டத்தில் தேவதாசிகள் தொடர்பான வழக்குகளில், தேவதாசிகளை விபசாரிகளில் இருந்து வேறுபடுத்தி அவர்கள் ஒரு தனிப்பட்ட குழுவினர் என்பதாக சென்னை நீதிமன்றம் தீர்ப்புகளை வழங்கியிருந்தது. நடத்தை கெட்ட பெண்கள் தேவதாசிகள் சட்டத்தின் கீழ் விசாரிக்கப்படவில்லை. தேவதாசிகள் மற்றும் விபசாரிகள் ஆகிய இருபாலாரையும் விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்குவது தொடர்பாக சட்ட குழப்பங்கள் நீடித்த போதும், நீதிமன்றங்களும் அரசாங்கமும் தேவதாசிகளை ஒருபோதும் சாதாரண விலைமாதுகளாகக் கருதியதில்லை. இதற்குக் காரணம், நீண்ட காலமாகவே தேவரடியாள் முறை தென்னிந்திய சமூக மரபில் இன்றியமையாத ஒன்றாக இருந்து வந்ததும் அரசு இதை தவறானதும் தண்டனைக்குரியதாகவும் பார்க்காததுமாகும். அன்றைய சமூக வாழ்வின் இயல்பான விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்றாக இருந்ததாலும் சாதீய கட்டமைப்பு மிக வலுவாக இருந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் செல்வந்தர்களும், உயர் அதிகாரிகளும், உயர் சாதியினரும் தேவதாசிகள் என்ற வசதியை நன்கு பயன்படுத்தி வந்தனர். உயர் குடியினருக்கு அது ஒரு கௌரவமான விஷயம். அவர்களுக்கான விசேஷ அந்தஸ்து என்றும் அவர்கள் கருதினர். இதனால்தான், தேவதாசி முறை ஒவ்வொரு காலக் கட்டத்திலும் கடுமையான எதிர்ப்புக்கு ஆளானபோதெல்லாம், இந்த அதிகாரிகளும் அரசியல்வாதிகளும் தேவதாசி விவகாரத்தில் நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்காமல் இருந்து விட்டார்கள்.

டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் பெரு முயற்சியின் விளைவாகவே தேவதாசி முறை ஒழிக்கப்பட்டது. எனினும் இந்த தேவதாசி முறை மிகப் பழமையானது. சங்க காலத்தில் விலை மகளிர் முறை தமிழகத்தில் காணப்பட்டது. இத்தனை நீண்ட பாரம்பரியம் கொண்ட தேவதாசி முறையை ஒழித்துக்கட்டப் பாடுபட்ட முத்துலட்சுமி, 1926 இல் சென்னை சட்ட மன்றத்தில் அங்கத்தவராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். அவர் தெரிவு செய்யப்பட்டதன் மூலம், இந்தியாவிலேயே முதல் பெண் சட்டசபை அங்கத்தவர் என்ற பெருமை பெற்றார். இவர் ஒரு மருத்துவர். வெளிநாடுகளில் பயின்று தன் மருத்துவ அறிவை சேவையாகக் கருதி பணியாற்றிய சமூக சீர்திருத்தவாதி. இன்னும் ஆழமாகப் போனால் அவர் ஒரு தேவதாசியின் மகள் என்ற உண்மை தெரிய வருகிறது. இதனால் தேவதாசி முறையில் உள்ள வேதனைகளை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார்.

இந்து சமய கலாசாரத்தில் பல கொடிய, சமூக விரோத மற்றும் காலத்துக்கு ஒவ்வாத சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் இருந்தன. அவற்றை ஆங்கிலக் கல்வி கற்று வந்த புதிய சிந்தனையாளர்கள் எதிர்த்தார்கள். சுவாமி விவேகானந்தர், மகாத்மா காந்திஜி, அம்பேத்கர், ராஜா ராஜ்மோகன் ராய் என்று பலர் தோன்றி சீர்திருத்தங்களுக்காகப் போராடினார்கள். இவர்களைவிட மூத்த சிந்தனையாளர் என்று கௌதம புத்தரைச் சொல்லலாம்.

இவர்களில் ராஜா ராஜ்மோகன் ராய், 1772 - 1833 காலப் பகுதியில் வாழ்ந்தவர். ஆங்கிலக் கல்வி கற்ற அவர், அக்காலத்தில் இந்தியாவெங்கும் நிலவிய விதவைப் பெண்கள் தங்களைத்தாமே எரித்துக் கொள்ளும் உடன்கட்டையை எதிர்த்தார். கணவனை இழந்த மனைவி, கணவனின் சிதையில் பாய்ந்து தன்னை மாய்த்துக் கொள்வது அன்று வழமையில் இருந்து வந்த கொடூரமான பழக்கமாகும். இப்படி கணவனுடன் தானும் அதே சிதையில் பாய்ந்து தன்னை மாய்த்துக் கொள்வது அன்று வழமையில் இருந்து வந்த கொடூரமான பழக்கமாகும். இப்படி கணவனுடன் தானும் அதே சிதையில் பாய்ந்து மாய்த்துக் கொள்வதன் மூலம் கணவருடன் தானும் சேர்ந்தே சுவர்க்கம் புக முடியும் என அந்த அப்பாவி விதவைகள் நம்பினார்கள். எரியும் நெருப்பில் புகுந்து தன்னை மாய்த்துக் கொள்வதற்கு எந்தவொரு விதவையாவது தயங்கினாலோ அல்லது மறுத்தாலோ, அவளது வீட்டார் பலாத்காரமாக அவளை சிதைக்குள் தள்ளிவிட்டனர். தென்னாட்டை விட வடநாட்டில் இக்கொடுமை பரவலாக இடம்பெற்று வந்தது. தென்னகத்தில் உடன்கட்டை என அழைக்கப்பட்ட இவ்வழக்கம் வடக்கில் சதி என அறியப்பட்டது.

சதி வழக்கத்தை எதிர்த்து இரண்டு நூல்களை எழுதிய இவர், இதை ஒழிக்க பாடுபட்டார். வைதீக இந்துக்கள் இவரைக் கடுமையாக எதிர்த்தனர். சமயத்தின் புனித கடமைகளை நிந்திப்பதாக சாடினார். கிறிஸ்தவ ஆங்கிலேயர்களுடன் ஒன்றிணைந்து இந்து மதத்தை ஒழிக்க சதி செய்வதாக தூற்றப்பட்டார். ஆனால் ராம்மோகன் ராய் விட்டுக்கொடுக்காமல், சதியை சட்ட ரீதியாக ஒழித்துக்கட்ட போராடினார். இதற்கு எதிராக வைதீக இந்துக்களினால் தொடுக்கப்பட்ட வழக்கை அக்காலத்தில் அதி உச்ச நீதிமன்றமாக விளங்கிய லண்டன் பிரிவி கவுன்சில் வரை சென்று வாதாடி, தீர்ப்பை தனக்கு சாதகமாக முடித்தார் ராஜா ராம்மோகன்ராய்.

இத்தனை போராட்டங்களின் பின்னரேயே உடன்கட்டை ஏறல் என்பது இந்தியாவில் முற்றாகத் தடை செய்யப்பட்டது.

இந்த பின்னணியில்தான் தேவதாசி முறையையும் பார்க்க வேண்டும். தேவதாசி மற்றும் பரத்தையர் சமூகம் என்பது தமிழகத்தில் சங்க காலத்துக்கும் முற்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த வழக்கம் இந்தியாவுக்கு சுமேரியாவில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்ற ஒரு கோட்பாடு உள்ளது. கி.மு. 3500க்கு முன்னர் சுமேரியர்களிடம் இந்த வழக்கம் இருந்ததாம். அக்காலத்தில் ஒவ்வொரு குடும்பத்தில் இருந்தும் ஒரு பெண்ணை கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கும் ஒரு வழக்கம் இருந்திருக்கிறது. இவர்கள் கோவில்களில் பணிவிடை செய்பவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். இப்பெண்களுக்கு அந்நாட்டு அரசரின் மகளே தலைவியாக இருப்பாள். அவளை 'பதேசி' என்று அழைப்பார்கள். இச்சுமேரிய வழக்கம், கி.மு. ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்தில் இந்திய வேதப் பண்பாட்டு அம்சமாகக் கலந்திருக்க வேண்டும் என தொல்லியல் அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். எகிப்திய நாகரிகத்திலும் பெண்கள் கோவில் பூசகர்களாக விளங்கியிருக்கின்றனர். ஆனால் இந்திய வேத பண்பாட்டின் கீழ் பெண்களின் பங்கு கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்ததால், அர்ச்சகர்களாக அவர்களால் விளங்க முடியவில்லை. எனினும் தேவ சேவைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தேவரடியார்களாக விளங்கி வந்திருக்கிறார்கள்.

தேவதாசி முறையை ஒழிக்க வேண்டும் எனக் கடுமையான எதிர்ப்புக் குரல் எழுந்த போது, பெங்களுரு நாகரத்தினம்மா தலைமையிலான தேவதாசிகள் சங்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அச்சங்கம் தமது நிலைப்பாடுகளை அறிக்கைகளாக முன்னிறுத்தினர். 'வேசி' என தாம் அழைக்கப்படுவதை அவர்கள் முற்றிலுமாக நிராகரித்தனர். தேவரடியாருக்கும் பொதுமக்களிற்கும் இடையே வித்தியாசம் இருப்பதை அவர்கள் சுட்டிக் காட்டினர்.

தாம் இந்துப் பண்பாட்டின் ஒரு பகுதி என்றும் தேவதாசி குலம் இந்துப் பண்பாட்டின் உருவாக்கம் எனவும் அவர்கள் வாதிட்டனர். கோவில்களில் இறை சேவையாற்றுவதற்காக, மனைவாழ்க்கையைத் துறந்து கடவுள் சேவைக்காக தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்களை பொது மகளிர் என கேவலப்படுத்துவது தவறானது என்று அவர்கள் சுட்டிக் காட்டினர். இவர்களுக்கு ஏராளமான சென்னை மாகாண கோவில் தர்மகர்த்தாக்கள், பெரிய மனிதர்கள், காங்கிரஸ் அரசியல்வாதிகள் உள்ளிட்ட செல்வாக்கான மனிதர்கள் ஆதரவு அளித்தனர்.

1920களில் சென்னை அரசாங்க சட்ட உறுப்பினராக விளங்கிய சர். சி.பி. ராமஸ்வாமி ஐயர், காங்கிரஸ் தலைவர் சத்திய மூர்த்தி உட்பட பிரபலமான மனிதர்கள் தேவதாசி முறை தொடர வேண்டும் என்றே விரும்பினர். கர்நாடக இசை, பரதநாட்டியம் ஆகிய கலைகளை பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் தேவதாசிகளின் சேவை அவசியம் என அவர்கள் கருதினர். தேவதாசிகளை வைப்பாட்டியாக வைத்துக்கொள்பவர்களைப் பொறுத்தவரை அவ்வாறான தேவதாசியருக்கு மனைவி அந்தஸ்து கொடுக்கலாம் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டு வந்தது. எனவே தேவதாசி வழக்கத்தை தகர்ப்பது சுலபமான காரியமாக இருக்கவில்லை.

(தொடரும்....)

2 comments:

  1. எத்தணை கொடுமைகள் இந்துமதத்தில்

    ReplyDelete
  2. எத்தணை கொடுமைகள் இந்துமதத்தில்

    ReplyDelete