Monday, December 24, 2012

அனுபவம் பேசுகிறது -02

மீண்டும் பேக்,திருடர்கள், ஜாக்கிரதை!


பண்டிகை முடிந்து இரண்டு வாரங்கள் கடந்திருந்தது. நானும் மனேஜர் தந்திருந்த ஒரு வார விடுமுறையையும் மீறி மேலதிகமாக ஒரு வாரம் எடுத்துவிட்டேன். வருடத்திற்கு ஒரு முறை தானே பெருநாள் வருகிறது... மனேஜரிடம் சொல்லி சமாளித்து விடலாம் என்ற தைரியம் தான். நான் வேலைப்பார்ப்பது திரிஸ்டார் ஹோட்டல் என்பதால் எப்போதும் டிப்டொப்பாக ஆடை அணிந்திருக்க வேண்டும்.

பெருநாளைக்கு வாங்கிய விலை உயர்ந்த சப்பாத்துகள் இரண்டு சோடிகளையும், புது ஆடைகளையும் எடுத்து ஹேன்ட் பேக்கில் வைத்துக்கொண்டு கஹவத்தையிலிருந்து கொழும்பு நோக்கிப்புறப்பட்டேன். மூன்று மணி நேர பயணத்திற்குப்பிறகு கொழும்பை வந்தடைந்தேன். நான் தொழில் பார்க்கும் இடம் ஜா-எல யில் தான் இருக்கிறது.எனவே அங்கிருந்து ஜா-எலைக்கு செல்ல சன நெருக்கடியான ஒரு பஸ்ஸில் ஏறினேன். என் முதுகில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த பையோடு கூட்டத்திற்குள் நுழைய சிரமமாக இருந்தது. வாசலில் நின்றுக்கொண்டிருந்த கண்டக்டர் ‘கருநாக்கர எத்துலட்ட யண்ட' என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார்.

 அவரின் காட்டுக்கத்தல் காதைக்கிழிக்க, கொஞ்சம் முன்னோக்கி நகர்ந்தேன். என் தோளில் தொங்கிய பை பக்கவாட்டில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணை இடித்துவிட அவள் என்னை சுட்டெரிப்பது போல முறைத்தாள். அப்போது பேக்கை மேல வையுங்க என்று கண்டக்டரிடமிருந்து உத்தரவு வர சீட்டுக்கு மேலயிருந்த லெக்கேஜ் ஹோல்டரில் பேக்கை வைத்துவிட்டு நின்றுகொண்டிருந்தேன். காலை நேரம் என்பதால் பஸ் டிராஃபிக்கில் மாட்டி நகர முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரத்திற்குப்பிறகு பஸ்ஸில் கூட்டம் கொஞ்சம் குறைய நான் நின்ற இடத்திலிருந்து நாலாவது சீட் காலியாக இருப்பதை கண்டு அந்த இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தேன். எனது பேக் லெக்கேஜ் ஹோல்டரில் இருப்பதையே அடிக்கடி கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன். பஸ் ஆடி ஆடி சென்றதில் என்னையறியாமல் எனக்கு தூக்கம் வந்துவிட்டது. சிறிது நேரத்தில் ‘ஜா-எல பயின்ன' என்று கண்டக்டர் குரல் கொடுக்கவே திடுக்கிட்டு விழித்தேன்.

லக்கேஜ் ஹோல்டரைப்பார்த்தேன். அங்கே இருந்த என் பேக்கை காணவில்லை. கண்டக்டரிடம் நிலைமையை சொன்னேன். அவரும் யாராவது இவரோட பேக்கை எடுத்தீங்களா என்று கேட்ட போது பஸ்ஸில் ஒரே அமைதி. யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. அந்த பேக்கில் இருந்த என் பொருட்களின் பெருமதி சுமார் பத்தாயிரம் இருக்கும்.

என்ன செய்வது.. எவனோ கையாடிவிட்டான் என்று நினைத்து பெருமூச்சு விட்டேன். பேக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை போய்விட்டது. அப்போது கண்டக்டர் அந்தப்பையில என்ன இருந்தது என்று கேட்டார். அதற்கு நான், “நான் வேலைக்கு அணியும் பழைய டிரஸ் கொஞ்சம் இருந்தது அவ்வளவுதான்" என்றேன். அப்போது பஸ்சில் இருந்த ஒருவர், “மாத்தியா இது உங்களுடையதா பாருங்கள்" என்றார். அவர் சீட்டுக்கு அடியில் காட்டிய பேக்கை பார்த்தேன். என்ன ஆச்சரியம், அங்கே எனது பேக் இருந்தது. மகிழ்ச்சியுடன் பேக்கை எடுத்துக்கொண்டு பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கினேன்.  நல்ல வேளை! நான் அந்த பேக்கில பத்தாயிரம் ரூபா பெருமதியான பொருட்கள் இருந்தன என்று மட்டும் சொல்லியிருந்தால் என் பேக் எனக்கு கிடைத்திருக்குமா? நானே என் புத்திசாலித்தனத்தை மெச்சிக்கொண்டேன்.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு விசயமும் இருக்கிறது. யுத்தம் நடந்த காலத்தில் யாரும் எவருடைய மூட்டை முடிச்சுகளையும் தொடமாட்டார்கள். குண்டு இருக்குமோ என்ற பயம். இப்போது பேக் திருடர்கள் திரும்பவும் சுறுசுறுப்பாகிவிட்டார்கள். குண்டு பயம் நீங்கிவிட்டது அல்லவா? இப்போது பேக் திருடர்கள் பழைய தொழிலை மீண்டும் ஆரம்பித்துவிட்டதால் பயணம் செய்யும்போது உங்கள் பொதிகள் மீது கண்ணாயிருங்கள்.

அனுபவம்: டீ.மனோஜ், பொறனுவ - கஹவத்தை
படைப்பு: மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

No comments:

Post a Comment