Sunday, September 14, 2014

face பக்கம்


தேர் செதுக்கும் தம்பிப்பிள்ளை ஸ்ரீதரன்

“தேர் செய்வதில் மகிழ்ச்சிதான் ஆனாலும் இதில் முன்னேற முடியாது”

 

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்


தமிழர்களின் கலை கலாசார, பண்பாட்டுப் பாரம்பரியங்களின் பின்னணியில் சைவ சமயமும் நின்று இயங்கி வருவதை எவரும் மறுக்க மாட்டார்கள். தமிழும் சைவமும் இரண்டறக் கலந்தது. தமிழர் சமூகத்தை ஆராய்வோர் சைவத்தைத் தவிர்த்துவிட்டு அதைச் செய்ய முடியாது. சைவ மதத்தின் சிறப்புகளுக்கு ஊர்களில் நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆலயங்களே சாட்சி. இந்த ஆலயங்களின் சிறப்புகளுக்கு ஆலயங்களில் உள்ள சித்திரத் தேர்களும் காரணமாகின்றன. இந்துமதம் மிகுந்த அலங்காரங்களைக் கொண்டது. சித்திரத் தேர்களும் மிகுந்த அலங்காரங்களுடன் கோவில் திருவிழாக்களின் போது மணப்பெண்போல வீதியுலா வருகிறது என்ற வர்ணனை பொருத்தமானதே.

அம்பாள், சிவன், முருகன், பிள்ளையார் என்று ஒவ்வொரு கடவுளுக்கும் வெவ்வேறு வடிவங்கள் மற்றும் அலங்காரங்களுடன் தேர்கள் வடிவமைக்கப்படுவது மரபாகும். பிரமாண்டமான மிரட்டும் தேர்களின் அணிவகுப்பை தமிழகத்தில் மட்டுமே பார்க்க முடியும் என்ற நிலை இப்போது இங்கில்லை. பெரும்பாலான பெரிய, சிறிய ஆலயங்களில் தமிழகத்திற்கு நிகரான முறையில் தேர்கள் வடிவமைக்கப்பட்டு வீதி உலா வருவதைக் காணக்கூடியதாக உள்ளது.

இந்தத் தேர்களின் வடிவமைப்பாளர்களான சிற்பக் கலைஞர்களும் நம் நாட்டைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பதும் கூடுதல் ஆர்ச்சரியம்தான்.

"தமிழகத்திலிருந்து தேர்கள் கொண்டு வருதல், சிற்பக் கலைஞர்களை அழைத்து வந்து தேர்கள் செய்வது போன்ற நிலை இப்போது இல்லை. உள்ளுரிலேயே மிகவும் சிறப்பாக சித்திரத் தேர்கள் வடிவமைக்கிறோம். அதோடு புலம்பெயர் நாடுகளுக்கு தேர்களை செய்து ஏற்றுமதியும் செய்கிறோம்" என்று பெருமையாக பேசுகிறார் சிற்பக் கலைஞர் தம்பிப்பிள்ளை ஸ்ரீதரன்.

மட்டக்குளி, அளுத்மாவத்தை வீதியில் அமைந்திருக்கும் லக்சன் சிற்பக் கலைக்கூடத்தின் உரிமையாளர் இவர். கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தேர் கட்டுமானப் பணியில் நிபுணத்துவம் பெற்றவரான இவரின் கலைக்கூடத்தில் தினமும் உளி ஓசை சத்தம் கேட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கிறது.

ஒரு இனிய காலைவேளையில் லக்சன் கலைக் கூடத்திற்குள் நுழைந்தோம். விலையுயர்ந்த மரப்பலகைகளும், கட்டைகளும் குவிந்து கிடக்கும் அந்த விசாலமான கட்டிடத்திற்குள் பத்துக்கும் மேற்பட்ட சிற்பாச்சாரியார்கள் மரத்தைக் கடைந்து கலை வடிவங்களை உருவாக்குவதில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தார்கள். இவர்களுக்கு மத்தியில் உளியோடு ஒரு பலகையை செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார் தம்பிப்பிள்ளை ஸ்ரீதரன்.

"தேர்கள், சிலைகள் வடிவமைக்க எல்லா மரங்களையும் உபயோகிக்க முடியாது. அதற்கென விஷேசமான மரங்கள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக மருதமரம், பலா, வேம்பு வகை உள்ளிட்ட மரங்களே தேர் செய்ய உகந்தவை என்பதால் அவற்றையே பயன்படுத்தி வருகிறோம். மரங்களை மொரட்டுவைக்கு சென்று தரம் பார்த்து வாங்கி வருகிறோம். ரொம்பவும் முதிர்ச்சியான வைரம் பாய்ந்த மரங்களையே தெரிவு செய்கிறோம். அப்படித் தேர்வு செய்து எடுத்தால்தான் நீண்ட பல வருடங்களுக்கு தேர்கள் கம்பீரமாக இருக்கும்" என்றார்.

பரம்பரை பரம்பரையாக ஸ்ரீதரன் தேர் கட்டும் பணியை செய்து வருகிறார். அச்சுவேலியை பூர்வீகமாகக் கொண்ட இவரின் தந்தை சிற்பாச்சாரியார் கனசபையிடம் முறையாக சிற்ப வேலைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்தவர். அதேபோல் ஸ்ரீதரனும் கலாகேசரி தம்பிப்பிள்ளையிடம் சிற்பக் கலையை பயின்றிருக்கிறார். இவரின் தாத்தா அந்தக் காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் இரும்பு வேலைகள் செய்திருக்கிறார். சூலம், வேல், கத்திகள் உள்ளிட்ட ஆயுதங்களை தயார் செய்து கோவில்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறாராம்.

"தேர் வேலைகள் தொடர்ச்சியாக கிடைப்பதில்லை. அப்படியே கிடைத்தாலும் வருடத்திற்கு ஒன்று, இரண்டு தேர்கள் கிடைக்கும். அதுவும் பெருந்தேர்களாக இருந்தால் ஒரு தேரை செய்து முடிக்கவே ஒன்றரை வருடங்களாவது செல்லும். ஆலயங்களில் நிதி கிடைப்பதில் சிக்கல்கள் இருப்பதால் நீண்ட காலம் எடுக்கும். நிதி தயாராக இருந்தால் ஆறு மாதத்தில் முடித்து விடலாம். என்னதான் மெஷின்கள் வந்து விட்டாலும் சிற்பங்களை கையால்தான் செதுக்கணும். அதற்கு ரொம்பவும் நேரம் எடுக்கும்"என்று ஸ்ரீதரன் மலைப்பு காட்டுகிறார்.

எந்தக் கடவுளுக்கு தேர் செய்கிறோம் என்பதற்கு அமைய அதன் மொடல் அமைக்கப்படுகிறது. அம்பாளுக்கு எண்கோண வடிவத்தில் தேர் அமைக்கப்படும். அதனை திராவிட முகவத்திரம் என்று அழைக்கிறார்கள். அதேபோல் முருகனுக்கு அறுகோணம், பிள்ளையாருக்கு வேஷக வடிவம் என்ற பெயரில் வட்ட வடிவமாகவும், சிவனுக்கு பூசாந்திரம் என்ற பெயரில் சதுர வடிவத்திலும் அமைக்கப்படுகிறதாம். எப்படியும் ஒரு பெருந்தேரின் விலை கோடிகளை தாண்டி விடுமாம்.

"இப்போது ஒரு சிங்க, குதிரை வாகனங்களே இலட்சங்களை தாண்டி விடுகிறது. அப்போது தேரின் விலை பலமடங்காக இருப்பதில் ஆச்சர்யம் இல்லையே" என்று அலட்டல் இல்லாமல் ஸ்ரீதர் சொன்னபோது மலைப்பாக இருந்தது. 'மரத்தில் செய்யப்படும் குதிரை, சிங்க வாகனங்களுக்கு கொடுக்கும் காசுக்கு உயிருள்ள சிங்கத்தையும், குதிரையையும் குட்டியாக வாங்கி வளர்க்கலாமே'னு  என் மனதிற்குள் ஓடியது. வெளியே சொல்லவில்லை.

"தேர்கள் கோடிகளை விழுங்குவது என்பது உண்மைதான். ஆனால் மரத்தின் விலை, செய்கூலி, வேலையாட்கள் சம்பளம் என்று பார்த்தால் எமக்கு மிகவும் குறைந்த இலாபமே கிடைக்கிறது. அண்மையில் நான்கு இலட்சத்திற்கு ஒரு தேர் செய்து கொடுத்தோம். நான்கு இலட்சத்திற்கு தேர் செய்வது என்பது முடியாத காரியம். ஆனால் நமது சைவ மதத்தின் வளர்ச்சிக்காக நானே முன் வந்து இலாப, நஷ்டத்தை பார்க்காமல் செய்து கொடுத்தேன். இப்படியும் சில காரியங்களை சமய வளர்ச்சிக்காக செய்கிறோம்" என்ற போது ஸ்ரீதரின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி.

தடையில்லாமல் வேலை நடைபெற வேண்டும்,ஊழியர்களுக்கு தொழில் வழங்க வேண்டும் என்பதால் வீட்டுத் தளபாட பொருட்களையும் லக்சன் சிற்பக் கலைக்கூடம் தயாரித்து விற்பனை செய்கிறது. தேர் செய்யும் கைகள் மரத்தளபாடங்களைச் செய்தால் அவை எத்தகைய நேர்த்தியும் வேலைப்பாடுகளும் கொண்டிருக்கும் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா!

"கடந்த 2007 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை தடையில்லாமல் வேலை செய்து வந்திருக்கிறோம்" என்று பெருமையோடு பேசும் ஸ்ரீதரனுக்கு மூன்று மகன்கள். மூவரும் கல்வி கற்று வருகிறார்கள்.

"எனக்கு பிறகு இந்த சிற்பத் தொழிலுக்கு என் மகன்கள் வருவதை நான் விரும்பவில்லை. கோவிலுக்கு பணி செய்வது மகிழ்ச்சிதான் என்றாலும், பொருளாதார ரீதியில் இதில் முன்னேற முடியாது. எனவே என் மகன்களை வெற்றிகரமான வாழ்க்கைக்கான ஒரு தொழிலுக்கு அழைத்துச் செல்வது என் கடமை அல்லவா?" என்கிறார் உறுதியாக.

ஸ்ரீதரனுக்குப் பிறகு உளியை பிடிக்க அவரின் மகன்கள் தயாராக இருந்தாலும் ஸ்ரீதரன் விடமாட்டார் போலிருக்கிறதே... விடைபெற்று நடந்தோம். சிற்பக்கூடத்தின் உளிச்சத்தம் மட்டும் நீண்ட நேரத்திற்கு காதுகளில் சங்கீதமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

Saturday, September 13, 2014

கும்பகோணம் இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கிய மாநாடு 07

மேடை வேஷம் போடத் தெரியாத மலேசிய சீனி முகம்மது

அருள் சத்தியநாதன்

பகல் பன்னிரெண்டு மணியைத் தாண்டியிருக்கும். புசுபுசுவென வெப்பம் மர இடுக்குகள் வழியாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. இஸ்லாமிய இலக்கிய மாநாட்டு மண்டபத்தின் குளிர்ச்சியில் இருந்து விடுபட்டு வெளியே வந்து படிகளில் இறங்கியபோது இடப்பக்க மாமர நிழலில் சிலருடன் நின்று கதைத்துக் கொண்டிருந்தார் மலேசிய கவிஞர் சீனி முகம்மது. கையில் சிகரட், வாயில் வட்ட வட்டமாக புகை வலயங்கள்.

என்னை நான் அறிமுகம் செய்து கொண்டேன். இலங்கை பேராளர்களுக்கு தனி ரிஸோர்ட் ஒதுக்கப்பட்டிருந்ததைப் போலவே மலேசிய பேராளர்களுக்கும் தனி ஹோட்டல் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. எனவே, சீனியைப் பற்றி ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருந்த போதிலும் பேசும் வாய்ப்பு கிட்டவில்லை. ஒரு இணைப்புப் பாலம் இல்லாமல் போனதும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

சற்று முன் தான் அவர் தலைமையிலான கவியரங்கு நிறைவு பெற்றிருந்தது. தலைமை வகித்த அவர் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் கவிதை மொழியிலேயே சொன்னார். அக்கவிதை வரிகளை அவர் வசனக் கவி வரிகளாகச் சொல்லாமல், இராகத்துடன் பாடியே சொன்னார்.

ஒரு கவி அரங்குக்கு தலைமை தாங்குபவர் தன் கருத்துகளை உரை நடை வடிவில் வசனங்களாகவும் வசன கவிதையாகவும் வெளிப்படுத்தாமல், இராகத்துடன் பாடியதைக் கேட்டது, இதுவே முதல் தடவை.

மாமர நிழலடிக்குச் சென்று இந்த வித்தியாசமான அணுகுமுறையைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு பாராட்டினேன்.

அவர் சந்தம் வைத்து பாடிப்பாடி கவி அரங்கை நடத்தியதை முதல் தடவையாகக் கேட்டபோது அது எனக்கு என்னவோ மாதிரியும் கிறுக்குத் தனமாகவும் பட்டது. ஏனெனில் கவியரங்குகளில் நமக்கு பழகிப்போனது வசன நடை கவிதைகள்தானே! ஆனால் தொடர்ந்து அவர் கவியரங்கு தலைவராக நின்று சொல்ல வேண்டியதை அப்போது அப்போதே கவி வரிகளாக புனைந்து பாடியதைப் பார்த்ததும் சீனி முகம்மது உண்மையாகவே ஒரு விஷயம் தெரிந்து கவிஞர் என்பதாக எனக்கு புலப்பட்டது. மணியோசை எழுப்பும் இனிமை ஒன்று அவர் குரலில் விரவிக் கிடந்ததையும் திரும்பத் திரும்ப பாடமாட்டாரா என்ற ஆர்வத்தையும் உண்மையாகவே அது ஏற்படுத்தியது.

மரத்தடியில் நின்ற அவரிடம் என் எண்ணங்களை அப்படியே சொன்னேன். மகிழ்ச்சிப் புன்னகை உதிர்த்த அவர் என்னைப் பற்றி விசாரித்தார்.

"இவங்க என்னா கவிதையா படிக்கிறாங்க? எழுதி வச்சுக்கிட்டு வசனமா வாசிக்கிறாங்க... இது எப்படி கவிதையாகும்? வார்த்தைகளை உடைச்சுப் போட்டுட்டா கவிதையாகுமா? கவிதைனா தம்பி, அது மனசுல இருந்து வரணும். இராகத்தோட வர்ற மாதிரி சொற்கள் அமையணும். கவிதைனா வாசிக்கிறது இல்லையே, அது பாடறது.. அதைத்தாங்க நான் செஞ்சேன்" என்று என்னிடம் எளிமைப்படச் சொன்னதை என் நினைவில் இருந்து எழுதுகிறேன்.

அவரை டிரவுசர், நீளக்கை ஷேர்ட்டோடு தான் எப்போதும் பார்த்தேன். பொதுவாகவே இலக்கிய விழாக்கள் என்றால் தமது வழமையான உடைகளை களைந்து விட்டு நம்மவர்கள்  'இலக்கிய ஆடை'களை அணிந்து கொள்வதே வழக்கம். தமிழர்களானால் பட்டு வேஷ்டி, ஷர்ட் அல்லது ஜிப்பா. முஸ்லிம்களானால் ஷர்வானி, குல்லா, பஞ்சாபி, அரசர்கள் அணியக்கூடிய முன்பக்கம் வளைந்த காலணிகள் என்று மேடை வேஷம் போட்டுக் கொள்வார்கள். கும்பகோண மாநாட்டிலும் இம்மேடை வேஷங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் சீனி முகம்மது இந்த மேடை வேஷத்தை அணியவில்லை.

ஏன் என்று அவரிடமே கேட்டேன்.

புன்னகைத்தார்.

"தம்பி நான் இந்த ஆடைகளை எல்லாம் என்றைக்குமே உடுத்தியதில்லை. நான் எப்போவும் ஷேர்ட் டிரவுசர்தான். அந்த உடுப்புகள் எல்லாம் போட்டால் பாரமா கசகசன்ணு உடம்புக்கு வசதியா இருக்காது. எது வசதியோ அதைத்தானே செய்யணும்?' என்றார் சீனி.

அட, வித்தியாசமாகப் பேசும் இந்த மனிதரை முதலிலேயே வளைக்காமல் விட்டுட்டோமே என்று என்னை நானே நொந்து கொண்டேன்.

சீனி மறைந்து விட்டார் என்ற செய்தி வந்தபோது இவை எல்லாம் மனதில் நிழலாடியது. ஐயோ பாவமே என்றிருந்தது. அதன் பின்னர் தான் அவர் முறையாகத் தமிழ் பயின்றவர். தொல்காப்பியம் கற்றவர், தொல்காப்பிய வகுப்புகள் நடத்தியவர் என்ற தகவல்கள் எல்லாம் வெளிக்கிளம்பின. அவரது இலக்கிய ஆழம் புரிபட்டது.

அவர் புகைத்தபடியேதான் என்னுடன் பேசினார். தன் பொக்கட்டில் கைவிட்டு சிகரட் பெக்கட்டை எடுத்து புகைக்கிறீர்களா என்று என்னிடம் சீனி கேட்கவில்லை. அப்படி கேட்டிருந்தாலும் மண்டை காயும் அந்த வெயிலில் நான் புகைக்க சம்மதித்திருக்க மாட்டேன்.

ஆனால் அவர் மறைந்து விட்ட இன்றைய சூழலில் அதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அவரிடம் நானே சிகரட் கேட்டு வாங்கி அவரது 'பட்'டில் இருந்தே நெருப்பைக் கொளுத்தி ஒரு புகை வலயம் விட்டிருக்கலாமே என்ற ஆதங்கம் இப்போது என்னில் எழுகிறது.

எல்லாவற்றையும் லேட்டாகத்தானே யோசிக்கிறோம்!


டில்லியில் இருந்து ஒரு சுற்றுலா பஸ்சில் ஆக்ராவுக்கு ஒருமுறை சென்றேன் தாஜ்மஹாலைப் பார்ப்பதற்கு. நாம் பயணிக்கும் பஸ்சிலேயே சென்று விட முடியாது. சில கிலோ மீட்டர் தொலைவிலேயே பஸ் நிறுத்தப்பட்டு பட்டறியால் ஓடும் காரில் ஏறித்தான் தாஜ்மஹால் நுழைவு வாயிலை சென்றடைய வேண்டும். சுற்றுலா பஸ் டிரைவர் எங்களை பட்டறி வாகனத்துக்காக இறக்கிவிட்ட பின்னர், தோளில் போட்டிருந்த சால்வையை சாலையோர குழாயில் நனைத்து உதறி தலையில் கட்டிக்கொண்டான்! "நீங்களும் வாங்களேன் போவோம்" என அவனை ஆங்கிலத்தில் அழைத்தேன் (எனக்குத்தான் இந்தி தெரியாதே!) அவன் உடைந்த ஆங்கிலத்தில் என்ன சொன்னான் தெரியுமா?

"அதெல்லாம் நான் பார்த்தாகி விட்டது. போங்கள் போங்கள் போய்ப் பாருங்கள்... அதில் பார்க்க என்ன இருக்கிறது? ஒரு சிவன் கோவிலை இடித்துத்தானே தாஜ்மஹாலைக் கட்டியிருக்கிறார்கள்?" என்றான் என்னிடம்.

வட நாட்டில் இந்து - முஸ்லிம் மதக்குரோதமும் மத வெறுப்பும் நிறையவே, வெளிப்படையாகவே பார்க்க முடிகிறது. இந்தியா - பாகிஸ்தான் பிரிவினை ஏற்படுத்திய காயம் இன்றைக்கும் இரத்தமும் சீழுமாக அவர்கள் மத்தியில் இருக்கிறது. இந்துத்துவ பா. ஜ. கா, மோடியின் தலைமையில் வலிமையுடன் டில்லியில் அமர்ந்திருப்பது மத ஒற்றுமை இழைகளை மேலும் சிதைக்க உதவும் என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால் அரசியல் ரீதியாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் இக்கருத்தியலுக்கு அப்பால், இவ்விரு சமூகங்களுக்கு இடையிலும் சகிப்புத்தன்மையுடன் கூடிய மிக நெருக்கமானதும் பிரிக்க முடியாததுமான பிணைப்பு இன்றளவும் நிலவி வரும் அற்புதத்தையும் இதே இந்தியாவில் தான் காண முடிகிறது.

தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையிலான பிணக்குகள் தென்னிந்தியாவில், குறிப்பாகத் தமிழகத்தில் மிகவும் குறைவு. பிட்டும் தேங்காய்ப்பூவும் என்று கிழக்கிலே ஒற்றுமைக்கு ஒரு உதாரணம் சொல்வார்கள். இது தமிழகத்துக்குத்தான் மிகவும் பொருத்தம். இங்கே தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையிலான உறவு மாமன் மச்சான் போன்றது.

'யாதும்' என்ற தேடல்கள் மிக்க ஒரு மைல் கல் ஆவணப் படத்தைத் தயாரித்திருக்கும் கோம்பை எஸ். அன்வர் தன் படத்தில் ஒரு சம்பவம் பற்றி கூறுகிறார்.
அவரது சிறுவயது பருவத்தில் இந்துவான ஒரு வளையல் வியாபாரி அன்வரின் வீட்டுக்குள் அழையா விருந்தாளியாக நுழைவாராம். வந்தவர் சடசடவென சமையலறைக்குச் சென்று தட்டை எடுத்து சோறு கறி எல்லாம் போட்டு சாப்பிட்ட பின்னர் ஒரு குட்டித் தூக்கமும் போட்டு விட்டுப் போவாராம். அவருக்கு அந்த இஸ்லாமியர் வீட்டில் அப்படி ஒரு உரிமை! தமிழகத்தில் மத வேற்றுமை வாதம் இருக்குமானால் அது அரசியல் ரீதியானது மட்டுமே. கோம்பை அன்வரின் ஆவணப் படம் பற்றி தனி அத்தியாயத்தில் பார்க்க வேண்டும். களப்பிரர் காலத்தில் தமிழ் இலக்கியம் இருளில் மூழ்கிக் கிடந்தபோது தமிழ் இலக்கியத்தை வாழ வைத்தவர்கள் முஸ்லிம்களே என்பதை ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்தோம். வடக்கிலே சிறந்த பல சூஃபி ஞானிகள் தோன்றினர். இதன் இந்து வடிவம் அல்லது சூஃபி மரபு பிற்காலத்தில் சுவாமி இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், சுவாமி தயானந்தா, சுவாமி ராம் ரிராத் போன்றோர் தலைமையேற்ற 19 ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய இயக்கங்களாலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டில் சுவாமி ரங்கநாதனானந்தா, சுவாமி சித்தானந்தா ஆகியோராலும் முன்னெடுக்கப்பட்டதாக பிரணவ்குல்லர் என்ற வடநாட்டு ஆய்வாளர் குறிப்பிடுகிறார்.

ஆகவே, இஸ்லாமியம் இந்திய கலாசாரத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. இந்திய பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் தொகுதியாகவும் இந்திய வாழ்வு மற்றும் இலக்கியத்தின் ஒரு முக்கிய பகுதியாகவும் விளங்குகிறது என்றெழுதுகிறார் இவர்.

இதே நெருக்கம் தமிழகத்திலும் காணப்படுகிறது.

திருவாசகத்தில் முதல் பகுதியாக விளங்கும் சிவபுராணத்தை பெரும் புலவர்கள் எல்லாம் அகவல்பா எனக் குறிப்பிட்டு வந்தபோது, அது தவறு என்பதை நிரூபித்து, சிவபுராணம் கலிவெண்பாவினால் பாடப்பெற்றது என்பதை நிறுவியவர் ஒரு இஸ்லாமியர். கா. பீர்காதரொலி ராவுத்தர் என்பது இவர் பெயர். 1868 இல் எட்டாம் திருமுறையான திருவாசகத்தை பதிப்பித்தவரும் இவரே என்பது மேலதிகத் தகவல்.

பழந்தமிழ் நூல்களை பதிப்பிப்பதற்கு வணிகர்களான இஸ்லாமியர்களே பொருளுதவி செய்திருக்கும் தகவல்களையும் பார்க்க முடிகிறது.

வியாச பாரதத்தை தமிழில் மொழி பெயர்த்து வெளியிட்டவர் ம. வீ. இராமனுஜாசாரியார். இந்நூலை வெளியிடுவதற்கு, ஆடுதுறை தோல் கிடங்கு எம். ஜி. முகம்மது அப்துல்லா ஸாஹிப் பகதூர் பல சமயங்களில் பொருளுதவி செய்ததாக நன்றியுடன் குறிப்பிடுகிறார் இராமானுஜாசாரியார்.

குறுந்தொகையை பதிப்பித்த சௌரிப் பெருமாளரங்கன் இந்நூல் பதிப்பு வேலைகளுக்கு அவர் பணியாற்றிய கல்லூரி முதல்வரான ஸ்ரீமன் முகம்மது இப்ராஹிம் குரைஷிஸாஹேப் B.A.L.T. பொருளுதவி புரிந்ததாகவும், தமக்கென வாழாமல் பிறர்க்குரியாளரான இவர் பல பிரதிகளைத் தாமே விலை கொடுத்து பெற்றுக்கொண்டதாகவும் குறிப்பிட்டு புகழாரம் சூட்டுகிறார்.

மகாபாரத அம்மானையை இயற்றியவரும் ஒரு முஸ்லிம் கவிஞர். சையது முகம்மது அண்ணாவியார் என இவர் அழைக்கப்பட்டார்.

(தொடரும்)

இருள் உலகக் கதைகள்-04

தோளைத் தட்டி உணவு கேட்ட பகாசுர ஆவி!


வீரசிங்கம் பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை

கேட்டு எழுதுபவர்-   மணி ஸ்ரீகாந்தன்

அது ஒரு முழு பௌர்ணமி நாள். ஊர் அடங்கிக் கிடக்கும் ஒரு நள்ளிரவு வேளை. இரவு 12.00 மணியை கடிகார முள் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. கொழும்பிலிருந்து இங்கிரியை நோக்கி வந்த பஸ் கிரிகலைச் சந்தியை புயலெனக் கடந்தது.

அப்போது பஸ்சில் டிரைவர், கண்டக்டர் மற்றும் பயணிகள் இருவரைத் தவிர வேறு எவருமே இல்லை.'சே! இந்த இரண்டு பயணிகளும் இல்லையென்றால் ஹந்தபான்கொடை சந்தியில் நிறுத்தி குவாட்டர் வாங்கி தொண்டையை நனைத்திருக்கலாமே' நினைக்கும்போதே குணதாஸவிற்கு நாவில் நீர் சுரந்தது. 'ம் பரவாயில்லை இங்கிரியாவில் இந்த இரு பயணிகளையும் இறக்கி விட்டு திரும்ப வருவோம்' என்று நினைத்தவாறே ஆக்ஸிலேட்டரை இன்னும் பலமாக மிதிக்க பஸ் பறந்தது.

கிரிகலை சுடுகாட்டு பஸ் நிறுத்தத்தில் ஒரு வயதான மனிதர் பஸ்சை நிறுத்த கையை நீட்டினார். சாராயம் குடிக்கும் ஆவலில் இருந்த குணதாஸ, 'இந்த கிழட்டுப் பயலுக்கு இந்த அர்த்த ராத்திரியில் என்ன வேலை'னு மனதுக்குள் திட்டியபடியே பஸ்சை நிறுத்தாமல் வேகமெடுத்த சில நொடிகளில் பஸ் இங்கிரியாவை சென்றடைந்தது. பயணிகள் இருவரையும் கண்டக்டர் 'ஹிக்மன் கரலா பயின்ன' என்று கத்தியபடி இறங்கிப் போகச் சொன்னார். 'எப்போவும் இவனுங்களுக்கு அவசரம்தான்' என்று திட்டியபடி இரு பயணிகளும் இறங்கிச் சென்றனர். பஸ் மீண்டும் வந்த திசையை நோக்கி ஓட்டமெடுத்தது.

'காட்டு மாட்டு சிங்கம் தூங்கிட்டா அப்புறம் அவன எழுப்பி கசிப்பு வாங்குறது ரொம்ப கஷ்டம்' என்று கண்டக்டர் கூறியதை செவிமடுத்த டிரைவர் குணதாஸ, பஸ்சின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினான். பஸ் மீண்டும் கிரிகல சுடுகாட்டு சந்தியை நெருங்கியது. அடுத்த சில நிமிடங்களில் வீதியின் நடுவே அதே வயது முதிர்ந்த அந்த மனிதர் நின்று கொண்டிருந்தார். பஸ்சின் மின் விளக்கு வெளிச்சம் அவரின் முகத்தில் பட்டதில், அவரின் கண்கள் சிவப்பு நெருப்பு குழம்பாக டிரைவருக்கு பட்டது. டிரைவர் அலறியபடி பிரேக் பிடிக்க பஸ்சின் வேகத்தை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. டமார் என்ற சத்தம், அந்த நிசப்தமான இரவை கிழித்துக் கொண்டு கிரிகல பிரதேசத்தை அதிரவைத்தது.

"கிழவன் செத்துட்டான் போல,
நாம் இங்க நிற்க கூடாது" என்று கண்டக்டருக்கு சைகையால் சொல்லிவிட்டு சாரதி பஸ்சை ஹந்தப்பான்கொடை காட்டு மாட்டு சிங்கம் வீட்டை நோக்கி செலுத்தினான். அன்று குணதாஸவும், கண்டக்டரும் கொஞ்சம் அதிகமாகவே குடித்தார்கள். பதட்டத்தில் அவர்களுக்கு போதை ஏறவில்லை. பிறகு பஸ் ரிப்பேர் ஆகிவிட்டதாக சொல்லி பஸ்சை ஹோமாகமை டிப்போவில் போட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு வந்த குணதாஸ, வீட்டுக்கு வந்து படுத்தான். அடுத்த நாள் அவனுக்கு குளிர்காய்ச்சல் வாட்டி எடுக்க பித்தம் களங்கியவனாகவும் உலறி இருக்கிறான். அவனை ஏதோ காத்து கருப்பு பிடித்து விட்டதாக நினைத்த மனைவி குசுமா பன்சலைக்கு சென்று தண்ணீர் மந்திரித்து கொடுத்திருக்கிறாள்.

ஆனால் கிரிகல சுடுகாட்டு சந்தியில் விபத்து நடந்ததிற்கான அறிகுறிகள் ஏதும் இல்லை என்று அவனைப் பார்க்க வந்த நடத்துநர் குணதாசவிடம் சொல்லி நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். குணதாசவுக்கு பித்தம் தெளிந்த மாதிரி இருந்தது.

இந்த சம்பவம் நடந்து பல வருடங்கள் கடந்து விட்டன. குணதாஸவும் இதை மறந்து விட்டான். இந்த நிலையில்தான் கடந்த மாதம் அங்கே இன்னொரு சம்பவம் அரங்கேறியது.

பதுளை தங்கமலை தோட்டத்தை சேர்ந்த ஐந்து இளைஞர்கள் கிரிகல மெலிபன் ஆடைத்தொழிற்சாலையில் கடந்த ஒரு வருடமாக வேலை செய்து வருகிறார்கள். இவர்கள் கிரிகலையில் உள்ள ஒரு வீட்டில் தங்கியே தொழில் செய்து வருகிறார்கள். அன்று ஆடைத் தொழிற்சாலையில் சம்பளம் கொடுக்கும் தினம். எனவே அவர்கள் கொஞ்சம் உற்சாகமாகவே வேலை செய்தார்கள். மாலை ஆறு மணிக்கு வேலை முடிந்ததும் இளைஞர்கள் ஐவரும் தமது தங்குமிடத்துக்கு சென்று விடுவார்கள். ஆனால் அன்று பொக்கட்டில் பணம் நிறம்பியிருந்தால் ஏதாவது செய்து அதை குறைத்துவிட வேண்டும் என்று அவர்களில் ஒருவனான தியாகு எண்ணினான்.

"மச்சான் வாடா பியர் வாங்கிட்டு வருவோம்" என்று நண்பர்களை அழைத்தான். இதை எதிர்பார்த்திருந்த மாதிரி அவர்களும் ஒரே மூச்சில் சரி என்று சொல்ல, நடை டவுனை நோக்கி நீண்டது. மதுபானக்கடையில் பியர் போத்தலை வாங்கி பையில் போட்டுக் கொண்டதோடு கார நொறுக்குத் தீனி பக்கட்டுகளையும் வாங்கி பையை நிரப்பிக் கொண்டனர். அஜித் வறுத்த மீன் துண்டுகளை வாங்கிக் கொண்டான். எண்ணெயில் பொரிந்த மீன்களின் வாசனை மூக்கில் தங்கி பசியை கிளறியது. "சீக்கிரம் வாங்கடா" என்று தியாகு அழைக்க சரசரவென கிளம்பிய அவர்கள் பஸ் பிடித்து ஏறி அமர்ந்தார்கள் சில நிமிட ஓட்டத்தின் பின் கிரிகல சந்தியில் பஸ் நின்றது. நண்பர்கள் ஐவரும் இறங்கிக் கொண்டார்கள். அப்போது இரவு எட்டு மணியிருக்கும். இருள் அந்த பிரதேசத்தை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. அங்கே இருந்த மயானத்தில் ஒரு குழி மேட்டின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த மினுக் மினுக்கென ஒளிவிட்டுக் கொண்டிருந்த விளக்கு வெளிச்சத்தைத் தவிர வேறு வெளிச்சமே கிடையாது. கரு கும்மிருட்டு! அந்த இளைஞர்களில் முரட்டு ஆசாமியான வெங்கடேஷ் கையில் இருந்த சிகரெட்டை எடுத்துக்கொண்டு எண்ணெய் விளக்கு எரியும் திசை நோக்கி ஓடினான்.

விளக்கின் நெருப்பில் சிகரெட்டை பற்றவைத்தான். "டேய் மச்சான் இங்கே வாங்கடா இங்கே உட்கார்ந்து கொஞ்சம் குடிச்சிட்டு போவோம். இந்த இடம் ரொம்ப நல்லா இருக்கு" என்று அழைத்தான் தன் நண்பர்களை. அவன் அழைப்பிற்கு மறுப்புத் தெரிவிக்காத நண்பர்களும் அந்த பற்றைக்குள் நுழைந்தார்கள். அந்த இடம் வெங்கடேஷ் சொன்னது போல ரொம்பவும் நன்றாகவே காணப்பட்டது. "மச்சான்! இனி நம்ம பார்ட்டிக்கு இந்த இடத்தையே வச்சுக்கலாம்டா" என்று சொன்ன தியாகு, பைக்குள் இருந்து பியர் போத்தல்களை எடுத்து வைக்க தொடங்கினான். ஐந்து நிமிடங்கள் கழிய, மது சிகரெட் புகை மணமுமாக அந்த இடத்தையே நிறைத்ததோடு அவர்களின் பேச்சும் சிரிப்பும் அம் மயான மௌனத்தைக் கலைத்தது.
அனைவருக்கும் போதை ஓரளவுக்கு ஏறியிருக்க, "அடி நீ தானே தள்ளாக்குளம், .... நான்தானே தெப்பக்குளம்..." என்ற பாடலை வெங்கடேஷ் எடுத்துவிட, நண்பர்கள் தாளத்திற்கு ஏற்றதாற்போல கையைத் தட்ட ஆரம்பித்தார்கள்.

அப்போது தியாகுவை யாரோ பின்னாலிருந்து தோளில் தட்டினார்கள்.

'மே மல்லி.. மட பொட்டக் தென்ட' என்று சிங்களத்தில் அக்குரல் கேட்டது. "சும்மா இருடா நாதாரி!" என்று தியாகு திரும்பிப் பார்க்காமலேயே திட்டி விட்டு போத்தலை வாயில் வைத்து ஒரு மிடறு விழுங்கினான். அந்த டீமில் தியாகுவிற்கு மட்டும் சிங்களம் பேச வராது. அதனால் அவனை நண்பர்கள் சிங்களத்தில் திட்டி கடுப்பேற்றுவது வழக்கம். போத்தல்களை காலி செய்த நண்பர்கள் கொஞ்சமாகத் தள்ளாடியபடியே தமது அறையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர். ஏதேதோ பேசியபடியே அவர்கள் நடக்க, திடீரென்று தியாகு அவர்களைப் பார்த்து, "அடோ சப்ததஹான்ட எபா!" (அடேய் சத்தம் போடாதீங்க) என்றான். அவனை சமாதானப்படுத்திய நண்பர்கள் தமது இருப்பிடத்தை சென்றடைந்தார்கள். போதையில் வந்த அவர்கள் உடை மாற்றிக் கொண்டு உறங்கச் சென்றார்கள். தியாகு மட்டும் சிங்களத்தில் வாய்க்கு வந்தபடியெல்லாம் திட்டிக்கொண்டிருந்தான். பொறுமை காத்த வெங்கடேஷ் ஒரு இடத்தில் பொறுமை இழந்து செருப்பை எடுத்து தியாகுவை விலாசித் தள்ளினான்.

மறுநாள் பொழுது விடிந்த பிறகும் தியாகுவின் அழிச்சாட்டியம் தொடர்ந்தது. சிங்களம் பேசத் தெரியாத தியாகு எப்படி சிங்களம் பேசுகிறான்? என்ற குழப்பம் நண்பர்களுக்கு.

முதல் நாளிரவு மயானத்தில் அமர்ந்து தண்ணியடித்தது ஞாபகத்துக்கு வர, இது ஏதோ தீய சக்தியின் வேலையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதை புரிந்து கொண்ட நண்பர்கள் இதற்கு ஒரு பரிகாரம் செய்ய வீரசிங்கம் பூசாரியை தேடிச் சென்றார்கள்.

வீரசிங்கம் வீட்டு வாசலுக்கு அந்த ஐவரும் வந்தபோது தீய சக்தி குடிகொண்டு இருக்கும் தியாகுவை மட்டும் அவர் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அன்று போயாதினம் என்பதால் வீரசிங்கம் எந்த பரிகாரமும் செய்வதில்லையாம். ஆனாலும் அவர்களின் நிலமையை அறிந்து கொண்டு குலசாமி கருப்புசாமியிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு முதல் வேலையாக ஒரு முட்டையை தியாகுவின் தலையில் வைத்து அதன்மேல் சூடத்தை கொளுத்தி மந்திரித்து கெட்ட சக்தியை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார். பிறகு தியாகுவின் முதுகு பக்கமாக வந்த வீரசிங்கம், சட்டையை விலக்கிக் காட்டச் சொன்னார். அவர் நினைத்தது சரிதான். தியாகுவின் முதுகில் ஐந்து விரல் அடையாளம் தெளிவாகத் தெரிந்தது! அதைப் பார்த்ததும் நண்பர்கள் மிரண்டு போனார்கள்.

இந்தப் பேயை எப்படியாவது விரட்டி விடுங்கள் என்று நண்பர்கள் பூசாரியை வேண்டினார்கள். அடுத்த நாளே அதற்கு ஒரு முடிவு கட்டுகிறேன் என்று சொல்லி அதற்கான பூஜை பொருட்களோடு மறுநாள் வருமாறு சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தார். அடுத்த நாள் இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம் பேயோட்டும் படலம் தொடங்குகிறது.

தியாகுவை பேச வைப்பதற்கான மந்திரங்களை தொடர்ந்து உச்சாடனம் செய்து, மந்திரச் சொற்களுக்கு உருவேற்றி ஸ்தாயியை உச்சத்துக்குக் கொண்டு போனபோது தியாகு கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு ஆக்ரோஷம் கொண்டவனாக மாறினான்.

"என்ன எல்லோரும் சுதுமாமா ஒன்றுதான் அழைப்பார்கள்... நான் சாகும்போது எழுபத்தைந்து வயது. பிள்ளைகள் ஒழுங்கா கவனிக்காமல் உணவு கூடத் தராமல்தான் நான் இறந்தேன். இப்போது என் மனைவிகூட அதே நிலைமையில்தான் கஷ்டப்பட்டுகிட்டு இருக்கா, அவளை காப்பாத்துங்க சாமீ!" என்று தியாகுவிற்குள் இருக்கும் ஒரு கிழட்டு ஆவி சிங்களத்தில் பேசத் தொடங்கியது.

"இரவு நேரத்தில் கூட இவன்கள் செய்யும் அட்டகாசத்தால் என்னால் தூங்க முடியல்ல. என்னை தொந்தரவு செய்றாங்க. எனக்கு பசி. அதனால் அவங்க சாப்பிடுறதுலயும், குடிக்கிறதிலயும் கொஞ்சம் தரும்படி கேட்டேன், ஆனா இவனுங்க என்ன கண்டுக்கவே இல்லை. அதுதான் கோபம் பொறுக்க முடியாமல் அடிச்சிட்டேன். பாவிப் பயலுங்களுக்கு இந்த சின்ன வயசுல அப்படி என்ன குடி வேண்டிக்கிடக்கு? என் பக்கத்துல நின்னுக்கிட்டு யாரு யாரோ பொம்பளைக்கெல்லாம் போன்போட்டு கொஞ்சுறானுங்க.. இவனுங்களுக்கு லவ் பண்ண என் இடமா கிடைக்குது?" என்று சுதுமாமாவின் ஆவி, சிங்களத்தில் பேசிக்கொண்டே போனது கேட்டுக் கொண்டிருந்த நண்பர்களுக்கு குலை நடுங்கிப்போனது.

திடீரென "அந்த படவா ராஸ்கல்தான் என்னை செருப்பால் அடிச்சான்" என்று சொல்லிய ஆவி, வெங்கடேஷை முறைத்தது. வெங்கடேஷ் அந்த இடத்தை மெதுவாக காலி செய்தான். ஆவியின் கதைகளை கேட்டுக் கொண்டிருந்த வீரசிங்கம் பூசாரி, ஆவியை மடக்க தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். உணவுக்கு ஏங்கிச் செத்த கிழவன் என்பதால் உணவு பதார்த்தங்களை கொண்டுவரச் சொன்னார். இறைச்சி, ரோல்ஸ், சாராயம், சிகரெட் எல்லாம் தியாகுவின் முன் வைக்கப்பட்டன. தியாகுவில் குடி கொண்டிருக்கும் ஆவி, உணவுகளை மளமளவென கபளீகரம் செய்து சாராயத்தையும் மடமடவென குடித்தது. நடுநடுவில் தன்னைப் பற்றிக் கூறிக் கொண்டே சென்றது. இது ஒரு ஆபத்தில்லாத உணவின் மீது பேராசை கொண்ட ஆவி என்பதை புரிந்து கொண்ட வீரசிங்கம் பூசாரி, சாப்பாட்டின் பின்னர் வேகம் குறைந்த ஆவியிடம் நான்கு நண்பர்களையும் ஆவியிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கேட்கச் செய்தார். இதை ஏற்றுக் கொண்ட ஆவி சமாதானமாகி தியாகுவின் உடம்பை விட்டு வெளியேற சம்மதித்தது. இதையடுத்து கறுப்பு சேவலை தலையைச் சுற்றி எடுத்து வெட்டி பலியாகக் கொடுத்துவிட்டு ஆவியை பூசணிக்காயில் இறக்கினார் பூசாரி.

இப்போது நண்பர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் கதை இதோடு முடியவில்லை. அந்த நண்பர்கள் தங்கி இருக்கும் அறையில் இப்போது இரவு நேரத்தில் ஒரு கறுப்பு நிழல் நடமாடுவதைக் கண்டிருக்கிறார்கள். அறைக்கு வந்து ஏதாவது செய்யுங்கள் என்று அவர்கள் வீரசிங்கம் பூசாரியிடம் வந்து கூறியிருக்கிறார்கள்.

அது தனியார் விடுதி என்பதால் அங்கே சென்று பேயோட்டுவது என்பது சாத்தியப்படாது என்பதால் அந்த வேண்டுதலை ஏற்க பூசாரி மறுத்துவிட்டார்.

பதிலாக, பூஜித்து உருவேற்றப்பட்ட ஒரு பொருளை அங்கே காவலுக்கு நிறுத்துவது பற்றி நண்பர்களிடம் பூசாரி கூறி அதற்கான வேலைகளை தற்போது செய்து வருகிறார்.

Friday, September 12, 2014

சினிமானந்தா பதில்கள் - 17


கிராபிக்ஸில் எம். ஜி. ஆரை மீண்டும் நாயகனாக்கி நடிக்க வைத்தால் அவருக்கு ஜோடியாக  யாரைப் போடலாம்?
எஸ். கிருஷ்ணா, மஸ்கெலிய

அபிநய சரஸ்வதியைத்தான். அவரையும் கிராபிக்ஸில் கொண்டு வரலாம்.
அந்த கொஞ்சு மொழி, அன்ன நடை, இன்னும் பார்க்க தோன்றும்.

அப்படி நடந்தால் எத்தனை கண்களுக்கு வருத்தம்

நம்ம மாஸ் ஹீரோ விஜய டி. ராஜேந்திரனின் 'கருப்பனின் காதலி'படம் எப்போது வெளியாகும்?
ராஜேந்திரன் ரசிகை எஸ். அருந்ததி, கண்டி                                                                     

அவருக்கு ஓய்வு கிடைக்கும்போது மும்தாஜின் கால்சீட் கிடைக்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் படம் முடிவடையும். அதன்பின்தான் வெளியீடு

TR ஒரு தசாவதானி. ஆனால் ஒன்று அவர் அரசியலில் கால் வைக்க வேண்டும் அல்லது சினிமாவில் கை வைக்க வேண்டும்!

அன்றைய கண்ணழகி மீனா. இன்றைய கண்ணழகி?
ஆர். கவிநேசன், பதுளை

இருக்கவே இருக்கிறார் பிந்து மாதவி. அவர் கண்ணுக்கும்
ஐந்து லட்சம் தரலாம்.

இப்போது மவுசு கண்ணுக்கு அல்ல. கண்போகும் இடத்துக்கு.

நம்ம நமீதா இப்போ என்ன செய்றாங்க?
அவர்களைப் பற்றிய தகவல்களை தரவும்
கே. பிரதீப், யாழ்ப்பாணம்

'மானாட மயிலாட' இறுதிப் போட்டிக்காக சிங்கப்பூர் போய்வந்த களைப்பு, அயர்ந்து தூங்கறாங்க. பகல்ல
தூங்குனா உடம்பு போடும்னு சொன்னா கேட்க மாட்டேன்றாங்க

கைவசம் படம் இல்லாவிட்டாலும் விசிறிகள் குறையவில்லை நமீதாவுக்கு

பிரசாந்த் மீண்டும் நாயகனாகிறாராமே? ஜெயிப்பாரா?
ஆர். கவிதா, இரத்தினபுரி

ஒரு திருமணம் எப்படி மாற்றிவிட்டது பார்த்தீர்களா?

பழைய தெம்பு வந்து விட்டது. விட்டதை நடிக்க வேண்டியதுதான்

'அஞ்சான்' ஊத்திகிச்சாமே?
எப். எச். எம். ரியாஸ், வெல்லம்பிட்டி

அஞ்சானைப் பற்றி மாறுபட்ட கருத்துகள் நிலவுகின்றன. 3 நாளில் 30 கோடி வசூல் என்கிறது லிங்குசாமி தரப்பு. படத்தை
பார்க்காமலேயே பேஸ்புக்கில் குறைகூறுகின்றனர் என்பது அவர்கள் கூறும் குற்றச்சாட்டு. அதேநேரம் அஞ்சான் - நோஞ்சான் ஊத்திக்கிச்சு என்கிறது
பேஸ்புக் வட்டாரம். யாரைத்தான் நம்புவது?



you tube,vimeo,Daily Motion இல் படம் பார்த்து பேஸ்புக், டிவிட்டர், கூகுள் பிளஸில் விமர்சனம் எழுதி லைக், கமென்ட் மூலம் வாங்கிக் கட்டும் காலம் இது!

குமுதம் கார்டூனிஸ்ட் பாலாவுடன் ஒரு திறந்த உரையாடல்

"நான்கு பக்க செய்தியை நான்கு கோடுகளில் சொல்வதே கார்டூன்"


உரையாடியவர்:  மணி ஸ்ரீகாந்தன்

'சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா குலத் தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாபம்...' என்று பாரதி பாடி விட்டு சென்றாலும், 'கடவுளை உருவாக்கியவன் அறிவிலி அதற்கு குணம் கற்பித்தவன் சர்வ முட்டாள்' என்று தந்தை பெரியார் முழங்கினாலும் இன்றும் நமது தமிழகத்தில் நீ எந்த சாதி, மதம்? என்று கேட்கும் பழக்கம் தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. தமிழகத்தில் இந்த சாதியமைப்புக்கு எதிரானவர் பாலா.

அவரது மகனை பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டிய வேளை வந்தது. பள்ளியில் சேர்க்கும்போது சாதி குறுக்கிடும் என்பது பாலாவுக்குத் தெரியும். இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டத்தான் வேண்டும் என்ற தீர்மானத்துடன் தமது மகனை ஆரம்ப பள்ளியில் சேர்ப்பதற்காக அழைத்துக் கொண்டு நடந்தார் பாலா.

பள்ளியில் கொடுக்கப்பட்ட சேர்ப்பதற்கான படிவத்தை வாங்கி பூர்த்தி செய்தார். படிவத்தில் சாதி, மதம் தொடர்பான இடத்தை அவர் நிரப்பாமல் குறுக்குக் கோடிட்டு பள்ளி நிர்வாகத்திடம் சமர்ப்பித்தார் படிவத்தைப் பார்த்த பள்ளி நிர்வாகி, அதனை பூர்த்தி செய்யும்படி பாலாவிடம் கேட்டுக் கொண்டார். பாலா மறுத்தார்.
"பையனுக்கு சாதியும், மதமும் கிடையாது. எனவே நான் எப்படி இருக்கிறது என்று பொய் சொல்ல முடியும்? என்று பாலா கேட்க, பள்ளி அதிபருக்கும் பாலாவுக்கும் இடையே வாய்த்தர்க்கம் ஆரம்பமானது. பேச்சு சூடாகவே, தமிழக அரசு, சாதி, மத சான்றிதழை இனி யாரும் கேட்கக் கூடாது என்று விடுத்திருக்கும் சட்டபூர்வமான அறிவித்தலின் பிரதியை எடுத்து மேசையில் போட்டார் பாலா. இதைப் பார்த்து அதிர்ந்து போன பள்ளி அதிபர், பிறகு வாயை மூடிக் கொண்டு சாதி, மதம் அற்றவனாக சிறுவன் இளமாறனை பாடசாலையில் சேர்த்துக் கொள்ள சம்மதித்தார். இதைத் தனக்குக் கிடைத்த ஒரு வெற்றியாகக் கருதுகிறார் பாலா.

சரி, யார் இந்த பாலா? குமுதம் இதழில் கார்டூன்கள் வெளிவருவதைக் கவனித்திருப்பீர்கள். இந்தக் கிண்டலும் உண்மையுமான கார்டூன்களைக் கீறித்தள்ளுபவர்தான் இந்தக் கார்டூனிஸ்ட் பாலா. பத்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக குமுதம் இதழில் பணியாற்றி வருகிறார் இவர்.

இவரை ஒரு காலைவேளையில் சென்னை புரசைவாக்கம் மெகா மஹாலில் வைத்து சந்தித்துப் பேசினோம். "உயர் குலத்தை சேர்ந்தவர்களை FC. OC. BC என்றும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களை SC. SD என்றும் குறிப்பிட்டு மனிதர்களை சாதி அடிப்படையில் வகைப்படுத்துகிறார்கள். இதே சமயம் பெரியாரிஸ்டுகள், பகுத்தறிவாளர்கள் மற்றும் சாதி மதத்துக்கு அப்பாற்பட்ட என்போன்றவர்களின் பிள்ளைகள் எந்தப் பிரிவின் கீழ் வரமுடியும்? உங்களுக்கெனத்தான் OC(OPEN CATEGORY) பிரிவு இருக்கிறதே என்று விளக்கம் சொல்வார்கள். ஒஸி என்பது ஏனைய சாதிப் பிரிவினருக்கானதே தவிர சாதி மறுப்போருக்கான பிரிவு அல்ல. இதனால்தான் நாங்கள் எங்களுக்கென சாதியற்றவர் என்பதைக் குறிக்கும் NC என்றொரு பிரிவு உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன் வைத்திருக்கிறோம்" என்கிறார் கார்டூன் பாலா.

சின்ன வயதிலேயே புத்தகம் வாசிப்பதில் இவர் அதிகம் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். ராணி கொமிக்ஸ்சில் வரும் மாயாவின் தீவிர ரசிகனாக இருந்தவர். மாயாவியுடன் வரும் அந்த டெவில் நாயையும் மிகவும் ரசிப்பார். இவர் நாய்கள் மீது அன்புகாட்டவும் நாய்களை வளர்க்கவும் அந்த மாயாவியின் டெவில்தான் காரணமாம். அப்போதுதான் ராணி கொமிக்ஸ்சில் உள்ள மாதிரி மாயாவியை வரைந்து பார்க்க இவருக்கு ஆசை ஏற்பட்டிருக்கிறது. உடனே தனது விஞ்ஞான அப்பியாசக் கொப்பியில் உள்ள வெள்ளைத் தாளைக் கிழித்து அதைத் தன் தலையில் உள்ள எண்ணெய் மீது ஒற்றி எடுத்து, அந்த எண்ணெய் படிந்த அந்தப் பேப்பரை மாயாவி படத்தின் மீது வைத்து பிரதி பண்ணியிருக்கிறார். இவர் ஓவியராக முயற்சித்தது இப்படித்தான். இவர் இப்படி கொப்பி பண்ணுவதைப் பார்த்த தாத்தா, 'இப்படி பண்ணக்கூடாது'னு  கூறியதோடு 'ஒரு நரியும், சிங்கமும் பேசிக் கொள்வது மாதிரி ஒரு படம் வரைந்து காட்டு' என்றாராம். இவர் அதை முயற்சிக்க, படம் படுகேவலமாக வந்ததாம். ஆனாலும் அதைப் பார்த்த அவர் தாத்தா, 'ரொம்பவும் பிரமாதமாக இருக்கு இதில நிறைய தப்பு இருந்தாலும் நாமே சுயமா வரையிறதுலதான் திறமை வளரும்'னு  சொல்லிப் பாராட்டி இருக்கிறார். நரியையும், சிங்கத்தையும் வரையச் சொல்லி இருந்தால் அது ஒரு ஓவியமாக இருந்திருக்கும். அவர் அந்த மிருகங்கள் பேசுவது போல வரைய சொன்னார். அப்படி மிருகங்கள் பேசுவது கார்டூனீல்தான் சாத்தியம். அந்தப் புள்ளிதான் என்னை கார்ட்டூனிஸ்ட்டாக புடம் போடக் காரணமாக இருந்தது என்கிறார் கார்டூனிஸ்ட் பாலா.

பாலா பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாமே மும்பையில் தானாம். அவரின் அப்பா மும்பை ரயில்வேயில் வேலை பார்த்ததால் அவர் அங்கே இருந்திருக்கிறார். அதன் பிறகு பாலா திருநெல்வேலியில் இருக்கும் தமது தாத்தா பாட்டியுடன் வந்து தங்கி விட்டாராம்.

"நான் திருநெல்வேலியில் வாழ்ந்த காலத்தில்தான் தீண்டாமை என்ற விஷயத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்டேன். ஒடுக்குபவர்கள், ஒடுக்கப்படுபவர்கள் என்று இரு தரப்பு மனிதர்களையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். அதன் விளைவுதான் சாதி எதிர்ப்பும், மத எதிர்ப்பும்." என்று தமது கொள்கைக்கு காரணம் சொல்லும் அவர், மும்பை தமிழ் டைம்ஸ் பத்திரிகையில் கடமையாற்றியதையும் கூறினார். "நான் ஆரம்பத்தில் அந்தப் பத்திரிகைக்கு சின்ன சின்ன படைப்புகளை எழுதுவேன், அதோடு என்கிட்டே எப்போவும் சின்னதா ஒரு நோட் புக் இருக்கும். ரயில், டீக்கடை பெஞ்ச் என எங்கே உட்கார்ந்தாலும் எனக்கு முன்னால் அமர்ந்திருப்பவங்களை அவங்களுக்கே தெரியாமல் அப்படியே பார்த்து ஸ்கெட்ச் போட்டு நான் போகும்போது அவர்களிடம் கொடுத்து விடுவேன். அப்போது ஒரு நாள் தமிழ் டைம்ஸ்ல வேலை செய்த நண்பர் எஸ். பாலபாரதி என்னை அழைத்து எனது எழுத்துகளைப் பாராட்டினார்.
அப்போது நான் பைலில் தயாராக வைத்திருந்த எனது ஓவியங்கள் சிலவற்றை அவரிடம் காட்டினேன். உடனே அவர் 'இது வேஸ்ட்! உனக்கு ஓவியம் வராது' என்றார். அவர் அப்படி சொன்னது எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. பிறகு அவர் 'உனக்கு கார்ட்டூன் வரும், முடிந்தால் ட்ரை பண்ணிப்பாரு!' என்றார். 'இந்தியாவில் கார்ட்டூனிஸ்ட்டுக்கு ஆளே கிடையாது. ரொம்பவும் குறைவு. இருக்கிறவங்களை விரல்விட்டு எண்ணி விடலாம். அதில நீயும் ஒருவராக வரலாம்'னு சொன்னப்போது, எனக்கும் அதுதான் சரி என்று பட்டது. முயற்சி செய்தேன். நிறைய பயிற்சியும் செய்தேன். அதன் பிறகு அந்தப் பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியராகவும் பணியாற்றியதோடு கார்ட்டூனும் போட்டேன். அதற்குப் பிறகு சென்னைக்கு வந்து ஆனந்த விகடனில் எனது பத்திரிகை நண்பர்களையும் பார்த்து பேசிவிட்டு, எதேச்சையாக குமுதம் பத்திரிகை அலுவலகத்துக்குப் போனேன்.

நான் ஒரு பைலை கையில் வைத்துக் கொண்டு வருவதை பார்த்த காவலாளி, நான் வேலை கேட்டு வருவதாக நினைத்து உள்ளே விடமறுத்துவிட்டார். அப்போது அங்கே வந்த ஒருவர், 'நீங்க உங்க விண்ணப்பத்தை கொடுத்திட்டு போங்க, ஆளு தேவையா இருந்தா சொல்லி அனுப்புவாங்க' என்று சொன்னார். என்னடா இது, புதுமையா இருக்கே என்று எண்ணிக் கொண்டே, நான் வரைந்த சில கார்ட்டூன் படங்களோடு என்னைப் பற்றியும் எழுதி கொடுத்துவிட்டு வந்தேன். அதற்குப் பிறகு சில நாட்களில் குமுதம் சஞ்சிகையின் பொறுப்பாசிரியர் கிருஷ்ணா டாவின்சி (அவர் இப்போது உயிரோடு இல்லை) என்னை தொலைபேசியில் அழைத்தார். 'மும்பை பாலா, உங்க படங்கள் சூப்பராக இருக்கு' என்று  சொல்லி எனக்கு வேலை தரவும் சம்மதித்தார். இந்த சம்பவம் 2005 இல்தான் நடந்தது. அதற்குப் பிறகு இன்றுவரை குமுதத்தோடுதான் நம்ம வாழ்க்கை" தன்னைப் பற்றி சொல்லி புன்னகைத்தார் கார்டூன் பாலா.

"ஒரு காட்டூனிஸ்ட்டுக்கு அடிப்படைத் தகுதியாக அரசியல் அறிவு இருக்க வேண்டும். அன்றாடம் நடக்கும் செய்திகளை ஆராய வேண்டும். குறிப்பாக அரசியல் செய்திகளின் பின்புலம், உள்குத்து பற்றி தெரிந்திருப்பது அவசியம். படம் வரையத் தெரிந்தவர்கள் எல்லோரும் கார்ட்டூனிஸ்ட் ஆகிவிட முடியாது. ஜெயலலிதாவை தத்ரூபமாக வரைவது அல்ல கார்ட்டூன். நாம் வரையும் படத்தில் குறிப்பிட்ட நபரின் முகத்தில் உள்ள கோடுகள், மச்சங்கள் ஆகியவற்றை கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தி வரைவதுதான் கார்ட்டூன். இப்போ எனக்கு பிடித்த கார்ட்டூன் கேரக்டர்கள் யார் என்றால், கலைஞர், ஜெயலலிதா, மோடி, சோனியா, மன்மோகன், அத்வானி ஆகியோர்தான் இவர்களை ஈஸியா வரைஞ்சுடலாம். ஆனால் ஆரம்பத்துல அத்வானியை வரையிறது கொஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. இப்போது அதுவும் பழகி விட்டது. ஆனால் சினிமா நடிகர்களை கார்ட்டூனில் கொண்டு வருவது ரொம்பவும் கஷ்டம்தான். ஏனென்றால் அவங்க மேக்அப் போட்டு முகத்தை பளபளன்னு வைத்திருப்பதால் அவங்களை கார்ட்டூனில் சிக்க வைப்பது கஷ்டம், இப்போ என் குட்டிப் பையனே கலைஞரையும் ஜெயலலிதாவையும் ஸ்கெட்ச் பேனாவை எடுத்து வீடு முழுவதும் வரைஞ்சு வர்ரான்"னு  பாலா சொல்லிட்டு கேலியாக சிரிக்கிறார்.

'அப்போது கலைஞரை உங்க பையனும் விட மாட்டாருன்னு சொல்றீங்களா?' என்று கேட்டதும்,

"சும்மா இருங்க சார் ஏற்கனவே பாசக்கிளிகள் படத்தைப் பற்றி நான் போட்ட கார்ட்டூன் அவரைக் கோபப்படுத்தி முரசொலியில் கழகக் கண்மணிகளுக்கு அவர் கடிதம் எழுதும் அளவுக்கு போய் விட்டது" என்று எமது வாயை அடைத்தார்.

தமிழகத்தில் மதன், மதி, பாலா, கேஷவ் ஹாசிப்கான் உள்ளிட்ட சில கார்ட்டூனிஸ்ட்டுகளே இருக்கிறார்கள். கார்ட்டூன் துறையை தேர்ந்து எடுப்பது உலகளாவிய ரீதியிலும் மிகவும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது.

"கார்ட்டூன் என்பது ஒரு கிண்டலான விமர்சனம். அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை கேள்வி கேட்பதே கார்டூன். ஆனால் அது இன்றைக்கு முடியாமல் இருக்கிறது. அன்றைய சூழலில் ஊடக துறைக்கு ஒரு அடிப்படை தார்மீக கடமை இருந்தது. நேர்மையான அரசியல் விமர்சனம் இருந்தது. இப்போது அப்படி இல்லை. அதனால் அதிகார மையத்தை விமர்சிக்க தயங்குகிறார்கள். கார்ட்டூன் போடுறதே பிரச்சினையான வேலையாக எல்லோரும் நினைக்கிறார்கள். ஒரு கார்டூனிஸ்டுக்கு அரசியல் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்பதோடு மக்கள் சார்ந்த பார்வையும் முக்கியம்.


ஆனால் நாளைய தலைமுறைக்கு இவை சுத்தமாகத் தெரியாது. ஏனென்றால் நாம் தமிழகத்தில் தமிழ் தெரியாத குழந்தைகளைத்தான் வளர்க்கிறோம். அவங்களும் படித்து நல்ல தொழில் செய்து சம்பாதித்து கார், பங்களா வாங்கி வாழ ஆரம்பிப்பார்கள். ஆனால் அவங்களுக்கு சக மனிதனை பற்றிய அக்கறை இருக்காது. மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யவோ, அவங்களுக்காக போராடவோ, குரல் கொடுக்கவோ முன்வர மாட்டார்கள். அதற்கான நேரமும் இந்த உலகமயமாக்கலில் இருக்காது. அதனால் கார்ட்டூன் துறையை தேர்ந்தெடுப்பது மிகவும் குறைவாகவே இருக்கிறது. கார்ட்டூன் என்பது ஒரு பிரசார வடிவம். நான்கு பக்கத்தில் எழுதப்படுகிற ஒரு விடயத்தை நான்கு கோடுகளில் சொல்ல வேண்டும். எனவே, யோசித்துப் பாருங்கள், அதற்கு எவ்வளவு படிக்கவும் மூளையைக் கசக்கவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்" என்று கார்டூன் துறையின் முக்கியத்துவத்தையும் அதன் இன்றைய நிலை பற்றியும் விளக்கினார் பாலா.

"என் அப்பா ரயில்வேயில் வேலைபார்த்த போதே இறந்து போனதால் எனக்கு அந்த வேலையைத் தர முன்வந்தார்கள். ஆனால் எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை. 'அரசாங்க வேலையில் வேலை செய்யாமலேயே சம்பளம் வாங்கலாம்'னு என் உறவுக்காரங்க சொன்னதால அரசு வேலை மீது எனக்கு வெறுப்புதான் வந்தது. அந்த வேலையை ஏற்றுக்கொள்ளாததால் என்னை 'புத்தியில்லாதவன்'னு பரிகசித்தாங்க. ஆனால் நான்தான் விடமுடியாமல் என்  இலட்சியத்திலேயே உறுதியாக இருந்து விட்டேன்" என்று சொல்லும் போது பாலாவின் முகத்தில் பெருமிதம்.

பாலா ஒரு பொதுவுடமை வாதி என்பதால் தமிழக அரசியல்வாதிகள் பற்றிக் கேட்டோம். "இவங்க எல்லோரும் வாய்ச் சவடால் வீரர்கள். போராட்டம், சாலை மறியல், உண்ணாவிரதம்னு சொல்லி எல்லோரையும் தெருவுக்கு அழைத்து வந்து கூச்சல் போடுவாங்க. ஆனால் இதுவரைக்கும் எந்த தலைவனாவது அவங்க குடும்ப உறுப்பினர்கள் யாரையாவது அழைத்து வந்து போராட்டத்தில் பங்கு கொள்ள செய்திருக்கிறார்களா? உண்மையைச் சொன்னால் இவங்க போராட்டத்தை அவங்க குடும்ப உறுப்பினர்களே கண்டுக்க மாட்டாங்க. இவர்களின் போராட்டம் என்ன என்பது அவங்க வீட்டில் உள்ளவங்களுக்கே தெரியாது. வெறும் சவுண்டு சந்தானமாக வாழ்கிறார்கள்" என்று தமிழக அரசியல்வாதிகளை ஒரு பிடி பிடித்தார் பாலா.