Saturday, November 8, 2014

இருள் உலகக் கதைகள்























 திலக்கராஜா பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை
 
கேட்டு எழுதுபவர்: மணி ஸ்ரீகாந்தன்

மட்டக்களப்பு, வாழைச்சேனை பேச்சியம்மன் கோவில் வளாகம் மாலை மங்கிவரும் ஒரு அந்தி வேளையில்... ஆள் நடமாட்டம் இன்றி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. கோட்டானின் அலறல் சத்தத்தைத் தவிர அந்த பகுதியில் வேறு ஓசையே இல்லை.

'ஆட்கள் வருவதற்கு முன்னமே குளத்தில் இறங்கி குளிக்க வேணும்' என்ற அவசரத்தில் திவ்யா பேச்சியம்மன் கோவிலை அண்டியுள்ள குளத்தை நோக்கி வேகமெடுத்தாள். நிலத்தில் உதிர்ந்து காய்ந்து கிடந்த மாமரத்து இலை சருகுகள் திவ்யாவின் காலில் பட்டு சரசரவென ஓசை எழுப்பி அந்த நிசப்தமான சூழலை சிதைத்தது.

ஆள் அரவமற்ற குளம் திவ்யாவை வரவேற்க 'அப்பாடா ஒருத்தரும் இல்லை' என்ற நிம்மதி பெருமூச்சுடன் ஆடைகளை களைந்த திவ்யா பாவாடையை மார்பு வரை உயர்த்திக் கட்டினாள். குளத்திற்குள் இறங்கினாள். சில்லென்ற அந்த குளிர் காற்று உடம்பிற்கு இதமாகத்தானே இருக்கும்... மூச்சை பிடித்து தண்ணீருக்குள் மூழ்கினாள். சிறிது நேரத்திற்குள் திவ்யாவிற்கு மூச்சு முட்ட மீண்டும் மேலெழுந்தாள். தலைமயிரில் தங்கியிருந்த நீர் திவ்யாவின் முகத்தில் வழிந்தோடின. கண்களை மறைத்திருந்த நீர் முழுவதும் வடிந்ததும் குளத்திற்கு எதிரே உள்ள பற்றைக்காடு பளிச்சென்று கண்களில் பட்டது... அப்போதுதான் திவ்யாவிற்கு தன்னை யாரேனும் கவனிக்கிறார்களா என்ற எச்சரிக்கை உணர்வு துளிர் விட்டது. 'இது சும்மா பிரம்மை' என்று மனதை ஆறுதல் படுத்தியவள் மீண்டும் குளத்தில் மூழ்கினாள். நீருக்குள் மூழ்கினாலும் திவ்யாவின் உள்ளுணர்வு அவளுக்கு ஏதோ ஒரு ஆபத்து காத்திருப்பதாக எச்சரித்தது. மனசு படபடக்க நீர் மட்டத்திற்கு மேலே தலையை திவ்யா தூக்கியபோது அவள் கண்ட காட்சி அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. 'வீல்' என கத்தினாள். அந்த பற்றைக் காட்டின் மத்தியில் முகம் எரிந்தது போன்ற ஒரு கோர முகம் கொண்ட ஒரு பெண் அமர்ந்திருப்பதை திவ்யா கண்டு உடல் நடுங்கிப்போன சில நிமிடங்களில் அந்த உருவம் படீரெனக் காணாமல் போனது.

இனியும் இங்கே இருப்பது நல்லதல்ல என்பதை உணர்ந்த திவ்யா, துணியை சுருட்டி எடுத்தவள் நீர் சொட்ட சொட்ட வீடு நோக்கி ஓடினாள். அவள் அப்படி ஓடி வருவதை வழியில் கண்ட வாலிபர்கள் ஊ....ஊ... என்று சத்தம் போட்டு சிரித்தார்கள்.

வீட்டுக்கு வந்த திவ்யா, சுவாமி படத்திற்கு முன்னே சென்று தொட்டுக் கும்பிட்டு விபூதியையும் பூசிக் கொண்டாள். நடந்த விசயத்தை வீட்டில் சொன்னால் அம்மா திட்டுவா என்ற பயத்தில் சொல்லாமலே விட்டு விட்டாள்.

பதினாறு வயது நிரம்பிய திவ்யா ரொம்பவும் பயந்த சுபாவம் கொண்டவள். ஆனால் அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு எல்லோரையும் எதிர்த்து கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினாள். சில நேரங்களில் மயக்கம் போட்டு கீழே விழுந்தும் விடுவாள். நித்திரையில் இருக்கும்போது 'அய்யோ உடம்பு எரியுதே' னு கதறி கூப்பாடு போட்டிருக்கிறாள்.

தமது மகளை ஏதோ ஒரு ஆவி பீடித்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்த திவ்யாவின் அம்மா மட்டக்களப்பு மாந்திரீகரிடம் திவ்யாவை அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார்.... அந்த மாந்திரீகரின் மந்திர தந்திரங்களாலும் திவ்யாவை குணப்படுத்த முடியாமல் போக சில மாதங்களின் பின் திவ்யாவின் தாயார் திலக்கராஜா பூசாரியை தேடி வந்திருக்கிறார். தமது மகளின் நிலையை எடுத்துச் சொல்லி கண்ணீர் விட்டாள்.

இந்த திவ்யா விஷயத்தை ஒரு சவாலாக எடுத்துக் கொண்ட திலக்கராஜா பூசாரி, தமது உதவி ஆட்களோடு மட்டக்களப்பு நோக்கி புறப்பட்டிருக்கிறார்.

வாழைச்சேனை பேச்சியம்மாள் கோவிலை கடக்கும் போது அந்த கோவிலில் ஒரு உற்சவம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்ததாம். அங்கே சாமியாடிக் கொண்டிருந்த மாந்திரீகர்கள் தங்களின் நெற்றியில் கத்தியால் கீறி ரத்தத்தை எடுத்து பூமியில் கோடு போட, அடுத்த நிமிசமே அங்கே தீய சக்திகளின் பிடியில் இருந்த சிலர் சுருண்டு வீழ்ந்திருக்கிறார்கள். அதைப் பார்த்ததும் திலக்கராஜா பூசாரிக்கு உடல் வெல வெலத்துப்போய் விட்டதாம். "நம்மை விட பெரிய சித்து விளையாட்டு மாந்திரீகர்கள் இந்த ஊரிலேயே இருக்கிறார்களே பிறகு ஏன் திவ்யாவை விழுங்கியிருக்கும் அந்த தீய சக்தியை ஒண்ணும் பண்ண முடியாமல் இருக்கு" என்று திலக்கராஜா நினைத்து பெருமூச்சு விட்ட அடுத்த நிமிசமே அங்கே வந்த ஒரு மாந்திரீகர் 'எங்களுக்கு முடியாததை நீ பண்ணலாம்னு நினைக்கிறியா? போ! போய் செய்து பாரு!' என்று அவர் சொல்ல, திலக்கராஜா உடல் சிலிர்த்து போனார். ஆனாலும் அவர் தைரியத்தை விடவில்லை. 'ஆட்டத்திற்கு வந்துட்டோம் வாழ்வா, சாவாண்ணு ஆடி பார்த்திடுவோம்' என்று மனதை திடப்படுத்தியவர் திவ்யாவின் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்.
திலக்கராஜா அந்த வீட்டுக்குள் காலடி வைத்தபோது அந்த ஊரின் தெருக்கோடியில் யாரோ கெக்கல் போட்டு சிரிக்கும் சத்தம் அவருக்கு மட்டும் தெளிவாகக் கேட்டிருக்கிறது. அதை யாரிடமும் அவர் சொல்லவில்லை.

பரிகார பூஜை பொருட்கள் கொண்டுவரப்பட்டு அட்சர கோடும் வரையப்பட, திலக்கராஜா ஒரு பெரிய சாட்டையுடன் அதில் அமர்ந்து ருத்ர காளியை மனமுருகி வேண்டத் தொடங்கினார்.

அவர் மந்திரங்களை உச்சரிக்க, திவ்யா ஆடத் தொடங்கினாள். அந்த ஊரில் நிறைய சாமியார்கள் இருப்பதினால் இந்த சாமி என்னதான் செய்யப்போகுதாம்? என்பதை வேடிக்கை பார்க்கவென ஏளனத்தோடு பூசாரிகளும், ஊர்வாசிகளும் அங்கே வந்திருந்தார்கள். சில மணி நேரத்திலேயே திவ்யாவின் உடம்புக்குள் மூன்று பேய்கள் இருப்பதை பூசாரி உறுதி செய்தார்.

திவ்யாவிற்கு மூன்று வயதாக இருக்கும்போது அவளின் தந்தை வில்சன் விஷம் குடித்து தற்கொலை செய்து கொண்டார். தந்தையின் மீது கொள்ளைப் ப்ரியம் கொண்ட திவ்யா, தந்தையின் கல்லறைக்குச் சென்று அவருக்கு பிடித்த உணவுப் பொருட்களை வைத்து வழிபட்டு வருவதை வழமையாகக் கொண்டிருந்தார். அந்த சந்தர்ப்பத்தில்தான் ஆவிகள் திவ்யாவின் உடம்பிற்குள் நுழைந்திருக்கின்றன. இதைப் புரிந்துகொண்ட பூசாரி ஆவிகளை வெளியே அழைத்தார். அவர் அழைக்கும்போது தூரத்தில் 'அய்யோ.... அய்யோ...' என்று யாரோ கூக்குரல் எழுப்புவது திலக்கராஜாவிற்கு கேட்டது. தான் ஒரு மரணப் போராட்டத்தில் இருப்பதையும் உயிரோடு விளையாடுவதையும் அவர் உணர்ந்து கொண்டதால் அவரின் உடல் ஜிலீர் என்று சில்லிட்டது. ஆனாலும், தமக்கு ருத்திரகாளியே துணை என்ற ஒரு மனதுடன் காரியத்தில் இறங்கினார்.

திவ்யாவின் உடம்பிலிருந்து முதலில் வெளியே வந்தது மீனாட்சியின் ஆவி. அவள் குடும்ப பிரச்சினையால் உடலில் தீ வைத்துக் கொண்டு உயிரை மாய்த்தவள். 'திவ்யாவின் உடம்புக்குள் ஏன் வந்தாய்' என்று பூசாரி காரணம் கேட்க, 'டேய் பூசாரி! ஏனென்றா கேட்கிறாய்? இவள் செய்தது நியாயமாடா... அவள் அப்பனுக்கு வாய்க்கு ருசியா சாப்பாடு போடுறா! ஆனா, பக்கத்தில் பட்டினியாக் கிடக்கும் நமக்கும் கொஞ்சம் தர மாட்டாளா என்று ஏக்கமா காத்திருந்தேன்டா! இந்த மதர்ப்பு புடிச்சவ என்னை கண்டுக்கவே இல்லை. அதனால்தான் அவளை பழிதீர்க்க அவளோட உடம்பிற்குள் புகுந்தேன்' என்று மீனாட்சி ஆவி சொன்னது. பூசாரி அந்த ஆவியை தமது பிடிக்குள் கொண்டு வந்தார்.

அடுத்ததாக வெளியே வந்தது. திவ்யாவின் தந்தையின் ஆவி. அதாவது வில்சன்.

'என் மகளை ஒழுங்கா கவனிக்கிறாங்க இல்லை. வீதியால போனா பயல்கள் கிண்டல் பண்ணுறாங்க... ஒரு மாதிரியா நோட்டம் விடுகினம். அதனால் அவ பாதுகாப்புக்காத்தான் நான் உள்ளே வந்தேன், இப்போ அவளை என்னோட அழைச்சிட்டு போறதா முடிவு செய்திட்டேன்' என்று சொல்லியது தந்தை ஆவி.

'அப்படி சொல்லுடா வில்சா' என்று ஒரு ஆவி குறுக்கே வர அதை அதட்டி விசாரித்தார் பூசாரி. அது வில்சனின் தாயார் மேரியம்மாளாம்.

"என் பேத்திய நம்ளோட கூட்டிட்டுப் போயிடுவோம்" என்று சொல்ல, அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த திவ்யாவின் அம்மாவுக்கும் அவளின் பாட்டிக்கும் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வராமலா இருக்கும்?

"அடேய் நீ செத்தும் எங்கள நிம்மதியா இருக்க விட மாட்டியாடா பாவி" என்று திவ்யாவின் பாட்டி கத்த வில்சன் ஆவிக்கும் ஆத்திரம் வந்துவிட்டது.

'அடியேய்! உன்னால் தான்டி நான் செத்தேன். நீ என்னை உன் மகளோட வாழ விட்டியா? எங்க குடும்ப சண்டைக்கு நீ தானடி காரணம்' என்று போட்டுத்தாக்க வில்சனுக்கு உதவியாக அவனின் அம்மா மேரியம்மாவும் குரல் கொடுக்க இக்குடும்பச் சண்டை திலக்கராஜாவிற்கு போதும் போதும்மென்றாகி விட்டதாம்.

பிறகு ஒரு வழியாக பட்டினிகிடந்த மீனாட்சி ஆவியிடம் பேரம்பேசி அவளுக்கு பிடித்த உணவுகளை கொடுத்து அவளின் பசியை அடக்கி அவளை பிடித்து கட்டிய பூசாரி, மேரியம்மாவையும் சமாதானப்படுத்தி அவளுக்கு பிடித்த சுருட்டு, பீடியை கொடுத்து அவளையும் மடக்கினார். கடைசியாக பிடிபடாமல் பூச்சாண்டி காட்டியவர் வில்சன் மட்டுமே. 'தமது மகளுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை வெளியே போக முடியாது' என்று முரண்டு பிடிக்க "இனி திவ்யாவிற்கு நான்தான் பாதுகாப்பு" என்று பூசாரி வாக்கு கொடுத்து வில்சனை வெளியேறிச் செல்ல வற்புறுத்தினார். ஒரு வழியாக வில்சனின் ஆவி வெளியேற சம்மதித்தது. 'உன்ன எப்படி நம்புவது நீ வெளியேறி விட்டாய் என்பதற்கு ஏதாவது அறிகுறி காட்டுவாயா?' என்று பூசாரி கேட்டார்.
'நான் இவள் உடலை விட்டு போகும்போது வீட்டு முற்றத்தில் உள்ள தென்னை மரத்திலிருந்து பச்சை மட்டை முறிந்து விழும். அதுதான் சமிக்ஞை' என்றது ஆவி. உடனே பூசாரி

'நீ இங்குள்ளவர்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டம் கொடுத்திருக்கிறாய், அதனால் அந்த கஷ்டத்தை நீயும் உணர வேண்டும். அப்போதுதான் இனி நீ வேறு யார் உடம்பிலும் நுழைய மாட்டாய்' என்று கூறி ஐம்பது கிலோ எடையுள்ள ஒரு பாறாங்கல்லை திவ்யாவின் தலையில் தூக்கி வைத்து குளக்கரை நோக்கி நடக்கச் செய்தார். கல்லை சர்வசாதாரணமாக தூக்கிச் சென்ற திவ்யா கல்லை குளக்கரைக்குச் சென்று கீழே போட்டாள். அந்த நேரத்தில் திவ்யாவின் வீட்டுக்கு முன்னால் பச்சை மட்டை முறிந்துவிழ, வில்சனின் ஆவி வெளியேறிவிட்டது என்பதை பூசாரி உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். வெளியேறிய அந்த ஆவியையும் பிடித்து மாவினால் செய்து வைத்திருந்த உருபொம்மையில் இறக்கி மூன்று பேயையும் நீரில் கரைத்து சமாதி கட்டினார். இப்போது திவ்யா திருமணம் முடித்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதாக பூசாரி கூறுகிறார்.

No comments:

Post a Comment