Wednesday, October 2, 2013

ரேடியோ வீட்டுக்கு வந்த கதை

தேர்தல் கேட்டதில் உருகிப் போனது ரேடியோ


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

அவிசாவளை பென்றித் தோட்டத்தில் 40 ஆண்டுகளாக வாழ்ந்த பேச்சுமுத்துவிற்கு தற்போது 77 வயதாகிறது. அந்த காலத்தில் ரேடியோவை வாங்கி அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில் வசிப்பவர்களை ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடித்தவர் இவர். ஏனெனில் வீட்டில் வானொலிபெட்டி வைத்திருப்பது கௌரவத்தின் சின்னம்.
கஹவத்தை பொறனுவ தோட்டத்தில் தற்போது வசித்துவரும் அவரை சந்தித்து ரேடியோ பெட்டி வாங்கிய 'அதிசய' அனுபவம் பற்றி அவரிடம் கேட்டோம்.

"அந்தக் காலத்தில் ரேடியோ என்பது ரொம்பவும் பெரிய விசயம். ரேடியோ வீட்டில் இருந்தால் அந்தக் குடும்பத்திற்கு ஊரில் ராஜமரியாதை கிடைக்கும். பென்றித் தோட்டத்தின் அட்டாளை டிவிஷனில் சோலை பண்டிதர் என்ற ஒருவர் இருந்தார். அவரிடம் கிராமபோன் பெட்டி இருந்தது. பெட்டிக்கு வைன் கொடுத்து அதில் ரெக்கோர்ட்டைப் போட்டு இயக்கினால் அது சத்தம் போட்டு பாடும். ஊருக்கு வரும். ரயிலை  பார்ப்பதுபோல இதை ஒரு கூட்டமே பண்டிதர் வீட்டு முன்பாகக் கூடி வேடிக்கை பார்க்கும். இதுக்கு பின்னரே ரேடியோ வந்தது. ஊசியும் ரெக்கோர்டும் போடாமலேயே பாடுகிற பெட்டியாக வானொலி இருந்ததால சனங்களுக்கு இது பெரிய பிரமிப்பா இருந்தது.

எங்க தோட்டத்தில் எட்டு லயம். அதில் ரெண்டு ரேடியோதான் இருந்தது. அதில் ஒன்றை வைத்திருந்தது நான்.

அப்போது தோட்டத்தில் ஒருநாள் சம்பளம் 2.52 சதம். அது மின்சாரம் இல்லாத தேத்தண்ணிய கருப்பட்டியோட சுவைத்து குடித்த அந்தக்காலம். அவிசாவளை அப்போ ரொம்ப சிறிய நகரம் ஓலையால் வேயப்பட்ட குடிசை கடைகள் தான் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்தன. அப்போது டவுனில் தமிழர்கள் தான் செல்வாக்கு செலுத்தினார்கள். பெரும்பாலும் எல்லாமே தமிழ்க் கடைகள்தான். வங்கி என்று எதுவும் கிடையாது. ரெங்க சாமின்னு ஒருத்தர் இருந்தார். இப்போது சுதந்திர வர்த்தக வலயம் இருக்கிறதே அங்கேதான் அவர் வீடு இருந்ததா ஞாபகம். அவர் வட்டிக்கடை நடத்தினார். வட்டிக்கு பணம் வாங்க, ஈடுவைக்க அவரிடம்தான் போகணும். ஒரு வங்கி மாதிரி அவர் இயங்கி வந்தார்.

வஜ்யா ஸ்டோர்ஸ் என்ற ஒரு முஸ்லிம் கடையில்தான் மின்சார சாதனங்கள் விற்பனைக்காக இருந்தன. அங்கேதான் ரேடியோவும் விற்பனைக்காக இருந்தது. ரேடியோவின் விலை 270 ருபா. ரொம்பவும் பெரிய தொகை. ஆனாலும் எப்படியாவது ரேடியோ வாங்குவது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டேன். நான் மாதா மாதம் 5 ரூபா கட்டுவதாக கடைக்காரருடன் ஒப்பந்தம் போட்டு அவர்கள் காட்டிய இடத்திலெல்லாம் கையெழுத்துப் போட்டுக்கொடுத்தேன். நான் வாங்கிய ரேடியோ ஒரு பைசெட் ரேடியோ. அதோடு 14 ரூபாய்க்கு பெட்றியும் வாங்கினேன். அந்த பெட்றியை மூன்று மாதத்திற்கு பாவிக்கலாம். எவரெடி, பெரட் என்று இரண்டு சீமெந்து கல் அளவுக்கு பெரிதாக உள்ள பெட்டறிகளைத்தான் பாவிக்க வேண்டும். மின்சார ரேடியோ எழுபதுகளில் தான் வந்தது. அதில் பெரட்தான் ஒரிஜினல்.

நான் வாங்கிய ரேடியோவை 14 இன்ச் டீவி அளவில் பெரிதாக இருந்தது. மீடியம் சிற்றலை என்று இரண்டு அலை வரிசைகள் இருந்தன. மீடியம் வைத்தால் அதிக பெட்றி செலவாகும்னு அப்போது பேசிக்கொள்வாங்க. சிற்றலையில் அதிகாலை 4.30க்கு பாடல்கள் ஒலிபரப்பாகும். அந்தப் பாடல்களை கேட்டு முடிக்கும்போது விடிந்துவிடும். பிறகு ரேடியோவை நிறுத்திவிட்டு- வேலைக்கு போயிருவேன். எங்க வீட்டில் என்னைத் தவிர வேற யாரும் ரேடியோவை போட மாட்டாங்க. ரேடியோ கொண்டு வந்த புதிதில் எங்க அம்மா அப்பா கேட்ட கேள்விக்கு என்னால பதில் சொல்ல முடியல. 'பாட்டு படிக்கிறவங்க ரொம்பவும் குள்ளமா இருபாங்களா... அவங்க எப்போ சாப்பிட போவாங்க?' என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்டு என்னை துளைத்து எடுத்துட்டாங்க.

நான் எங்க ஊரு தோட்டப் பாடசாலையில் யாழ்ப்பாணத்து டீச்சர்மார்களிடம் படித்ததால் எனக்கு கொஞ்சம் விசயம் தெரிந்திருந்தது.

அந்த ரேடியோவிற்குள் முக்கியமா பல்பு மாதிரி மூன்று வேல்வ் இருக்கும். அது எப்போதும் எரிந்து கொண்டிருக்கும்.... அதில் யு.டீ.ஊ என்று ஒவ்வொன்றுக்கும் பெயர் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். அது இடி மின்னல் சமயத்தில் ரேடியோ போட்டிருந்தா  அடிச்சு போகும். அப்படி  அது பழுதாகிவிட்டால் புதுசா வாங்கிப் போடனும். ஒரு வேல்வ் 3.50 சதம். அதுக்கு தோட்டத்தில் இரண்டுநாள் வேலை செய்யணும். அப்படியே ஒரு மூன்று வருசம் வேலை செய்த ரேடியோவிற்கு ஒரு நாள் ஆபத்தும் வந்தது.

அது தேர்தல் நேரம். நள்ளிரவு முதல் தேர்தல் முடிவுகளை ரேடியோவில் அறிவிப்பதால் நண்பர் சுப்பையாவும் நானும் விடிய விடிய ரேடியோவில் தேர்தல் முடிவுகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். விடியலில் ரேடியோவிற்கு மூச்சு நின்றுவிட்டது. உடனே ரேடியோவின் பின் கதவை திறந்து பார்த்தால் உள்ளே இருக்கும் மின் கருவிகள் அனைத்தும் உருகி வழிந்து கொண்டிருந்தது. ரேடியோ ரொம்ப நேரம் வேலை செய்ததால் சூடாகி  உருகிவிட்டது.

பிறகு என்ன செய்ய... அடுத்த நாளே ரேடியோவை சரி செய்ய மெக்கானிக்கிடம் கொண்டு சென்றேன். அப்போ அந்த பகுதிக்கே தெய்யோவிட்டயில்தான் ரேடியோ திறுத்தும் ஒரு பையன் இருந்தான். அவனிடம் கொண்டு  சென்று கொடுத்தேன். கழற்றிப் பார்த்துவிட்டு இது இனி வேலைக்கு ஆகாது. இது திறுத்துவதற்கு ஆகும் செலவில் புது ரேடியோ வாங்கலாம் என்றார். பிறகு அவரே அதை திறுத்தி யாருக்காவது விற்பதாக கூற அவர் கூறிய பாதி விலைக்கு நானும் சம்மதித்து அந்த ரேடியோவை கொடுத்து விட்டேன். அதற்கு பிறகு எழுபதுகளில் டிரான்சிஸ்டர் என்கிற சிறிய ரேடியோ வந்ததும் அதை வாங்கிக் கொண்டேன். அப்போது ரேடியோ வைச்சிருந்தால் கௌரவம். இன்றைக்கு கார் வைத்திருந்தாலும் அந்த கௌரவம் கிடையாது இன்றைக்கு எதை வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம் பாருங்க...

கூறி முடித்தார் பேச்சுமுத்து

No comments:

Post a Comment