Friday, August 30, 2013

நாங்களும் இந்தியாவுக்கு போனோமுங்க- 04

காவிரியில் முழுகினா தோஷம் விலகிடுமாம்!

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

அந்த காலத்தில் இந்தியாவுக்கு போய் வருவதை அக்கரைக்கு போய் வருவது என்றுதான் மலைநாட்டு தமிழர்கள் கூறுவார்கள்.அப்படி அக்கறைக்கு போய் வந்த கதையை இப்போது தனது எழுபதாவது வயதில் சுவைப்பட கூறுகிறார் நாகம்மா.
களுத்துறை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள தோட்டமொன்றில் வசித்து வரும் நாகம்மாவின் கணவர் அண்மையில் இறந்துவிட தனிமையில்தான் வாழ்ந்து வருகிறார் நாகம்மா.
“அக்கரையை பார்க்கணும்கிறது எனது சின்ன வயது ஆசை.எங்கப்பா அடிக்கடி ஊருக்கு போய் வருவாரு.அப்படி போனப்போதுதான் என்னையும் அழைச்சிட்டு போனாரு.எனக்கு அப்போ பதினாரு வயது இருக்கும்.நான் நல்லா அழகா இருந்தேனாம்.(அதற்கான அடையாளங்கள் இப்போதும் இருக்கின்றன)நான் ரோட்டுல நடந்தா ஊரு கண்ணே என் மேலதான் படும் என்பார் எங்கம்மா.அப்படி என் மேல ஊரு கண்ணுபட்டுட கூடாது என்பதற்காக வாரத்திற்கு ஒரு முறை எங்கம்மா எனக்கு திருஷ்டி சுத்திப் போடும்.
நானும் எங்கப்பாவும் இங்கே இருந்து கப்பலில போயி பிறகு ராமேஸ்வரத்தில் ரயில் பிடித்து எங்க ஊருக்கு போனோம்.

திருச்சி பக்கத்தில உள்ள நாமக்கல்தான் எங்க ஊரு.அங்கே போனதும் எனக்கு பெரிய வரவேற்பு கிடைத்தது.   ‘சிலோன் புள்ள நல்லா அழகா இருக்கு’ன்னு பேசிக்கிட்டாங்க.எனக்கு வெட்கமாகி விட்டது. என் அப்பாவுடைய தங்கச்சி வீட்டுலதான் தங்கி இருந்தோம். அடுத்த நாள் என் அப்பாவுடைய அக்கா வீட்டுக்காரங்க பழத் தட்டோட ஆரவாரமா வீட்டுக்கு வந்தாங்க.அவங்க பேசியதை கேட்டப்போதுதான் அவங்க என்னை பெண் கேட்க வந்திருப்பது தெரியும்.


இன்னைக்கே பரிசம் போட்டுடலாம்னு சொன்னாங்க. ஆனா எங்கப்பா உடன்படல அவருக்கு கோபம் வந்திருச்சி ‘இந்தப்புள்ள இன்னும் வயசுக்கே வரலை…அதுக்குள்ள இதெல்லாம் என்னத்திற்கு’ன்னு கேட்டாரு.அதற்கு அவங்க ‘இப்போ பரிசம் போட்டு பேசி முடிச்சிட்டா அப்புறம் வயசுக்கு வந்ததும் கல்யாணத்தை முடிச்சிடலாம்’னு சொன்னாங்க அதற்கு எங்கப்பா மறுத்திட்டாரு.பிறகு அவங்களும் சண்டை போட்டுட்டு ‘இனி நான் செத்த சாவுக்கு கூட நீ வரக்கூடாது’ன்னு சொல்லிட்டு என் அத்தை அவங்க பையனை கூட்டிட்டு போயிட்டாங்க. என் அப்பா அந்த சம்பந்தத்தை அடியோடு மறுத்ததிற்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. என் அத்தை பையனுக்கு என்னை விட இருபது வயது அதிகமாம். அதற்கு பிறகு நாமக்கல் சின்னத்தை வீட்டில் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்தேன்.

குளிப்பதற்கு காவேரி ஆற்றுக்குத் தான் போகணும்.திருச்சி எங்கும் காவேரிதான் ஓடி வருது.அந்த ஆற்றுக்குத்தான்  என் உறவுக்கார புள்ளைங்களோட குளிக்கப் போனேன்.இலங்கையில் காவிரி தண்ணீர்னு சொன்னாலே தொட்டுக் கும்பிடுவாங்க.அது தவிர கோயில் கும்பாபிஷேகத்துக்கும் கலசத்துக்கு வார்க்கிறதுக்கு காவிரி ஆற்றில இருந்துதான் தண்ணீர் கொண்டு வருவாங்க.ஆனா இந்தியாவில உள்ள படுபாவிங்க அந்த தண்ணீர்லதான் மலம் கழிக்கிறாங்க.

கொஞ்சம் கூட வெட்கம் கிடையாது.நாங்க பொண்ணுங்க போனாலும் எழும்ப மாட்டாங்க.ஆத்தோரத்தில உட்கார்ந்து ஆற்று தண்ணீர்ல மலம் கழிப்பதைதான் வழக்கமா கொண்டிருக்காங்க.இதையெல்லாம் பார்த்து எனக்கு வெட்கமாகவும்,அருவருப்பாகவும் இருந்தது.
அந்த காவிரி தண்ணியிலதான் நானும் குளிச்சேன்.குளிச்சிடடு வீட்டுக்கு வந்ததும் எங்க அத்தை என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா ‘காவிரி ஆத்துல குளிச்சிட்டு வந்தியா…இனி உன்னை புடிச்சிருந்த எல்லா தோசமும் விலகிடும்’னு  சொன்னாங்க!

No comments:

Post a Comment