Thursday, October 30, 2014

தேவதாசி நாகரத்தினம்மா -1

தியாகையரின் திருவையாறு சமாதியை கோவிலாக்கியவர்


- அருள் சத்தியநாதன்

மேடுகள் பள்ளங்களாவதும் பள்ளங்கள் மேடுகளாவதும் இயற்கை. ஒரு காலத்தில் போற்றி ஆராதிக்கப்படுபவை இன்னொரு காலத்தில் இகழ்ந்து புழுதியில் வீசப்படும். பெண்கள் இழுத்துப் போர்த்தியபடி இதுதான் எங்கள் கலாசாரம் என்று சொல்வதைக் கேட்ட அமெரிக்க உல்லாசப் பயணிகள், இதே பெண்கள்தானா இதே இந்தியாவின் கஜூராஹோ காலத்திலும் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்? காம சூத்திரத்தை இந்திய வத்ஸாயர்தானே படைத்தார்! என்று மலைப்புடன் கேட்டிருக்கிறார்கள்.

இன்று இந்திய, தமிழ் கலாசாரங்கள் எவற்றை எல்லாம் அருவருப்புடனும் சகிப்புத்தன்மையின்றியும் பார்க்கின்றனவோ அவை அனைத்தும் ஒரு காலத்தில் இந்திய மண்ணில் ஆராதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தேவதாசி முறையும் அவற்றில் ஒன்று.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சி இந்தியாவுக்கு வந்த பின்னரேயே அந்நாட்டில் நிலவி வந்த ஆண் சார்பான பாலியல் சுதந்திரம் கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்தது. ஒரு ஆண் பல தாரங்களை வைத்துக் கொள்வதும் தாசி வீட்டுக்கு சென்று வருவதும் இந்திய சமுதாயத்தில் முற்றிலும் ஏற்கப்பட்ட விஷயமே. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனைவியரை வைத்துக் கொள்வதும் அல்லது தாசி வீட்டுக்கு சென்று வருவதும் அன்றைய ஆண்களுக்கு கௌரவமான விஷயங்கள். தாசி வீடு சென்று வருவதும் சாதாரண விஷயம் என்பதை கோவலன் கதை மூலமாக சிலப்பதிகாரம் நிறுவுகிறது. தேவதாசி முறை சட்டரீதியாக ஒழிக்கப்படும்வரை செல்வந்தர்கள் தேவதாசி வீட்டுக்கு செல்வதை கௌரவத்தின் சின்னமாகவே கருதி வந்தார்கள்.

சிலப்பதிகாரத்தில் வர்ணிக்கப்படும் இந்திரவிழா, வருடா வருடம் அரசனால் ஏற்பாடு செய்யப்படும் வசந்த விழா. ஆடல் பாடல், பாலியல் சார்ந்த கேளிக்கைகள் என்பதாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த விழா அது. கோவலன் அங்கே மாதவியைக் காண்கிறான். அவளது அழகிலும் கலைத் திறமையிலும், அறிவிலும் கோவலன் மயங்கிப் போகிறான். அவளே கதி எனக் கிடக்கிறான். இது சிலப்பதிகாரம் சொல்லும் கதை. மாதவி வீடே கதி எனக் கிடக்கும் கோவலனை கண்ணகி திட்டித் தீர்த்ததாகவோ சபித்ததாகவோ சிலப்பதிகாரத்தில் செய்தி இல்லை. ஏனெனில் ஆண் தாசி வீடு போய்வருவதும் ஒன்றும் விமர்சனத்துக்குரியதல்ல. தன் மனைவி மட்டுமே என வாழ்ந்தால்தான் அன்றைய ஆணுக்கு பிரச்சினைகள் தோன்றி இருக்குமோ, என்னவோ!

ஆனால் மாதவி செல்வாக்கான ஒரு பெண்ணாகத் திகழ்ந்திருக்கிறாள் என்பது மட்டும் நிச்சயம். இத்தகைய தேவதாசிமார் அல்லது கணிகைகள் சமூக செல்வாக்கோடு திகழ்ந்திருக்கிறார்கள். அரசர்கள், திவான்மார், ஜமீந்தார்கள், மந்திரிமார் போன்ற சமூக அந்தஸ்துடைய பெரும் புள்ளிகள் மத்தியில் செருக்கும் செல்வாக்குமாக இப்பெண்கள் வாழ்க்கை நடத்தியிருக்கிறார்கள். சமூகமும் இதற்கு அங்கீகாரம் அளித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு செல்வாக்குடன் திகழ்ந்த தேவதாசிதான் நாகரத்தினம் அம்மா. இவர் தேவதாசி குலத்தில் பிறந்து தேவதாசியாக வாழ்ந்தவர். தேவதாசி முறை ஒழிப்பு மசோதா தமிழக சட்ட சபையில் மருத்துவர் முத்து லட்சுமியால் கொண்டுவரப்பட்ட போது, அம்மசோதாவை தடுக்கும் வகையில் கடும் பிரயத்தனங்களை மேற்கொண்டவர் இந்த நாகரத்தினம்மா. இம்மசோதா சட்டமாக நிறைவேற்றப்படுவதை கடுமையாக எதிர்த்தார் காங்கிரஸ் தூண்களில் ஒருவரான தீரர் சத்தியமூர்த்தி. தேவதாசிகள் சமூகத்தில் இருக்க வேண்டும் என வாதாடினார் அவர். அவர் மீது நாகரத்தினம்மா கொண்டிருந்த செல்வாக்கே இம்மசோதாவை அவர் எதிர்க்கக் காரணம்.

தேவதாசி குலம் நலிந்து நலிவடைந்து கொண்டிருந்த அதன் இறுதி காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த நாகரத்தினம்மா, மிகுந்த செல்வாக்கோடு இறுதிவரை வாழ்ந்து மறைந்தவர், இவர் பெங்களுருவைச் சேர்ந்த கன்னடப் பெண். நன்றாகத் தமிழ் பேசக்கூடிய இவர் சென்னையிலேயே வாழ்ந்தார். செல்வமும் செல்வாக்குமாக வாழ்ந்த நாகரத்தினம்மா, தேவதாசி ஒழிப்பு சட்டம் அமுலுக்கு வந்த பின்னர் தேவதாசிகளின் நிலை பரிதாபகரமானது. பலர் தெருவுக்கு வந்தனர். சாப்பாட்டுக்கே வழியற்ற நிலையில் நிர்க்கதியாயினர். இன்றைக்கும் பல தேவதாசிகள் வயதான நிலையில் தமது குடும்பத்தை நம்பி வாழ்க்கையை ஒட்டி வருகின்றனர்.

தேவதாசிமாருக்கு நன்றாக நடனமாட வரும். சங்கீதம் பாடக்கூடியவர்களாகவும் இசைக் கருவிகளை இசைக்கக் கூடியவர்களாகவும் இருந்தனர். திறமையுள்ளவர்கள் சிருங்கார நாடகங்களை மேடையேற்றினர். எனவே, இன்று ஒரு நடிகைக்கு இருக்கக்கூடிய கௌரவமும் கவர்ச்சியும், அபிமானமும், கூத்துக்கள் மட்டுமே பொழுதுபோக்கு அம்சமாக இருந்த அக்காலக்கட்டத்தில், இந்த வித்தை தெரிந்த தேவதாசிகளுக்கு இருந்ததை எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நாகரத்தினம்மாளுக்கு நல்ல சாரீரம். இசைக் கருவிகளையும் இசைக்க முடியும். நடனமும் வரும். கேட்பவரைக் கவர்கின்ற மாதிரி பேசத் தெரிந்தவர். அவரது பேச்சும் உடல் மொழிகளும் எதிரில் இருப்பவரை வசியம் செய்யக் கூடியதாக இருந்ததால், அவரை நாடி பெரிய மனிதர்கள் வந்தார்கள். இப்பெரிய மனிதர் தொடர்புகளால் அவருக்கு நிறைய பணம் வந்தது. நகைகள், இரத்தினங்கள் வைரங்கள், உயர் வாசனைப் பொருட்கள், ஏராளமான விலையுயர்ந்த சேலைகள் என நாகரத்தினம்மா ராஜவாழ்க்கை வாழ்ந்தார். வீடு, காணி எனப் பல சொத்துகளைச் சேர்ந்திருந்தார்.

இவ்வாறு 'பெரிய இடத்துப் பெண்|ணாக வாழ்ந்த நாகரத்தினம்மா தன் வாழ்வின் பிற்பகுதியில் இன்னொரு பரிமாணத்தை சென்றடைந்தார். திருவையாரில் சங்கீதமூர்த்தியான தியாகையரின் கல்லறை கேட்பாரற்றுக் கிடந்தது. முற்புதர்களும், பாம்பும் புற்றுகளும் நிறைந்த கழிப்பிடமாகக் காட்சியளித்த நாதப் பிரம்மமான தியாகையரின் கல்லறையைப் புதுப்பித்து, அழகிய சமாதி கோவிலாக மாற்றியமைத்தது. வேறு யாருமல்ல, தேவதாசியான நாகரத்தினம்மாவேதான்! கேட்பாரற்றுக் கிடந்த இந்த இடத்தை தன் பெயருக்கு வாங்கி, அதைக் கோவிலாக்கிய இவர், பிற்காலத்தில் திருவையாற்றில் திருப்பணி செய்து நாதப்பிரம்மத்துக்கு சங்கீத அஞ்சலி செய்தையே தன் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். இதனால் அவரைத் தூற்றியவர்களும் போற்றத் தொடங்கினர் என்பது விசித்திரமான உண்மை.

தியாகையர் தன் வாழ்நாளில் பெண்களை நாடிச் சென்றதாக ஆதாரபூர்வமான செய்திகள் இல்லை. பரத்தையர் அல்லது தேவதாசிகள் பற்றி அவர் நல் அபிப்பிராயம் கொண்டிருக்கவும் இல்லை. ஆனால், கர்நாடக இசையை தூக்கி நிறுத்தி, மகோன்னதமான கீர்த்தனைகளை இயற்றிய தியாகையரின் திருவையாறு கல்லறையைப் புதுப்பித்து அழிவில் இருந்து காப்பாற்றி அவ்விடத்தை ஒரு இசைக் கோவிலாக மாற்றியவர் ஒரு தேவதாசி என்பதை எப்படி வியாக்கியானம் செய்வது?

நாகரத்தினம்மா பெங்களுருவில் வாழ்ந்தபோது அவரது போசகராக விளங்கியவர் பெயர் நரஹரி ராவ். இவர் மைசூர் நீதிமன்ற நீதிபதியாக விளங்கினார். மைசூர் மகாராஜா, திவான்கள் ஆகியோரின் நன்மதிப்பைப் பெற்றிருந்தார்.

நரஹரி ராவும் அவர் மனைவி சீதம்மாவும் விருந்தோம்பலில் பிரசித்தி பெற்றவர்களாக இருந்ததுடன், கோட்டை வெங்கடரமணஸ்வாமி கோவிலுக்கு அருகில் (பெங்களுரு மருத்துவக் கல்லூரிக்கருகில்) இருந்த அவர்களுடைய அரண்மனை போன்ற வீடு ஏழை மாணவர்களுக்கும் சங்கீத வித்வான்களுக்கும், ஏன், உதவி தேவைப்பட்டவர்கள் அனைவருக்குமே உதவ எப்போதும் திறந்தே இருந்தது. எப்போதும் யாராவது ஒருவர் உண்ண இருந்துகொண்டே இருந்ததால், அந்த வீட்டின் அடுப்பு ஒருபோதும் அணைவதேயில்லை என்று பெயர் பெற்றது.

அத்தகைய தர்மாத்மாவும் உயர் அதிகாரியுமான ஒருவருடைய ஆதரவைப் பெற நாகரத்தினம்மா மிகுந்த பாக்கியம் செய்திருந்தாள் என்றே கூற வேண்டும். ஒரு முன்னணி நீதிபதியும் ஒரு தேவதாசியும் சிநேகமாக இருந்ததில் அவர் மனைவிக்கு ஆட்சேபமில்லை. என்பதுதான் பெரிய அதிசயம் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. மாதவி - கோவலன் நட்பை கண்ணகி ஆட்சேபிக்கவில்லை என்பதுடன் ஒப்பிடலாம். அத்துடன் நாகரத்தினம் அடிக்கடி நீதிபதியின் வீட்டிற்கு அவர் மனைவியுடன் அளவளாவுவதற்கு வருமளவிற்கு சீதம்மாவுடன் நாகரத்தினத்துக்கு நெருங்கிய நட்பு ஏற்பட்டது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

நீதிபதி ராவே, நாகரத்தினம்மாவின் வீட்டிற்கு முடிந்த போதெல்லாம் சென்று விடுவார். வழக்கு மன்றத்தில் அன்றைய வேலை முடிந்தவுடன், அவர் தன் கோச் வண்டியில் நாகரத்தினம்மாவின் வீட்டிற்கு விரைவார். நீதிமன்றத்தின் இலச்சினைகள் பொருத்தப்பட்டு, சீருடைய மற்றும் கையில் கோலுடன் காட்சிதரும் பணியாள் பின் தொடர நெரிசல் மிகுந்த நகரப் பேட்டையிலிருந்த நாகரத்தினத்தின் வீட்டு வாசலில் வந்து நிற்கும் நீதிபதியின் வண்டி பொதுமக்களின் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. இது தொடர்பான பலவிதமான வதந்திகள் திவான் கே. சேஷாத்ரி அய்யர் செவிகளையும் சென்று அடைந்தது. ஏற்கனவே அரண்மனை, தேவதாசிகளுக்கு அளித்து வந்த ஆதரவைக் குறைத்து வந்ததால், நரஹரி ராவ் நாகரத்தினத்திற்கு அளித்த வெளிப்படையான ஆதரவு நீதிமன்றத்தின் அதிகாரத்திற்கு இழுக்கு விளைவிப்பதாக இருக்குமென்று திவான் கருதினார். ஒருநாள் அவர் ராவிடம் இதுபற்றிக் கண்டனம் தெரிவித்து, நாகரத்தினத்திற்கு ராவ் ஆதரவு அளிப்பதைப் பற்றித் தமக்கு ஆட்சேபனை இருக்கவில்லையென்றாலும் அவருடைய அலுவலக இலச்சினைகளை அத்துடன் சம்பந்தப்படுத்தாமல் இருப்பது புத்திசாலித்தனமென்று எடுத்துக் கூறினார்.

நீதிபதி ராவும் இந்தக் கருத்தை ஏற்றார். ஏற்கனவே அவர் பெங்களுருவின் நெரிசல்களிலிருந்து ஒதுங்கி, தான் நாகரத்தினத்தின் சங்கீதத்தை இடையூறு ஏதுமில்லாமல் கேட்கக் கூடிய ஓர் இடத்தைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார். நகரத்தின் அன்றைய எல்லைகளிலிருந்து சற்று விலகியிருந்த அடர்ந்த காட்டினிடையே அமைந்த சிறிய குன்றை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். அங்கு நாகரத்தினத்திற்காக ஒரு வீட்டை எழுப்பி, திவான் சேஷாத்ரி அய்யர் உட்பட நீதிமன்றத்தின் பல நீதிபதிகளையும் நாகரத்தினத்தின் கச்சேரிகளைக் கேட்க உடன் அழைத்துச் சென்றார். சில நேரங்களில் அவருடைய பேத்திமாரும் அவருடன் சென்றனர். அந்தக் குன்றும் அதில் வாழ்ந்த நாயகியும் அவர் மனத்துக்கு மிக்க சந்தோஷத்தை அளித்தார்கள் என்பதால், (இன்றும் அதே பெயரைத் தாங்கி நிற்கும்) 'மவுண்ட்ஜோய்' - ஆனந்தக் குன்று - என்ற பெயரை அந்த இடத்திற்கு அளித்தார். அந்தக் குன்றுடன் அவர் மிக நெருக்கமான உறவைக் கொண்டிருந்ததால் உள்ளுர்வாசிகளும் அதற்கு ஒரு பெயரைக் கொடுத்தனர் - நரஹரி ராயகுட்டா (நரஹரி ராவின் குன்று) என்று.

(தொடரும்) 

நன்றி- வண்ண வானவில்

No comments:

Post a Comment