Wednesday, December 24, 2014

தேவதாசி வரலாறு -3

தாய் வழிச் சமுதாயம் தந்தை வழியாக மாறியபோது...


அருள்  சத்தியநாதன்

மனித வரலாற்றின் ஆரம்பத்தில் தாய்வழிச் சமுதாயமே, இந்தியாவில் மட்டுமல்லாது, உலகின் பல பாகங்களிலும் நிலவியிருந்தது. மனிதர்கள் நதிக்கரை நாகரிகத்தை ஏற்று விவசாய மற்றும் காணி உடமை சமூக வாழ்க்கைக்கு வந்த பின்னரேயே அது தந்தை வழி சமுதாயமாக மாறியது.

தாய்வழிச் சமுதாயத்தின் போது வேட்டைக் கலாசாரமே நிலவியது. வேட்டையாடுவதற்கும் வேட்டை உணவை பதப்படுத்துவதற்கும், உண்ணும் வகையில் தயார் செய்வதற்கும் பெண் தேவைப்பட்டாள். மழைகாலத்தில் வேட்டையாடுதல் குறைந்து போய், சேமித்த உணவுகளை உண்டு இளைப்பாறினர். இக்காலப்பகுதியிலேயே ஆண் - பெண் உறவு அதிகம் நிகழ்ந்தது. அச்சமயத்தில் உறவு முறைகள் கண்டிப்பாகப் பின்பற்றப்படவில்லை. தாயும் மகனும், தந்தையும் மகளும் என்பதாக உறவுகள் இடம்பெற்றன. ஒரு பெண்ணுடன் எவர் வேண்டுமானாலும் உறவு கொள்ளலாம் என்பதால், அவளுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் தாய்வழியாகவே அறியப்பட்டன. இத்தனை குழந்தைகளும் இந்தப் பெண்ணுக்குப் பிறந்தவை என்றே அறியப்பட்டதே தவிர, இக்குழந்தைக்கு இவரே தந்தை என்று கூறப்படவில்லை. அப்படி அழைப்பது பிரச்சினைகளை தோற்றுவிக்கும் என்பதால் தாய்வழிச் சமூக முறை நடைமுறையில் இருந்தது. தாயின் உடமைகள் அவளது மகளுக்கு உரிமையாயின.

 மனிதர்கள் வேட்டை கலாசாரத்தை விட்டு நதிக்கரை விவசாய கலாசாரத்துக்கு மாறியதும் காட்சிகள் மாறுகின்றன. நதிக்கரை சமூகச் சூழலில் வரையறைக்குட்பட்ட சில வேலைகளை மனிதன் தொடர்ச்சியாக செய்துவர வேண்டியிருந்தது. நிலத்தைப் பதப்படுத்தல், நடுதல், காத்தல், அறுவடை, சேமிப்பு மற்றும் மீன் பிடித்தல் கால்நடை வளர்ப்பு போன்ற தொழில்களை தினமும் ஒரே இடத்தில் செய்ய வேண்டியிருந்ததால் அதற்கு ஆண்கள் நெடுநேரம் வீட்டுக்கு வெளியே இருக்க நேரிட்டது. எனவே, இருப்பிடம் தொடர்பான வேலைகளையும் குழந்தை வளர்ப்பையும் பெண் பார்த்துக் கொண்டாள். இப்படி சாப்பிடுவதற்கான பொருள்தேடும் முக்கிய பணி ஆண்வசம் சென்றதால் பெண்வழிச் சமுதாயம் மெது மெதுவாக ஆண்வழிச் சமுதாயமாக மாறத் தொடங்கியது.

ஆங்கிலத்தில் keep the fire burning என்று சொல்வார்கள். நெருப்பை அணைந்து விடாமல் பாதுகாப்பது என்பது அக்காலத்தில் முக்கியமான விஷயம். இந்த வாக்கியத்தின் பொருள் இன்றைக்கு பல்வேறு அர்த்தங்களைக் கொண்டதாக மாறிப் போயிருந்தாலும் பண்டைய காலத்தில் நெருப்பு மக்கள் வாழ்வில் முக்கிய இடம் வகித்தது. காட்டு விலங்குகளை விரட்டும், உஷ்ணத்தைத் தரும், சமைக்க உதவும், சமிக்ஞையாகவும், இரவில் பாதுகாப்புத்தரும் ஒன்றாகவும் அவர்கள் வாழ்வில் நெருப்பு விளங்கியது. இதனால்தான் பண்டைய இன்றைய மதங்களில் நெருப்புக்கும் ஒளிக்கும் ஒரு முக்கிய இடம் தரப்பட்டிருக்கிறது.

அக்காலத்தில் கஷ்டப்பட்டு பற்ற வைக்கும் நெருப்பை அணையாமல் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. குளிர்காலத்தில் இரவு பகலாக நெருப்பு எரிந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். இப்படி நெருப்பை அணைந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்கு பெண் வீட்டில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. ஆண் வேலைத்தளங்களில் இருக்க, நெருப்பை அணையவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்கும் உணவுகளை நெருப்பில் சமைக்கவும் அவற்றை வாட்டி பாதுகாப்பாக வைக்கவும் பெண் வீட்டில் தங்க வேண்டியதாகிவிட்டது. தாய்வழிச் சமுதாயம், தந்தைவழிச் சமுதாயமாக மாறுவதற்கு வேறுபல காரணங்கள் இருந்தாலும் இதுவே அடிப்படையான காரணமானது.

பெண் வீட்டில் தங்கவும், அவளுக்கென பல பொறுப்புகள் வந்து சேர்ந்தன. அதன் பின்னரேயே ஒரு ஆண் தனக்கென ஒரு பெண்ணை துணைவியாக வைத்துக் கொண்டு தங்கள் இருவரைச் சுற்றி ஒரு வேலியை அமைத்துக் கொள்ளும் குடும்ப முறை தோன்றியது. தந்தையும் மகளும் சேரும் வழக்கம் ஒழிந்தது. குடும்ப மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகள் படிப்படியாக உருப்பெற ஆரம்பித்தன.

இப்படி உருவாகத் தொடங்கிய குடும்ப மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகள் ஆண்களுக்கு சாதகமானவையாகவும் பெண்களை அடிமைப்படுத்தும் வகையிலும் அமையத் தொடங்கின. மனித குழுவில் தலைமை இடத்தை வகித்த பெண், குடும்ப கட்டமைப்பு வந்ததும் தமது உரிமைகளை இழக்கத் தொடங்கினாள். இப்படி ஆணுக்கு விட்டுக் கொடுத்ததற்கு அவளது இயல்பான தாய்மைக் குணமும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

பிற்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட சாஸ்திரங்கள், சம்பிரதாயங்கள், நெறி நூல்கள், சமயங்கள், வழிபாட்டு முறைகள் என்பன பெண்களுக்கு சம உரிமை அளிக்கவில்லை. மாறாக பெண்ணை தாழ்த்தின, இழிவு படுத்தின, உணவை உற்பத்தி செய்யும் ஆணுக்கே குடும்பத்திலும், சமூக மட்டத்திலும் சமய வழிபாட்டு முறைகளிலும் முதலிடம், முதல் மரியாதை வழங்கப்பட்டது.

உணவை உற்பத்தி செய்யும் அல்லது வீட்டுக்கு வருவாயையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கும் ஆணுக்கு பெண் கட்டுப்பட்டவள். திருமணமான ஒரு பெண் இன்னொரு ஆணுடன் தொடர்பு வைத்திருக்க முடியாது. அது ஒரு குற்றச் செயல். அவள் குடும்பத்தையும் குழந்தைகளையும் கவனித்துக் கொண்டு அந்த ஆணுக்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும் என்ற சமூக சட்டம், ஆசிய குடும்பங்களுக்கு மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் இந்த சட்டமே இன்றைக்கும் நடைமுறையில் உள்ளது.

சமூக சட்டங்களும் மத கோட்பாடுகளும் பெண்களைத் தாழ்த்தி இழிவுபடுத்துவதாகவே அமைந்துள்ளன. இளமையில் பெற்றோர் கட்டளைப்படியும், குமர்பருவத்தில் கணவன் கட்டளைப்படியும், கணவனுக்குப் பின் பிள்ளைகள் கட்டளைப்படியும் நடக்க வேண்டும் என்று கூறும் மனுநீதி, பெண்கள் தன்னிச்சையாக ஒருபோதும் நடக்கக் கூடாது என்கிறது. டொமஸ்தனிஸ் என்ற கிரேக்க அறிஞர், உடல் பசியைப் போக்க விலைமகளிரும், குழந்தை பெற்று வீட்டைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள மனைவியும் வேண்டும் என்று கூறுகிறார். மோசஸ் பெண்களை அசுத்தமானவள் என்கிறார். ஏவாள் செய்த மோசடியால்தானே ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்து பூவுலகுக்கு இருவரும் சபிக்கப்பட்டு விரட்டப்பட்டார்கள்! சமண மதத்தில் பெண்கள் மோட்சத்துக்கு செல்ல முடியாது என்ற நம்பிக்கை நிலவுகிறது. பௌத்தத்தில் பிட்சுணிகளுக்கு சம அந்தஸ்து கிடையாது.

கற்பு நெறி ஆண்களுக்குக் கிடையாது. ஆண் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட மனைவியரை வைத்துக் கொள்ளலாம். விபசாரிகளிடம் செல்லலாம். அதெல்லாம் கௌரவமான விஷயங்கள்தான். ஆனால் பெண் கணவனைத் தவிர வேறு யாருடனும் உறவு வைத்துக் கொள்ள முடியாது.

கணவனை இழந்த பெண்ணின் நிலை பரிதாபமானது. அவள் சமூக வாழ்வில் இருந்து விலக்கி வைக்கப்படுகிறாள். வெள்ளை ஆடை அணிந்து மூளியாக இருக்க வேண்டும். தலைக்கு மொட்டை போட்டு தனி வாழ்க்கை வாழ வேண்டும். ஒருவேளை சாப்பிட்டு தவ வாழ்க்கையில் காலத்தை செலவிட வேண்டும் என்பது போன்ற கடுமையான சட்டங்கள் இன்றைக்கு இல்லாவிட்டாலும்கூட, கணவனை இழந்த கிறிஸ்த பெண்கள்கூட விதவைக் கோலத்தில் சமூக முக்கியத்துவத்தை இழந்தே வாழ்கின்றனர்.

இவை அனைத்தும் தன் சமூக அந்தஸ்தை இழந்த பெண் எப்படி படிப்படியாக ஆண் ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்டு தன் உரிமைகளை இழந்தாள் என்பதையே சித்தரிக்கின்றன. ஆண் ஒரு பெண்ணோடு வாழ்ந்து முடிக்கும் ஒரு பிறவி அல்ல என்பதால், இரண்டு பெண்டாட்டிகளை வைத்துக் கொள்வதும் தாசி வீடு சென்று வருவதும் கௌரவமான நடத்தைகளாக சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. அவனது இந்த இச்சையின் இன்னொரு வடிவமாக எழுந்ததே தேவதாசி முறை. இது ஆணுக்கு ஒரு கௌரவமான காதல் ரசம் சொட்டும் பொழுது போக்காக அமைந்தது. நாம் நாடகம், திரைப்படம், கிளப் என்று போய் பொழுது போக்குகிறோம். மன்னர் காலத்தில் தனவந்தர்கள் மற்றும் செல்வாக்கானவர்களுக்கு பொழுது போக்காக சிருங்கார சுவையுடன் அமைந்ததே தாசி வீடும், தேவதாசியினரும்.

தாசியை எவரும் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. நாட்டியம், பாடல் என அவள் கலைகளைக் கற்றிருக்க வேண்டிய அவசியம் கிடையாது. கோவில்களில் நடனமாடுவதற்காக தெரிவு செய்து விடப்பட்ட தேவதாசியினர் நடனமாடக் கூடியவர்களாகவும் பாடக்கூடியவர்களாகவும் இசைக் கருவிகளை இசைக்கத் தெரிந்தவர்களாகவும் விளங்கினர். கவர்ச்சியான, எடுப்பாக ஆடைகள் அணிய அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அறுசுவை உணவுகளை சமைக்கவும், மது வகைகளை கையாளவும், வரவேற்று அன்புடன் பேசவும் உபசரிக்கவும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. இதே சமயம், இக்கலைகளைத் தெரிந்தவர்களாக அந்தப் பெரிய மனிதர்களின் மனைவிமார் இருக்கவில்லை. எனவே வாழ்க்கையை, தமது ஓய்வு நேரத்தை சிருங்காரமாகக் கழிப்பதற்கு, கணிகை வீட்டுக்குச் செல்வதைவிட, தேவதாசி வீட்டுக்குச் செல்வதையே இவர்கள் விரும்பினர்.

தேவதாசிகளின் முதல்பணி, தாம் சார்ந்திருக்கும் கோவில்களில் நடனமாடுவதும் ஏனைய கோவில் பணிகளைச் செய்வதும்தான். எனவே கோவில்களே அவர்களுக்கு தங்க இடம் வழங்கியிருந்தது. ஆனால் ஆடலும் பாடலும், வசீகரமும், மயக்கும் கலைகளும் தெரிந்திருந்த தேவதாசிமார் நகரின் பொருத்தமான இடங்களில் சொந்த அல்லது வாடகை வீடுகளில் தங்கியிருந்தனர். ஏறக்குறைய ஒரு வி.ஐ.பி. மாதிரியான வாழ்க்கைதான். அவருக்கு பணிவிடை செய்ய சேவகர்கள் இருந்தனர். ஒரு பிரத்தியேக உதவியாளர் கூடவே இருப்பார். இத்தகையோர் பெரும் செல்வந்தர்களாகத் திகழ்ந்தனர். இந்த வரிசையில் நாகரத்தினம் அம்மாள் இறுதியாக வாழ்ந்த செல்வந்த தேவதாசி எனலாம்.

கோவில்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களே தேவதாசிகள் என்பது உண்மையானாலும் ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது, தமிழ் சமுதாயத்தில் மிக நீண்ட காலமாக நிலவி வந்த பரத்தைக்குல மரபின் இன்னொரு வடிவமாகவே, தேவதாசியர் இதைத் தொடர்ந்து மறுத்து வந்தாலும், தேவதாசியர் மரபை வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

(தொடரும்)

Saturday, December 13, 2014

இருள் உலகக் கதைகள்

கூடு விட்டு கூடு பாயும் பூமணியின் ஆவி


தேவா பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை


கேட்டு எழுதுபவர்:  மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

இரத்தினபுரி மாவட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் ஒரு பெருந்தோட்டப் பகுதி அது. தேயிலைச் செடிகளை விட இறப்பர் மரங்களே அங்கு அதிகம். அதனால் எப்போதும் இருள் சூழ்ந்த ஒரு சூழல், பார்க்க அச்சமாகத்தான் இருக்கும்.

நொண்டி முனி கோவில், மோகினிமலை, புளியமரம் போன்ற இடங்கள் பிரபலமானதாகவும் புதுசா ஊருக்கு வருபவர்களுக்கு ஏதோ பழைய பேய் படங்களில் வரும் இடங்கள் மாதிரியும் தோன்றுவதோடு கேட்கும்போதே அவர்கள் உடல் புல்லரித்துப் போவார்கள்.

"வெயிலில் வேலை பார்த்த களைப்பில் பகல் சாப்பாட்டைப் பிரித்து சாப்பிட்டு விட்டு கொழுந்து பறிக்கும் பெண்களைப் பார்த்து 'இருபது கிலோ எடுக்கலன்னா இன்றைக்கு அரைப்பேருதான்' என்று சத்தம் போட்டு சொல்லிட்டு புளிய மரத்தடியில் ஒருககளித்துப்படுத்தார் பெரியாண்டி கங்காணி. பிறகு எழுப்பி பார்த்த போது மனுஷன் பிணமாகத்தான் கிடந்தாராம். தோட்டத்து மருத்துவர் வந்து பெரியாண்டியை புரட்டிப் பார்த்தபோது அவர் முதுகில் ஐந்து விரல் அடையாளம் இருந்ததாம். அதனால் பெரியாண்டியை பேய் அடித்துக் கொன்றுவிட்டதாக சொல்லி புளியமரத்திற்கு பேய் புளியமரம்னு பெயர் வெச்சிட்டாங்க" என்று அந்த தோட்டத்து பெரிசுகள் சொல்லும் கதையும் சுவாரஸ்யமானதுதான்.

அன்று மாலை ஐந்தரை மணியிருக்கும். கஹவத்தை வட்டாபத்தை தோட்டத்தில் வசிக்கும் ராகவன் புதிதாக திருமணம் முடித்த தனது மனைவியோடு தலைத்தீபாவளிக் கொண்டாட்டத்திற்காக மாமனார் வீட்டிற்கு மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு சென்றான். தோட்டச் சந்தியில் பஸ்சை விட்டு இறங்கும்போது நேரம் ஆறு மணியைக் கடந்திருந்தது. பயணிகளை ஏற்றிச் செல்லும் பஸ் நேரத்தோடு சென்று விட்டதை அறிந்து கொண்ட ராகவன். மனைவி சுமதியை அழைத்துக் கொண்டு ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்தான். மாலை மங்கிவிட்டதால் இறப்பர் தோட்டத்தை இருள் சூழ்ந்து விட்டது. செல்போன் 'டோர்ச்' வெளிச்சத்தில் அந்தக் கல்குழி பாதையில் இருவரும் கரங்களைப் பற்றியவாறே பேசிக் கொண்டே நடந்தார்கள்.

சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு ராகவன் கேட்ட கேள்விகளுக்கு எல்லாம் சுமதி பதில் சொல்லாமல் மௌமாக இருக்க ஆரம்பித்தாள். எனவே ராகவன், 'ஏன் பேச மாட்டேங்குற?' என்று அவளிடம் கேட்டான். 'பின்னாடி அந்தப் பாறைமேலே ஒரு பொண்ணு உட்கார்ந்து விசும்புறதைப் பார்த்தீங்களா' என்று சுமதி வாய் திறந்தாள். அதோ அங்கே என்று சுமதி சுட்டிக் காட்டிய இடத்தை ராகவன் பார்த்தபோது அவன் கண்ணுக்கு பாறை மட்டுமே தெரிந்தது.

"அப்படி யாரும் இல்லை, சும்மா பிரமையாக இருக்கும்" என்று கூறிய ராகவன் அவள் கரத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான்.

"அட சத்தியமா கண்டனே!" என்ற சுமதியை "யாரோ புது ஜோடியாக இருக்கும்" என்று ராகவன் சமாதானப்படுத்தினான்.

ஆனாலும் தன்னை யாரோ பின் தொடர்வது மாதிரி சுமதிக்குத் தோன்றியதால் ராவனின் இடுப்பைச் சுற்றி தன் வலக்கரத்தை பிணைந்து கொண்டாள். இப்படியே இருவருமாக வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். வீட்டுக்கு வந்ததும் ராகவனிடம் சுமதி "நாம நடந்து வரும்போது தூரத்தில் ஒரு பொண்ணு அழுகிற மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சு" என்று மீண்டும் சொன்னாள். மனைவியின் கூற்றுகள் பொய்யாகவும் இருக்காது என்று நினைத்த ராகவன், அது சாக்குருவியாக இருக்கும் என்று சமாதானம் சொல்லி மனைவியின் வாயை அடைத்தான்.

தலைத்தீபாவளி கொண்டாட்டத்தில் ராகவன் திக்குமுக்காடி போயிருந்தாலும் அவனுக்கு சாராயம் இல்லாதது ஒரு குறையாகத்தான் இருந்தது. இரண்டு நாள் எப்படியோ பல்லைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தவன். பொறுமைகாக்க முடியாமல் மனைவியிடம் மன்றாடி அரைப் போத்தலுக்கு பணத்தை வாங்கிக் கொண்டான். மதுபானக் கடையை நோக்கிப் பறந்தான்.

இரத்தினபுரி டவுனில் இருக்கும் மதுக் கடையில் போத்தலை வாங்கியவன், அங்கேயே மூடியைத் திறந்து கால் போத்தலை தொண்டைக்குள் இறக்கிக் கொண்டான். பதற்றம் மறைந்து நிம்மதி பிறந்தது அவன் மனதில். பின்னர் வீடு நோக்கி நடந்தான்.

அப்போது இரவு ஏழு மணி இருக்கும். அந்த இறப்பர் தோட்டத்து ஒற்றையடிப் பாதையை கடக்கும் போது, ஒரு பொண்ணு உட்கார்ந்து இருந்ததாக சுமதி சுட்டிக்காட்டிய அந்த பாறையை ராகவன் பார்த்தான். அங்கே அவனுக்கு ஒரு ஆச்சர்யம் காத்திருந்தது. வெள்ளை நிற நீண்ட கவுன் அணிந்திருந்த ஒரு இளம் பெண் அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். 'அட இவளத்தான் நம்ம மனைவி அன்றைக்கு பார்த்திருக்கிறா' என்று நினைத்தவாறே இந்த நேரத்தில் இவளுக்கு இங்கே என்ன வேலை என்று கேட்டுத்தான் பார்ப்போமே என்ற முடிவுடன் ராகவன் அந்தப் பெண்ணை நெருங்கினான். தலையைக் கொஞ்சம் குனிந்திருந்த அவள் முகத்தை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். கண்களில் ஒரு வெறித்தனம் கனல்போல் சுடர்விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பார்வை ராகவனை ஏதோ செய்வது போல இருந்தது.

தேவா பூசாரி

சாராயம் வாங்கிவர டவுனுக்கு போன ராகவன், நேரம் நள்ளிரவை நெருங்கிய பின்னரும் வீடு வராததால் சுமதி கலக்கமடைந்தாள். அது அழுகையாக வெளிப்பட்டது. விஷயத்தை அறிந்த உறவினர்கள் ராகவனைத் தேடும் முயற்சியில் இறங்கினார்கள்.

விடியற்காலை மூன்று மணியளவில் தெப்பக்குளம் சுடுகாட்டு பக்கத்தில் சுயநினைவின்றி படுத்துக் கிடந்த ராகவனை சில இளைஞர்கள் தூக்கி வந்து வீட்டில் போட்டார்கள். சாராயம் குடிக்க டவுனுக்குப் போனவன் வீடு திரும்பும்போது ஏன் சம்பந்தமே இல்லாமல் சுடுகாட்டுப் பக்கத்திற்குப் போக வேண்டும் என்பது தெரியாமல் வீட்டில் உள்ளவர்கள் குழம்பிப் போனார்கள். கண்விழித்த ராகவனோ, பிரமை பிடித்தவனாக உளறிக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு ஏதோ பேய், பிசாசுதான் பிடித்து விட்டதோ என்று வீட்டார் சந்தேகப்பட, ஒருவேளை இது பூமணியோட வேலையா இருக்குமோ என்று ஊர்ப் பெரிசுகள் சொன்ன தகவலைக் கேட்டு அனைவரும் குலை நடுங்கிப் போனார்கள்.

யார் இந்தப் பூமணி?

ஜூலை கலவரத்தில் கொல்லப்பட்ட பூமணி செத்துப்போய் முப்பது வருடங்களாகின்றன. இன்னும் அந்த ஆத்மா சாந்தியடையாமல் இருக்குமா? என்று ஒருவரை ஒருவர் கேட்டுக் கொண்டார்கள். அந்த ஊரில் சிலர் வழி தடுமாறிப் பாதைகளில் விழுந்து கிடப்பதும் நள்ளிரவில் கேட்கும் சலங்கைச் சத்தமும் இப்போது ஊர்க்காரர்களின் வாய்களில் பூதாகரமாக உருவெடுத்தன. இதற்கெல்லாம் பூமணிதான் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை முழுவதுமாக நம்பிய ஊர் வாசிகள் இதற்கு பரிகாரம் காண வேண்டும் எனத் தீர்மானித்தார்கள். ஒரு பெரிய பூசாரியை அழைத்து வந்து பூமணிக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று நினைத்த அவர்கள் தேவா பூசாரியை அழைத்தார்கள்.

தேவா பூசாரி அந்த ஊருக்குள் தமது சகாக்களோடு நுழைந்த போது அதுவரை ராகவனின் உடம்பில் இருந்த பூமணியின் ஆவி கூடு விட்டு கூடு மாறி ராகவனின் மனைவியை பிடித்து விட்டதாக ஒரு தகவல் தேவாவின் காதுகளுக்கு எட்டியது. அந்தத் தோட்டத்தில் உலா வருவது சாதாரண ஆவி அல்ல. அது எல்லா வித்தையும் தெரிந்த தீய சக்தியாகத்தான் இருக்கும் என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார். எனவே ரொம்பவும் ஜாக்கிரதையாக களத்தில் இறங்கி தமது குலதெய்வமான முருகனை நினைத்து கை கூப்பி விட்டு, அட்சர சதுரங்கத்தில் அமர்ந்தார்.

அப்போது பூமணியின் பேயாட்டமும் தொடங்கி விட்டது. பேயை தமது பிடிக்குள் கொண்டு வர அவரின் சகாக்களான ராம்கி, புஸ்பகுமார் சத்தியராஜ் உள்ளிட்டோர் ஆவியோடு போராட ஆரம்பித்தனர். வீட்டுக்கு வெளியே வேறு ஏதும் தீயசக்திகள் இருக்கிறதா என்பதை தேவாவின் சகா ஸ்டீபன் நோட்டம் விட்டுக்கொண்டே அனுமார் ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். சில மணித்தியாலம் கரைய, தேவா படிப்படியாக முன்னேறிச் சென்று தமது சக்தி வாய்ந்த மந்திரப் பிரயோகங்களின் மூலம் பூமணியைச் சுற்றி ஒரு வலையை விரிக்க ஆரம்பித்தார். இறுதியில் சுமதியின் உடம்பில் குடிகொண்டிருந்த பூமணியை தமது பிடிக்குள் கொண்டு வந்து அது வேலு உடம்பிற்குள் புகாதபடி மந்திரக் கட்டுகளை போட்டு ஒரு வட்டத்துக்குள் ஆவியைக் கொண்டு வந்தார். அதன் பின்னர் சுமதி வாயிலாக பூமணியின் ஆவி ஆக்ரோஷத்துடன் பேசத் தொடங்கியது. ஜூலை கலவரத்தில் தன்னைச் சூறையாடி கொலை செய்த காடையர்கள் அனைவரையுமே கொன்று விட்டதாகவும், ஆனாலும் தாம் வாழ்ந்த அந்த ஊரைவிட்டு வெளியேற மனமில்லாமல் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதாகவும் அதற்காகத்தான் தற்போது சுமதியின் உடம்பில் வசிப்பதாகவும் மேலும் சிறிது காலம் வாழ ஆசைப்படுவதாகவும் பூமணியின் ஆவி சொன்னது.

தேவா பூசாரியோ, நீ தங்கி வாழ சுமதியின் உடலை என்னால் கொடுக்க முடியாது என்று மறுத்து விட்டார். ஒரு பக்கம் பூமணி ஆவியுடன் பேசியபடியே பூசாரி ஆவிக்கு கடும் மிரட்டல்களை விடுத்தார். உனக்கு என்ன வேணுமோ அவற்றை எல்லாம் நீ தின்பதற்குத் தருகிறேன் என்று கூறிய அவர், பூமணி கேட்டதை எல்லாம் சாப்பிடக் கொடுத்தார். ஆவேசமாக ஆவி உணவுகளைக் கபளீகரம் செய்து கொண்டிருந்த அந்த பலவீனமான சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி மந்திரித்த தண்ணீரை சுமதியின் முகத்தில் அடித்து பூமணியை நிலைகுலையச் செய்தார். அவளைப் பிடித்து போத்தலில் அடைத்தார். பிறகு அதற்கு மேலும் தாமதிக்கக் கூடாது என்பதால் உடனடியாக அனைத்து பரிகாரங்களையும் செய்து முற்சந்தியில் தீயில் போட்டு அந்தப் போத்தலை எரித்தார். நெருப்பு சூட்டில் சூடேறிய போத்தல் வெடித்தது. அப்போது ஒரு தைரியசாலியே நிலைகுலைந்து போகும்வகையில் ஒரு மரண ஓலம் தேவாவிற்கு மட்டும் கேட்டது. பூமணியின் கதை முடிந்துவிட்ட திருப்தியோடு தேவா புறப்பட்டார். தலைத்தீபாவளி கொண்டாட வந்த ராகவன், சுமதி தம்பதியரும் மன மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பினார்கள்.

Tuesday, December 9, 2014

லொட்டு லொசுக்கு வாங்கி விற்கும் சந்தனத்துடன் மணக்கும் உரையாடல்

‘ஓய்வுபெற்றதும் பழைய மரியாதையை வீட்டில் எதிர்பார்க்க முடியுமா என்ன?’


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

புளத் சிங்கள ஹல்வத்துறை பகுதியில் உள்ள ஒரு முட்டுச்சந்து பெட்டிக்கடையில் சூடு பறக்கும் பருப்பு குழம்பையும், பாணையும் ஒரு பிடி பிடித்து விட்டு வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்த பழைய லொட லொடா சைக்கிளில் ஏறி அமர்கிறார் நம்ம ஹீரோ சந்தனம்.ஹல்வத்துறை பகுதியில் அவரும் ஒரு விஐபி தான். காலை ஆறரை மணிக்கு வீட்டை விட்டுக் கிளம்பி லொட்டு லொசுக்கு என கழிவு இரும்பு சாமான்களைச் சேகரித்து விற்கும் வியாபாரத்தில் உள்ள இவருக்கு இப்போ 70 வயதாகிறது.

"நம்ம வீடு பக்கத்திலதான் இருக்கு. ஆனா காலை உணவை வீட்டில் சாப்பிட எனக்குப் பிடிக்கலை. இந்த தோட்டத்தில் நான் ஒரு முப்பது வருசமா வேலை செய்து இப்போ ஃபன்டும் எடுத்திட்டேன். ஆனால் நான் வேலை செய்த போது வீட்டில் இருந்த மரியாதையை இப்போவும் எதிர்பார்க்க முடியுங்களா? நாம ஒரு தண்ணியோ, சாப்பாடோ கேட்டா அது வர எப்படியும் அரை மணி நேரம் ஆகும். அதுக்கு இந்த மாதிரி ஒரு கடையில் உட்கார்ந்து ஆடர் போட்டா அஞ்சே நிமிசத்துல கைமேல கிடைக்குது" என்று எல்லா ஆண்களுக்கும் பொதுவான ஒரு தத்துவத்தை மென்மையாக எம்மிடம் எடுத்துப் பேசுகிறார் சந்தனம்.

"விலைவாசி ஏறிடுச்சு. பாணும், பருப்பும் டெய்லி சாப்பிட ரொம்ப செலவாகுமே...?" என்று சந்தனத்தைச் சூடாக்கினோம்.
"பாண் விலை கூடினாலும் பாண் சாப்பிடுவதை நிறுத்த முடியுங்களா? பருப்புக் கறியுடன் பாணின் சுவையே தனிதான்" என்று சொல்லிச் சிரிக்கிறார்.

ஓடிக்களைத்து, ஒன்றுக்கும் இது உதவாது என்கிற நிலையில் இருக்கும் துருப்பிடித்த சைக்கிள்தான் சந்தனத்திற்கு டிரக்டராகவும் பி.எம்.டபிள்யு ஆகவும் துணையாக இருக்கிறது.

"டயரும் பிரேக்கும் நல்லா இருந்தா போதுங்க.... லொட்டு லொசுக்க மூட்டையில கட்டி வச்சிட்டு சைக்கிளை தள்ளிக்கிட்டு நடக்கத்தானே போறேன்"னு 'அசால்ட்டாக' சொன்னவர்,

"எங்கப்பா வெள்ளைக்காரன் காலத்துல தந்தி ஒபீசுல வேலை செய்திருக்காரு. வெளிநாட்டில் இருந்து வரும் தந்திகளைக் கேட்டு வெள்ளைக்காரன்கிட்டே சொல்லுறதுதான் எங்கப்பாவோட வேலை. எங்கம்மா பேரு கன்னியம்மா. அந்தக்காலத்தில் அவங்க ரோட்டுல போனா கன்றுக்குட்டி சலங்கை கட்டி போற மாதிரி சத்தம் கேட்குமாம். அவ்வளவு நகையை அள்ளிப்போட்டுட்டுப் போவாங்களாம். அப்படி செல்வாக்கா வாழ்ந்த குடும்பத்தில் பொறந்தவன்தான் நான். அப்போ தோட்டத்தில ஐந்தாவது வரைதான் படிப்பு. நானும் அரையும் குறையுமா அதை படிச்சு முடிச்சேன். எனக்கு ஒரு பேப்பரை படிச்சு விசயம் தெரிஞ்சிக்கிற அளவுக்கு அறிவு இருக்கு! என்னோட பதினெட்டாவது வயதில தோட்டத்தில பேரு பதிஞ்சு புல்லுவெட்டி, பிறகு இங்கேயே தலைவராகவும் இருந்தேன். வீட்டில் சும்மா இருந்து சாப்பிட்டு மத்தவங்களுக்கு பாரமா இருக்க விரும்பலை. நமக்கு திடீர்னு காசு தேவைன்னா பிள்ளைங்ககிட்டே கையேந்தி நிற்க முடியுங்களா? நமக்கும் ஒரு தன்மானம் இருக்கே... அதனாலதான் என் மூச்சு உள்ளவரை உழைச்சிட்டே இருக்கணும்னு முடிவோட இருக்கேன்" என்று கெத்தாக பேசி நெஞ்சு நிமிர்த்துகிறார் சந்தனம்.
சந்தனத்தின் மனைவியின் பெயர் அஞ்சலை, இவர்களுக்கு ஆணும் பெண்ணுமாக நான்கு பிள்ளைகள். அவர்களில் ஒரு மகன் இங்கிரிய நகரில் சின்னதாக ஒரு நகைக்கடை வைத்திருக்கிறார். இதில் ஒரு ஆச்சரியமான விடயம் ஒன்று இருக்கிறது. இன்றைய நாகரீக உலகில் இளைய தலைமுறையினர் ரொம்பவும் டிப்டொப்பாக இருப்பதையே விரும்புவார்கள். தனது தாயோ, தகப்பனோ அழகாக ஆடையணிந்து இருந்தால் தான் தனது நண்பர்களுக்கு அறிமுகம் செய்வார்கள். அதற்கு எதிர்மாறாக இருந்தால் ஓடி ஒளிந்து கொள்கிறார்கள். இதற்கு முற்றிலும் மாறானவராக இருக்கிறார் சந்தனத்தின் மகன் சிவா. துருப்பிடித்த சைக்கிளில் அழுக்கு படிந்த சட்டை, சாரம், அறுந்த செருப்போடு பழைய சாமான்களைக் கட்டி உலா வரும் சந்தனத்தை தனது அப்பா என்று எல்லோரிடமும் பெருமையாக அறிமுகம் செய்கிறார். சில நேரங்களில் சிவா கடையிலிருந்து வெளியே போகும் போது தனது இருக்கையில் சந்தனத்தை அமர வைத்து விட்டுச் செல்கிறார்.

"பழைய சட்டை சாரத்தோடு கெஷியர் மேசையில் உட்காருவது எனக்கும் தர்ம சங்கடமாகத்தான் இருக்கு. ஆனா என் பையன் அதை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்வதே இல்லை. நான் செய்யும் தொழிலுக்கு அவன் மரியாதை கொடுக்கிறான்" என்று தமது மகனைப் பற்றிச் சொல்லி நெஞ்சம் நெகிழ்கிறார் சந்தனம்.
காலையில் ஏழு மணிக்கு தொடங்கும் வேலை மாலை மூன்று மணிக்கெல்லாம் முடிந்து வீடு வரும் போது ஆட்டுக்கு இலை தழை கட்டையும் கட்டி சைக்கிளில் வைத்து தள்ளிக்கொண்டு வருகிறார்.

"ஒரு நாளைக்கு காலை, பகல் கடை சாப்பாடு செலவு போக இருநூறு ரூபாய் வரை இலாபம் கைக்கு கிடைக்கிறது" என்று சொல்லும் அவரிடம்,

"சில போத்தல், குப்பி வியாபாரிகள் சிறுவர்களிடம் ஐம்பது சதம், ஒரு ரூபாய் சில்லறைகளைக் கொடுத்து பொருட்களை வாங்கிக் கொள்ளை இலாபம் பார்ப்பதாகச் சொல்கிறார்களே" என்று கேட்டோம்....

"அந்தக்காலம் மாதிரி இப்போ இல்லீங்க... சின்னப் பையன் கையிலேயே செல்போன் வந்திடுச்சி. இரும்பு, பித்தளை என்ன விலைக்கு போகிறது என்ற விவரங்களை அவனுங்க விரல் நுனியிலே வச்சிருக்கானுங்க.. அவனுங்களை ஏமாத்த நினைச்சா நம்ம வியாபாரம் அம்பேல் ஆகிடும்" என்று கண்களில் மிரட்சி காட்டி சின்ன பசங்களுக்கு பயப்படுகிறார் சந்தனம்.
"இதுக்கு மேல உங்ககூட பேச நமக்கு நேரம் இல்லீங்க. நம்ம பொழப்ப பார்க்கணும்" என்று சொன்னவர் சைக்கிளில் ஏறி சிட்டாக பறந்தார். குன்றும் குழியுமாக இருந்த அந்த பாதையில் சந்தனத்தின் லொட லொட சைக்கிள் போடும் கட முடா சத்தம் மட்டும் ரொம்ப நேரம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

Monday, December 8, 2014

கும்பகோணம் இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கிய மாநாடு 10

கோம்பையின் 'யாதும்' இலங்கையில் திரையிடப்பட வேண்டிய படம்


அருள் சத்தியநாதன்


'யாதும்' என்ற கோம்பை அன்வரின் ஆவணப்படம் தமிழகத்தை மையமாகக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் தமிழகத்துக்கு வெளியே, இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், பிஜி தீவுகள் போன்ற இந்திய வம்சாவளித் தமிழ் மக்கள் வாழக்கூடிய நாடுகளிலும் இந்த ஆவணப்படம் திரையிடப்பட வேண்டிய அவசியத்தை படத்தின் மையக்கரு உணர்த்துகிறது. தமிழகத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும், இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே நெருக்கமான உறவு இருக்கின்ற போதிலும், மத்தியில் பா.ஜ.க. அதிகாரத்துக்கு வந்த பின்னர் தமிழக பா.ஜ.க. வினர் வெளிப்படையாகவே தமது இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு
பள்ளிவாசலில் ஊர்வலம்

உணர்வை வெளியிட்டு வர ஆரம்பித்துள்ளனர். மத வெறுப்பு உணர்வுகளைத் தொடர்ந்து ஒரு சாரார் வெளிப்படுத்தி வரும்போது அது மக்கள் மனதில் விஷ வித்துக்களை விதைக்கவே செய்யும். இந்து - முஸ்லிம் உறவு முற்றிலும் சிதைந்து போகாவிட்டாலும் பிணக்குகள் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கவே செய்கின்றன. எனவே, இவ்வகையில் யாதும் ஆவணப்படம் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்லப்பட்டு, தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் இப்படித்தான் இருந்தார்கள், இருக்கவும் செய்கிறார்கள் - இதுதான் தமிழ்நாட்டின் அசைக்க முடியாத பண்பாடு என்ற கருத்தை அழுத்தமாகச் சொல்ல வேண்டிய தேவை இன்றைக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

இலங்கையை எடுத்துக் கொண்டால் முஸ்லிம்கள் தனி இனமாகவும் தனி அரசியல் பின்புலத்துடனும் விளங்குகின்றனர். இந்துக்களும் கிறிஸ்தவர்களுமே தம்மைத் தமிழர்கள் என அழைத்துக் கொள்கின்றனர். சமூக, பொருளாதார மற்றும் சமயம் சார்ந்த அபிலாஷைகள் தனித்தனியாக இருக்கின்றன. இது, பரஸ்பர சந்தேகத்தையும் காழ்ப்புணர்வையும் புரிதலற்ற தன்மையையும் இனங்கள் மத்தியில் அரசியல் பின்புலத்துடன் உருவாகுவதற்கு மிகுந்த இடமளிக்கிறது. யுத்த காலத்தில் கிழக்கிலே இதை நாம் கண்கூடாகப் பார்த்தோம். மோதல் வெளிப்படையாக இல்லாவிட்டாலும் சந்தேகமும் சகிப்புத்தன்மையற்ற நிலையையும் காண முடிகிறது.
இதனால்தான் யாதும் என்ற இந்த ஆவணப்படம் இலங்கையில் திரையிடப்பட வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்த விரும்புகிறேன். இது தமிழ் நாட்டைச் சார்ந்த ஆவணப்படமாக இருந்தாலும் இலங்கை நிலைமைகளுக்கு பொருத்தமாகவே இப்படம் உள்ளது. தமிழகத்தில் இஸ்லாம் எப்படி பரவி வளர்ந்ததோ அப்படித்தான் இலங்கையிலும் இம்மதம் பரவி, வளர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.

 யாதும் ஆவணப்படத்தில், ஆரம்பகாலத்தில் இந்து, முஸ்லிம் சமூகங்கள் எவ்வளவு ஒற்றுமையுடன் பரஸ்பர விட்டுக் கொடுப்பு மற்றும் புரிதல்களுடன் பழகி வந்திருக்கிறார்கள் என்பது மிக எளிமையான காட்சிப்படுத்தல்கள் மற்றும் விளக்க உரைகள் மூலம் புரியவைக்கப்படுகிறது. இதைப்பார்க்கும் ஒரு இலங்கைப் பிரஜையால், ஏற்கனவே ஊடுபாவி இருக்கின்ற புரிதலையும் நெருக்கத்தையும் தேடிப் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கும். சிங்களவர்கள் முஸ்லிம்களைப் புரிந்து கொள்வதில் பல முட்டுக் கட்டைகள் உள்ளன. பெரும்பாலான சிங்கள மக்களுக்குத் தமிழர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்கள் பற்றிய அடிப்படை அறிவுதானும் இல்லை என்பது வருத்தத்துக்குரியது. சிங்கள மாணவர்களுக்கு ஊட்டப்படும் கல்வி அத்தகையதாக இருக்கிறது. பொங்கல், தீபாவளிப் பண்டிகைகள் பற்றி அறியாத சிங்களவர்கள் ஏராளமானோராக இருக்கிறார்கள். இவர்களின் இஸ்லாமிய அறிவு மிக மட்டமானது. இஸ்லாமியரைப் பற்றித் தமிழருக்கே போதிய தெளிவில்லை எனில் சிங்களவர்களிடமிருந்து எப்படி புரிதலை எதிர்பார்க்கலாம்?

இலங்கையில் உள்ள இஸ்லாமிய அமைப்புகள் யாதும் டி.வி.டியைப் பெற்று இங்கே நிகழ்ச்சிகளில் திரையிட்டுக் காட்டலாம். ரூபவாஹினி, சக்தி டி.வி. போன்ற தொலைக்காட்சி நிலையங்களினூடாகக் காட்டலாம்.

புரவலர் ஹாசிம் உமர் போன்ற செல்வந்தர்கள் கோம்பை அன்வரிடமிருந்து இந்த ஆவணப்படத்தைப் பெற்று அவர் சொல்லும் இந்த அற்புதமான செய்தியை முஸ்லிம்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல, இஸ்லாமியர் அல்லாதோரிடமும் எடுத்துச் சொல்வது முக்கியம். பிரசார மேடைகளும், கட்டுரைகளும் செய்ய முடியாத இன ஐக்கியத்தை இந்த ஆவணப்படத்தால் செய்ய முடியும் என்பதை இதைப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் தோன்றும். இது இயல்பு.

இந்தப் படத்தில் மத நல்லுறவுக்கு கோம்பை காட்டும் உதாரணங்கள் நேரிடையானவையாகவும் எளிமையானதாகவும் உள்ளன. அவை எம்முடனும் பொருந்திப் போகின்றன என்பது விசேஷம்.

மதுரையில் ஒரு கோவில். அங்கே வருடா வருடம் புட்டுத் திருவிழா நடைபெறுகிறது. திருவிளையாடல் புராணத்தில் வரும் பிட்டுக்கு மண் சுமந்து பிரம்படி பெற்ற கதைதான். அந்தக் கோவிலில் புட்டுத் திருவிழா நடைபெறும் போது கோவிலில் கருவறைக்கு பக்கத்தில் ஒரு வேலி அமைக்கிறார்கள். அந்த வேலி அமைக்கும் பணியை பரம்பரையாகச் செய்து வருவது ஒரு இஸ்லாமியக் குடும்பம். வேலி அமைக்க வருபவரிடம் அன்வர் பேசுகிறார். தன் பாட்டனுக்கு முன்பிருந்தே எங்கள் குடும்பம்தான் இந்த வேலி அமைக்கும் பணியைச் செய்து வருகிறது என்றும் பாட்டனாருக்குப் பின் தன் அப்பாவும் இப்போது தானும் இந்த வேலையைச் செய்து வருவதாகவும் கூறும் அவர், திருவிழா முடிந்ததும் கோவில்; தர்மகர்த்தாவிடம் பாரம்பரிய சன்மானத்தையும் பெற்றுக் கொள்கிறார். தனக்குப் பின் தன் மகன் இதைச் செய்வான் என்று பெருமையுடன் கூறும் அவர், இது தனது குடும்பத்துக்குக் கிடைத்திருக்கும் கௌரவம் என்கிறார்.

16 ஆம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கேயர் தற்செயலாகக் கண்டு பிடித்த இடம் கேரளா. மலபார் துறைமுகம் அப்போது முஸ்லிம் வணிகர்கள் வந்து போகும் பிரதான துறைமுகப் பட்டினம். அராபியரின் கடலாதிக்கத்தை முறித்து மலபாரைத் தன்வசப்படுத்தும் முயற்சியில் போர்த்துக்கேயர் ஈடுபடுகின்றனர். இப்போது மலபாரை ஆண்டு வந்தவன் சமுத்ரி மன்னன். அவன் ஒர் இந்து. போர்த்துக்கேயரை அவன் எதிர்த்துப் போராடுகிறான். இரு சாராருக்குமிடையே கடுமையான கடற்போர்கள் நிகழ்கின்றன. ஒரு கட்டத்தில் சமுத்ரி போர்த்துக்கேயரை அடித்துத் துரத்தி விடுகிறான்.

சமுத்ரியின் இந்த வெற்றிக்கு அராபியரும் துணை நின்றனர். சமுத்ரியின் கடற்படைத் தளபதி ஒரு முஸ்லிம். அக்காலத்தில் மலபாரில் இஸ்லாமியரின் குடியிருப்புகளும் பண்டகசாலைகளும் இருந்தன. முஸ்லிம் இளைஞர்கள் சமுத்ரியின் கடற்படையில் இணைந்து போர்த்துக்கேயரை எதிர்த்துப் போரிட்டனர். எனவே வலிமையான முஸ்லிம் இளைஞர்கள் சமுத்ரி மன்னனுக்கு தேவைப்பட்டதால், கேரள இந்து குடும்பங்கள் தமது ஒரு புதல்வியை முஸ்லிம் இளைஞனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் எனக் கட்டளையிட்டான். இன்றைய பார்வையில் சிலருக்கு சமுத்ரி மன்னன் ஒரு துரோகியாகத் தென்படலாம். ஆனால் தன் நாட்டை அந்நிய படையெடுப்பில் இருந்து காப்பாற்றுவதற்காகவே மன்னன் இவ்வாறு கட்டளையிட வேண்டியிருந்தது.
திராவிட கட்டப் பாணியில் அமைந்த 
கீழக்கரை பள்ளிவாசல் உட்புறத் தோற்றம்

அப்படியே தஞ்சாவூர் செல்லும் கோம்பை அன்வர், பெரிய கோவிலை அண்ணாந்து பார்க்கிறார். 'இஸ்லாமியத் தமிழனான நான் என் முன்னோர் (ராஜராஜ சோழன்) கடடிய கலைநயம் மிக்க இப்பெருங்கோவிலைப் பார்த்து பெருமிதம் அடைகிறேன்' என்கிறார். அங்கிருக்கும் ஒரு கல்வெட்டைப் படித்துப் பார்த்து, ராஜராஜ சோழனுக்கு ஒரு இஸ்லாமியர் நெருக்கமாக இருந்திருக்கின்றார் என்பதற்கு இது ஆதாரம் என்கிறார் கோம்பை.

கோம்பையின் ஆவணப் படத்தில் ஜோ.டி குரூஸ் என்ற நாவலாசிரியர் ஒரு சம்பவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

தனது சிறு பருவத்தில் தாத்தாவின் கிராமத்துக்குச் செல்வாராம். அங்கே ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு நாள் மதியம் பொட்டணி வியாபாரி ஒருவர் அந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தாராம். ஜோ. டி. குரூஸ் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அந்த முஸ்லிம் பொட்டணி வியாபாரி விடுவிடுவென வீட்டுக்குள் நுழைந்து அடுக்களைக்குச் சென்று ஒரு தட்டை எடுத்து சோறு, கறி எல்லாம் போட்டுக் கொண்டாராம். யார் இந்த ஆள் என்று வியப்போடு குரூஸ் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பாயை இழுத்து தரையில் விரித்து சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டாராம் அந்த வியாபாரி. அரவம் கேட்டு வந்த பாட்டி, செம்பில் தண்ணீர் எடுத்து வைத்து விட்டு சென்றாராம். சாப்பிட்டு முடிந்ததும் முன் வராந்தாவில் பாய் விரித்து குறட்டை விட்டு உறங்க ஆரம்பித்து விட்டாராம் அவர். மாலையில் எழுந்த அவர் தன் பொட்டணியைத் தூக்கிக் கொண்டு கிளம்பி விட்டாராம்.

இச்சம்பவத்தைக் குறிப்பிடும் ஜோ. டி. குரூஸ், இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே இத்தகைய நல்லுறவு கிராமங்களில் நிலவுகின்றது என்று கூறுவதோடு முஸ்லிம்களைத் தான் சாச்சி, சாச்சா என்று அழைத்தே பழகி விட்டேன். அதுதான் நிறைவாக இருக்கிறது என்று முடிக்கிறார்.

இவ்வாறான சம்பவங்களையும் வரலாற்று தகவல்களையும் கொண்ட 'யாதும்' ஆவணப்படம் இலங்கை முஸ்லிம் மக்கள் கட்டாயமாகப் பார்க்க வேண்டிய படம். இதை இங்கே திரையிடுவதும், டி.வி.டி.களை விற்பனை செய்வதும் நிச்சயமாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒன்று. கும்பகோணம் மாநாட்டின் இலங்கைப் பிரதிநிதிகளாக செயற்பட்ட மருதூர் மஜீத், மருத்துவர் தாஸிம் ஆகியோர் இவ்விடயத்தில் கவனம் செலுத்த முன்வர வேண்டும். கும்பகோணம் போனோம் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டதோடு முடிந்துபோனது என்று கருதாமல் யாதும் ஆவணப்படத்தை இங்கே திரையிடுவதற்கு இவர்கள் முயற்சி எடுக்க வேண்டும்.

(தொடரும்)

Saturday, December 6, 2014

சினிமானந்தா பதில்கள் -20

பூஜாவுக்கு கல்யாணமாமே?
எல்.ஷிராணி, பாணந்துறை.

அப்போ இப்போ என்று தையில் வருகிறதாம் டும், டும், டும். மாப்பிள்ளை தீபக் சண்முகநாதன். எங்க நாட்டுக்காரர்தான். பேஷன் வடிவமைப்பாளராக உள்ள ஒரு தொழிலதிபர். இத்தனைக்கும் பூஜா நடித்த ஒரு படத்தைக்கூட இவர் பார்த்ததில்லையாம்.
தமிழ்ப்படத்துறையில் செல்வாக்குள்ள இலங்கை நடிகை பூஜா ஒருவர்தான். சிங்களப் படவுலகம் பூஜாவை ஆரம்பத்தில் கனவுக் கன்னியாக்கியது. பின்னர் பௌத்த இளவரசியாக்கி நல்ல லாபம் கண்டது. இலங்கைத் தமிழ்ப்படமொன்றில் இவரை நடிக்க வைக்க எந்தத் தயாரிப்பாளரும் முன்வராதது ஒரு பெரிய குறை. அவ்வாறு எடுக்கப்பட்ட ஓரிரு முயற்சிகள் (இலங்கை - இந்திய கூட்டுத் தயாரிப்பு) என்ன காரணத்தாலோ இடையில் கைவிடப்பட்டன.
இனி அத்தகைய வாய்ப்பு வரும் என்று சொல்வதற்கில்லை.


நல்ல தமிழ் பேசிய நடிகர் எஸ். எஸ். ஆர். மறைந்துவிட்டாரே?
ஆர். அன்பரசு, கண்டி.

உருவம்தான் மறைந்தது, விம்பம் இருக்கிறது. மெகா டிவி. முரசு டிவி இருக்கும் வரை விம்பம் இருக்கும். கடந்த வாரம் அமுத கானத்தில் 'ஒருத்தி ஒருவனை நினைத்துவிட்டால்' கேட்டேன் பார்த்தேன், ரசித்தேன். அழகு தமிழில் அவரை மிஞ்ச முடியாது என்று சிவாஜியே கூறியிருக்கிறார்.

திரையில் இப்போது நல்ல தமிழுக்கு வாகை சந்திரசேகர் இருக்கிறார்.

ரஜனிக்கு நல்ல நடிகர் விருது கிடைப்பது அவர் சூப்பர் ஸ்டார் என்பதை நிரூபிப்பது போல் இல்லையா?

எஸ். சஹானா, மாபோல

அவரை அரசியலுக்கு அழைத்தார்கள். அவர் சரி சொல்லவில்லை. இப்போது விருது வாங்க அழைக்கிறார்கள். வாங்கினால் .... சொல்லியாக வேண்டுமே!

'லிங்கா'வில் முதல்வர் வேடத்தில் நடிக்கிறார். அணைகட்ட உதவுகிறார். 'லிங்கா திரையில் வெற்றி பெறவும் எதையாவது செய்தாக வேண்டுமில்லையா?

தூண்டில் விருதை வாங்குவதா? வேண்டாமா? சிக்கலில் ரஜனி

கத்தி நூறு கோடியை தாண்டி விட்டதே?
பாலு ஆனந்த், கொழும்பு

கத்தி படத்தில் (கதை, காட்சி முதல் இசை வரை எல்லாவற்றையுமே காப்பியடித்திருக்கிறார்கள். யான் படம் டைட்டில் முதல் வணக்கம் வரை Midnight Express ஆங்கிலத்தில் படத்தின் கொப்பி, விடியும் முன் 'சலீம்' இரண்டும் கொரியப் படங்களின் போட்டோ பிரதிகள்.

ஆங்கிலப் படங்கள், கொரியப்படங்கள் MTV இசை வீடியோக்களை பார்த்து இந்தப் பணத்தை வசூலித்துக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். இங்கிலீசுத் தமிழர்கள். எனவே Holywood படங்கள், கொரியப் படங்கள், MTV Music video க்கள் நிறைய தேவைப்படுகின்றன. எதற்கு? இங்கிலீசுத் தமிழர்கள் பார்ப்பதற்கு!

'தங்க மீன்கள், ஹரிதாஸ், 'ராமானுஜம்' ஆகிய படங்கள் வசூலில் கல்லாவை நிறைக்கவில்லை. ஆனால் மகசூலில் மக்கள் மனதை நிறைத்திருக்கின்றனவே! அந்த வகையில் தமிழ் பேசும் தமிழர்களுக்கு நன்றி.

இலங்கை தமிழ் சினிமா தூங்குகிறதா?
கவிதா, பாதுக்க

இல்லை, எப்போதே ஒரு முறை புரண்டு படுக்கிறது. கீறல்கள் என்பது திரைக்கு தயாராக இருக்கும் இலங்கைத் தமிழ்ப் படம். தமிழ் நாட்டின் சில இடங்களிலும் படப்பிடிப்பு நடத்தியிருக்கிறார்கள். இதில் பகவதி என்ற வில்லன் நன்றாக நடிக்கிறார். சிலோன் சின்னையா மாதிரி இருக்கிறார். இவரை தமிழ்நாட்டுப் படங்களில் நடிக்க வருமாறு கேட்டிருக்கிறார்களாம். படத்தில் மது பாலகிருஷ்ணனின் தத்துவப் பாடல் நன்றாக உள்ளது.

டென்மார்க்கில் 'ஷண்' (இலங்கை ஷண்) னின்  'காலம்' நோர்வேயில் வசீகரனின்..... ஆகிய புலம் பெயர் தமிழர்களின் படங்கள் மற்றும் பல படங்கள் தயாரிப்பில் உள்ளன. அவ்வாறான புலம்பெயர் தமிழ்ப் படம்தான்
‘A GUN & Ring' அண்மையிலும் கொழும்பு சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் இலங்கையில் ஒரு காட்சி காட்டப்பட்டது.

ஜோதிகா மீண்டும் நடிக்கும் படம் ஆரம்பமாகிவிட்டதா?
சர்மிலா மாத்தளை
இன்னும் இல்லை. இனித்தான் ஆரம்பமாக வேண்டும். இப்போது அதில் ஒரு சிக்கல் How old are you என்ற மலையாள படத்தின் தமிழ் ரீமேக்கில்  ஜோதிகா நடிக்கவிருக்கிறார். இது கதாநாயகியை மையப்படுத்தும் படம். எனவே மாஸ் நடிகரான சூர்யா இதில் நடிப்பதாக இல்லை. வேறு நடிகர்கள் இதில் நடிக்க பின்வாங்கிய நிலையில் ரகுமான்தான் ஜோதிகாவுடன் ஜோடி சேர்கிறார். ஜோதிகா சூர்யாவுடன் நடிப்பதாக இருந்தால் மட்டும் நடிக்கலாம் என்று ஜோவின் மாமனாரான சிவகுமார் கூறியிருந்தார். ரகுமானுடன் ஜோதிகா ஜோடி சேர்வதை சிவகுமார் அனுமதிப்பதாக இல்லை.ஆனால் படத்தின் தயாரிப்பாளரான சூர்யாவும், ஜோதிகாவும் சேர்ந்து பேசிப் போராடி சிவகுமாரின் அனுமதியைப் பெற்று விட்டார்கள்.இப்போது சூட்டிங் நடக்கிறது.

தீபாவளிக்கு என்றார்கள், கிறிஸ்மஸ்சும்
வருகிறது. பொங்கலுக்காவது வருமா 'ஐ'?

பாலா, வத்தளை
இயக்குநர்கள் சங்கரும் பாலாவும் தங்களுக்கு முழுத் திருப்தி கிடைக்கும்வரை re shoot பண்ணத் தயங்கமாட்டார்கள். பாலாவின் தாரை தப்பட்டை அரைவாசி படப்பிடிப்பின் பின் பாலாவுக்கு திருப்தி தராததால் மீண்டும் முதலில் இருந்து..! சங்கருக்கு பிளஸ் பாயின்ட் கிராபிக்ஸ் தான். கிராபிக்ஸ் காட்சிகள் திருப்தி அளிக்கும்வரை சங்கர் தொடர்வார்.

ஐ யில் ஒரு பாடலுக்கான வெளிநாட்டு படப்பிடிப்பு மீதமிருப்பதாகக் கூறினார்கள். இப்போது முடிந்திருக்கும். தை முடிந்து ஐ திறக்கும்

Thursday, November 20, 2014

Galle face புகழ் குட்டன்

"ஜப்பான்காரன் குண்டு போட்டதால் கோல்பேசில் எனக்கு வேலை கிடைத்தது''


நேர்காணல் - மணி ஸ்ரீகாந்தன்

இவர் ஒரு அற்புதமான மனிதர். ஏனெனில் கண்டு கொள்ளப்பட்ட கண்டுகொள்ளப்படாதவர். இவரது புகைப்படங்களும் இவரைப் பற்றிய விவர்ண கட்டுரைகளும் உலகின் பல நாடுகளின் உல்லாசத்துறை பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகள், வீடியோ காட்சிகளில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. இவ்வாண்டின் முற்பகுதியில் பெரும்பாலான உள்ளூர் பத்திரிகைகளில் புகைப்படங்களுடன் இவரைப் பற்றிய தகவல்கள் வெளிவந்திருந்தன. நூறு வருடங்களுக்கு மேல் பழைமையான கோல்ஃபேஸ் ஹோட்டலில் 68 ஆண்டுகள் வேலை செய்திருக்கும் குட்டன், அந்த ஹோட்டல் வரலாற்றில் ஒரு பகுதியாகக் கலந்திருக்கிறார். 90 வயதிலும் ஹோட்டல் வரவேற்பாளராக உள்ளே வரும் அனைவரையும் கைகூப்பி மலர்ந்த முகத்துடன் வரவேற்பது தான் இவரது தொழில். உலகம் இவரைக் கண்டு கொண்டிருந்தாலும் உள்நாட்டில் தான் கண்டு கொள்ளப்படவில்லையே என்ற ஆதங்கம் இவரிடம் உள்ளது. தனக்கென ஒரு சொந்த வீடு இல்லையே என்ற கவலை இவரிடம் உள்ளது. எவரேனும் கண்டு கொண்டு இவரது குறையை போக்கினால் இந்த 90 வது மனிதர் மகிழ்ந்து போவார்!

“குருவாயூர் பக்கத்தில் இருக்கும் ‘சொவ்வைனூர் தேசம்’ தான் நான் பிறந்த ஊர். ‘கொட்டாரப்பட்டு சாத்து குட்டன்’ என்பது தான் என் பெயர். கொட்டாரப்பட்டு என்பது என் வீட்டின் பெயர். சாத்து என்பது என் தந்தையின் பெயர்’ என்று சொல்லும் குட்டன் தான் கொழும்பிற்கு வந்த அந்த நாட்களை நினைவுகூறுகிறார்.

“என்குடும்பத்தில் மொத்தம் நான்கு பேர். நான் இரண்டாவது. இப்போது இரண்டு பேர் இறந்துவிட நானும் எனது அக்காவும் தான் உயிரோடு இருக்கிறோம். சொவ்வைனூர் ஆரம்ப பாடசாலையில் தான் என் பாடசாலை நாட்கள் தொடங்கியது. அந்த பாடசாலையில் உட்காருவதற்கு பென்ச் போட்டிருந்தார்கள்.

ஆனால் எனக்கு ‘அகரம்’ கற்பித்த ஆசிரியரையோ, என்னோடு படித்த சக மாணவர்களையோ ஞாபகத்தில் இல்லை. அந்தப் பாடசாலையில் நான் நாலாவது வரைதான் படித்தேன். அதற்கு மேல் படிக்க வசதியில்லை. சாதாரண ஒரு விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்த எனக்கு தொடர்ந்து படிக்க ஆசைதான்.
இளமைக் காலத்தில்
ஆனால் அதற்கு வறுமை தடையாக இருந்தது. எனக்கு பதினைந்து வயது இருக்கும் போதே அம்மாவும் இறந்துவிட்டார். அதற்குப் பிறகு சொவ்வைனூரிலேயே சில காலம் சுற்றித் திரிந்துவிட்டு கொழும்புக்கு வேலைக்கு போகலாம் என்று தீர்மானித்த நான் எனது நண்பனின் உதவியுடன் கொழும்புக்கு புறப்பட்டேன்.

எனது நண்பனும் என்னுடன் கூட வந்தான். அப்போது இலங்கைக்கு பாஸ்போர்ட், விசா என்று எதுவுமே கிடையாது. பயணச்சீட்டு மட்டும் போதும். சொவ்வைனூரிலிருந்து இருபத்தைந்து ரூபாயோடு புறப்பட்டேன். வரும்போது தமிழ்நாட்டு இராமேஸ்வரம் மண்டபம் முகாமில் இரண்டு வாரம் தங்க வேண்டி ஏற்பட்டது.

அப்போது வெள்ளைக்காரர்கள் ஆட்சி என்பதால் வெள்ளைக்கார அதிகாரிகள்தான் இருந்தார்கள். எனக்கும் என் நண்பருக்கும் நோய் தடுப்பு ஊசி போட்டார்கள். எங்கள் உடைகளை எல்லாம் பெரிய அண்டாவில் போட்டு அவித்தெடுத்தார்கள்.

அப்படி முகாமில் இருந்தபோது நான் கொண்டு வந்த காசும் முடிந்துவிட்டது. உடனே கொழும்பிலிருக்கும் எனது அப்பாவின் தம்பிக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி என் நிலைமையை சொன்னேன்.

அந்த கடிதத்திற்கு பிறகு எனது பெயருக்கு மண்டபம் முகாமிற்கு பதினைந்து ரூபாய் பணத்தை என் சித்தப்பா அனுப்பி வைத்திருந்தார். அதை பெற்றுக்கொண்டப் பிறகுதான் நான் கொழும்பு சென்றேன்.

அங்கே சென்றதும் எனது சித்தப்பா எனக்கு ஒரு பங்களாவில் வேலை வாங்கி கொடுத்தார். அங்கே எனக்கு மாதம் பதினைந்து ரூபாய் சம்பளம். அப்போது இங்கே கொழும்பில நிறைய இந்தியர்கள் வேலை செய்தாங்க. அந்த நேரத்திலதான் ஜப்பான்காரன் கொழும்பில குண்டுப் போட்டான்.
கோல்ஃபேஸ் ஹோட்டல் அன்றும் இன்றும்.
அதாவது இரண்டாம் உலகப் போரின்போது. அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு இங்கே வேலை செய்து கொண்டிருந்த இந்தியர்களில் பலர் இந்தியாவிற்கு சென்றுவிட்டார்கள். கொழும்பில் வேலை செய்யவே எல்லோரும் பயந்தாங்க. அப்போது தான் கோல்பேஸ் ஹோட்டல்ல ஒரு வேலை காலியாக இருப்பதாக எனக்கு தெரிந்த ஒருவர் சொன்னார்.

எனவே எனக்கும் ஒரு பெரிய ஹோட்டலில் வேலை செய்ய ஆசை. என் ஆசையை நான் வேலை செய்த அந்த பங்களா துரையிடம் சொன்னேன். அதற்கு அந்த துரை, 'நீ அங்கே வேலைக்கு சென்றால் விடுமுறை காலங்களில் எனது வீட்டில் வேலை செய்ய வேண்டும்'.

என்ற நிபந்தனையுடன் எனக்கு கோல்பேஸ் ஹோட்டல் உயர் அதிகாரியுடன் பேசி எனக்கு வேலை வாங்கி கொடுத்தார். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை வேலை செய்கிறேன். இப்போ அறுபத்தெட்டு வருடங்களாகிவிட்டன. எனக்கு இப்போது தொண்ணூறு வயதாகிவிட்டது.

ஒரே இடத்தில் ஐம்பது வருடங்கள் வேலை செய்தாவே சாதனையென்று சொல்றாங்க. நான் ஒரே இடத்தில் அறுபத்தெட்டு வருடங்கள் வேலை செய்து வருகிறேன். ஆனால் யாரும் கண்டுக்கொள்வதாக இல்லையே....” என்று தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் குட்டன்.

திருமணம் வாழ்க்கை பற்றிக் கேட்டோம்?

“நான் கொம்பனி வீதியில் இருந்தபோது எனது வீட்டுப் பக்கத்தில் ரூத்மேரி என்றப் பெண் இருந்தாள். பார்ப்பதற்கு நல்ல அழகாகவும் இருந்தாள். எனக்கும் யாருமே இல்லை.

அப்போது எனக்கு உடம்புக்கு சரியில்லாமல் போய்விட்டது. படுத்தபடுக்கையாகிவிட்டேன். அப்போது எனக்கு பக்கத்திலேயே இருந்து என்னை பக்குவமாக பார்த்துக்கொண்டது அந்த ரூத்மேரிதான் என்னை ஏன் அவள் அப்படி கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றக் கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது.

அவள் மட்டும் இல்லை என்றால் நான் கவனிப்பாரற்றுதான் கிடந்திருப்பேன். நான் கஷ்டத்திலிருந்தபோது என்னை கவனித்துக்கொண்ட அவளே எனக்கு மனைவியானால் நன்றாக இருக்குமே என்று நினைத்தேன்.

அவ்விடத்தில் என் விருப்பத்தை நான் சொல்ல அவளும் அதற்கு சம்மதம் சொல்ல எங்கள் திருமணம் கொம்பனி வீதி இல்லத்திலேயே எளிமையான முறையில் நடைபெற்றது.

திருமணத்திற்கு குடும்ப உறுப்பினர்கள் தான் வந்திருந்தார்கள். திருமணப் படம் பிடிக்க ஸ்டூடியோவிற்கு செல்லவில்லை. அந்தளவிற்கு வசதியுமில்லை. எங்கள் சொந்தக்காரர் ஒருவர்தான் ஒரு சிறிய கெமராவை வைத்து போட்டோ பிடித்தார். எனக்கு இரண்டு பிள்ளைகள்.

அவர்களின் பிள்ளைகளும் திருமணம் முடித்து இப்போது மூன்று தலைமுறையை பார்த்துவிட்டேன். என் மனைவியும் இறந்து இப்போ பதினான்கு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன”.
என்ற குட்டனிடம் கோல்பேஸ் ஹோட்டலில் குட்டன் வாங்கிய முதல் சம்பளம் பற்றி கேட்டோம்.
 
"இருபது ரூபாவில் தொடங்கி இன்று இருபத்தைந்தாயிரத்தில் நிற்கிறது. அப்போது நான் பார்த்த கோல்பேஸ் ஹோட்டல் இப்போது இல்லை. கோல்பேஸ் ஹோட்டலுக்கு முன்னாடி கை ரிக்ஷாதான் நிற்கும். மாட்டு வண்டிகளால் தான் ஹோட்டலுக்கு தேவையான பொருட்களை கொண்டு வந்து இறக்குவாங்க.

இப்போது மாதிரி வாகனங்கள் அப்போது இல்லை. நான் கூட கை ரிக்ஷாவிலதான் இருபத்தைந்து சதம் கொடுத்து பயணம் செய்திருக்கேன். அந்த கைரிக்ஷாவில் நம்மை அமரவைத்து ஒரு மனிதன் வியர்க்க வியர்க்க இழுத்துக்கொண்டு ஓடுவான். பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கும்.

வெள்ளைக்கார துரைமார்கள் எல்லாம் அந்த ரிக்ஷாவிலதான் பயணம் செய்வார்கள். பின்னர் நான் அந்த ரிக்ஷாவில் பயணம் செய்வதை தவிர்த்துக்கொண்டேன். நாம ஏன் அந்த ரிக்ஷாக்காரனுக்கு கஷ்டம் கொடுக்கனும் என்று ரிக்ஷா பயணத்தை அடியோடு நிறுத்திக்கொண்டேன்.

அன்றிலிருந்து கொம்பனிவீதிக்கு நடந்துதான் போவேன். அப்படி நான் காலையிலும், மாலையிலும் நடந்துபோவது எனக்கு நல்ல உடற்பயிற்சியாகவும் அமைந்தது. அந்தப் பழக்கம் இன்றும் தொடர்கிறது. இந்த வயசிலும் நான் நடந்துதான் போகிறேன்.

இப்போது நான் மாளிகாவத்தையில் வசிக்கிறேன். சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரையும் மாளிகாவத்தையிலிருந்து நடந்துதான் வந்தேன். இப்போது முடியவில்லை. இப்போது மாளிகாவத்தையிலிருந்து கொழும்பு பஸ் தரிப்பு நிலையம்வரை நடந்து வந்து அங்கிருந்து கோல்பேஸ் ஹோட்டலுக்கு பஸ் ஏறி வருகிறேன். இன்றுவரை என் உடல் சோர்வடைந்ததில்லை. அதற்கெல்லாம் என் நடைதான் பெரிய சக்தியாக விளங்குகிறது. அது தவிர மது, சிகரெட், வெற்றிலை என்று எந்தக் கெட்டப்பழக்கமும் எனக்கில்லை. என் உடல் திடகாத்திரத்திற்கு அதுவும் ஒரு காரணம் தான். நான் இன்று இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் வாங்கினாலும் அன்று வாங்கிய முதல் சம்பளமான இருபது ரூபாயில் செய்த வேலையை இன்று அந்தப் பணத்தில் செய்ய முடியவில்லை. இன்று ஒரு கிலோ கோழி அறுநூறு ரூபாய்க்கு போகிறது. ஆனால் அன்று ஒரு இறாத்தல் கோழி இறைச்சியை ஐம்பது சதத்திற்கு நான் வாங்கியிருக்கிறேன்” என்று தான் பார்த்த அந்த பழைய கோல்பேஸ் பற்றி விரிவாக விளக்கினார் குட்டன்.

வாழ்க்கையில் குட்டன் எதையாவது தவற விட்டிருக்கிறாரா?

“நான் தவறவிட்டது சொந்த வீட்டைத்தான். இன்னமும் வாடகை வீட்டில்தான் வாழ்கிறேன். எவ்வளவு உழைத்தும் நமக்கென்று ஒரு சொந்த வீடில்லையே என்று நினைக்கும்போது வேதனையாக இருக்கிறது”.

ம்.. அது ஒரு காலம் என்று நீங்கள் இன்றும் நினைத்து ஏங்குவது?

“அப்போது எனக்கு ஒரு பத்து வயதிருக்கும். எங்க ஊரில் பெரிய ஆளுங்க பீடி குடிப்பதை பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் அந்த பீடியை வாயில் வைத்துக்கொண்டே மூக்கில் புகை விடுவது, வாயிலிருந்த புகையை வளையம் வளையமாக வானத்தை பார்த்து விடுவது என்பவற்றைக் கண்டு எனக்கும் பீடி குடிக்க ஆசை வந்து விட்டது. ஒருநாள் எங்கள் தெருவிலிருந்த ஒரு கடையில் பீடியை வாங்கி காற்சட்டை பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து நேரம் பார்த்து காத்திருந்தேன். அப்போது வெளியே மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. வீட்டில் என் அக்கா அம்முனியை தவிர வேறு யாருமே இல்லை. வீட்டின் பின்புறத்திற்கு சென்று என் வீட்டுச் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு அந்த பீடியை பற்ற வைத்து புகையை உள் இழுத்து வாயிலிருந்து வளையம் விட முயற்சி செய்தேன். பீடிகுடிப்பது எனக்கு முதல் பழக்கம் என்பதால் இருமல் வந்துவிட்டது. நான் இருமுவதை அக்கா வந்து எட்டிப்பார்க்க நான் மாட்டிக்கொண்டேன். பிறகு அக்கா அப்பாவிடம் நான் பீடி குடித்த கதையைச் சொல்ல அப்பா பச்சை ஈக்கிலை எடுத்து என்னை அடித்தார்....
அது ஒரு காலம் இன்று நினைத்தாலும் இனிக்கும். என்னை அப்பாவிடம் காட்டிக்கொடுத்த என் அன்பான அக்கா கேரளாவில் இன்னமும் இருக்கிறாள் அவளுக்கு இப்போது தொன்னூற்றி நான்கு வயதாகிறது. நான் இலங்கைக்கு வந்த பின்னர் கேரளா செல்லவில்லை. ஐம்பதாண்டுகள் கழித்து என் அக்காவைப் பார்க்க கேரளாவிற்குப் போயிருந்தேன். நான் ஓடிவிளையாடிய என் வீடு, என் அக்கா, நான் பார்த்த அந்தப் பலா மரங்கள் அனைத்தும் மாறிப் போயிருந்தன. குப்பி விளக்கெரிந்த என் வீட்டில் மின் விளக்கு பளிச்சிட்டது. என் அக்காவின் பையன் வளர்ந்து பெரிய ஆளாக இருந்தான். அவர்களுக்கும் பேரன்கள் இருந்தார்கள். அதற்குப் பிறகு நான் கேரளாவிற்குப் போகவில்லை. இன்னொரு முறை என் அக்காவை பார்த்து விட வேண்டும் என்பது என் ஆசை” என்கிறார் குட்டன்.

இவர் கோல்பேஸ் ஹோட்டலில் சர்வராக வேலை செய்தபோது பார்த்த பிரபலங்கள் பற்றி கேட்டோம்.

“பண்டிட் நேரு, இந்திரா காந்தி, கேணல் கடாபி, மார்ஷல் டிட்டோ உள்ளிட்ட பலத்தலைவர்களை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்களுக்கு சர்வராக பணிவிடை செய்யக்கிடைத்ததையும் பெரிய வரப்பிரசாதமாக கருதுகிறேன். குறிப்பாக எம். ஜி. ஆர். இலங்கை வந்தபோது இங்குதான் தங்கினார். அவரோடு நான் மலையாளத்தில் பேசிய போது அவர் ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்”. என்றவரிடம் குலதெய்வம் பற்றிக்கேட்டோம். கேரளாக்காரர்களுக்கு ரொம்பவும் பிடித்த சாமி குருவாயூரப்பன்தான். எனக்கும் அவரைதான் ரொம்பவும் பிடிக்கும். எங்க வீட்டுல இருந்து குருவாயூரப்பன் கோயிலுக்கு ஒரு மைல் தூரம் தான்”.

மறக்க முடியாத நபர்கள்?

“எனக்கு அப்படிச் சொல்வதற்கு யாரும் இல்லை. வீதிவரை நண்பர்களைத்தான் நான் வைத்துக்கொண்டேன். வீட்டுக்கு நான் யாரையும் அழைத்துச் சென்றதில்லை. நானும் எவர் வீட்டுக்கும் சென்றதில்லை. எனக்கு எந்த கெட்டப் பழக்கமும் இல்லை. அதனாலோ என்னவோ யாரும் என்னோடு நண்பராக சேரவில்லை. வீதியில் பேசுவதோடு சரி!” என்று பதில் சொல்லும் குட்டனிடம் வாகனம் ஓட்டத் தெரியுமா என்று கேட்டோம்.

“சின்னதில இருந்தே எனக்கு சைக்கிள் வாங்க ஒரு ஆசை. கொழும்புக்கு வந்து ஒரு பங்களாவில வேலை செய்த போது அந்த வீட்டின் துரையான 'டீ சேரம்' ரொம்ப நல்ல மனிதர். நான் சைக்கிள் கேட்டப்போது மறுக்காது வாங்கிக் கொடுத்தார். சம்பளத்தில் மாதம்தோறும் ஐந்து ரூபாய் பிடித்துக்கொண்டார். அது ஒரு ரெலி சைக்கிள். அந்தப் பங்களா தோட்டத்திலேயே இரண்டு நாளிலேயே சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டேன். நான் வாழ்க்கையில் சொந்தமாக வாங்கிய ஒரே பொக்கிஷம் சைக்கிள்தான். அந்த சைக்கிள் விலை எழுபத்தைந்து ரூபாய்”.

வாழ்க்கையைப் பற்றிய தங்களின் புரிதல் என்னவென்று கேட்டோம்.


“வாழ்க்கை நல்லதுதான். ஆனால் நான் ஒன்றுமே செய்யவில்லை என்று நினைக்கிறேன். அறுபது வருடங்களுக்கு மேல் ஒரே இடத்தில் வேலை செய்து சொந்த வீடே இல்லாமல் வாழ்ந்திருக்கிறேன். இனி நான் என்ன வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்க முடியும்? என்னைப் பார்த்து என் பேரப் பிள்ளைகள் இந்தக் கேள்வியை கேட்கும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. என் பரம்பரைக்கு நான் எதையுமே சேர்த்து வைக்காமல் போகப் போகிறேன் என்பது தான் எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது” என்று தனது பேட்டியை முடிக்கிறார் சாத்துகுட்டன்.

(தினகரன் வாரமஞ்சரி ஜூன் 20ம் திகதி 2010 ஞாயிற்றுக்கிழமை வெளியான இந்த நேர்காணலை கடந்த 18-11-2014 அன்று தனது 94வது வயதில் காலமான குட்டனின் நினைவாக பதிவேற்றம் செய்கிறேன்.)

Sunday, November 9, 2014

face பக்கம்

face பக்கம்


தேவதாசி வரலாறு -2

உடன் கட்டையை ஒழித்த ராஜா ராம்மோகன்ராய் 

 

 அருள் சத்தியநாதன்


தேவதாசி என்பது வடமொழிச் சொல். தெய்வ சேவகம் செய்பவள் அல்லது தெய்வ அடிமை என்று அர்த்தம். இதன் தமிழ் வடிவமே தேவரடியாள். பிற்காலத்தில் இது தேவடியாள் என மருவியது. மட்டமான சொல்லாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது. தேவதாசி முறையை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும் என்ற சிந்தனை 1925 அளவில் தமிழ் நாட்டில் (மதராஸ் பிரஸிடென்ஸி) இயக்கமாக உருவெடுத்தபோது, தேவதாசிமாரை இழிவுபடுத்துவதற்காக தேவடியாள் என்றும் அவர்கள் அனைவரும் விபசாரிகள் என்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் விமர்சிக்கத் தொடங்கினர்.

தேவதாசி முறையின் அடிப்படைத் தத்துவம், இறை சேவகம் செய்யும் பொருட்டு திருமணமாகாத இளம் பெண்களை, அவர்கள் வயதுக்கு வருமுன்னர் அல்லது வயதுக்கு வந்த உடனேயே, கோவில்களுக்கு அர்ப்பணித்து விடுவதாகும். தேவருக்கு (கடவுளுக்கு) ஊழியம் செய்பவள் என்ற பெயர் இக்காரண அடிப்படையிலேயே உருவானது. இப்படி அர்ப்பணிப்பதை தமிழகத்தில் 'பொட்டு கட்டி விடுவது' என்பார்கள். கோவிலுக்கு காளையை நேர்ந்து விடுவது மாதிரித்தான் இதுவும்.

இப்பெண்கள் பெரும்பாலும் தேவதாசி குடும்பத்திலிருந்துதான் கோவில்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டார்கள். அரிதாகவே இக்குலத்துக்கு வெளியே இருந்து பெண்கள் நேர்ந்து விடப்பட்டார்கள். தேவதாசி மரபினர் இக்கோவில்களில் இருந்து சம்பளம், படிகள், உணவுப் பொருட்கள், வசிப்பிடம், காணி எனப் பல பொருளாதார ரீதியான பலன்களைப் பெற்று வந்தனர். இது தொடர வேண்டுமானால் அவர்கள் தமது குடும்பங்களில் இருந்து தொடர்ச்சியாக பெண்களைக் கோவில்களுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். எனவே தாம் வளர்க்கும் தத்துப் பிள்ளைகளை பொட்டு கட்டி கோவில் சேவகத்துக்கு அனுப்பி வந்தனர். இது அக்குடும்பங்களுக்கான வருமானத்தைத் தடையின்றி கிடைக்க வழி செய்தது.

இத்தேவதாசிகள் தம்மை தாசிகள் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. தாசிகளில் இருந்து வேறுபட்ட சமூகத்தவர் என்பதையே விடாப்பிடியாகக் கூறி வந்தனர். தந்தை பெயர் தெரியாமல் தமக்குப் பிறக்கும் பிள்ளைகளை தத்துப் பிள்ளைகளாகவே வளர்த்தனர்.
இத்தேவதாசிகள், தமது குரல் வளம், நாட்டியத்திறன், சங்கீத ஞானம், உடல்வாகு என்பனவற்றைப் பயன்படுத்தி, ஊரில் செல்வாக்கு மிக்கவர்கள் மற்றும் பணக்காரர்களின் ஆசை நாயகிகளாக விளங்குவதற்கு தொடர்ந்து முயற்சி செய்து வந்தனர். அக்காலத்து பெரிய மனிதர்களும் தேவதாசிகளை தமது வைப்பாட்டிகளாக வைத்துக்கொள்வதை கௌரவமாகவே கருதினார்கள். மேலும் தேவதாசிகளை ஆசை நாயகிகளாக வைத்துக் கொள்வதை அவர்களது மனைவிமாரும் எதிர்க்கவில்லை. கணவனை எதிர்ப்பது அன்றைக்கு சம்பிரதாயம் அல்ல. அன்றைக்கு அப்படி ஒரு ஆணாதிக்கம் நிலவி வந்தது. மேலும், தேவதாசி ஒரு போதும் மனைவி அந்தஸ்தைக் கோரமாட்டார் என்பதையும் ஆசை நாயகியாக இருந்து பணம், பொருள் பெறுவதோடு அவளது 'இடையூறு' நின்று விடும் என்பதையும் மனைவிமார் புரிந்து வைத்திருந்தனர். கடந்த இதழில் பார்த்த நீதிபதி நரஹாரிராவின் மனைவியும் இந்தப் புரிதலுடன்தான் நாகரத்தினம் அம்மாளோடு பழகி வந்தாள் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1862 முதல் 1889 வரையிலான கால கட்டத்தில் தேவதாசிகள் தொடர்பான வழக்குகளில், தேவதாசிகளை விபசாரிகளில் இருந்து வேறுபடுத்தி அவர்கள் ஒரு தனிப்பட்ட குழுவினர் என்பதாக சென்னை நீதிமன்றம் தீர்ப்புகளை வழங்கியிருந்தது. நடத்தை கெட்ட பெண்கள் தேவதாசிகள் சட்டத்தின் கீழ் விசாரிக்கப்படவில்லை. தேவதாசிகள் மற்றும் விபசாரிகள் ஆகிய இருபாலாரையும் விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்குவது தொடர்பாக சட்ட குழப்பங்கள் நீடித்த போதும், நீதிமன்றங்களும் அரசாங்கமும் தேவதாசிகளை ஒருபோதும் சாதாரண விலைமாதுகளாகக் கருதியதில்லை. இதற்குக் காரணம், நீண்ட காலமாகவே தேவரடியாள் முறை தென்னிந்திய சமூக மரபில் இன்றியமையாத ஒன்றாக இருந்து வந்ததும் அரசு இதை தவறானதும் தண்டனைக்குரியதாகவும் பார்க்காததுமாகும். அன்றைய சமூக வாழ்வின் இயல்பான விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்றாக இருந்ததாலும் சாதீய கட்டமைப்பு மிக வலுவாக இருந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் செல்வந்தர்களும், உயர் அதிகாரிகளும், உயர் சாதியினரும் தேவதாசிகள் என்ற வசதியை நன்கு பயன்படுத்தி வந்தனர். உயர் குடியினருக்கு அது ஒரு கௌரவமான விஷயம். அவர்களுக்கான விசேஷ அந்தஸ்து என்றும் அவர்கள் கருதினர். இதனால்தான், தேவதாசி முறை ஒவ்வொரு காலக் கட்டத்திலும் கடுமையான எதிர்ப்புக்கு ஆளானபோதெல்லாம், இந்த அதிகாரிகளும் அரசியல்வாதிகளும் தேவதாசி விவகாரத்தில் நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்காமல் இருந்து விட்டார்கள்.

டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் பெரு முயற்சியின் விளைவாகவே தேவதாசி முறை ஒழிக்கப்பட்டது. எனினும் இந்த தேவதாசி முறை மிகப் பழமையானது. சங்க காலத்தில் விலை மகளிர் முறை தமிழகத்தில் காணப்பட்டது. இத்தனை நீண்ட பாரம்பரியம் கொண்ட தேவதாசி முறையை ஒழித்துக்கட்டப் பாடுபட்ட முத்துலட்சுமி, 1926 இல் சென்னை சட்ட மன்றத்தில் அங்கத்தவராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். அவர் தெரிவு செய்யப்பட்டதன் மூலம், இந்தியாவிலேயே முதல் பெண் சட்டசபை அங்கத்தவர் என்ற பெருமை பெற்றார். இவர் ஒரு மருத்துவர். வெளிநாடுகளில் பயின்று தன் மருத்துவ அறிவை சேவையாகக் கருதி பணியாற்றிய சமூக சீர்திருத்தவாதி. இன்னும் ஆழமாகப் போனால் அவர் ஒரு தேவதாசியின் மகள் என்ற உண்மை தெரிய வருகிறது. இதனால் தேவதாசி முறையில் உள்ள வேதனைகளை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார்.

இந்து சமய கலாசாரத்தில் பல கொடிய, சமூக விரோத மற்றும் காலத்துக்கு ஒவ்வாத சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் இருந்தன. அவற்றை ஆங்கிலக் கல்வி கற்று வந்த புதிய சிந்தனையாளர்கள் எதிர்த்தார்கள். சுவாமி விவேகானந்தர், மகாத்மா காந்திஜி, அம்பேத்கர், ராஜா ராஜ்மோகன் ராய் என்று பலர் தோன்றி சீர்திருத்தங்களுக்காகப் போராடினார்கள். இவர்களைவிட மூத்த சிந்தனையாளர் என்று கௌதம புத்தரைச் சொல்லலாம்.

இவர்களில் ராஜா ராஜ்மோகன் ராய், 1772 - 1833 காலப் பகுதியில் வாழ்ந்தவர். ஆங்கிலக் கல்வி கற்ற அவர், அக்காலத்தில் இந்தியாவெங்கும் நிலவிய விதவைப் பெண்கள் தங்களைத்தாமே எரித்துக் கொள்ளும் உடன்கட்டையை எதிர்த்தார். கணவனை இழந்த மனைவி, கணவனின் சிதையில் பாய்ந்து தன்னை மாய்த்துக் கொள்வது அன்று வழமையில் இருந்து வந்த கொடூரமான பழக்கமாகும். இப்படி கணவனுடன் தானும் அதே சிதையில் பாய்ந்து தன்னை மாய்த்துக் கொள்வது அன்று வழமையில் இருந்து வந்த கொடூரமான பழக்கமாகும். இப்படி கணவனுடன் தானும் அதே சிதையில் பாய்ந்து மாய்த்துக் கொள்வதன் மூலம் கணவருடன் தானும் சேர்ந்தே சுவர்க்கம் புக முடியும் என அந்த அப்பாவி விதவைகள் நம்பினார்கள். எரியும் நெருப்பில் புகுந்து தன்னை மாய்த்துக் கொள்வதற்கு எந்தவொரு விதவையாவது தயங்கினாலோ அல்லது மறுத்தாலோ, அவளது வீட்டார் பலாத்காரமாக அவளை சிதைக்குள் தள்ளிவிட்டனர். தென்னாட்டை விட வடநாட்டில் இக்கொடுமை பரவலாக இடம்பெற்று வந்தது. தென்னகத்தில் உடன்கட்டை என அழைக்கப்பட்ட இவ்வழக்கம் வடக்கில் சதி என அறியப்பட்டது.

சதி வழக்கத்தை எதிர்த்து இரண்டு நூல்களை எழுதிய இவர், இதை ஒழிக்க பாடுபட்டார். வைதீக இந்துக்கள் இவரைக் கடுமையாக எதிர்த்தனர். சமயத்தின் புனித கடமைகளை நிந்திப்பதாக சாடினார். கிறிஸ்தவ ஆங்கிலேயர்களுடன் ஒன்றிணைந்து இந்து மதத்தை ஒழிக்க சதி செய்வதாக தூற்றப்பட்டார். ஆனால் ராம்மோகன் ராய் விட்டுக்கொடுக்காமல், சதியை சட்ட ரீதியாக ஒழித்துக்கட்ட போராடினார். இதற்கு எதிராக வைதீக இந்துக்களினால் தொடுக்கப்பட்ட வழக்கை அக்காலத்தில் அதி உச்ச நீதிமன்றமாக விளங்கிய லண்டன் பிரிவி கவுன்சில் வரை சென்று வாதாடி, தீர்ப்பை தனக்கு சாதகமாக முடித்தார் ராஜா ராம்மோகன்ராய்.

இத்தனை போராட்டங்களின் பின்னரேயே உடன்கட்டை ஏறல் என்பது இந்தியாவில் முற்றாகத் தடை செய்யப்பட்டது.

இந்த பின்னணியில்தான் தேவதாசி முறையையும் பார்க்க வேண்டும். தேவதாசி மற்றும் பரத்தையர் சமூகம் என்பது தமிழகத்தில் சங்க காலத்துக்கும் முற்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த வழக்கம் இந்தியாவுக்கு சுமேரியாவில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்ற ஒரு கோட்பாடு உள்ளது. கி.மு. 3500க்கு முன்னர் சுமேரியர்களிடம் இந்த வழக்கம் இருந்ததாம். அக்காலத்தில் ஒவ்வொரு குடும்பத்தில் இருந்தும் ஒரு பெண்ணை கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கும் ஒரு வழக்கம் இருந்திருக்கிறது. இவர்கள் கோவில்களில் பணிவிடை செய்பவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். இப்பெண்களுக்கு அந்நாட்டு அரசரின் மகளே தலைவியாக இருப்பாள். அவளை 'பதேசி' என்று அழைப்பார்கள். இச்சுமேரிய வழக்கம், கி.மு. ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்தில் இந்திய வேதப் பண்பாட்டு அம்சமாகக் கலந்திருக்க வேண்டும் என தொல்லியல் அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். எகிப்திய நாகரிகத்திலும் பெண்கள் கோவில் பூசகர்களாக விளங்கியிருக்கின்றனர். ஆனால் இந்திய வேத பண்பாட்டின் கீழ் பெண்களின் பங்கு கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்ததால், அர்ச்சகர்களாக அவர்களால் விளங்க முடியவில்லை. எனினும் தேவ சேவைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தேவரடியார்களாக விளங்கி வந்திருக்கிறார்கள்.

தேவதாசி முறையை ஒழிக்க வேண்டும் எனக் கடுமையான எதிர்ப்புக் குரல் எழுந்த போது, பெங்களுரு நாகரத்தினம்மா தலைமையிலான தேவதாசிகள் சங்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அச்சங்கம் தமது நிலைப்பாடுகளை அறிக்கைகளாக முன்னிறுத்தினர். 'வேசி' என தாம் அழைக்கப்படுவதை அவர்கள் முற்றிலுமாக நிராகரித்தனர். தேவரடியாருக்கும் பொதுமக்களிற்கும் இடையே வித்தியாசம் இருப்பதை அவர்கள் சுட்டிக் காட்டினர்.

தாம் இந்துப் பண்பாட்டின் ஒரு பகுதி என்றும் தேவதாசி குலம் இந்துப் பண்பாட்டின் உருவாக்கம் எனவும் அவர்கள் வாதிட்டனர். கோவில்களில் இறை சேவையாற்றுவதற்காக, மனைவாழ்க்கையைத் துறந்து கடவுள் சேவைக்காக தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்களை பொது மகளிர் என கேவலப்படுத்துவது தவறானது என்று அவர்கள் சுட்டிக் காட்டினர். இவர்களுக்கு ஏராளமான சென்னை மாகாண கோவில் தர்மகர்த்தாக்கள், பெரிய மனிதர்கள், காங்கிரஸ் அரசியல்வாதிகள் உள்ளிட்ட செல்வாக்கான மனிதர்கள் ஆதரவு அளித்தனர்.

1920களில் சென்னை அரசாங்க சட்ட உறுப்பினராக விளங்கிய சர். சி.பி. ராமஸ்வாமி ஐயர், காங்கிரஸ் தலைவர் சத்திய மூர்த்தி உட்பட பிரபலமான மனிதர்கள் தேவதாசி முறை தொடர வேண்டும் என்றே விரும்பினர். கர்நாடக இசை, பரதநாட்டியம் ஆகிய கலைகளை பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் தேவதாசிகளின் சேவை அவசியம் என அவர்கள் கருதினர். தேவதாசிகளை வைப்பாட்டியாக வைத்துக்கொள்பவர்களைப் பொறுத்தவரை அவ்வாறான தேவதாசியருக்கு மனைவி அந்தஸ்து கொடுக்கலாம் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டு வந்தது. எனவே தேவதாசி வழக்கத்தை தகர்ப்பது சுலபமான காரியமாக இருக்கவில்லை.

(தொடரும்....)

கும்பகோணம் இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கிய மாநாடு 09

'யாதும்' என்ற கோம்பை அன்வரின் அற்புத ஆவணப்படம்


அருள் சத்தியநாதன்

மாநாட்டின் முதல் நாள் திறைவடைவதற்கு முன்னர் அரங்கில் ஒரு ஆவணப்படம் திரையிடப்பட்டது. அதற்கு முன்னர் மாலைப் பொழுதில் டீ குடித்துக் கொண்டிருந்தபோது நண்பர் சாத்தான்குளம் ஜப்பார் என்னிடம் வந்து உரையாடினார். அவர் இலங்கை வானொலியில் அறிவிப்பாளராகப் பணியாற்றியவர். சிறந்த கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர். அழுத்தமான கருத்துகளை ஆணித்தரமாக வெளிப்படுத்தக்கூடிய இவர், ஒரு நல்ல மனிதர். இஸ்லாமிய பண்புகளுக்கமைய வாழ்பவர். எழும்பூர் மதுரா டிரவல்ஸ் அதிபர் வி.கே.டி. பாலனின் சகா. அவரது இணைய வானொலியை ஜப்பார் நடத்தி வருகிறார். பிள்ளைகளைத் தத்தெடுத்து வளர்த்து அவர்களுக்கு சொத்துகளையும் கொடுத்து வாழ்வளிக்கும் சிறந்த பண்பைக் கொண்டவர். நான் கண்ட சிறந்த மனிதர்களில் ஜப்பாரும் ஒருவர்.
"இன்று இரவு எங்கும் ஓடி விடாதீர். இன்றைக்கு ஒரு ஆவணப்படத்தை திரையிடுகிறேன். நீங்கள் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டும்" என்று என்னிடம் ஜப்பார் சொல்லிவிட்டுப் போனார். குறும் படம், ஆவணப்படம் என்றால் நான் விரும்பிப் பார்ப்பேன். எனினும், இஸ்லாமிய மாநாட்டில் ஆவணப்படம் என்றதும் ஹஜ் யாத்திரை போன்ற வழமையான விஷயங்கள் தொடர்பான ஆவணப்படமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன், மறந்து போனேன், அது ஜப்பாரினால் சொல்லப்பட்டிருந்தும்கூட!

இரவில் நிகழ்ச்சிகள் பெரும்பாலும் முடிவுற்ற நிலையில் கூட்டமும் கலைந்து கொண்டிருந்தது. அவசர அவசரமாக மேடையேறிய ஜப்பார், 'யாதும்' என்ற பெயர் கொண்ட கோம்பை எஸ்.அன்வரின் ஆவணப்படத்தை திரையிட இருப்பதாகவும் அதைப் பார்க்கும் படியும் கேட்டுக் கொண்டார். எனினும் அப்படத்தைப் பார்க்க திரும்பி வந்து அமர்ந்தவர்கள் சொற்பம் தான். கண்ணாடி அணிந்த ஒரு இளைஞரை மேடையேற்றி இவர்தான் கோம்பை எஸ்.அன்வர் என அறிமுகம் செய்து படத்தை தொடக்கப் போகிறோம் என்றார் ஜப்பார். ஜப்பார் மேடையில் பேச, சபையோர் தம்பாட்டுக்கு பேசிக் கொண்டிருக்க ஒரு ஏனோ தானோ சூழ்நிலையே அங்கே நிலவியது.
ஒரு வழியாக படம் ஆரம்பமானது. படம் ஒரு மணித்தியாலத்துக்கு மேல் ஓடியிருக்கும். படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது நேரம் போனதே தெரியவில்லை. முடிந்தபோது, ஐயோ முடிந்து விட்டதே, இன்னும் கொஞ்சம் நீண்டியிருக்கலாமே என்ற ஆயாசமே என்னிலும் என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த இலங்கை நீர்வழங்கல் வடிகால் சபையைச் சேர்ந்த நீர்வளப் பொறியியலாளர் இஸ்மாயிலுக்கும் தோன்றியது. ஏனெனில் அது ஒரு அற்புதமான ஆவணப்படம். புதிய தகவல்களை எங்கள் உள்ளங்களில் அள்ளிக் கொட்டியது. ஒரு தகவல் களஞ்சியத்துக்குள் போய்வந்த உணர்வை அது எமக்கு அளித்தது. அன்றிரவு அந்த ஆவணப் படத்தைப் பார்க்காதவர்கள் கொடுத்து வைக்காதவர்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

முஸ்லிம்கள் என்றால் அது ஒரு தனியான இனம். எந்த நாட்டில் அந்தச் சமூகம் வாழ்கிறதோ அந்த நாட்டின் ஏனைய சமூகங்களோடு ஒட்டாத தாமரையிலைத் தண்ணீர் மாதிரியான இனம் அது என்பதே வேற்று சமூகத்தினரின் பொதுப் புத்தி பார்வையாக இருக்கிறது.

முஸ்லிம் அல்லாதோர் பார்வை இப்படி இருந்தால், இஸ்லாமியர்களில் பலரும், முஸ்லிம் எனப்படுவோர் தனித்துவமான, உயர்வான ஒரு இனம். ஏனையோரை விட உயர்ந்த சமூகம், கடவுளால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட சமுகமாகும் எங்களுடையது என்பதான ஒரு கருத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் அது மிகையாகாது.

மத ரீதியாக எல்லா சமூகங்களும் தம்மை மட்டுமே உயர்வாகக் கருதுவதும் ஏனைய சமூகத்தினரை வெறும் 'பேயர்' களாகப் பார்ப்பதும் ஒரு விடாப் பிடியான சமூக நோயாகவே இருந்து வருகிறது. இதே சமயம் எல்லாச் சமூகங்களிலும்  'எல்லா மதங்களும் ஒன்றுதான். அவரவர் மதம் அவரவருக்கு. மத நம்பிக்கையில் தீவிரவாதம் கூடாது. ஏனெனில் எல்லா மதங்களுமே அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியான வாழ்வியல் அறங்களையே சொல்லி வருகின்றன. இதில் குரோத பார்வைக்கே இடமில்லை. அவரவர் மதங்களை அனுஷ்டிக்க இடம் விட்டு மனிதர்கள் என்ற அளவில், அந்தத்தளத்தில், அனைத்து சமூகங்களும் ஒன்றிணைந்து செயல்படுவதே சரியானதும் அர்த்த புஷ்டியானதுமான அணுகுமுறையாக இருக்கும்' என்ற மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் கணிசமான அளவில் இருக்கவே செய்கிறார்கள். இப்படி நினைப்பவர்களில் பலர் வெகு சாதாரண மனிதர்களாக பரவிக் கிடக்கிறார்கள். இதனால்தான் மத நல்லிணக்கத்தைக் குலைக்கும் தீவிரவாத கருத்துகளும் நடவடிக்கைகளும் அவ்வப்போது கிளப்பி விடப்படுகின்றபோதிலும், தீவிரவாதிகள் எதிர்பார்க்கின்ற வகையில் மதமோதல்கள் பற்றி எரிவதில்லை.

இலங்கையில் முஸ்லிம் சமூகத்துக்கு எதிராகக் கிளப்பி விடப்படுகின்ற கருத்துகள். மிகத் தீவிரம் கொண்டவையாக இருந்தாலும் அதே தீவிரத்தன்மையுடன் அது பற்றிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு மத நல்லிணக்கம் மற்றும் சமூக ஒற்றுமையின் அவசியத்தை அறிந்து வைத்திருப்போர் சாதாரண மக்களாக இருப்பதே.

மதத் துவேஷத்தை சமூக மட்டத்தில் குறைப்பதற்கு, மதங்களின் இயல்பான தன்மைகளைத் தொடர்ந்து எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும். இச்சமூகங்கள் தேசிய மட்டத்தில் எவ்வாறெல்லாம் ஊடுபாவி, தேசிய - சமூக ஸ்திரத்துக்கு உறுதுணையாக இருக்கிறது என்பதை உணர்த்த வேண்டும். இவ்வாறான அறிவுறுத்தல்களும், வெளிப்படுத்தல்களும் மதம் சார்ந்த சமூகங்களில் இடைவிடாது நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தால் தான் வெளியில் இருந்து வரக்கூடிய மதக்குரோத சக்திகள் வலுவிழந்து போக முடியும்.

இதைத்தான் கோம்பை அன்வர் 'யாதும்' என்ற தனது ஆவணப்படத்தில் சொல்லியிருக்கிறார்.
விநாயக சதுர்த்தி ஆரம்பமாகி விட்டது என்றால் தமிழகம், குறிப்பாகச் சென்னை, பதற்றம் கண்டு விடும்.  பொலிஸ் படை குவிக்கப்படுகிறது. ஒரு நாளைக்கு யார் யாரெல்லாம் எந்தெந்த வீதிகள் வழியாக பிள்ளையார் ஊர்வலத்தை நடத்த வேண்டும் என்பதை பொலிசாரே தீர்மானிக்கின்றனர். மசூதிகள் இருக்கும் தெருக்கள் வழியாக ஊர்வலம் செல்லக்கூடாது என இஸ்லாமியர் கோரிக்கை வைக்க, எந்தத் தெரு வழியாக ஊர்வலம் செல்ல வேண்டும் எனத் தீர்மானிக்க இந்த முஸ்லிம்கள் யார்? என இந்துக்கள் சினம் கொள்ள...
சென்னைக்கு இது வருடா வருடம் பெய்து போகும். கோடை மழைதான்.

நாங்கள் தூக்கிப் பிடிப்பதே சரி என எண்ணிக் கொண்டிருப்போருக்கு அப்படி அல்ல என்பதை அழுத்தமாக கோம்பை அன்வர் தன் 'யாது'மில் சொல்லி இருக்கிறார். தீவிரவாத இந்து சிந்தனைக்கு மட்டுமல்ல, தீவிரவாத இஸ்லாமிய கருத்துக்களுக்கும் அவர் 'யாது'மில் வேட்டு வைக்கிறார்.

எளிமையாகச் சொல்வதானால், எனது கொள்கை, எனது நம்பிக்கை என்பது விஜய் ரசிகர், தல ரசிகர், சூர்யா ரசிகர் என்பது வரை வந்துவிட்டது. இன்னும் சொல்லப்போனால் இரு நண்பர்கள் ஹோட்டலுக்குச் சென்று ஒருவர் மாமிசம் கலந்த உணவையும் மற்றவர் தனிச் சைவ உணவையும் வாங்கி ஒரே மேசையில் எதிரும் புதிருமாக அமர்ந்து சாப்பிட்டு கிளம்பிச் செல்கிறார்கள். கோழிக் கறி எடுத்தவன் ஒருபோதும் இதைக் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் பார் என்று சைவ உணவுக்காரனிடம் நீட்டப் போவதில்லை. செத்துப்போன உடலை இவன் மிருகம் மாதிரி தின்கிறானே என நினைத்து சைவ உணவுக்காரன் முகம் சுளிக்கப் போவதில்லை. இது இயல்பு வாழ்க்கை.

இந்த எளிய உண்மை சாதாரண மக்களுக்குப் புரிகிறது. எனினும் இந்த உண்மை புரிந்திருந்தாலும் விஷ வித்துக்களை விதைத்து அறுவடை செய்ய நினைப்பவர்கள் அதைச் செய்து கொண்டே தான் இருப்பார்கள். நாம் தான் நமது எல்லைகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

முஸ்லிம்கள் எப்படி இந்தியாவுக்கு வந்தார்கள், அவர்கள் சுதேச மக்களுடன் எவ்வளவு நெருக்கமாக அண்ணன் தம்பி உறவுடன் பழகினார்கள், இந்து - முஸ்லிம் உறவு எவ்வளவு நெருக்கமானது, இயல்பானது என்பதை சாட்சிகளுடன் நிறுவும் படமே யாதும்.

நறுமண பொருள் வணிகம் என்பது 2,500 வருடங்கள் பழமையானது. இலங்கை, இந்திய நாடுகளை, மேற்கு ஆசியா, வட ஆபிரிக்கா மற்றும் தென் கிழக்கு ஆசிய தீபகற்ப நாடுகளுடன் இணைந்தது இந்த நறுமண பொருள் வர்த்தகமே. இதில் உள்ள இலாபத்தை உணர்ந்து கொண்டதாலேயே 16 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் ஐரோப்பிய நாடுகள் இப்பாரம்பரிய வர்த்தகத்தை முறித்து தமது ஆதிக்கத்தின் கீழ் இதைக் கொண்டு வருவதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டன. இது, இலங்கை, இந்தியா ஆகிய நாடுகளைக் கைப்பற்றுவதில் முடிவடைந்தது. இது நமக்குத் தெரிந்த வரலாறு.

அராபியர்களின் இந்த நறுமணப் பொருள் வணிகத்தின் வாயிலாகவே இஸ்லாம் மேற்கு ஆசியாவில் பரவியது. அப்படியே தமிகழத்திலும் வேருன்றியது. இந்த வேர்களை நோக்கிய அன்வரின் பயணமே இந்த ஆவணப்படம். இஸ்லாத்தின் வருகையால் தமிழகத்தில் உருவான தமிழ் முஸ்லிம் சமூகத்தின் தொன்மையையும், இரு சமயத்தவர் மத்தியில் நிலவிய கொடுக்கல் - வாங்கல்களையும், அகழ்வாராய்ச்சி, வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் பேட்டிகள் தமிழ் இஸ்லாமிய இலக்கியம், கலாசாரம் என்பனவற்றின் ஊடாகப் பயணிப்பதன் மூலம் நிறுவியிருக்கிறது இந்த ஆவணப்படம்.

தனியொரு மனிதராக இவ்வளவு சிரமமான காரியத்தை சிறப்பாக முடிக்க முடிந்திருப்பது, கோம்பையின் விடா முயற்சி மற்றும் கொள்கை உறுதி என்பனவற்றையே வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த ஆவணப்படம் ஒரு முடிவு அல்ல, இன்னும் விரிவாக ஆய்வு செய்து இத்தேடலை வெளிநாடுகளுக்கும் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்கிறார் கோம்பை. போதிய நிதியைத் தேடி அதையும் செய்து முடிப்பேன் என்கிறார்.

கோம்பை, அடிப்படையில் ஒரு ஊடகவியலாளர். பார்க்க அமைதியான, முகத்தில் எந்தப் பெருமிதத்தையும் காட்டாதவராக, இந்தப் புகழுக்கும் பெருமைக்கும் தனக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதவர் மாதிரி தோற்றமளிக்கிறார். அவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, ஏ. ஆர். ரஹ்மான்தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தார். அவர், எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே என்று சொல்லிவிட்டுப் போகிறவர். கோம்பை அப்படிக் கூடச் சொல்லவில்லை. வெறும் களைப்பான ஒரு புன்னகை மட்டும்தான்.

இவரை நம்மூரில் சிலருடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. அரைகுறை பிரசவங்களை நிகழ்த்திவிட்டு, முட்டையிட்ட கோழிபோல கொக்கரிப்பவர்கள் ஞாபகத்துக்கு வரவே செய்தார்கள்!

(தொடரும்)

Saturday, November 8, 2014

இருள் உலகக் கதைகள்























 திலக்கராஜா பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை
 
கேட்டு எழுதுபவர்: மணி ஸ்ரீகாந்தன்

மட்டக்களப்பு, வாழைச்சேனை பேச்சியம்மன் கோவில் வளாகம் மாலை மங்கிவரும் ஒரு அந்தி வேளையில்... ஆள் நடமாட்டம் இன்றி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. கோட்டானின் அலறல் சத்தத்தைத் தவிர அந்த பகுதியில் வேறு ஓசையே இல்லை.

'ஆட்கள் வருவதற்கு முன்னமே குளத்தில் இறங்கி குளிக்க வேணும்' என்ற அவசரத்தில் திவ்யா பேச்சியம்மன் கோவிலை அண்டியுள்ள குளத்தை நோக்கி வேகமெடுத்தாள். நிலத்தில் உதிர்ந்து காய்ந்து கிடந்த மாமரத்து இலை சருகுகள் திவ்யாவின் காலில் பட்டு சரசரவென ஓசை எழுப்பி அந்த நிசப்தமான சூழலை சிதைத்தது.

ஆள் அரவமற்ற குளம் திவ்யாவை வரவேற்க 'அப்பாடா ஒருத்தரும் இல்லை' என்ற நிம்மதி பெருமூச்சுடன் ஆடைகளை களைந்த திவ்யா பாவாடையை மார்பு வரை உயர்த்திக் கட்டினாள். குளத்திற்குள் இறங்கினாள். சில்லென்ற அந்த குளிர் காற்று உடம்பிற்கு இதமாகத்தானே இருக்கும்... மூச்சை பிடித்து தண்ணீருக்குள் மூழ்கினாள். சிறிது நேரத்திற்குள் திவ்யாவிற்கு மூச்சு முட்ட மீண்டும் மேலெழுந்தாள். தலைமயிரில் தங்கியிருந்த நீர் திவ்யாவின் முகத்தில் வழிந்தோடின. கண்களை மறைத்திருந்த நீர் முழுவதும் வடிந்ததும் குளத்திற்கு எதிரே உள்ள பற்றைக்காடு பளிச்சென்று கண்களில் பட்டது... அப்போதுதான் திவ்யாவிற்கு தன்னை யாரேனும் கவனிக்கிறார்களா என்ற எச்சரிக்கை உணர்வு துளிர் விட்டது. 'இது சும்மா பிரம்மை' என்று மனதை ஆறுதல் படுத்தியவள் மீண்டும் குளத்தில் மூழ்கினாள். நீருக்குள் மூழ்கினாலும் திவ்யாவின் உள்ளுணர்வு அவளுக்கு ஏதோ ஒரு ஆபத்து காத்திருப்பதாக எச்சரித்தது. மனசு படபடக்க நீர் மட்டத்திற்கு மேலே தலையை திவ்யா தூக்கியபோது அவள் கண்ட காட்சி அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. 'வீல்' என கத்தினாள். அந்த பற்றைக் காட்டின் மத்தியில் முகம் எரிந்தது போன்ற ஒரு கோர முகம் கொண்ட ஒரு பெண் அமர்ந்திருப்பதை திவ்யா கண்டு உடல் நடுங்கிப்போன சில நிமிடங்களில் அந்த உருவம் படீரெனக் காணாமல் போனது.

இனியும் இங்கே இருப்பது நல்லதல்ல என்பதை உணர்ந்த திவ்யா, துணியை சுருட்டி எடுத்தவள் நீர் சொட்ட சொட்ட வீடு நோக்கி ஓடினாள். அவள் அப்படி ஓடி வருவதை வழியில் கண்ட வாலிபர்கள் ஊ....ஊ... என்று சத்தம் போட்டு சிரித்தார்கள்.

வீட்டுக்கு வந்த திவ்யா, சுவாமி படத்திற்கு முன்னே சென்று தொட்டுக் கும்பிட்டு விபூதியையும் பூசிக் கொண்டாள். நடந்த விசயத்தை வீட்டில் சொன்னால் அம்மா திட்டுவா என்ற பயத்தில் சொல்லாமலே விட்டு விட்டாள்.

பதினாறு வயது நிரம்பிய திவ்யா ரொம்பவும் பயந்த சுபாவம் கொண்டவள். ஆனால் அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு எல்லோரையும் எதிர்த்து கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினாள். சில நேரங்களில் மயக்கம் போட்டு கீழே விழுந்தும் விடுவாள். நித்திரையில் இருக்கும்போது 'அய்யோ உடம்பு எரியுதே' னு கதறி கூப்பாடு போட்டிருக்கிறாள்.

தமது மகளை ஏதோ ஒரு ஆவி பீடித்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்த திவ்யாவின் அம்மா மட்டக்களப்பு மாந்திரீகரிடம் திவ்யாவை அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார்.... அந்த மாந்திரீகரின் மந்திர தந்திரங்களாலும் திவ்யாவை குணப்படுத்த முடியாமல் போக சில மாதங்களின் பின் திவ்யாவின் தாயார் திலக்கராஜா பூசாரியை தேடி வந்திருக்கிறார். தமது மகளின் நிலையை எடுத்துச் சொல்லி கண்ணீர் விட்டாள்.

இந்த திவ்யா விஷயத்தை ஒரு சவாலாக எடுத்துக் கொண்ட திலக்கராஜா பூசாரி, தமது உதவி ஆட்களோடு மட்டக்களப்பு நோக்கி புறப்பட்டிருக்கிறார்.

வாழைச்சேனை பேச்சியம்மாள் கோவிலை கடக்கும் போது அந்த கோவிலில் ஒரு உற்சவம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்ததாம். அங்கே சாமியாடிக் கொண்டிருந்த மாந்திரீகர்கள் தங்களின் நெற்றியில் கத்தியால் கீறி ரத்தத்தை எடுத்து பூமியில் கோடு போட, அடுத்த நிமிசமே அங்கே தீய சக்திகளின் பிடியில் இருந்த சிலர் சுருண்டு வீழ்ந்திருக்கிறார்கள். அதைப் பார்த்ததும் திலக்கராஜா பூசாரிக்கு உடல் வெல வெலத்துப்போய் விட்டதாம். "நம்மை விட பெரிய சித்து விளையாட்டு மாந்திரீகர்கள் இந்த ஊரிலேயே இருக்கிறார்களே பிறகு ஏன் திவ்யாவை விழுங்கியிருக்கும் அந்த தீய சக்தியை ஒண்ணும் பண்ண முடியாமல் இருக்கு" என்று திலக்கராஜா நினைத்து பெருமூச்சு விட்ட அடுத்த நிமிசமே அங்கே வந்த ஒரு மாந்திரீகர் 'எங்களுக்கு முடியாததை நீ பண்ணலாம்னு நினைக்கிறியா? போ! போய் செய்து பாரு!' என்று அவர் சொல்ல, திலக்கராஜா உடல் சிலிர்த்து போனார். ஆனாலும் அவர் தைரியத்தை விடவில்லை. 'ஆட்டத்திற்கு வந்துட்டோம் வாழ்வா, சாவாண்ணு ஆடி பார்த்திடுவோம்' என்று மனதை திடப்படுத்தியவர் திவ்யாவின் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்.
திலக்கராஜா அந்த வீட்டுக்குள் காலடி வைத்தபோது அந்த ஊரின் தெருக்கோடியில் யாரோ கெக்கல் போட்டு சிரிக்கும் சத்தம் அவருக்கு மட்டும் தெளிவாகக் கேட்டிருக்கிறது. அதை யாரிடமும் அவர் சொல்லவில்லை.

பரிகார பூஜை பொருட்கள் கொண்டுவரப்பட்டு அட்சர கோடும் வரையப்பட, திலக்கராஜா ஒரு பெரிய சாட்டையுடன் அதில் அமர்ந்து ருத்ர காளியை மனமுருகி வேண்டத் தொடங்கினார்.

அவர் மந்திரங்களை உச்சரிக்க, திவ்யா ஆடத் தொடங்கினாள். அந்த ஊரில் நிறைய சாமியார்கள் இருப்பதினால் இந்த சாமி என்னதான் செய்யப்போகுதாம்? என்பதை வேடிக்கை பார்க்கவென ஏளனத்தோடு பூசாரிகளும், ஊர்வாசிகளும் அங்கே வந்திருந்தார்கள். சில மணி நேரத்திலேயே திவ்யாவின் உடம்புக்குள் மூன்று பேய்கள் இருப்பதை பூசாரி உறுதி செய்தார்.

திவ்யாவிற்கு மூன்று வயதாக இருக்கும்போது அவளின் தந்தை வில்சன் விஷம் குடித்து தற்கொலை செய்து கொண்டார். தந்தையின் மீது கொள்ளைப் ப்ரியம் கொண்ட திவ்யா, தந்தையின் கல்லறைக்குச் சென்று அவருக்கு பிடித்த உணவுப் பொருட்களை வைத்து வழிபட்டு வருவதை வழமையாகக் கொண்டிருந்தார். அந்த சந்தர்ப்பத்தில்தான் ஆவிகள் திவ்யாவின் உடம்பிற்குள் நுழைந்திருக்கின்றன. இதைப் புரிந்துகொண்ட பூசாரி ஆவிகளை வெளியே அழைத்தார். அவர் அழைக்கும்போது தூரத்தில் 'அய்யோ.... அய்யோ...' என்று யாரோ கூக்குரல் எழுப்புவது திலக்கராஜாவிற்கு கேட்டது. தான் ஒரு மரணப் போராட்டத்தில் இருப்பதையும் உயிரோடு விளையாடுவதையும் அவர் உணர்ந்து கொண்டதால் அவரின் உடல் ஜிலீர் என்று சில்லிட்டது. ஆனாலும், தமக்கு ருத்திரகாளியே துணை என்ற ஒரு மனதுடன் காரியத்தில் இறங்கினார்.

திவ்யாவின் உடம்பிலிருந்து முதலில் வெளியே வந்தது மீனாட்சியின் ஆவி. அவள் குடும்ப பிரச்சினையால் உடலில் தீ வைத்துக் கொண்டு உயிரை மாய்த்தவள். 'திவ்யாவின் உடம்புக்குள் ஏன் வந்தாய்' என்று பூசாரி காரணம் கேட்க, 'டேய் பூசாரி! ஏனென்றா கேட்கிறாய்? இவள் செய்தது நியாயமாடா... அவள் அப்பனுக்கு வாய்க்கு ருசியா சாப்பாடு போடுறா! ஆனா, பக்கத்தில் பட்டினியாக் கிடக்கும் நமக்கும் கொஞ்சம் தர மாட்டாளா என்று ஏக்கமா காத்திருந்தேன்டா! இந்த மதர்ப்பு புடிச்சவ என்னை கண்டுக்கவே இல்லை. அதனால்தான் அவளை பழிதீர்க்க அவளோட உடம்பிற்குள் புகுந்தேன்' என்று மீனாட்சி ஆவி சொன்னது. பூசாரி அந்த ஆவியை தமது பிடிக்குள் கொண்டு வந்தார்.

அடுத்ததாக வெளியே வந்தது. திவ்யாவின் தந்தையின் ஆவி. அதாவது வில்சன்.

'என் மகளை ஒழுங்கா கவனிக்கிறாங்க இல்லை. வீதியால போனா பயல்கள் கிண்டல் பண்ணுறாங்க... ஒரு மாதிரியா நோட்டம் விடுகினம். அதனால் அவ பாதுகாப்புக்காத்தான் நான் உள்ளே வந்தேன், இப்போ அவளை என்னோட அழைச்சிட்டு போறதா முடிவு செய்திட்டேன்' என்று சொல்லியது தந்தை ஆவி.

'அப்படி சொல்லுடா வில்சா' என்று ஒரு ஆவி குறுக்கே வர அதை அதட்டி விசாரித்தார் பூசாரி. அது வில்சனின் தாயார் மேரியம்மாளாம்.

"என் பேத்திய நம்ளோட கூட்டிட்டுப் போயிடுவோம்" என்று சொல்ல, அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த திவ்யாவின் அம்மாவுக்கும் அவளின் பாட்டிக்கும் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வராமலா இருக்கும்?

"அடேய் நீ செத்தும் எங்கள நிம்மதியா இருக்க விட மாட்டியாடா பாவி" என்று திவ்யாவின் பாட்டி கத்த வில்சன் ஆவிக்கும் ஆத்திரம் வந்துவிட்டது.

'அடியேய்! உன்னால் தான்டி நான் செத்தேன். நீ என்னை உன் மகளோட வாழ விட்டியா? எங்க குடும்ப சண்டைக்கு நீ தானடி காரணம்' என்று போட்டுத்தாக்க வில்சனுக்கு உதவியாக அவனின் அம்மா மேரியம்மாவும் குரல் கொடுக்க இக்குடும்பச் சண்டை திலக்கராஜாவிற்கு போதும் போதும்மென்றாகி விட்டதாம்.

பிறகு ஒரு வழியாக பட்டினிகிடந்த மீனாட்சி ஆவியிடம் பேரம்பேசி அவளுக்கு பிடித்த உணவுகளை கொடுத்து அவளின் பசியை அடக்கி அவளை பிடித்து கட்டிய பூசாரி, மேரியம்மாவையும் சமாதானப்படுத்தி அவளுக்கு பிடித்த சுருட்டு, பீடியை கொடுத்து அவளையும் மடக்கினார். கடைசியாக பிடிபடாமல் பூச்சாண்டி காட்டியவர் வில்சன் மட்டுமே. 'தமது மகளுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை வெளியே போக முடியாது' என்று முரண்டு பிடிக்க "இனி திவ்யாவிற்கு நான்தான் பாதுகாப்பு" என்று பூசாரி வாக்கு கொடுத்து வில்சனை வெளியேறிச் செல்ல வற்புறுத்தினார். ஒரு வழியாக வில்சனின் ஆவி வெளியேற சம்மதித்தது. 'உன்ன எப்படி நம்புவது நீ வெளியேறி விட்டாய் என்பதற்கு ஏதாவது அறிகுறி காட்டுவாயா?' என்று பூசாரி கேட்டார்.
'நான் இவள் உடலை விட்டு போகும்போது வீட்டு முற்றத்தில் உள்ள தென்னை மரத்திலிருந்து பச்சை மட்டை முறிந்து விழும். அதுதான் சமிக்ஞை' என்றது ஆவி. உடனே பூசாரி

'நீ இங்குள்ளவர்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டம் கொடுத்திருக்கிறாய், அதனால் அந்த கஷ்டத்தை நீயும் உணர வேண்டும். அப்போதுதான் இனி நீ வேறு யார் உடம்பிலும் நுழைய மாட்டாய்' என்று கூறி ஐம்பது கிலோ எடையுள்ள ஒரு பாறாங்கல்லை திவ்யாவின் தலையில் தூக்கி வைத்து குளக்கரை நோக்கி நடக்கச் செய்தார். கல்லை சர்வசாதாரணமாக தூக்கிச் சென்ற திவ்யா கல்லை குளக்கரைக்குச் சென்று கீழே போட்டாள். அந்த நேரத்தில் திவ்யாவின் வீட்டுக்கு முன்னால் பச்சை மட்டை முறிந்துவிழ, வில்சனின் ஆவி வெளியேறிவிட்டது என்பதை பூசாரி உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். வெளியேறிய அந்த ஆவியையும் பிடித்து மாவினால் செய்து வைத்திருந்த உருபொம்மையில் இறக்கி மூன்று பேயையும் நீரில் கரைத்து சமாதி கட்டினார். இப்போது திவ்யா திருமணம் முடித்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதாக பூசாரி கூறுகிறார்.