Monday, December 31, 2012

ஒரு நாள் ஒரு பொழுது -02

விஸ்வரூபம் எடுத்த அப்பா...


மணி ஸ்ரீகாந்தன்

கடந்த நான்கு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக இலங்கை கலைத்துறையில் ஜொலிக்கும் நட்சத்திரமாக திகழ்பவர் கே.சந்திரசேகரன். வானொலி, தொலைக்காட்சி, சினிமா என அனைத்து துறைகளிலும் இன்று வரை எந்த வித தடங்களும் இல்லாமல் வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறார்.


"சிறு வயதில் நான் ரொம்பவும் குறும்புக்கார பையன். வெளியே போனால் பிரச்சினையோடுதான் வீட்டுக்கு வருவேன். அதனால் என் பக்கம் நியாயம் இருந்தாலும் வீட்டில் எனக்குதான் அடி விழும். என்னை கே.சந்திரசேகரன் என்று தான் எல்லோருக்கும் தெரியும் ஆனால் நான் சிறுவனாக இருந்த போது என்னை சந்திரபோஸ் என்றுதான் எல்லோரும் அழைத்தார்கள். அதற்கு ஒரு காரணமும் இருக்கிறது. நான் பார்க்க கொழு கொழு வென்றிருப்பேன்.


பாடசாலை நண்பர்கள் 'தடியா' என்று அழைப்பார்கள். என்னை யாராவது தடியா என்று அழைத்தால் அவர்களை புரட்டிப் போட்டு அடித்து விட்டுதான் மறுவேலை பார்ப்பேன். ஒரு நாள் அப்படித்தான் என்னை ஒருவன் தடியா என்று சொல்ல நான் அவனை அடித்துப் போட்டு விட்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். நான் வீட்டுக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே நான் அவனை அடித்த செய்தி என் வீட்டுக்கு வந்து விட்டது. வீட்டு வாசலில் அப்பா தடியுடன் காத்திருந்தார். என் அப்பா கையில் வைத்திருந்த அந்த தடியைப் பற்றியும் கூற வேண்டும். அது என் தாத்தா காலத்து தடி. அந்த தடியின் ஒரு பக்கத்தில் உள் பிடி பந்துபோல இருக்கும். அதைப் பிடித்துக் கொண்டு அடித்தால் தடி கையிலிருந்து நழுவாது... அந்த தடியைப் பார்த்ததும் என் உடம்பெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டியது.

"நீ திருந்தவே மாட்டியாடா" என்று அப்பா கோபத்துடன் என்னை நோக்கி தடியுடன் பாய்ந்து என்னை விலாசித் தள்ளினார். அப்போது அங்கே வந்த என் அம்மா" ம்... அப்படித்தான் நல்லா போடுங்க எவ்வளவு அடித்தாலும் அவன் திருந்தவே மாட்டான்.." என்று அப்பாவை அம்மா உற்சாகப் படுத்த அப்பாவின் உற்சாகம் அதிகரித்தது. பிறகு அப்பா அந்த தடியின் பிடியை மாற்றி குமிழ் முனை என்மீதுபடுமாறு அடித்தார் அப்படி அவர் அடித்த போது தடியின் குமிழ் முனை என் நடு மண்டையில் நச்சென்று விழுந்தது. தலையில் இருந்து ரத்தம் பொல பொலன்னு வடிய..."அடப்பாவி மனுஷா என் புள்ளய கொல்லப் பார்க்கிறியா" என்று அம்மா அப்பாவைப் பார்த்து கத்த ஆரம்பித்தார்...

அப்பா என்னை விளாசித் தள்ளிய போது உற்சாகப்படுத்திய அதே அம்மா என் உடம்பில் ரத்தத்தை பார்த்ததும் பதறிப் போனாள். அம்மா போட்ட சத்தம் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்களை எட்டிப் பார்க்கவும் வைத்தது. இப்போது அப்பா மௌனித்து நின்றுக் கொண்டிருந்தார். பிறகு என்னை அம்மாவும், அப்பாவும் வைத்தியசாலைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். இந்த விடயத்தில் நான் கற்றுக் கொண்ட விடயம் இதுதான்: பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை தண்டிப்பது, அவனை ஒரு நல்ல பிரஜையாக உருவாக்குவதற்காகத்தான். அதே நேரத்தில் அந்த பிள்ளைக்கு ஆபத்து என்றாலும் தாங்கிக் கொள்ள மாட்டார்கள். உலகெங்கும் இதுதான் நியதி. நான் அப்பாவான பின்னர் இதை அனுபவபூர்வமாகவே உணர்ந்து கொண்டேன்.

No comments:

Post a Comment