Saturday, October 12, 2013

தாயகம் திரும்பிய ஒருவரின் கதை -2

"கேரள  தோட்டத்தில் நாங்கள் மகிழ்ச்சியாக  வாழ்கிறோம்"


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

"எங்க சொந்த ஊரு புதுக்கோட்டை அறந்தாங்கி. ஆனால் நாங்க அங்க போகலை. அரசாங்கம் அரசாங்க வேலை தருவதா சொன்னதால் நாங்க கேளராவுக்கு போக சம்மதித்தோம். மண்டபத்தில் தங்கிய அந்த பதினைந்து நாட்களும் எனக்கு புது அனுபவமாகத்தான் இருந்தது. சிலோனில் உள்ள லயத்தை ஒத்தமாதிரி வீடுகள். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் நம்ம சிலோன்காரங்க... அனைவர் முகத்திலும் இனி எப்படி வாழ்க்கையை தொடங்கப் போகிறோம் என்ற ஏக்கம் அப்பிக் கிடந்தது.
சிலர் மண்டப சுவர்களில் 'இது தாய் நாடு அல்ல நாய் நாடு' என்று எழுதி இருந்ததையும் கவனித்தேன். அவர்கள் அப்படி சுவர்களில் எழுதியதற்கும் ஒரு காரணம் இருந்தது. சிலோனில் இருந்து கொண்டு வந்த பொருட்களை மண்டபத்தில் ஏமாற்று பேர்வழிகளிடம் சிலர் பறிக் கொடுத்து இருந்தார்கள். கொண்டு வந்த பல பொருட்களை இறக்கிப் பார்த்த போது அவை உடைந்தும் நொருங்கியும் கிடந்தன.
 அந்தக் கோபம் தான் தாயகத்தை கெட்ட வார்த்தையால் திட்டத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். சிலர் அம்மி, உரல், உலக்கை, திருகைக்கல், ஆட்டுக்கல் என்று கனமான பொருட்களையும் மரப்பெட்டிகளில் அடைந்து கொண்டு வந்திருந்தார்கள்.

முகாமில் ஒரு வாரத்திற்கு ஒரு குடும்பத்திற்கு 110 ரூபா அட்வான்சாக கொடுத்தார்கள். அங்கே இருபத்தைந்து ரூபாய்க்கு ஐம்பது கிலோ அரிசி தந்தார்கள். காளிதாஸ் என்பவரே எங்களை கேளராவிற்கு அழைத்துச் சென்றார். முகாமில் எங்களை கேரளா ரீகா பிளான்டேஷனுக்கு போகச் சொல்லி எங்களுக்கு எழுதிக் கொடுத்திட்டாங்க. அந்த பத்திரத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு ரயில் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். நீண்ட தூர பயணம் அது. தென்காசி, செங்கோட்டை ஆகிய ஊர்கள் அடங்கிய தமிழக எல்லையை கடந்த உடன் கேரளா எல்லையில் ரயில் பயணிக்க தொடங்கியது.
அது ஒரு பெரியகாட்டுப் பிரதேசம். ஒரே இருட்டாக இருந்தது. குளிர்வேறு உடலை நடுங்க வைக்க நான் வெலவெலுத்துப் போனேன்... அப்போது என் மனக் கண்ணில் கஹவத்தை, பொறனுவ தோட்டம்தான் ஞாபகத்தில் வந்தது. ஏன்டா அந்த ஊர விட்டு வந்தோம் என்று என் மனசாட்சி என்னை கேள்வி கேட்பது போலிருந்தது.

செங்கோட்டைக்கும் புனலூருக்கும் இடையில் மூன்று பெரிய சுரங்கங்கள் இருந்தன. அதற்குள் ரயில் புகுந்து புறப்பட்டபோது எனக்குள் அது இன்னும் பயத்தை அதிகரித்தது. பிறகு புனலூரில் இறங்கி அங்கே நின்றிருந்த ஒரு லொரியில் சுமார் பத்து குடும்பங்களோடு நாங்களும் ஏறினோம். அந்த லொறி ஆயிரம் நல்லூர் நோக்கிப் பயணித்தது.
புனலூர்த்தான் எங்களுக்கு நகரம். அதில் உள்ள ஒரு எஸ்டேட்தான் ஆயிரம் நல்லூர். குலத்துப்புழாவும் பெரிய எஸ்டேட்தான். இரண்டு எஸ்டேட்டையும் ரீகா ப்ளான்டேஷன் கம்பனிதான் நிர்வகித்தது. சில மணி நேரங்களில் அந்த ஆயிரம் நல்லூர் எஸ்டேட்டில் இறங்கினோம். அது ஒரு இறப்பர் தோட்டம். அடுத்த நாளே என்னையும், எங்கப்பாவையும் பேரு பதிஞ்சு வேலை கொடுத்திட்டாங்க.

அங்க குடும்பத்திற்கு இரண்டு பேருக்குதான் வேலை கொடுப்பாங்க. அதுதான் அங்க சட்டம். அதனால் எங்களுக்கு ஆரம்பத்தில் ரொம்பவும் கஷ்டமாக போயிருச்சு. தோட்டத்தில் நானும் அப்பாவும் இறப்பர் பால் வெட்டினோம். தோட்டத்திலேயே எங்களுக்கு வீடும் தந்திருந்தாங்க. அது டபுள் கோட்டேஜ் வீடு, அப்போ மின்சார வசதி கிடையாது. குப்பி விளக்குதான். நாள் ஒன்றுக்கு பதினோரு ரூபா சம்பளம். இன்றுவரை அதே வீட்டில்தான் நம்ப வாழ்க்கை ஓடுது, என்ற தமது தாயகம் திரும்பிய கதையை பாபு விளக்கமாகச் சொன்னார்.
கருப்பையா பாபு தனது மனைவி,மகன்,மகள்,பேரக்குழந்தையுடன்…
பாபு மலையாள பெண்னையே திருமணம் முடித்து இருக்கிறார். அவர் பெயர் சந்திரமணி. ஒரு ஆணும், பெண்ணுமாக இரு பிள்ளைகள், மகள் திருமணம் முடித்து குடும்பமாகி விட்டாராம். பிள்ளைகள் மலையாளத்திலேயே கல்வி கற்றுள்ளார்கள்.

"ஆயிரம் நல்லூர் தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் எங்களுக்கு நிறைய சலுகைகள் கிடைக்குது. ஏனென்றால் இங்கு தோட்ட வேலை என்பது அரசாங்க வேலை. நான் தோட்டத்தில் வேலை செய்ததால்தான் எனக்கு மலையாள பெண்ணை திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். இங்கு இந்த வேலை கிடைப்பதே பெரிய கஷ்டம்" என்கிறார் பாபு.

நம் நாட்டில் தோட்டங்களில் ஒரு வீட்டில் பத்து பேர் இருந்தால் அவர்களில் விரும்பியவர்கள் எல்லோரும் தோட்டத்தில் வேலை செய்யலாம். ஆனால் கேரளா தோட்டங்களில் அப்படி அல்ல. ஒரு குடும்பத்திற்கு இவருக்கு மட்டுமே வேலை வழங்கப்படும். இன்றுவரை இந்த சட்டமே அமுலில் உள்ளது. அங்குள்ள தோட்டங்களில் ஒரு நாளைக்கு 275 ரூபா சம்பளமாக வழங்கப்படுகிறது. அதுதான் எங்களுக்கு ஒரு நாளுக்கான அடிப்படைச் சம்பளம். ஒரு நாள் வேலை செய்தாலும் அதுதான் எங்களுக்கு சம்பளம். இதுதவிர வைத்திய சாலை வசதியும் உண்டு. ஒரு டாக்டரும் நான்கு நர்சுகளும் சேவையாற்றி வருகிறார்கள். ஆயிரம் விளக்கு எஸ்டேட்டில் மொத்தம் 1500 குடும்பங்கள் வசித்து வருகின்றன.

தோட்டத்தில் எங்களுக்கு நிறைய சலுகைகள் செய்றாங்க... சிலோனைவிட இங்கு சலுகைகள் அதிகம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. அரசாங்க தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் நாங்கள்  மேலதிக ஊதியத்திற்காக தனியார் கிராம தோட்டங்களிலும் வேலை பார்க்கிறோம். என்று சொல்லும் இவர் விடியற்காலையில் இரண்டு மணிக்கு தானும், தன் மனைவியும் தலைக்கு மாட்டும் ஹெட் லைட்டை பொருத்திக் கொண்டு இறப்பர் பால் வெட்ட தனியார் கிராம தோட்டங்களுக்கு சென்றால் விடியற்காலை ஆறுமணிக்கெல்லாம் முடித்து விட்டு வந்து, ஏழு மணிக்கு ஆயிரம் நல்லூர் தோட்டத்திற்கு வேலைக்கும் கிளம்பி விடுவோம் என்கிறார். இவருக்கு தனியார் கிராம இறப்பர் தோட்டத்தில் இருந்து மட்டும் மாதம் இந்திய ரூபாயில் பதினைந்தாயிரம் வரை சம்பளம் கிடைக்கிறதாம்.

எங்களுக்கு கேரளாவில் பணத்தேவை அதிகமாக இருப்பதால் இப்படி அதிகாலையிலும் வேலைக்கு செல்கிறோம் என்று கூறுகிறார் பாபு.
ஆயிரம் நல்லூர் தோட்டத்தில் நல்ல வசதிகளுடனான தோட்ட வைத்தியசாலையும் இயங்குகிறதாம். அங்கு ஒரு டொக்டரும், நான்கு நர்சுகளும் பணியில் இருக்கிறார்களாம். 24 மணி நேரமும் நோயாளர்களுக்கு அனுமதி இருக்கிறதாம். இது தவிர தோட்டங்களில் சுகாதாரமும் நல்ல முறையில் போணப்படுகிறதாம்.

"ரீகா பிளான்டேஷன் அதிகாரிகள் அடிக்கடி தோட்ட வீடுகளுக்கு வந்து கவனிக்கிறார்கள். வருடத்திற்கு ஒரு முறை வீடுகளுக்கு வெள்ளை அடித்து கொடுப்பதோடு. வீட்டிற்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பழுதுகளையும் சீர் செய்கிறார்கள்" என்று இவர் கேரள தோட்ட நிலைமைகளைப் பற்றிச் சொல்லும் போது இலங்கை மலையகத் தேயிலை மற்றும் இறப்பர் தோட்டத் தொழிலாளர்களில் நிலை பற்றியும் அவர்களைப் பாதுகாத்து கரையேற்றுவதற்காக  'போராட' வரும் சங்கங்கள் பற்றியும் எம்மால் நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
ரீகா ப்ளான்டேஷனை புகழ்ந்து பேசும் பாபு மற்றொரு உண்மையையும் சொன்னார்.

கேரளாவில் ஒரு அரை ஏக்கர் காணி இருந்தால் அதில் இறப்பர் மரங்களை வளர்த்து விடுவார்களாம். அதனால் தான் அங்கு மக்களின் உணவுத் தேவையை பூர்த்தி செய்யுமளவுக்கு விவசாய உற்பத்திகள் போதுமானதாக இல்லை என்பதை அவர் சுட்டிக் காட்டினார்.

 தொடரும்...

No comments:

Post a Comment