Friday, November 30, 2012

ஆதி மனிதனின் வாழ்விடம்

இலங்கையின் தொன்மையான மனித வாழ்க்கைக்கான தடயங்களை வெளிப்படுத்தும் புளத்சிங்கள பா-ஹியான் கல்குகை


மணி ஸ்ரீகாந்தன்


ஹோமோ சேபியன் எனும் கற்கால மனிதனுக்கு முந்திய, மனித உயிருக்கு ஆதாரமாக விளங்கிய ஆதி மனிதனின் தோற்றம் இலட்சக் கணக்கான வருடங்களுக்கு முன்னர் ஆபிரிக்கக் காடுகளிலேயே உருப்பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பது மனித வரலாற்றில் ஆய்வாளர்களின் முடிவு. உலக நாடுகளில் ஆதிமனிதர்கள் வாழ்ந்த தேசங்களில் இலங்கையும் ஒன்று.
ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்ட காலத்திலும் இங்கே மனிதர்கள் வாழ்ந்திருந்தமைக்கான ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளன. சுமார் 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பலாங்கொடையில் நடைபெற்ற அகழ்வாய்வுகளின் போது இலங்கையின் மிகப் பழைய ஆதிமனிதனின் எச்சங்கள் கிடைக்கப்பெற்றதோடு சிவனடிபாத மலையடிவாரத்தில் மேலும் மனித எச்சங்கள் கிடைத்துள்ளன. இலங்கை கற்கால ஆதி மனிதன் தொடர்பான தகவல்களைத் தந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு இடம்தான் புளத் சிங்கள பாஹியான் கல்குகை.

குகையின் தோற்றம்

இங்கே ஆதிமனிதர்கள் வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. இலங்கை தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் தமது ஆய்வுப் பணிகளை இங்கே நடத்தி வருகிறார்கள்.
களுத்துறை மாவட்டத்தில் புளத்சிங்கள பிரதேச சபையில் உள்ள யட்டஹம்பிட்டிய கிராமத்தில்தான் இந்த பிரமாண்டமான குகை உள்ளது. இக் குகையைத் தேடி நாமும் எமது பயணத்தை தொடங்கினோம்.
புளத் சிங்கள நகரத்திலிருந்து நிக்கா, பரகொட பாதையில் ஆறு கிலோ மீற்றர் தூர பயணத்தின் பின்னர் யட்டஹம்பிட்டிய கிராமம் வருகிறது. இலங்கை - சீன நட்புறவு கிராமம் என்கிற பெரிய அறிவிப்புப் பலகை நிறுவப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பலகைக்கு இடது பக்கம் ஆதி மனித குகை என்கிற ஒரு சிறிய போர்ட் மலை அடிவாரத்திற்கு செல்லும் பாதையில் மாட்டப்பட்டுள்ளது.

அதன் வழியே நடந்தோம். மூச்சிறைக்க வைக்கும் ஏற்றம். பாஹியன்கல மலையின் அடிவாரம் ரம்மியமாகக் கண்களுக்குத் தெரிகிறது.

பெரிய மண்டபத்தைத் தவிர அங்கு வழிபாட்டுத் தலமெதுவையும் காண முடியவில்லை. இலங்கையில் குறிப்பாக துறவிகள் தியானம் செய்யும் இடமாக இந்த பாஹியன்கல விளங்குகிறது.
அகழ்வாய்வு நடைபெற்ற இடம்

இந்த பாஹியன்கல தியான தலத்தில் முதன்மை பிக்குவாக இருப்பவர் பாஹியன்கல சந்திம தேரர். அவரிடம் அனுமதி பெற்று ஆதிமனித வாழ்விட குகையை நோக்கி பயணித்தோம். குகை அடிவாரத்திற்கு அரை மைல் தூரம் மேலும் ஏறிச் செல்ல வேண்டும். உயர்ந்து நிற்கும் அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்குள் கற்களால் ஆன படிக்கட்டுக்கள் சிவனொளிபாத மலையை ஞாபகப்படுத்துகிறது ரொம்பவும் நிதானமாக நடக்க வேண்டும். கொஞ்சம் தடுமாறினாலும் அதல பாதாளத்தில் தான் விழ வேண்டியிருக்கும்.

படிகளில் ஏறத் தொடங்கும் போதே அந்தப் பாறைக் குகையை பார்க்க முடிகிறது. தலைசுற்ற வைக்கும் பிரமாண்டமான பாறை அது. அரைமைல் தூர பயணத்திற்கு பிறகு குகையின் வாசலை அடைந்தோம்.

பிரமாண் டமான வாயிலோடு கூடிய குகை. அதன் அருகில் அமைதிச் சூழலில் உறங்கும் நிலையிலுள்ள புத்தர் சிலை. ஒரு சிறிய வழிப்பாட்டுத் தலம். தொல்லியல்துறையின் ஆராய்ச்சியில் இருப்பதால் அந்த குகையின் உள்ளே எந்த சிலையோ கட்டிடமோ எழுப்பப்படாமல் வெறுமையாக உள்ளது. எந்தக் காலத்திலும் தண்ணீரையே கண்டிராத புழுதி படிந்த மண்.
பா ஹியான்

இங்கேதான் சுமார் இருபதடி நீளம், பதினைந்து அடி அகலத்தில் பாரிய குழி ஒன்றைத் தோண்டி அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெற்றிருக்கிறது. இங்குதான் ஆதிமனிதன் வாழ்ந்தானா என்பது பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் 1968ம் ஆண்டி லிருந்து இன்று வரை ஆறு முறை நடத்தப்பட்டுள்ளது. 1986ல் தான் மனிதர்கள்
வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் கிடைத் ததாம். இந்தக் குகை முப்பத்தெட் டாயிரம் ஆண்டுகள் பழைமைவாய்ந்ததாக கருதப்படுகிறது. ஆனால் கடைசியாக 2009 ஜனவரியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வின்படி இந்த ஆதி மனித வாழ்விடம் ஐம்பதாயிரம் வருடங்கள் பழைமையானது என்பது தெரியவந்தது.
   
கடல் மட்டத்திலிருந்து 400 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ள இந்தக் குகையின் வாசல் 150 அடி உயரமும் 280 அடி அகலமும் கொண்டதாக அமைந்துள்ளது.

இலங்கையில் உள்ள குகையில் மிகவும் பெரிய குகையாக பாஹியான்கல குகை விளங்குகிறது. 1986ம் ஆண்டில் நடத்தப்பட்ட தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியில் மனித மண்டையோட்டின் ஒரு பகுதி கிடைத்திருக்கிறது. அதில் வர்ணம் பூசப்பட்டதாக உள்ளது என்று எம்மிடம் தகவல் தெரிவித்த அத்துறவிஇ வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட மனிதன் ஏதேனும் ஒரு வகையான வழிபாட்டை அல்லது நம்பிக்கையைக் கைக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை முன்வைத்தார்.
 சந்திம தேரர்

இதுதவிர ஆதி மனிதன் நெருப்பைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறான் என்பதற்கான ஆதாரங்களும் கிடைத்துள்ளன. கற்களைப் பயன்படுத்தி தீ மூட்டி உணவுக்காகவும் குளிர்காயவும் அதைப் பயன்படுத்தும் அறிவை அவன் பெற்றிருக்கிறான் என்பதை இந்த ஆதாரங்களின் மூலம் அறிய முடிகின்றது. கல் ஆயுதம்இ கரித்துண்டுகள் உணவுக்காக பயன்படுத்தப்பட்ட மிருகங்களின் எலும்புகள் போன்றவையும் கிடைத்துள்ளன. இதில் யானையின் எஞ்சிய எலும்புகளும் கிடைத்திருக்கின்றன. எனவே இங்கு வாழ்ந்த மனிதன் யானைகளையும் கொன்று உணவாகக் கொண்டிருந்தானா? என்ற கேள்வியும் எழுகிறது?

இங்கு வாழ்ந்த ஆதி மனிதர்களின் மலம் மற்றும் எச்சங்களை வைத்து மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆராய்ச்சியில் அவன் உண்ட உணவுகளையும் பட்டியல் இட்டுள்ள தொல்லியல் துறைஇ மிருகங்களையும்இ மனித மாமிசத்தையும் கூட இவர்கள் உணவாகக் கொண்டிருந்ததற்கு தடயங்கள் உள்ளதாக குறிப்பிட்டுள்ளது.
பா ஹியான் கிராமத்தை குறிக்கும்
பதாகை

பழங்கால மனிதர்கள் உஷ்ண வலய பகுதியில் வாழ்ந்ததாக ஆதாரங்களைக் கொண்டுள்ளனர் ஆனால், உலர் வலய பகுதியான புளத் சிங்கள பகுதியில் அவர்கள் வாழ்ந்ததை எப்படி உறுதிசெய்வது? என்ற குழப்பமும் தொல்லியல்துறை யினருக்கு உண்டாம். ஏனெனில் ஈரலிப்பான பிரதேசத்தில் அதாவது அதிக மழை வீழ்ச்சி இருக்கக்கூடிய பகுதியில் மனிதன் தோன்றி வளர்ந்திருப்பது பெரும்பாலும் சாத்தியம் இல்லை என்பது ஆய்வாளர்க ளின் முடிவு.

உஷ்ண பகுதியில்தான் உயர் வாழ்க்கை படிமுறை வளர்ச்சி பெற முடியும். ஆனால் ஐம்பதாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு புளத்சிங்கள உலர் வலயமாகத்தான் இருந்தது என்பதை எப்படி உறுதியாக சொல்லமுடியும்? உஷ்ண வலயமாகவும் இருந்திரு க்கலாம். ஏனெனில் இமயமலை ஒரு காலத்தில் கடல் பகுதியாக இருந்திருக்கிறது. இப்போது நம் கண் முன்னாலேயே சீதோஷண நிலை மாறி வருகிறது. லெமுரியா கண்டமே காலமாற்றத்தில் காணாமல் போய்விட்டபோது உஷ்ண வலயம் ஈரவலயமாக மாறுவதில் வியப்பு எதுவும் இருக்க முடியாது.

பாஹியன்கல என்ற பெயர் இந்த யட்டஹம்பிட்டி கல்குகைக்கு எப்படி வந்தது என்ற விபரத்தை பாஹியன் கல பிக்கு சந்திமவிடம் விசாரித்தோம்.

‘பாஹியான் என்ற சீன யாத்திரிகர் சிவனொளிபாத மலைக்கு செல்லும் வழியில் இந்த கல்குகைகளில் தங்கியதாக காலம் காலமாக இந்த பகுதியில் ஒரு கதை இருக்கின்றது.

இதன் காரணமாகவே இந்த குகைக்கு ‘பாஹியன்கல’ என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டிருக்கிறது. கி. பி. 5ம் நூற்றாண்டில் அனுராதபுரத்தை ஆட்சிசெய்த மகாநாம மன்னனின் காலத்தில் தான் பாஹியான் இலங்கைக்கு வந்ததாக கூறப்படுகிறது.

ஆனாலும் பாஹியான் இந்த குகையில் தங்கியதற்கான சரியான ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை. களனி இராச்சியம்இ பொலன்னறுவை இராச்சியம்,கோட்டை இராச்சியங்களின் ஆட்சியின் கீழ் இந்தக் குகை இருந்து வந்திருக்கிறது.

அதன் பிறகு 19ஆம் நூற்றாண்டில் கடைசியில் இங்கு இருந்த வெரோகம உன்னான்சே என்ற பிக்குதான் இந்த குகையை கண்டுபிடித்து தொல்லியல் துறையினரின் ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தியிருக்கிறார். முதற்கட்ட ஆராய்ச்சி பேராசிரியர் எஸ். யூ. தெரனியகலையின் தலைமையின் கீழ் 1968 ல் தொடங்கியது. அப்போது இரத்தினபுரி பட்டநும்பகுகைஇ கேகாலை கித்துல்கல குகைஇ அத்தனகல அலுகலன குகை போன்றவற்றிலும் ஐந்து கட்டமாக ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

இறுதிகட்ட ஆராய்ச்சி இந்த ஆண்டில் தொல்பொருள் திணைக்கள பணிப்பாளர் பேராசிரியர் ஜெனரல் செனரத் திசாநாயக்காவின் ஆலோசனை வழிநடத்தலில் நடத்தப்பட்டது என்ற தேரர் சந்திமாவிடம் அந்த பழைய பொருட்கள் எல்லாம் எங்கே என்ற வினாவை தொடுத்தோம். “எனக்கு தெரிய அந்த ஆயுதங்களும் மண்டை ஓடும் அங்கு இருந்தன. அப்போது நான் பாடசாலை யில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னிடம் ஒரு கெமராவும் இல்லை. அப்படி இருந்திருந் தால் ஒரு படமாவது எடுத்து வைத்திருப்பேன். அந்த பொருட்களின் தொன்மையை கண்டுபிடிக்கும் கார்பன்டேட்டில் செய்ய அவற்றை அமெரிக்காவுக்கு கொண்டு சென்று விட்டார்கள் என்கிறார் பாஹின்கல சந்திம.
யானை எலும்புகள்

அந்தக் காலத்தில் உலகம் முழுவதும் யாத்திரை செய்தவர்கள் தான் மாக்கோ போலோ மற்றும் பாஹியான் ஆகியோர். இவர்களில் மாக்கோபோலோவும், பாஹியானும் இலங்கைக்கு வந்து சென்றிருக்கிறார்கள். இதற்கு ஆதாரங்கள் உண்டு. மன்னர் அலெக்ஷாண்டரும் சிவனொளிபாத மலைக்கு சென்றதாகவும் மலையில் ஏறுவதற்காக தனது கப்பலில் இருந்த சங்கிலியை சிவனொளிபாத மலையில் பதித்து அதை பிடித்துக்கொண்டு மலை ஏறியதாகவும் வாய் வழி கதைகள் உண்டு. ஆதாரங்கள் இல்லை.
ஆபிரிக்க காடுகளில் தோன்றிய மனித வம்சம் இந்திய, மேற்கிந்திய கரையோரமாக வந்து இலங்கையிலிருந்து, மலேசியா, சீனா, அவுஸ்திரேலியா போன்ற பகுதிகளுக்கு போயிருக்கலாம் என்பது வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கருத்து. பாஹியன்கல குகையில் கிடைத்த ஆதாரங்களில் சில இங்கு வாழ்ந்த மனிதன் நாகரிகமடைந்த மனிதனாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை தெளிவுபடுத்துகிறது.

குறிப்பாக குகையினுள் தோண்டப்பட்டுள்ள மண் அடுக்குகளை வைத்துப் பார்க்கும் போதுஇ பல இடங்களில் நெருப்பு மூடப்பட்டதற்கான தடயங்கள் உள்ளன. இவைகள் இங்குள்ள நிலத்தை பகுதி பகுதியாக பிரித்து மனிதர்கள் குழுக்களாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை இது புலப்படுத்துகிறது என்கிறார் சந்திம தேரர். இதுதவிர இவர்கள் ஆபரணம் அணிந்திருப்பதற்கான சில தடயங்களும் கிடைத்திருக்கின்றனவாம்.

சிப்பிகளால் செய்யப்பட்ட மாலை, போன்றவை கிடைத்திருக்கின்றது. இதுதவிர மீன் எலும்புகளும் கிடைத்திருக்கின்றன.

இவை அனைத்தும் இவர்களிடம் ஒரு கலாசாரம் நிலவி இருந்திருக்கிறது என்பதையும் கரையோர பகுதிக்குமான ஒரு பரிமாற்ற முறை நிலவி வந்திருக்கிறது என்பதையும் தெளிவுப்படுத்துவதாக உள்ளது. கடல் குறித்த அறிவு இவர்களுக்கு இருந்திருக்கலாம். ஐம்பதாயிரம் வருடத்திற்கு முன்பு வாழ்ந்த ஐம்பது வகையான மிருகங்களையும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பட்டியல் இட்டிருக்கிறார்கள். அவற்றில் பெரும்பாலா னவை இன்று இல்லை.
பா ஹியான் மலை

Tuesday, November 27, 2012

ஆடுகளம் ஜெயபாலனின் மலரும் நினைவுகள்

“மத்துகமையிலேயே என் வசந்தகால காதலிகளைச் சந்தித்தேன்"


நேர்கண்டவர்:- மணி ஸ்ரீகாந்தன்


“ஆடுகளத்தில் என்னோடு ‘பேட்டைக்காரன்’ பாத்திரத்தில் நடித்த ஜெயபாலன் தமிழகத்திற்கு கிடைத்த ஆச்சரியம். அவரது தோற்றத்திற்கு படத்தில் நடிக்கவே தேவையில்லை. சும்மா கெமராவுக்கு முன்னாடி வந்தாலே போதும்." என்று ஜெயபாலனுக்கு நற்சான்றிதழ் வழங்குகிறார் தனுஷ்.
நம் நாட்டு நெடுந்தீவை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட எழுத்தாளரே ஜெயபாலன். தற்போது தமிழ் சினிமாவில் மிகவும் பிஸியாக இருக்கிறார்.
‘வனயுத்தம’ சூட்டிங் முடிந்து வடபழனியில் உள்ள அவரது இல்லத்தில் ஓய்வாக இருந்தபோது அவரை சந்தித்தோம். “என்னுடைய மூச்சு எழுத்துதான். சினிமாவுக்கு வந்தது ஒரு விபத்து என்றுதான் சொல்லவேண்டும். பாலுமகேந்திரா எனது நெருங்கிய நண்பர். எனது படைப்புகளை பார்த்து ரசித்து பாராட்டுவார். ஒரு முறை பாலுமகேந்திராவை சந்தித்தபோது அங்கே பாலுமகேந்திராவிடம் உதவி இயக்குனராக பணியாற்றிய வெற்றிமாறன் இருந்தார்.

என்னை கண்ட அவர், நான் அடுத்து செய்யபோகும் படத்தில் ஒரு பாத்திரம் இருக்கிறது. அது உங்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்கும் என்று நினைக்கின்றேன் என்றார்.
நான் பள்ளிக்கூட நாடகத்தில் கூட நடித்தது கிடையாது. நான் நடித்தது எல்லாம் என் மனைவியின் முன்னாடிதான் என்றேன். அதோடு நான் ஒரு வனங்காமுடி. என்னை மனேஜ் பன்றது உங்களுக்கு கஷ்டம் என்றும் வெற்றியிடம் சொன்னேன். ஆனால் வெற்றிமாறன் விடவில்லை. என்னை நடிக்க வைத்தார். சினிமா சம்பந்தமான சில நுணுக்கங்களை எனக்கு கற்றுக்கொடுத்தார்.
படத்தில் எனக்காக ராதாரவி டப்பிங் கொடுத்தார். இந்திய தேசிய விருது பெற சில நிபந்தனைகள் உள்ளன. அதில் ஒன்றுதான் சொந்தக் குரலில் பேச வேண்டும் என்பது.
அதனால் எனக்கு தேசிய விருது கிடைக்கும் என்று நினைக்கவில்லை. ஆனால் என் நேரம். எனது சிறப்பான நடிப்பை பார்த்த தேர்வுக்குழு நிபந்தனைகளை தளர்த்தி எனக்கு விருதை அறிவித்தது. என்னால் தமிழ் திரையுலகத்திற்கு விருது விசயத்தில் ஒரு நல்லது நடந்ததாக பலர் பாராட்டினார்கள்.

தற்போது அர்ஜுனுடன் ‘வனயுத்தம்’ படத்தில் நடித்திருக்கிறேன். தொடர்ந்து வாய்ப்புகள் வந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனாலும் சின்னப் பாத்திரங்களை தவிர்த்து, பெரிய பாத்திரங்களில் மட்டுமே நடிக்கிறேன”  என்று சொல்லும் ஜெயபாலன் நெடுந்தீவில் பிறந்து ஆரம்பகல்வியை உடுவில் ஆரம்ப பாடசாலையில் கற்றவர். இவரது அம்மா ராசம்மா உடுவில் பாடசாலையில் ஆங்கில ஆசிரியராக பணியாற்றியிருக்கிறார். அப்பா சண்முகம்பிள்ளை ஒரு வர்த்தகர். களுத்துறை மாவட்டத்தில் உள்ள மத்துகமை நகரில் கடை நடத்திவந்திருக்கிறார்.

“எனது ஆரம்பக்கல்வியை தொடர்ந்து நான் மத்துகமை சென் மேரிஸ் தமிழ் மகா வித்தியாலயத்தில் கல்வி கற்றேன். மத்துகமை வாழ்க்கை எனக்கு ஒரு சுகமான அனுபவம். ‘அவளது கூரையின் மீது நிலா ஒளிர்கிறது’ என்ற உயிர்மை பதிப்பகத்தின் வெளியீடான எனது குறுநாவல் தொகுதியின் முதல் கதை மத்துகமை கதைத்தான். நான் சென்மேரிஸ்சில் படித்தபோது அங்கே இருந்த நண்பர்களை மறக்க முடியாது. அதைபோல் என் வசந்தகால காதலிகள் அங்கேதான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இப்போ எங்கே இருக்கிறார்களோ தெரியாது. ஒரு காதலி தோட்ட கணக்குபிள்ளையின் மகள். மற்றவர் ஒரு சிங்களப் பெண். அந்த இனிமையான நாட்களை நினைத்தாலே சிந்ததையெல்லாம் இனிக்கிறது.

மத்துகமை நகரில் ‘பாய் சண்முகம்பிள்ளை அன் சன்ஸ’ என்பதுதான் எங்கள் கடையின் பெயர். எங்கள் கடையை இரண்டாக பிரித்து ஒரு பகுதியை புத்தகக் கடை செய்யும் வினாசித்தம்பிக்கு கொடுத்திருந்தோம். அந்த கடைக்கு வரும் வினாசித்தம்பியின் மகன் கிருபாகரன் எனக்கு புத்தகங்களை வாசிக்க கொடுத்து எனக்குள் எழுதும் ஆர்வத்தை விதைத்தார். அத்தோடு அவரே சில கவிதைகளை எனது பெயரில் எழுதி சுதந்திரன் சஞ்சிகைக்கு அனுப்பி வைப்பார். அவற்றில் சில எனது பெயரில் சுதந்திரனில் வெளியாகி இருக்கிறது. அப்போது எனக்கு பத்து, பதினைந்து வயதிருக்கும். கிருபாகரன் புங்குடுத்தீவைச் சேர்ந்தவர்.
மத்துகமையில் நான் படித்தபோது மயில்வாகனம் வீட்டில் தங்கியிருந்துதான் ஸ்கூலுக்கு போவேன். அவரது வீடு கலேவத்தையில் இருந்தது. அது ஒரு இறப்பர் தோட்டம். ரொம்பவும் இருள் நிறைந்து பசுமையாக இருக்கும். மயில்வாகனம் மாஸ்டரும் நன்றாக கவிதை எழுதுவார்." என தனது மத்துகமை வாழ்க்கையின் சில பக்கங்களை புரட்டும் ஜெயபாலனின் படைப்புகள் நம் நாட்டின் பல பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகளில் வெளியாகி இருக்கின்றன.

“பாடசாலை நாட்களில் என்னோடு படித்த முத்து சிவலிங்கம் என்பவரும் நானும் ஒருவரை ஒருவர் கிண்டல் செய்து கவிதை எழுதிக்கொள்வோம். அப்போ ஒருநாள் ஆங்கில, தமிழ் இலக்கியத்தில் புலமை பெற்ற வன்னி தமிழ் மகா வித்தியாலத்தில் தலைமை ஆசிரியராக பணியாற்றிய காசிநாதன் ஆசிரியரை சந்தித்தேன். அவர் என்னிடம் பாடசாலை ஆண்டு மலருக்கு ஒரு கவிதை எழுதி தரும்படி கேட்டார். அப்போது நான் எழுதிய 'பாரியாறு நகர்கிறது” என்ற கவிதை முதல் முறையாக அச்சேரியது. அதற்கு பிறகு எனது படைப்புகளுக்கு மல்லிகை ஜீவா களம் தந்தார். தனது மல்லிகையில் எனது கவிதைகளை அச்சிட்டு வெளியிட்டார். தனி ஒரு மனிதராக மல்லிகையை சைக்கிளில் வைத்து கட்டி வீடு வீடாக, தெருத்தெருவாக சென்று விற்பனை செய்வார். அப்படி ஒரு உழைப்பு, முயற்சி! அந்த பெரிய மனிதருக்கு நான் எந்த கைமாறும் செய்யவில்லை.
இலக்கியம், கவிதை, பற்றி நான் சிந்திக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு அது ஒரு குற்ற உணர்வாக தெரிகிறது. மல்லிகைக்கு அடுத்ததாக எனது படைப்புக்களுக்கு முன்னுரிமை தந்த 'அலை” ஜேசுராஜாவை என்னால் மறக்க முடியாது. ஜேசுராஜா இன்றைக்கு என்னைப் பற்றி எந்த நிலைப்பாட்டில் இருந்தாலும் அவர் எனக்கு எப்போதுமே நல்ல நண்பர்தான்.
அவ்வப்போது எனது படைப்புகளைப் பார்த்து பாராட்டி தட்டிக்கொடுத்தவர்களில் கவிஞர் சோலைக்கிளி, உள்ளிட்ட பலர் என் வெற்றிக்கு பின்னால் இருக்கிறார்கள்," என்று நெஞ்சு நிறைய பேசுகிறார் ஜெயபாலன்.

“நான் பிறந்த நெடுந்தீவு வரலாற்று சிறப்பு மிக்க இடம். இங்கேதான் எனது சந்ததியினரான குசுவன் கந்தன் உள்ளிட்டோர் போர்த்துக்கேயரை எதிர்த்துப் போராடினார்கள். இந்திய கடலோடியின் முதல் பிதா மகனாக கருதப்படும் குஞ்சிலி மரைக்கார் என்ற மலையாளி, டச்சுக்காரர்களுக்கும், போர்த்துக்கேயருக்கும் சிம்மசொப்பனமாக விளங்கினார். அவரை போர்த்துக்கேயர் கடற்கொள்ளையன் என்றே பெயரிட்டு அழைத்திருக்கிறார்கள். அவன் சங்கிலியனின் கடற்படைக்கு பாதுகாப்பாளனாக இருந்திருக்கிறான்.

அதனால் அவனுக்கு நெடுந்தீவிலும் தளம் இருந்திருக்கிறது. அந்த தளத்தை பிடிக்க நெடுந்தீவிற்கு போர்த்துக்கேயர் வந்ததாகவும், வந்த இடத்தில்  குதிரைப் பண்ணை அமைக்க நெடுந்தீவில் உள்ள பருத்தித் தோட்டத்தை அழித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. அந்த அக்கிரமத்தை எதிர்த்து  மக்கள் போராடி இருக்கிறார்கள். பிறகு மக்கள் பருத்தியை பூஞ்செடிபோல வீடுகளில் வளர்க்கவும் செய்திருக்கிறார்கள். அதை டச்சு அரசு தடை செய்ததாகவும் குறிப்புகள் மூலம் அறிய முடிகிறது. மக்கள் புரட்சிக்கு பெரிய பலமாக இருந்த குசுவன் கந்தனைப் பற்றிதான் எனது அடுத்த படைப்பு இருக்கபோகிறது. எனவே நெடுந்தீவைச் சேர்ந்தவர்கள் குசுவன் கந்தனைப் பற்றி தெரிந்திருந்தால் என்னுடன் தொடர்பு கொண்டு உதவுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

நெடுந்தீவில் எங்கள் வீட்டுக்கு பின்னால் கந்தன் தரை என்று ஒரு இடமும் இருக்கிறது.
டச்சு, போர்த்துக்கேயரின் தடையை மீறி நெடுந்தீவு மக்கள் பருத்தியை ரகசியமாக பயிர் செய்தமைக்கு அவர்களது நெஞ்சுரம் தான் காரணம். பனியாமையின் சின்னமாக அவர்கள் பருத்தியைக் கருதினார்கள்" என்று நெடுந்தீவு வரலாறு பற்றிப் பேசிய ஜெயபாலன்,  ஒரு வேண்டுகோளை முன்வைத்தார்.

“இன்றைய நமது நெடுந்தீவு சந்ததியும் வீட்டுக்கொரு பருத்திச் செடியை தமது வரலாற்றுப் பெருமையை நினைவுபடுத்தும் வகையில் வளர்க்கவேண்டும். மேலும் நெடுந்தீவின் இயற்கை வளமான செங்கத்தாழையும் படிப்படியாக அழிந்து வருகிறது. அதையும் விட்டு விடாதீர்கள்." என்கிறார் ஜெயபாலன்.

நன்றி: வண்ண வானவில்

Thursday, November 22, 2012

வேலூர் சி.எம்.சி.-01

இலங்கையில் முதல் மருத்துவமனை அமைத்த ஜோன் ஸ்கடர்
வேலூர் சி.எம்.சி. மருத்துவமனையின் முன்னோடி



-மணி ஸ்ரீகாந்தன் (வேலூரில் நேரடியாகத் திரட்டிய தகவல்களுடன்.


இந்தியா பண்டைய நாகரீகத்தின் சுவடுகளை இன்னும் சுமந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு தொன்மையான நாடு. அரசர் கால கோயில்கள் தொடங்கி கோல்டன் டெம்பல் வரை மலைக்க வைக்கும் எவ்வளவோ விஷயங்களை தன்னகத்தே கொண்ட நாடு அது. அதன் சிறப்புகளில் தமிழகம் வேலூரில் கடந்த அரை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக மருத்துவ சேவையாற்றிவரும் (cmc) மருத்துவமனையும் ஒன்றாகும்.
ஐடா ஸ்கடர்

தனியார் மருத்துவமனைகள் இந்தியாவிலும், இலங்கையிலும் தோன்றுவதற்கு முன்னர், அதி உயர் சிகிச்சைக்காக நோயாளர்கள் நாடிச் சென்ற ஒரே இடம் சி.எம்.சி. மருத்துவமனைதான்.
ஆசியாவில் புகழ்பெற்ற மருத்துவமனையாக விளங்கும் சி.எம்.சி. மருத்துவமனையின் முதல் தொடக்க பயணம் யாழ். மண்ணிலிருந்துதான் ஆரம்பமாகியிருக்கிறது. இது பலரும் அறியாத ஒரு தகவல்.

உலகிலேயே மிஷனரி பணிகளுக்காக பெருமளவில் பணியாற்றிய மிகப் பெரிய குடும்பம் ஸ்கடர் குடும்பம்தான். இது உலக மருத்துவ வரலாற்று சாதனையாகவும் கருதப்படுகிறது. 1818 ம் ஆண்டளவில் நிவ்யோர்க்கில் பிரபலமான மருத்துவராக பணியாற்றி வந்த ஜோன் ஸ்கடருக்கு 'முழு உலகையும் சுகப்படுத்தல்' என்ற தலைப்பிலான ஒரு துண்டு பிரசுரத்தை படிக்க நேர்ந்தது. அதில், உலகில் அறுநூறு கோடி மக்கள் வசிக்கிறார்கள் என்றும், அவர்களில் அநேகர் நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டு மரணித்து வருகிறார்கள் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதை அவர் வாசித்தார். இது அவருக்கு புதிய தகவலாக இருந்தது. இப்படியெல்லாம் மக்கள் துன்பப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது அவருக்கு மலைப்புக்குரிய விஷயம்.
யாழ்ப்பாணம் வந்த முதலாவது ஸ்கடர்

மக்கள் பட்டினியாலும், நோயாலும் ஐம்பது லட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்கள் வாடி வதங்கிக் கொண்டிருக்கும் செய்தி. மருத்துவர் என்ற வகையில் அவரை மிகவும் பாதித்தது. அவர்களை சுகப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்த அவர், தன்னை மிஷனரியில் இணைத்துக்கொண்டார். கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள்தான் அன்று கடல் கடந்த நாடுகளில் மருத்துவ சேவைகளை ஆற்றி வந்தன.
தனது மனைவி, பிள்ளைகளுடன் அவர் 1819 ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் எட்டாம் திகதி அமெரிக்காவின் பொஸ்டனிலிருந்து 'இந்துஸ்' என்ற கப்பலில் கல்கத்தாவை நோக்கி பயணமானார். சேவையே அவர் நோக்கமாக இருந்தது.

கப்பலில் ஆறு மாத பயணம்… கல்கத்தாவின் தரையை ஜோன் ஸ்கடரின் பாதம் தொட்ட போது, அவரின் பெண் குழந்தை மரியா வயிற்றுப் போக்கினால் இறந்துவிட்டது. ஜோன் ஸ்கடருக்கும் அவரின் மனைவிக்கும் இது பெரிய அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. இந்தியாவில் சுட்டெரிக்கும் வெய்யில், புதிய கலாச்சாரம், மொழி, உணவு போன்றவை அக்குடும்பத்துக்கு ஒத்துக்கொள்வதாக இல்லை. கொஞ்ச காலம் அங்கே வாழ்ந்த அவர்கள், தாம் இந்த மக்களைப் பற்றி நிறைய கற்க வேண்டும்… இங்கு வாழ பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.. என்பதை உணர்ந்து கொண்டார்கள்.
ஜோன் மற்றும் துணைவியார் ஹாரியட்
(ஐடாவின் தாத்தா, பாட்டி )

இலங்கைக்குச் செல்லுங்கள் என்று அங்கே அறிவுரை வழங்கப்பட்டது. அதை அக்குடும்பம் ஏற்றுக்கொண்டது. இந்திய சீதோஷ்ன நிலையை ஒத்த இலங்கைக்குச் சென்று கொஞ்ச காலம் தங்குவது என்று முடிவு செய்தார்கள். அதன்படி கல்கத்தாவிலிருந்து இலங்கை வந்தார்கள். பின்னர் யாழ்ப்பாணம் சென்றார்கள். 1819 டிசம்பர் 17 ம் திகதி, யாழ்ப்பாணம் தௌ;ளிப்பளையில் குடியேறினார்கள். சில மாதங்கள் அங்கே கழித்துவிட்டு, 1820 ல் பண்டத்தரிப்புக்கு வந்தார்கள். அங்கிருந்த கோவிலையும், பக்கத்திலிருந்த வீட்டையும் தமது மருத்துவ வேலைகளுக்காக பயன்படுத்தினார்கள்.

இதற்கிடையே இரண்டு குழந்தைகள் நோய் கண்டு இறந்து போனார்கள். எனினும் ஜோன் ஸ்கடர் மனம் தளரவில்லை. தன் மருத்துவ சேவையைத் தொடர்ந்தார். தமிழ் மொழியையும் கற்றுக் கொண்டார். இவரால் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த சிலருக்கு மருத்துவப் பயிற்சியும் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இலங்கையின் முதல் மருத்துவமனை, மருத்துவக் கல்லூரி, தாதியர் பயிற்சி நிலையம், மாட்டு வண்டி அம்புலன்ஸ் சேவை என்பன ஸ்கடராலேயே ஆரம்பிக்கப்பட்டது.
இலங்கையின் முதலாவது மருத்துவமனை:
ஸ்கடர் பண்டத்தரிப்பில் அமைத்தது (1820)

1821 ல் யாழ். வெஸ்லியன் ஆலயத்தில் ஜோன் ஸ்கடர் மதகுருவாக திருநிலை படுத்தப்பட்டார். பிறகு 1833 ல் இவர் சாவகச்சேரிக்கு மாற்றப்பட்டார். 1820 ல் ஜோன் ஸ்கடர் பண்டத்தரிப்பில் நிறுவிய வெஸ்டர்ன் மெடிக்கல் மிஷனரிதான், ஆசியாவின் முதல் மருத்துவ மிஷனரி. வேலூர் சி.எம்.சி.க்கு  முன்னோடியாக விளங்கியது இந்த மருத்துவமனைதான்.  யாழ்ப்பாணத்தில் ஜோன் ஸ்கடருக்கு  மொத்தம் 13 பிள்ளைகள். நால்வர் இறந்துவிட. மிகுதி ஒன்பது
பேரும் - ஏழு ஆண்கள், இரண்டு பெண்கள் - இந்தியாவுக்கு வந்து மிஷனரி சேவையில் ஈடுபட்டார்கள். இவர்களில் (ஐவர்) மருத்துவர்களாக சேவை புரிந்தார்கள். இதனால்தான் மிகப் பெரிய மிஷனரி குடும்பம் என ஜோன் ஸ்கடரின் குடும்பம் அழைக்கப்படுகிறது.
ஜோன் ஸ்கடர் ஐடாவின் தந்தை

தனது கடைசி கடைக்குட்டி  பையனுக்கு 'ஜோன் ஸ்கடர்' என்ற தனது பெயரையே ஜோன் சூட்டியிருந்தார். மகன்கள் அனைவரும் இந்தியா முழுவதும் மருத்துவ, ஆன்மீக பணிகளை வெற்றிகரமாக மேற்கொண்டு வந்தார்கள். அவர்களில் கடைக்குட்டி ஜோன் ஸ்கடர் தமிழகத்தில் தமது பணிகளை மேற்கொண்டிருந்தார். அவரின் கடைசி மகள் ஐடா ஸ்கடர்தான் வேலூர் சி.எம்.சி. மருத்துவமனையை ஆரம்பித்தவர்.

ஐடா ஸ்கடர் அமெரிக்காவின் நோர்த்பீள்ட் கல்லூரியில் சட்டம் பயின்று கொண்டிருந்தவர். ஸ்கடர்களின் இறைச் சேவை, மருத்துவ சேவையில் அவருக்கு நாட்டம் இருக்க வில்லை. சட்டத்தரணியாக வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பம்.

புடிப்பு முடிந்ததும் ஒரு அழகிய ஆண் மகனை மணந்துகொண்டு, சந்தோசமாக வாழ வேண்டும்.. என்பதுதான் ஐடாவின் கனவு.  "உன் உடம்பில் ஓடுவதே மிஷனரி ரத்தம்தான். நீயும் மிஷனரியாகத்தான் ஒரு நாள் வரப் போகிறாய்." என்று ஐடாவின் கல்லூரித் தோழி ஃப்ளோ ஐடாவைப் பார்த்து ஒருநாள் கிண்டலடித்திருக்கிறார். ஐடா சிரித்துவிட்டு சும்மாயிருந்து விட்டார்.
சி.எம்.சி பழையத்தோற்றம்

1877 ம் காலப் பகுதியில் இந்தியாவில் பட்டினியும், பஞ்சமும் கோரத்தபண்டவம் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. ஐம்பது லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்களை பஞ்சம் காவு கொண்டது.

இந்தியாவில் அதிகம் வெய்யில் சுட்டெரிக்கும் இடம் வேலூர். அங்கே தமது பணிகளை தளராது  செய்து கொண்டிருந்தார் ஜோன் ஸ்கடர். வேலூர் மிஷனரி பக்கத்தில் பசியால் துடிக்கும் குழந்தைகளுக்கு இவர் பிஸ்கட் கொடுப்பாராம். ஆனால் அதை வாங்கி வாயில் போட்டு சாப்பிடக்கூட அந்த குழந்தைகளுக்கு கைகளில் சக்தி இருக்காதாம். எனவே அந்த பிஸ்கட்டுகளை தூளாக்கி குழந்தைகளின் வாயில் போட்டு தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டியிருக்கும். குழந்தைகள் இப்படியென்றால், வயதானவர்களின் நிலை இன்னும் மோசம். புழுதி படிந்துக் கிடக்கும் வேலூர் வீதிகளில் உடல் மெலிந்து, நடை தளர்ந்து போன மனிதர்கள் தரையில் ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.

இன்றைய சி.எம்.சி

வேலூர் சி.எம்.சி-02

பெண்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக  மருத்துவம்  பயின்ற ஐடா ஸ்கடர்


மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

 


நான் தாகமாயிருந்தபோது நீஙகள் எனக்கு தண்ணீர் தரவில்லை. நான் பசியாக இருந்தபோது எனக்கு உணவு தரவில்லை. நான் நோயாளியாக இருந்தபோது என்னை வந்து பார்க்கவில்லை என்று இயேசுகிறிஸ்து சொன்னபோது அவரது சீடர்கள் விழித்தார்கள்.

எப்போது நீங்கள் தாகமாகவும், பசியாகவும், நோயாளியாகவும் இருந்தீர்கள்? நாங்கள் எப்போது உங்களை கவனிக்காமல் இருந்தோம்? என்று சீடர்கள் குழுப்பத்துடன் கேட்டார்கள்.

உங்களை விட கீழானவர்களுக்கு நீங்கள் செய்யும்; உதவிகள் எனக்குச்செய்வதற்கு ஒப்பானவை என்று இயேசு பதிலளித்தார்.

மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவை என்பதை முதலாவதாக உணர்த்தியவர் இயேசு கிறிஸ்து.
ஐடா பிறந்த ராணிப்பேட்டை இல்லம்

சென்னை துறைமுகத்தில் வந்திறங்கிய மகளை அவரின் தந்தையும் ஐடாவின் சகோதரன் ஹரியும் வரவேற்றார்கள். அந்த சமயத்தில் ஜோன் ஸ்கடர் திண்டிவனத்தில் உள்ள மிஷனரியில் பணியாற்றியதால் ஐடாவை அழைத்து கொண்டு அவர் திண்டிவனத்திற்கு ரயில் ஏறினார். அது புகைக்கும் நிலக்கரி என்ஜின் ரயில். அதனால் தான் இன்றைக்கும் புகைக்காத மின்சார ரயிலையும் நாம் புகையிரதம் என்று அழைக்கின்றோம். சடக் சடக் என்ற சத்தத்துடன் ஆமை வேகத்தில் ரயில் நகர்ந்து. இந்தியாவில் ஐடா பயணம் செய்த முதல் ரயில் பயணமே அவரை முகம் சுளிக்க வைத்தது. ‘சே! என்ன நாடு இது!’ என்றார்.

திண்டிவனத்தில் இறங்கிய பிறகு மாட்டு வண்டியில் பயணம் செய்து பல மணி நேரத்தின் பிறகு வீட்டை அடைத்தார். தனது தாயாரை சந்தித்து தனது அன்பை பகிர்ந்து கொண்டார். அன்றிரவு ஐடாவிற்கு தூக்கம் வர மறுத்தது. புதிய இடமும் உஷ்ணமான கால நிலையும் அவருக்கு புதிதாக இருந்தது. நள்ளிரவு கடந்திருந்த அந்த நேரத்தில் யாரோ கதவை தட்டுவதை கேட்டு ஐடா எழும்பி வந்தார். வெளியே ஒரு மனிதர் நின்;றுகொண்டிருந்தார்.
நாற்பது கட்டில்களோடு தொடங்கப்பட்ட ‘ஷெல்’
மருத்துவமனை

"அம்மா என் மனைவிக்கு பதினான்கு வயதிருக்கும். அவள் பிரசவ வேதனையில் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். மருத்துவம் பார்த்த மருத்துவச்சியால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. நீங்கள் வந்தால் என் மனைவியை காப்பாற்றிவிடலாம் வாருங்கள்” என்றார் அவர். அதற்கு ‘ஐடா நான் டாக்டரில்லயே! என் அப்பா தான் டாக்டர்.

அவரை அனுப்புகிறேன்.’ என்று சொல்ல அந்த மனிதருக்கு கோபம் வந்து விட்டது. “ஒரு பெண்ணுக்கு ஆண் பிரசவம் பார்க்க அனுமதிப்பதை விட அவள் செத்துப்போகலாம்" என்று ஆக்ரோஷமாக கூறிவிட்டு அழுதுகொண்டே திரும்பி சென்றார் அந்த மனிதர்.

அன்று நள்ளிரவில் தொடர்ச்சியாக அடுத்தடுத்ததாக ஒரு இஸ்லாமியரும் ஒரு முதலியாரும் வந்து பிரசவம் பார்க்கும்படி ஐடாவை அழைத்தார்கள்.

ஐடா அவர்களிடம் தந்தையை கூட்டிச்செல்லும்படி சொன்ன ஒவ்வொரு முறையும் பதறிப்போனார்கள். அப்போது தான் பிரசவம் பார்க்க ஆண் மருத்துவருக்கு அனுமதி இல்லை என்பதும் அது ஒரு இந்திய சமூகக்கட்டுப்பாடு என்பதும் ஐடாவுக்கு புரிய ஆரம்பித்தது.

பிரசவத்தில் மனைவியை பறிகொடுக்க நேர்ந்தாலும் பரவாயில்லை, ஆணுக்கு எவ்வகையிலும் பிரசவம் பார்க்க அனுமதிக்க மாட்டார்கள். என்பதை அவர் அதிர்ச்சியுடன் புரிந்துகொண்டார். இது அந்த அமெரிக்க பெண்ணுக்கு ஆச்சரியமாகவும் வேதனையாகவும் இருந்தது. யோசித்தபடியே தூங்கிப்போனார்.

அடுத்த நாள் காலை வேளையில் ஐடாவின் வீட்டுக்கு எதிரே உள்ள வீதியில் மூன்று சவ ஊர்வலங்கள் தொடர்ச்சியாக சென்றன. வீட்டுப்பணியாளரிடம் ஐடா, ‘அது என்ன ஊர்வலம்’ என்று விசாரித்தார்.
வேலூரின் முதல் ஆம்புலன்ஸ்

‘நேற்று நள்ளிரவில் நம்ம வீட்டுக்கு வந்த அந்த மூன்று பேரின் மனைவியரும் இறந்து விட்டார்களாம்.’ என்று பணியாள் சொன்னதைக்கேட்டதும் அது இடியாக அவருள் இறங்கியது.

உடனே அவர் அறைக்குள் ஓடிச்சென்று கதவை தாழிட்டுக்கொண்டு அழுதார். கடவுளிடம் அந்த அப்பாவி ஆன்மாக்களுக்காக பிரார்த்தித்துக்கொண்டார். பிரார்த்தனை முடிந்தபோது அவருள் ஒரு பெரும் போராட்டம் வெடித்தது. இந்த அப்பாவி மக்களின் துயர் துடைப்பதை விட்டு விட்டு ஆடம்பரமாக நான் வாழ நினைப்பது எவ்வளவு தூரம் ஆண்டவன் பார்வையில் சரியாக அமையும்? எனது குடும்பத்தவரைப்போல நானும் மருத்துவம் படித்து இங்குள்ள பெண்களை காப்பாற்ற வேண்டியது என் கடமை அல்லவா? என்ற கேள்விகள் எழுந்து அவருள் முட்டி மோதின. இறுதியில் அவர் தெளிவு பெற்றார். சட்டப்படிப்பை இடை நிறுத்திவிட்டு மருத்துவம் பயில்வது என்று தீர்மானித்தார். அந்தத்தீர்மானம் பிற்காலத்த்pல் வேலூர் சி.எம்.சி மருத்துவ மனையாக தளைத்தோங்கும் என்பதை அவர் அப்போது கனவிலும் கருதியிருக்க மாட்டார். செயற்கரிய செயல்கள் எல்லாம் இப்படித்தானே ஆரம்பிக்கின்றன!

விடுமுறை முடிந்ததும் தன் தீர்மானத்தை தந்தையிடம் சொல்லிவிட்டு அமெரிக்காவுக்கு கப்பலேறினார் ஐடா. தன் மனமாற்றத்திற்கு நள்ளிரவில் அவரை நாடி வந்த

அந்த மூன்று அழைப்புகள் தான் காரணம் என்றும் அவை தேவ அழைப்பு என்றும் பின்னர் அவர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இந்த உண்மைச்சம்பவம் தான் இன்று வேலூரில் ஏக்கர் கணக்கில் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் சி.எம்.சி மருத்துவமனைக்கு வித்திட்டது என்பதை உணரும் போது மனம் பரவசமடைந்து போகிறது.

ஐடா ஸ்கடர் அம்மையார் 1870 ஆம் ஆண்டு வேலூருக்கு அருகில் உள்ள ராணிப்பேட்டையில் உள்ள வீட்டில் பிறந்திருக்கிறார். இவரின் தாத்தா யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ் பண்டிதராக இருந்ததினால் ஐடாவின் தந்தையும் நன்றாக தமிழ் பேசக்கூடியவராக இருந்திருக்கிறார். அதனால் ஐடாவுக்கும் தமிழில் நல்ல புலமை இருந்திருக்கிறது.

1894ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவுக்கு சென்ற ஐடா 1895 ஆம் ஆண்டு ஃபிலடெல் ஃபியா பெண்கள் மருத்துவ கல்லூரியில் மருத்துவம் பயில ஆரம்பித்தார்.

அமெரிக்காவிலும் அந்த நாட்களில் பெண்களுக்கு உயர் கல்வி தேவையில்லை என்ற நிலையே இருந்தது. அங்கேயும் கூட ஐடாவின் மருத்துவ படிப்புக்கு கடும் எதிர்ப்பு எழுந்தது. போர்டின் பெண்கள் கிளைச்சங்க உறுப்பினர் செல்வி கேட், தந்த பத்து டொலர்களை முற்பணமாக செலுத்தி மருத்துவக்கல்வி சீட்டில் ஐடா அமர்ந்தார். 1898இல் நியுயோர்க் கார்னலர் மருத்துவ மனையில் சேவையாற்றத்தொடங்கினார். ஐடா இந்தியாவுக்கு திரும்பும் நாள் வந்தபோது ஐடாவுக்கு தமிழகத்திலிருந்து ஒரு கடிதம் வந்திருந்தது. அதில் வேலூரில் பெண்களுக்கு ஒரு மருத்துமனை தொடங்கலாமென டொக்டர் லூயிஸ் ஹார்ட் எழுதியிருந்தார். லூயிஸ் ஹார்ட் அமெரிக்காவிலிருந்து மிஷனரி மருத்துவராக தமிழகம் சென்றவர்களில் ஒருவர். அந்தக்கடிதத்தில் மருத்துவ மனை செலவுக்காக எட்டாயிரம் டொலரை திரட்டிக்கொண்டு வரும்படியும் அவர் கோரிக்கை விடுத்திருந்தார். எனவே அடுத்த கட்டமாக ஐடா, எட்டாயிரம் டொலரை தேடும் பணியில் இறங்கினார்.
நடமாடும் மருத்துவ சேவைக்காக மாட்டுவண்டியுடன் ஐடா

வேலூர் சி.எம்.சி- 03


 மதர் தெரேஸாவுக்கு முன்னோடியாக அமைந்த ஐடா

 

மணி ஸ்ரீகாந்தன்


 அன்று நாற்பது கட்டில்களோடு பெண்களுக்காக மட்டுமே தொடக்கப்பட்ட மருத்துவமனை பிறகு படிப்படியாக வளர்ச்சி கண்டு இன்று இருபாலாரும் சிகிச்சை பெறும் மருத்துவமனையாக வளர்ந்துள்ளது. நாற்பது கட்டில்களில் ஆரம்பித்த இந்த மருத்துமனை இன்று 2695 கட்டில்களோடு வளர்ச்சிப் பாதையில் பயணிக்கிறது, சமூக சுகாதார அபிவிருத்தி பிரிவு, கிராமங்களுக்கான பிரிவு, ஷெல் கண் மருத்துவமனை, குறைந்த கட்டணத்திற்கான மருத்துவம், மனநோயாளர் பிரிவு, நம்பிக்கை நிதியம், புனர்வாழ்வு பிரிவு, உள்ளிட்ட பல பிரிவுகளில் இந்த மருத்துவ மனைக்கு உலகம் முழுவதிலிருந்து நோயாளர்கள் வருகைத்தருவதோடு சி.எம்.சி. மருத்துவ கல்லூரியில் பயிலும் மாணவர்கள் வேலூரை நோக்கி வருகிறார்கள். இம் மருத்துவ மனையைப் பற்றி எழுதுவதற்காக சி.எம்.சிக்கு சென்றிருந்த சமயத்தில் கூட இலங்கையிலிருந்து சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் அடங்கிய ஒரு மருத்துவக் குழுவினர் சி.எம்.சியை பர்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். சி.எம்.சியின் இயக்குனராக டொக்டர் சுரன்ஜன் பட்டர்ஜி பதவி வகிக்கிறார்.
ஒரே எழும்புக் கூட்டுடன் ஆரம்பமான மருத்துவக் கல்லூரி

ஜடாஸ்கடர் அம்மையாரின் ஆவணப் படங்களின் தொகுப்புகளை சி.எம்.சியின் பிரதான நுழைவாயிலுக்கு அருகில் இருக்கும் கட்டடத்தில் மக்கள் பார்வைக்காக வைத்திருக்கிறார்கள். அதன் பொறுப்பாளராக ஆனந்த நாதன் பணியாற்றுகிறார். அவர் கொழும்பு கொம்பனி வீதியை பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர். பல வருடங்களாக சி.எம்.சியில் பணியாற்றுகிறாராம் ஐடாஸ்கடர் அம்மையார் பற்றிய விபரங்களை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கிறார். ஐடாஸ்கடர் தன் முதல் நர்சை எப்படித் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பதை விபரமாகச் சொன்னார்.

ஐடாவின் வீட்டு சமையற் கட்டில் வேலை செய்த பெண்தான் சலோமி. ஒரு நாள் ஐடா நோயாளர் ஒருவரை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது  உதவிக்கு ஆள் தேவைப்பட சலோமியை அழைத்தார். சமையலில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த சலோமி கை கால்களை கழுவிவிட்டு இரண்டு கைகளுக்கும் கையுறை அணிந்து கொண்டு ஐடாவின் முன்னாள் கடமை உணர்வோடு வந்து நின்றார். சலோமியின் இந்த செய்கைகளை அவதானித்த ஐடா, என்ன இது கைகளுக்கு கையுறை மாட்டியிருக்கியே என்று கேட்டார்.
ஆரம்பக்கால தாதி ஞானம்மாளுடன் ஐடா அம்மையார்

ஆபரேஷன் செய்யும் போது நீங்களும் கையுறை போடுவீர்கள் தானே...? என்றிருக்கிறாள் சலோமி. படிப்பறிவில்லாத ஒரு சாதாரணப் பெண்ணுக்கும் தாதியாக பணி செய்யமுடியும் என்பதை புரிந்துக் கொண்ட ஐடா, சலோமியை தனது முதல் தாதியாக நியமித்தார். சி.எம்.சியின் முதல் செவிலி என்ற பெருமைக்கு உரியவரானார் சலோமி. சாதாரண பெண்ணான ஞானம்மாளும் தாதியாக இணைந்து கொண்டவர்தான். அதற்குப் பிறகு தான் மருத்துவக் கல்லூரி ஒன்றைத் தொடங்கும் எண்ணம் ஐடாவிற்கு வந்தது. அது மட்டுமல்ல, மருத்துவக் கல்விக்காக ஒரே ஒரு எலும்புக் கூட்டை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு பெண்கள் மருத்துவ படிப்பை தொடங்கி வைத்த துணிச்சல்கார பெண்தான் ஐடா!

இந்தியாவில் முதல் நடமாடும் மருத்துவ சேவையை ஆரம்பித்தவர் ஐடா ஸ்கடர் தான். மாட்டு வண்டியில் மருந்து பொட்டலங்களுடன் புறப்பட்டு மரத்தடியில் அமர்ந்து கிராம மக்களுக்கு இலவச சிகிச்சையளித்து வந்திருக்கிறார்.
தனது சகோதரர்களுடன் ஐடா

சாவி வெட்டுபவருடன் சில நிமிடங்கள்

"திருடர்களுக்கும் சாவி வெட்டித்தருவோம் ஆனால்..."


  

உரையாடல் - மணி ஸ்ரீகாந்தன்


தமிழ்நாட்டில் தெருவோரங்களில் நிற்கும் (கையேந்திபவன்) மினி சாப்பாட்டுக்கடைகளை நம் நாட்டு நகரங்களில் காணமுடியாது. ஆனால் கொழும்பு நகரத்தின் தெருவோரங்களில் நாம் காண்பதெல்லாம் 'சாவி வெட்டும்' மினி கடைகளைத்தான்.

கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கொழும்பில் இந்த சாவி வெட்டும் தொழில் நடைபெற்று வருவதாக ஐந்துலாம்புச்சந்தியின் தெருவோரத்தில் சாவிவெட்டி வரும் சாகுல் ஹமீத் சொல்கிறார்.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சாவி வெட்டி வரும்  சாகுல் ஹமீத்திற்கு இது பரம்பரைத்தொழிலாம்.

"எனது தந்தை செய்த தொழிலையே நானும் செய்கிறேன். ஆனால் என் பாட்டனார் என்ன தொழில் செய்தார் என்பது எனக்குத் தெரியாது. எனது தந்தை ஒரு ஆளை வேலைக்கு வைத்து சாவி வெட்டும் தொழிலை தொடங்கினார். நான் அவரிடம் தான் இந்த தொழிலை கற்றேன்" என்கிறார் சாகுல் ஹமீத்.

காலை எட்டு மணிக்கெல்லாம் ஒரு பலகை பெட்டியை தூக்கிக்கொண்டு ஐந்து லாம்பு சந்தியின் தெருவோரத்தில் ஆஜராகிவிடுகிறார் ஹமீத்.

கீ கட்டிங் என்ற சிறிய விளம்பரப்பலகை. அதில் சில ஆணிகளை அடித்து பலவிதமான சாவிகளை மாட்டி சுவற்றில் அடிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒற்றை ஆணியால் மாட்டிவிட்டு அதன் அருகில் பலகை பெட்டிக்கு அருகில் அமர்ந்து கொண்டு வாடிக்கையாளர்களை எதிர்ப்பார்க்கிறார். சாகுல் ஹமீதின் சாவிக்கடையின் அளவு அவ்வளவுதான்.

"நான் இதே இடத்த்pல் கடந்த முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாக இருப்பதால் கடைக்காரர்கள் எல்லாம் எனக்கு பழக்கமானவர்கள். அதனால் இந்த இடத்திற்கு வாடகை எதுவும் கொடுக்கத்தேவையில்லை" என்கிறார் இவர்.

சாவி வெட்டும் தொழில் செய்வதிலும் சில பிரச்சினைகள் உள்ளன. திருடர்களுக்கு சாவி வெட்டிக்கொடுத்தால் போலீஸ் கெடு பிடிக்கு ஆளாக வேண்டிவரும் என்பதை நாம் கேள்விபட்டிருக்கின்றோம்.

"திருடர்களுக்கு நாங்கள் சாவி வெட்டிக்கொடுப்பதில்லை. வெட்டிக்கொடுக்கவும் கூடாது என்று பொலிஸ் எச்சரிக்கையும் செய்கிறார்கள். சவர்க்காரத்தில் சாவியை அமிழ்த்தி அதன் அச்சை பிரதி எடுத்துக்கொண்டு வந்தால் அவர்கள் திருடர்களாகத்தான் இருப்பார்கள் என்று எங்களுக்கு தெரிந்துவிடும்.

சவர்க்காரத்தில் இருக்கும் சாவியின் அச்சுக்கு சாவி வெட்டுவது ரொம்பவும் சிரமமான காரியம். பத்து சாவி வெட்டினால் ஒரு சாவி தான் சரியாக பொருந்தும். வேலையில்லாத நாட்களில் அப்படி யாராவது வந்தால், சாதாரணமாக நாங்கள் ஒரு சாவி வெட்டுவதற்கு நூறு ரூபா வாங்கினால், சட்டவிரோத ஆட்களிடம் ஐநூறு ரூபா கேட்போம். அவர்களும் தயங்காது தநது விடுவார்கள். அதை வாங்கிக்கொண்டு கொஞ்சம் ஏறுமாறாக ஒரு சாவியை வெட்டிக்கொடுத்துவிடுவோம். பிறகு மீண்டும் இரு முறை எங்களிடம் அதே சாவியை வெட்டித்தரும்படி கேட்பார்கள். நாங்களும் வெட்டிக்கொடுப்போம். பிறகு இது சரிப்பட்டு வராது என்று அவர்கள் இடத்தை காலி செய்து விடுவார்கள். எங்களுக்கு மூன்று சாவி வெட்டிக்கொடுத்ததிற்கு ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் கிடைத்து விடுகிறது" என்று கள்ளனுக்குள் குள்ளனாக ஒரு கதையை அவிழ்த்துவிட்டார் ஹமீது.

Tuesday, November 20, 2012

மனதை உருக்கிய ஒரு உண்மைச்சம்பவம்


சிங்களத்  தாயாரை தேடி வந்த தமிழகத்து சந்திரவதி

மணி ஸ்ரீகாந்தன்


தமிழ், சிங்களம் என்ற இந்த இரண்டு இனங்களின் முன்னோடிகளும் இந்தியாவிலிருந்து வந்து இலங்கையில் குடியேறினார்கள் என்பதே வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் முடிவு.

முகத்தோற்றம், கலாசாரம், மதம், பல பழக்கவழக்கங்கள், சொற்களில் காணப்படும் ஒற்றுமை என இந்தியர்களுக்கும் சிங்களவர்களுக்கும் இந்து-பௌத்த மதங்களுக்கும் இடையே நிறைய ஒற்றுமை உள்ளது.

மொழியில் தான் தமிழர்களும் சிங்களவர்களும் வேறுபடுகின்றனர். ஒற்றுமையாக வாழ்ந்திருக்க வேண்டிய இனங்களை அரசியலும், பரஸ்பர சந்தேகமும் பிரித்து விட்டன. முப்பதாண்டு கால யுத்தம் முடிவுக்கு வந்த பிறகும் நம் நாட்டில் இயல்பு வாழ்க்கை திரும்பியதோடு இனங்களுக்கிடையே புரிந்துணர்வும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

ஆனால் தமிழக ஊடகங்கள் தான் இன்னும் இங்கு பிரச்சினை இருப்பது போன்று தோற்றத்தை காட்டிவருவதோடு இலங்கைக்கு செல்லும் கலைஞர்களையும் படப்பிடிப்பு குழுவினரையும் தடுத்தும் வருகிறது. இலங்கை பற்றிய சாதகமற்ற ஒரு தோற்றத்தை இது தமிழகத்தில் தோற்றுவித்துள்ளது. அதனையும் மீறி இந்தியர்கள் இங்கு வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

அப்படி அண்மையில் தமிழகத்திலிருந்து வந்தவர்களில் ஒருவர் தான் உனகலதேவயாலகே சந்திராவதி. இவர் கம்பஹா ஹேனகமையை பிறப்பிடமாக கொண்டவர். எலிஸ்நோனாவின் ஒரே மகள். நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழரான செல்லதுரையை திருமணம் முடித்து தமிழகத்திற்கு சென்றவர். தனது பாசத்திற்குரிய தாயை கடந்த நாற்பதாண்டுகளாக பிரிந்திருந்தவர், அண்மையில் இலங்கைக்கு வந்து தனது 98 வயது நிரம்பிய தாயை சந்தித்திருக்கிறார் இந்த நெகிழ்ச்சியான சம்பவம் கடந்த மாதம் இங்கிரிய, றைகமையில் நடைபெற்றது.

தனது தாய் உயிரோடு இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதையே அறியாத அறுபது வயதான சந்திராவதி தன் கணவர் செல்லதுரையுடன் இங்கிரிய, றைகமைக்கு வந்து செல்லதுரையின் உறவினர்கள் வீட்டில் தங்கி, தனது தாயை தேடுவதில் ஈடுபட்டார். கம்பஹா, ஹேனகமையில் வசிக்கும் தெரிந்தவர்களிடம் சொல்லி விசாரித்ததில் சிலர் எலிஸ் நோனா, இறந்து விட்டதாகவும், இல்லை அவர் உயிரோடுதான் இருக்கிறார் என்றும்பலதரப்பட்ட செய்திகள் கிடைத்தன. பிறகு நீண்டதொரு தேடலுக்கு பிறகு எலிஸ் நோனா உயிரோடு இருப்பதும் அவர் நூறு வயதை நெருங்கி கொண்டிருப்பதையும் தெரிந்து கொண்டார் சந்திரவதி.
தனது தாயாருடன்,சந்திரா

கம்பஹா ஹேனகமை பெரும்பான்மை இன மக்கள் அதிகமாக வாழும் பிரதேசம். தமிழர்களை அங்கு காண்பதே அரிது. அந்த இடத்திற்கு சந்திரவதியை எப்படி அழைத்துச்செல்வது? நாற்பதாண்டுகால இடைவெளியில் சந்திரா சிங்கள மொழியை மறந்துவிட்டார். பேசுவது புரிந்தாலும் அவரால் பதில் சொல்ல முடியாது. நமக்கும், அவர்களிடம் சென்று சந்திராவை அறிமுகம் செய்வதில் ஒரு தயக்கம் இருந்தது.

எப்படியோ பெரு முயற்சியின் பலனாக எலிஸ்நோனா வசித்து வந்த வீட்டாரிடம் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு நிலைமையை சொல்லி எலிஸ்நோனாவை அழைத்து வர ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

எலிஸ்நோனா இங்கிரிய றைகமைக்கு வரப்போகும் செய்தி காட்டுத் தீ போல அந்தப்பிரதேசத்தில் பற்றிக்கொண்டது. எலிஸ்நோனா கம்பஹாவை பிறப்பிடமாக கொண்டிருந்தாலும் றைகமையில்தான் பல வருடங்கள் வாழ்ந்திருந்தார்கள்.

எலிஸ்நோனாவின் உயரம் 5.5. நரைத்தலையுடன் சிங்கள கலாசார உடையான சீத்தை ரவிக்கை சகிதமாக கையில் 'கெத்த' என அழைக்கப்படும் கோப்பிக்கத்தி சகிதமாக உலா வருவார். பலருக்கு இவரைக்கண்டாலே பயமாம். சிறுவர்கள் பயந்து நடுங்குவார்களாம்.

ஆச்சி பலாக்காயை கொண்டு வந்து அதை வெட்டும் அந்த லாவகம் யாருக்கும் வராது என்பார்கள். அவர் பலாக்காய் வெட்டி சுத்தப்படுத்துவதை வேடிக்கையாக அந்தக்காலத்தில் பார்த்திருக்கிறார்கள். அப்பம் சுடுவதிலும் எலிஸ் கெட்டிக்காரிதான். அடுப்பில் தாச்சியை வைத்து அதற்கு மேழும் ஒரு நெருப்புச்சட்டி வைத்து அவர் அப்பம் சுடுவது ஒரு தனி ஸ்டைல். எலிஸ் நோனாவிற்கு அந்தக்காலத்தில் சண்டியர்களோடுதான் சினேகமாம். பொலிஸாருக்கே டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு சண்டியர்களுக்கு எலிஸ்தான் தனது வீட்டில் அடைக்கலம் கொடுத்து வந்தார் என்கிறார்கள்.

இப்படியான ஒரு'கெரக்டர்' நாற்பதாண்டுகளுக்கு பிறகு அந்த ஊருக்கு வருகிறார் என்பது பரபரப்பான விஷயமாகத்தானே இருக்க வேண்டும்!. சந்திராவிற்கும் சந்தோசம் தாங்க முடியவில்லை. தன் தாயை காணும் சந்தோசத்தில் சந்திரா தூக்கத்தை தொலைத்திருந்தார். காலைப்பொழுதானதும் கம்பஹாவிலிருந்து புறப்பட்டு வந்த அந்த வேன் றைகமையில் வந்து நின்றது. எலிஸ் நோனாவின் உறவினர்கள் அவரை அழைத்து வந்திருந்தார்கள். ராஜகம்பீரத்தோடு மன்னைக்கத்தியுடன் உலா வந்த அந்த எலிஸ் நோனாவை காணவில்லை. நாலடி உயரத்தில் எழும்பில் சதை ஒட்டிக்கொண்டிருக்க கையில் தடியுடன் கூன் வளைந்த முதுகுடன் எலிஸ் நோனா வேனை விட்டு கீழே இறங்கினார். தாயை கண்ட மகள் சந்திரா எலிஸ் நோனாவின் காலை பிடித்துக்கொண்டு கதறினார். அவர் போட்ட சத்தம் அந்த ஊரையே கூட்டியது. எலிஸ் நோனாவை பார்க்கும் ஆவலில் பலர் முண்டியடித்துக்கெண்டிருந்தார்கள். தாய் சிங்களத்தில் பேசும்போதும் அதை விளங்கி பதில் சொல்ல முடியாமல் சந்திரா தவித்தது அங்கு கூடியிருந்தவர்களை கண்கலங்க வைத்தது. இருவரும் முகபாவங்களில் தமது அன்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். நாற்பத்தைந்து ஆண்டு காலமாக பிரிந்தவர்கள் ஒன்று சேர்ந்தால் கேட்கவா வேண்டும்..!

எலிஸ் நோனாவிற்கு வயது போயிருந்தாலும் அவரது அந்த மிரட்டும் குரல் தொனி இன்னும் அப்படியே தான் இருக்கிறது. ஆச்சி இப்பவும் சண்டி தான் என்று அவரை அழைத்து வந்தவர்கள் கூறினார்கள். பிறகு எலிஸ் நோனா தனது மகளை சில நாட்கள் வந்து தம்முடன் தங்கும்படி அழைக்க, சந்திராவும் தனது தாயுடன் கம்பஹாவுக்கு சென்றார். அங்கே தனது உறவினர்களுடனும் தாயுடனும் ஒரு வாரத்தை கழித்துவிட்டு திரும்பியிருக்கிறார். இப்போது சந்திரா ஓரளவுக்கு சிங்களம் பேசுகிறார்.

“நான் சின்ன வயதில் கம்பஹாவில் தான் இருந்தேன். அங்கே உள்ள ஒரு சிங்கள ஆரம்ப பாடசாலையில் தான் படித்தேன். எனது பாட்டி சந்தையில் வியாபாரம் செய்து வந்தார். அவருடன் காலை மூன்று மணிக்கே காய்கறி கூடையை தூக்கிக்கொண்டு சந்தைக்கு புறப்பட்டுவிடுவேன். பாட்டி பெரிய தீப்பந்தத்துடன் முன்னால் செல்ல நான் பின்னால் கூடையை தலையில் வைத்து தூக்கிச்செல்வேன். ஒரு நாள் எனது சின்னம்மா வீட்டில் இருந்து ஒரு பத்து ரூபா நோட்டை திருட்டுத்தனமாக எடுத்து வந்து எனது நண்பிகளுக்கு வளையல், இனிப்பு போன்ற பொருட்களை வாங்கிக்கொடுத்து விட்டு மிச்சமிருந்த ஆறு ரூபாவை எனது பாடப்புத்தகத்தில் வைத்துவிட்டேன். இதை கண்டுவிட்ட எனது சின்னம்மா என்னை அடி பின்னியெடுத்துவிட்டார். வலி தாங்காமல் எனது பாட்டி வீட்டிற்கு ஓடினேன். நான் எவ்வளவு பணம் எடுத்தேன் என்பது எனக்கு தெரியாது. அதனால் எனது பாட்டி அவரிடம் இருந்த பணத்தையெல்லாம் தரையில் போட்டு இதில் எந்த பணத்தை எடுத்தாய் என்று கேட்டு அடித்தார்.
தாய்,மகள்,மருமகன்

Sunday, November 18, 2012

புத்தக விற்பனையாளருடன்..

படைப்பாளர் மறைந்ததும் அவரது புத்தகங்களை வீட்டார் கொழுத்தி விடுவதும் உண்டு..!


பழைய புத்தக விற்பனையாளர் கோவை தர்மலிங்கத்துடன் ஒரு சுவையான கதையாடல் - மணி ஸ்ரீகாந்தன்


                 

எழுத்தாளர் மறைந்த பின்னர் அவரிடமிருந்த நூல்களை வாங்கச்சென்றேன். விற்பனைக்கில்லை, நூலகத்துக்கு அன்பளிப்பு செய்வோம் என்றார்கள். சில ஆண்டுகளின் பின்னர் சந்தித்தபோது, ஐயோ! கரையான் அரித்துவிட்டதே என்றார்கள்.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கொழும்பு சென்றல் வீதியில் கோவை புத்தக நிலையம், என்ற பெயரில் புத்தகக்கடை நடத்தி வருபவர்தான் கணேஷ் தர்மலிங்கம். புத்தகக்கடைக்கு மேல் உள்ள சிறிய அறையில் தனது மனைவி பிள்ளைகளுடன் வசித்து வருகிறார். இதுவரை காலமும் இவரின் குடும்பத்திற்கு இந்தப்பழைய புத்தக தொழில் தான் சோறு போடுகிறது.
"எனக்கு, புத்தகம் பார்க்கிறதுன்னா ரொம்ப பிடிக்கும்.. கையில் கிடைக்கும் புத்தகங்களை வாசித்துவிட்டு பத்திரப்படுத்தி வைத்தேன். அப்படி நான் பத்திரப்படுத்தி வைத்த புத்தகங்கள் வீட்டில் மலை போல் குவிந்து விட்டது. பிறகு அவற்றை என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தேன். ஒரு ஐடியா கிடைத்தது. உடனே எனது வீட்டின் சுவற்றில் ஒரு பலகையை இறாக்கையாக அடித்து அதில் புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்தேன். வீதி ஓரத்தில் செல்வோர் கண்களில் புத்தகங்கள் பட அவர்கள் வந்து புத்தகங்களை கேட்டு வாங்கினார்கள். சில புத்தகங்களின் பெயர்களை சொல்லி தேடித் தரச்சொன்னார்கள். நானும் எனது தேடலை தொடங்கினேன். பெரிய புத்தகக்கடைக்கு சென்று அங்கே எஞ்சி, பழுதடைந்திருக்கும் பழைய புத்தகங்களை வாங்கி வந்து கூடிய இலாபத்திற்கு விற்பனை செய்தேன்.


குறிப்பாக போத்தல் கடைகளுக்கு எடைக்கு வரும் பழைய புத்தகங்களிலிருந்து தூசி தட்டி சில அபூர்வமான புத்தகங்களை தேடி எடுத்துவந்து விற்பனைக்கு வைத்தேன். என்னிடம் வாசகர்களுக்கு தேவையான புத்தகங்கள் இருப்பதாக பத்திரிகையில் விளம்பரம் கொடுத்து வி.பி.பி முறையில் புத்தகங்களை அனுப்பி வைத்தேன். அந்தக்காலத்தில் டி.வி, செல்போன், கம்பியூட்டர் என்று எதுவுமே இல்லை. அதனால் வாசிப்பு பழக்கம் அதிகமாக இருந்தது. நிறையபேர் புத்தகங்கள் கேட்டு எனக்கு கடிதம் எழுதி புத்தகங்களை அனுப்பி வைக்குமாறு கேட்டார்கள்.”

வானவில்லுடன் பேசிய கவிஞர் பா.விஜய்

"இலங்கைக்கு வந்துப் போவதில் எங்களுக்கு எந்தப்பிரச்சினையும் கிடையாது"


உரையாடியவர் : மணி ஸ்ரீகாந்தன்

 


போர் ஓய்ந்ததற்கு பின்னர் மீண்டும் தமிழக சினிமா காரார்கள் நம் நாட்டிற்கு படையெடுக்க தொடங்கிவிட்டார்கள். மும்பை சினிமா, கோலிவுட் சினிமா, ஆந்திர சினிமா என்று நம் நாட்டில் படப்பிடிப்பு வேளைகளை தொடங்கியிருக்கும் இந்த பரபரப்பான வேளையில், ஞாபகம், இளைஞன் ஆகிய இரண்டு ஹிட் படங்களை கொடுத்திருக்கும் இளம் நாயகன் பாடலாசிரியர் பா.விஜய் கடந்த மாதம் இலங்கைக்கு வருகை தந்திருந்தார். பிரபல தென்னிந்திய இயக்குனர் சுப்பிரமணியம் சிவாவின் இயக்கத்தில் தயாராகப்போகும் 'சமர்' படத்தின் படப்பிடிப்பு வேளைகளுக்காகவே சுப்பரமணியம் சிவாவும், பா.விஜய்யும் இலங்கை வந்திருந்தனர். இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் தயாராகப்போகும் இப்படத்தின் இலங்கைக்கான படப்பிடிப்பு பணிகளுக்கு மாஸ் திரைப்படக்கல்லூரி அனுசரணை வழங்கவுள்ளது. மாஸ் திரைப்பட கல்லூரியில் அமர்ந்து ~சமர்| படப்பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்த பா.விஜய்யை ஒரு இனிய காலை வேளையில் சந்தித்து உரையாடினோம்.

கேள்வி : கலைஞரின் கை வண்ணத்தில் உருவாகப்போவதாக செய்திகளில் உலா வந்த 'தாய்க்காவியம்' தானா இளைஞன் திரைப்படம்?

பதில் : ஆமாம்.. அந்தக்கதையின் வேறொரு வடிவம் தான் இளைஞன். தாய்க்காவியத்தில் சின்ன சின்ன மாற்றங்கள் செய்து இளைஞனை உருவாக்கினோம்.

கேள்வி : அடுத்த பட வாய்ப்புகள் பற்றி..?

பதில் : எனது அடுத்தப்படம் 'சமர்' அதற்காகத்தான் நானும் இயக்குனர் சுப்பிரமணியம் சிவாவும் இலங்கை வந்தோம். கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் நடந்த விழாவில் கலந்துகொண்டதோடு படப்பிடிப்புக்கான இடங்களையும் பார்வையிட்டோம். ரொம்பவும் திருப்தியாக இருக்கிறது. விரைவில் 'சமர்' படத்திற்கான படப்பிடிப்பை இங்கே தொடங்குவோம்.

கேள்வி : கலைஞரின் எழுத்தில் இளைஞனில் நடித்த அனுபவம் பற்றி சொல்லுங்களேன்..?

பதில் : அது பெரிய பாக்கியம். தமிழின் மிகப்பெரிய அடையாளமாக அங்கீகாரமாக இருக்கக்கூடிய தி.மு.க தலைவர் கலைஞரின் வசனத்தில் நடித்தது எனக்குக்கிடைத்த பெரும் வரம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அவரோடு தொடர்பு கிடைப்பது என்பதே தமிழ் உணர்வாளர்களுக்கு பெரிய பாக்கியம். ஆனால் எனக்கு அதையும் விட அவரோடு நெருங்கி பழகி, அவரின் கதை வசனத்தில் நடித்தது என் மூதாதையர்கள் செய்த புண்ணியம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

கேள்வி : இளைஞனைப்பார்த்த கலைஞர் என்ன சொன்னார்..?

பதில் : அவருக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. அவரின் வசனத்தில் உருவான படங்களில் இளைஞன் தான் மிகப்பிரமாண்டமான படைப்பாக தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது. அது தலைவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியான விடயம் தான்.

கேள்வி : தமிழகத்தில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டு விட்டது. நீங்களோ கலைஞரின் விழா மேடைகளில் அவரைப்புகழ்ந்து வாழ்த்துப்பாடியவர். கலைஞரின் வசனத்திலும் நடித்திருக்கிறீர்கள்.  இனி உங்களைப்போன்றவர்களின் கதி..?

பதில் : எங்களுக்கு எந்த பிரச்சினையும் கிடையாது. நான் திரைத்துறையைச்சார்ந்த ஒரு கலைஞன். நான் ஒரு அரசியல் வாதி அல்ல. எந்தவொரு அரசியல் மேடையிலும் நான் பேசியதில்லை. அரசியல்வாதியாக இருந்திருந்தால் எதிர்க்கட்சி ஆளாகப் பார்க்கப்பட்டிருப்பேன். பொதுவாக திரைத்துறை சார்ந்தவர்களுக்கு அரசியல் சாயம் பூசப்படுவதில்லை. ஆனால் நான் கலைஞரின் தீவிரமான அபிமானி. அது இன்றைக்கு மட்டுமன்றி இனி வரும். காலத்திலும் தொடரும். குறிப்பாக தமிழ் படைப்பாளர்கள், கலைஞர்கள் என்றால் கட்டாயம் திராவிடக்கழகத்தின் பாதிப்பு இருக்கும். அப்படி பாதிப்பில்லாமல் எந்த ஒரு கலைஞனும் உருவாகிவிட முடியாது. அந்த திராவிடக்கழகத்தின் முக்கியமானவர்களில் கடைசியாக இருப்பவரும் கலைஞர்தான். அவரை மறக்க முடியுமா.. அவர் ஆட்சியில் இருந்தாலும் சரி இல்லாவிட்டாலும் சரி, அவர்தான் எனக்கு தலைவர்.

கேள்வி : தமிழ் திரையுலகை கலைஞரின் குடும்பம் ஆக்கிரமித்துவிட்டதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே..?

பதில் : எனக்குத்தெரிய, என் ஆழ் மனதின் அடித்தளத்தில் இருக்கிற உண்மை என்னவென்றால் அப்படியொரு ஆக்கிரமிப்பு அங்கு நடக்கவில்லை என்பது தான். நான் நடித்த இளைஞனை உதயநிதி ஸ்டாலின் தயாரித்து தமிழகம் முழுவதும் வெளியிட்டார். ஆனால் எந்த இடத்திலும் கலைஞரின் பெயரையோ, அரசியல் செல்வாக்கையோ அவர்கள் பயன்படுத்தவில்லை. இது என் கண்கூடாக பார்த்த உண்மை. நாங்கள் எதிர்ப்பார்த்த தியேட்டர்கள் கூட எங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் எந்த அழுத்தத்தையோ, அதிகாரத்தையோ செலுத்தி தியேட்டர்களை கேட்கவில்லையே. நல்ல தியேட்டர்கள் கிடைக்கவில்லை என்று நான் தான் புலம்பிக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் நல்ல படங்களை வாங்கவும் வெளியிடவும் முன்வந்தார்கள். குறிப்பாக ~மைனா| என்கிற ஒரு அழகிய படத்தை பெரிய வெற்றிப்படமாகவும் மாற்றிக்காட்டினார்கள்.

இப்படியானவர்கள் எங்கிருந்து வந்தால் என்ன.. நாம் அவர்களை வரவேற்கத்தான் வேண்டும். அதுதான் ஒரு துறைக்கு வளர்ச்சியாகவும் அமையும்.

கேள்வி : சசிகலாவின் குடும்ப வாரிசும், விஜய்காந்தின் வாரிசும் திரையுலகிற்கு வரப்போகிறார்களாமே..?

பதில் : அது பற்றி எனக்கு தெரியாது.. அப்படி வந்தால் அவர்களை வரவேற்கத்தான் வேண்டும். திறமையானவர்களின் வருகையை யாராலும் தடுக்க முடியாது. திறமை இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் ஜெயிப்பார்கள். மக்கள் ஒரு நடிகனின் குடும்ப பின்னணியை தெரிந்து கொண்டு படம் பார்க்க வருவதில்லை. வருபவர்கள் நல்ல படங்களில் நடித்தாலும் தயாரித்தாலும் அதைக் கை தட்டி ஆரவாரத்தோடு ஏற்றுக்கொள்ள தமிழ் நாட்டு ரசிகர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். எனக்கெல்லாம் என்ன குடும்ப பின்னணி இருக்கின்றது..? ஒன்றும் கிடையாது.

கேள்வி : சீமானிடம் அனுமதி வாங்கிக்கொண்டா இலங்கைக்கு வந்தீர்கள்..?

பதில் : யாரிடமும் அனுமதி வாங்கிக்கொண்டு வரும் அவசியம் யாருக்கும் இல்லை. ஒரு நேரத்தில் அப்படியொரு பிரச்சினை இருந்தது. இப்போது இங்கே நிலைமை சகஜமாகிவிட்டது.

நானும் இங்கே நடந்த ஒரு கவியரங்கிலும் பங்கு கொண்டேன். எப்போதும் வரலாம், போகலாம், மற்ற படி யாரும் இலங்கைக்கு தமிழர்களை சந்திக்க போகக்கூடாது என்று கட்டளை பிறப்பிக்க முடியாது.

கேள்வி : நடிகன், கவிஞன் இவ்விரண்டில் நீங்கள் விரும்புவது?

பதில் : கவிஞனாகவிருப்பதை தான் நான் விரும்புகிறேன். நடிகன் என்பது இன்னொரு பரிமானம். அதிலும் ஒரு முயற்சி செய்து பார்த்திருக்கிறேன். கலையை நான் அதிகம் நேசிப்பதால் நடிப்பு எனக்கு கஷ்டமாக தெரியவில்லை. ஹாரீஸ் ஜெயராஜ்ஜின் மெட்டில் ஏழாம் அறிவு படத்திற்கான பாட்டை இங்கு வைத்து தான் எழுதினேன்.

Saturday, November 17, 2012

வேலூரில் கண்டி மன்னர் பரம்பரை-01

கண்டி மன்னன் ராஜசிங்கன் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த இடம்


-மணி ஸ்ரீகாந்தன்-


சென்னையிலிருந்து நூற்றி நாற்பது கிலோமீட்டரை பெங்களுர் அதிவேக பாதையின் ஊடாக கடந்தால் வேலூரை சென்றடையலாம். கடுமையாக வெயில் காயும் இடம் என்பதால் வெயிலூர் தான் வேலூர் ஆனது என்றும்
ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன்
சொல்வார்கள். தங்கக் கோயில், கோட்டை, சி.எம்.சி மருத்துவமனை, மத்திய சிறைச்சாலை என்று வியந்து பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் ஏராளம். குறிப்பாக நம் நாட்டில் கண்டியை கடைசியாக ஆட்சி செய்த ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன் சிறை வைக்கப்பட்ட சிறைக்கூடம், மன்னரின் கல்லறை அமையப்பட்டுள்ள முத்து மண்டபம் உள்ளிட்ட சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்கள் வேலூரின் சிறப்புகளில் இடம் பெறுகின்றன.
மன்னர் சிறைவைக்கப் பட்ட வேலூர் கோட்டை

நம் நாட்டை சேர்ந்தவர்கள் வேலூருக்கு சென்றால் இவ்விரு இடங்களையும் பார்க்கத் தவறுவதில்லை. அன்மையில் சென்னையில் உள்ள நமது இலங்கை துணைத்தூதரகத்தின் தூதரக செயலாளர் அந்தபாங்கொடை உள்ளிட்ட அதிகாரிகள் குழு மன்னரின் கல்லறையை பார்வையிட்டு திரும்பியிருக்கிறது. நம் நாட்டு அதிகாரிகளின் இந்த வருகையை ஒழுங்கு செய்தவர் 'அரண்மனை' வசந்த குமார். இவர் யாழ்ப்பாணம் ஊர்காவற்துறையை சேர்ந்தவர் நம் நாட்டின் பழைய கலைஞர். கடந்த இருபதாண்டுகளுக்கு மேலாக வேலூரில் வசித்து வரும் இவர் வடாற்காடு மாவட்ட பன்னாட்டு தமிழுறவு மன்ற அமைப்பாளராகவும் சமூக நல தொடர்பு மைய இயக்குனராகவும் பணியாற்றி வருகிறார்.
வசந்த குமார்
“நம் நாட்டு மன்னரின் கல்லறையில் சில பணிகளை செய்வதற்கு எனக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததற்காக மகிழ்ச்சியடைகின்றேன். இங்கே கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக முத்து மண்டப காப்பாளராக பணியாற்றி வரும் முனியம்மாவுக்கு குறைந்த ஊதியமான நூற்று ஐம்பது ரூபாய் தான் கிடைத்து வந்தது. எனது அழைப்பை ஏற்று அ.தி.மு.க அமைச்சர் விஜய் அன்மையில் முத்து மண்டபத்தை பார்வையிட்டதோடு மண்டப காப்பாளர் முனியம்மாவிற்கு இரண்டாயிரம் ரூபா ஊதிய உயர்வை பெற்று தருவதாக வாக்குறுதி வழங்கியிருக்கிறார். விரைவில் விக்கிரம ராஜசிங்கனின் அறக்கட்டளையை தொடங்கி அதில் கிடைக்கும் நிதியில் வேலூரில் மன்னரின் சிலை அமைக்கும் பணியை தொடங்க இருக்கின்றோம்" என்று 'அரண்மனை' வசந்தகுமார் எம்மிடம் தெரிவித்தார்.
முத்து மண்டபம்

பண்ணிரெண்டு இதழ்களை கொண்ட தாமரைப்பூவின் நடுவில் முத்து இருப்பது போல காட்சியளிக்கும் முத்து மண்டபம் கலைஞரின் ஆட்சிக்காலத்தில் 1990 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டதாகும். மன்னர் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த வேலூர் கோட்டை, 16ஆம் நூற்றாண்டில் சின்ன பொம்மி நாயக்கர் என்ற தெலுங்கு நாயக்க மன்னரால் கட்டப்பட்டதாகும். கோட்டையை சுற்றிலும் கருங்கற் சுவர் எழுப்பப்பட்டதோடு கோட்டையை சுற்றிலும் எட்டாயிரம் அடி நீளமான அகழியும் அமைந்துள்ளது. 20 அடி முதல் 100 அடி வரை ஆழம்கொண்டதாக இந்த அகழி காணப்படுகிறது. பொம்மி நாயக்கருக்கு பிறகு இந்தக்கோட்டை ஆற்காட்டு நவாப்புகளின் வசமானது.
மன்னர் குடும்பத்து கல்லறைகள்

முன்னர் கோட்டையில் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த இழுவைப்பாலமே இருந்ததாம். பிறகு 18 ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேயரால் இது கல் பாலமாக மாற்றப்பட்டது. இந்தியாவின் முதல் சிப்பாய் கலகம் 1806 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியதே இந்தக்கோட்டையில் தான்.

கோட்டை வளாகத்தினுள் அரசு அருங்காட்சியகம் உள்ளது. இதில் கண்டி மன்னன் பாவித்த சில பொருட்களும் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. இது தவிர மாவட்ட பதிவாளர் திணைக்களம், காவலர் பயிற்சிப்பள்ளி, ஆற்காட்டு நவாப்புகள் கட்டிய பள்ளி வாசல், பிரிட்டிஷ் கால கிறிஸ்தவ தேவாலயம், சின்ன பொம்மி நாயக்கர் கட்டிய பிரமாண்டமான ஜலகண்டேஸ்வரர் திருக்கோயில், திருவள்ளுவர் பல்கலைக்கழகம் ஆகியவை கோட்டைக்குள் உள்ளன. கடந்த சில ஆண்டுகள் வரை, வேலூர் மாவட்ட நீதிமன்றம், கலக்டர் அலுவலகம், இலங்கை அகதிகள் முகாம் ஆகியவை இங்கேயே இயங்கி வந்தன. தற்போது அவை வேலூரின் வேறு இடங்களுக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளன. முக்கியமாக ராஜீவ் கொலைக்குற்றவாளிகளான சின்ன சாந்தன், முருகன், நளினி, பேரறிவாளன் ஆகியோர் இங்கு தான் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். ஆனால் 1995 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15ம் திகதி கோட்டை சிறையிலிருந்து 43 விடுதலைப்புலிகள் 152 அடி தூரத்திற்கு சுரங்கம் அமைத்து தப்பி சென்றதன் பின், ராஜீவ் கொலையுடன் சம்பந்தப்பட்ட கைதிகள், வேலூர் தொரப்பாடி மத்திய சிறைச்சாலைக்கு மாற்றப்பட்டார்கள்.

1815 இல் ஆங்கிலேயரிடம் கண்டி இராச்சியம் வீழ்ச்சியடைந்த பின் கண்டி மன்னர் ராஜசிங்கன் கைது செய்யப்பட்டார். பின்னர் கொழும்புக்கு அழைத்து வரப்பட்டு சிலிங்கோ கட்டிடத்திற்கு அருகில் இருந்த ஒரு கட்டடத்தில் அவர் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். அங்கே சில மாதங்கள் கழிந்த பின் 1816ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 24ஆம் திகதி மன்னரும் அவரின் துணைவியார்கள் நான்கு பேரும் கொழும்பு கோல்பேசிலிருந்து ‘கோர்ஸ்வலிஸ்’ என்ற கப்பல் மூலமாக சென்னைக்கு அழைத்து செல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். அப்போது அந்தக்கப்பலில் மன்னருடன் ஒரு ஆங்கில அதிகாரியும் உடன் சென்றிருக்கிறார். அவர் பெயர் ‘வில்லியம் கிரண்வில்’ இவர் மன்னருடன் கப்பலில் சென்ற அனுபவங்களை ஒரு புத்தகமாகவும் எழுதியிருக்கிறார்.

சென்னையை சென்றடைந்த மன்னன் பின்னர் வேலூர் கோட்டைக்கு அழைத்துச்செல்லப்பட்டு சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். மன்னர் சிறை வைக்கப்பட்ட அந்தக் கட்டடத்தில் தான் தற்போதைய வேலூர் மாவட்ட (ரிஜிஸ்டர் அலுவலகம்) பதிவாளர் திணைக்களம் செயற்பட்டு வருகிறது.
மன்னர் சிறைவைக்கப் பட்ட இடம்
(ரிஜிஸ்டர் ஆபிஸ்.வேலூர்)

இந்தப் பதிவாளர் திணைக்களம் இரண்டு மாடிகளை கொண்டிருக்கிறது. அதில் கோப்புகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும் களஞ்சிய அறைதான் அந்தக்காலத்தில் சிறைக்கூடமாக செயற்பட்டிருக்கிறது. அந்த அறையின் நீளம் 30 அடியாகவும் அகலம் 20 அடியாகவும் காணப்படுகிறது.

அந்த அறையில் தான் பதினெட்டு ஆண்டுகளை மன்னன் கழித்திருக்கிறார். மன்னரின் சிறை வாசத்தின் போது அவருடன் இரண்டு மனைவி மார் உடன் இருந்திருக்கிறார்கள். இலங்கையில் இருந்து கப்பலில் இந்தியாவுக்கு வரும்போது மன்னரின் ஒரு மனைவி கப்பலிலேயே இறந்து விட்டார். மன்னரின் சிறை வாழ்க்கையில் மன்னரின் மனைவி வெங்கட ரெங்கம்மாள் சிறையிலேயே மூன்று பிள்ளைகளை பெற்றெடுத்திருக்கிறார். பிறகு மன்னர் 1832 ஜனவரி 30 ஆம் திகதி அன்று தனது 53 வது வயதில் சிறையிலேயே மரணமாகி விட அவரின் இறுதிக்கிரியைகளை வேலூர் பாலாற்றங்கரையில் நடாத்தியிருக்கிறார்கள். பிறகு மன்னருக்கு அந்த இடத்தில் ஒரு கல்லறையை அமைத்திருக்கிறார்கள். மன்னரின் மரணத்திற்கு பிறகு அவரின் துணைவியரை ஆங்கிலேய அரசு விடுதலை செய்துவிட்டது. வேலூர் தோட்டப்பாலையத்தில் காணி பெற்று குடியமர்த்தியிருக்கிறார்கள்;

 இது தவிர மன்னர் கைது செய்யப்பட்ட நாளிலிருந்து இலங்கை சுதந்திரத்திற்கு பின்னரும் சில வருடங்கள் வரை மன்னர் குடும்பத்திற்கான மானியத்தொகை இங்கிருந்து முறையாக அனுப்பப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அந்தக்காலத்தில் வேலூர் மாவட்டத்தில் அரசுக்கு வரி கட்டிய குடும்பங்களில் கண்டி மன்னரின் குடும்பமும் அடங்கும். பிறகு ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள் காரணமாக இந்த ராஜகுடும்பத்தின் ராஜ யோகம் பறிபோய் வறுமையில் தள்ளாடத்தொடங்கியதோடு மன்னரின் வாரிசுகள் இந்தியாவின் மூலை முடுக்குகளுக்கு இடம்பெய்ந்தார்கள். இன்று மன்னரின் வாரிசாக விளங்கும் பிருத்விராஜன் வேலூர் ஸ்ரீநிவாசா தியேட்டரில் டிக்கட் கிழிக்கிறார். மற்றவர்கள் சென்னை, பெங்களுர், திருப்பதி உள்ளிட்ட இடங்களில் வசித்து வருகிறார்கள்.

மேலும் வாசிக்க.. கண்டி மன்னர் பரம்பரை-2

கண்டி மன்னர் பரம்பரை-02

கண்டியை ஆட்சிசெய்த நாயக்க அரசர்கள்……        

 

வேலூரிலிருந்து மணி ஸ்ரீகாந்தன்

 

கண்டி இராச்சியத்தை ஆண்ட கடைசி மன்னன் ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கன் ஒரு தமிழ் பேசும் தெலுங்கு நாயக்கர் என்பது பலரும் அறிந்த ஒன்று.  இக் கண்டி இராச்சியம் 1739 ம் ஆண்டு தெலுங்கு நாயக்க வம்சத்தினரின் கைகளுக்கு வந்து சேர்ந்தது. அதன் பின்னர் நான்கு நாயக்க மன்னர்கள் கண்டி இராச்சியத்தை அடுத்த 76 ஆண்டுகளாக 1815 ஆண்டு வரை ஆண்டனர். கண்ணுசாமி என்ற ஸ்ரீவிக்கிரம ராஜசிங்கனே கடைசி மன்னன். ஆங்கிலேயரால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, வேலூருக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.
ஸ்ரீ விக்ரம ராஜசிங்கன்

கண்டியில் அமைக்கப்பட்ட 'கந்த உடரட்ட' ராச்சியம், 341 ஆண்டு வரலாற்றை கொண்டதாக, வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். சேன சம்பத விக்கிரமாகு 1474 ல் கண்டி அரசை அமைத்தான். இவன் கம்பளையை தலைநகராகக் கொண்டே ஆட்சி செய்தான். அவன் தொடர்ச்சியாக 37 ஆண்டுகள் ஆட்சியில் அமர்ந்திருந்தான். அதன் பிறகு, ஜயவீர விக்கிரமபாகு  (1511 -1521), கரலியத்த பண்டார (1521 - 1582), முதலாம் ராஜசிங்கன் (1582 - 1592), முதலாம் விமலதர்மசூரியன் 1592 - 1604), சேனரத்ன 1604 - 1635), இரண்டாம் இராஜசிங்கன் (1635 - 1687), இரண்டாம் விமலதர்மசூரியன் (1687 - 1707), வீர விக்ரம் நரேந்திரன் (1707 - 1739), உள்ளிட்ட சிங்கள மன்னர்கள் கண்டியை ஆட்சிசெய்து வந்தார்கள். இம்மன்னர்கள், மதுரை மன்னர் குடும்பங்களில் இருந்தே பெண் எடுத்து மணந்து கொள்வதை தமது குடும்ப வழக்கமாக்கிக் கொண்டனர்.  இதன் காரணமாகவே கண்டியில் நாயக்கர் செல்வாக்கு வேரூன்றி  வளரத் தொடங்கியது.

சிங்கள மன்னனான ஸ்ரீவிக்கிரம நரேந்திரனுக்கு நாயக்க வம்சத்து பட்டத்து ராணியாரின் மூலம் குழந்தை பாக்கியம் கிட்டாததால், பட்டத்த ராணியின் தம்பியான பாலவிஜயனை  25 வயதில் ஸ்ரீவிஜயராஜசிங்கன் என்ற பெயரில் அரசனாக்கினான். இந்த விஜயராஜசிங்கன்தான் கண்டியின் முதலாவது நாயக்கர் வம்சத்த மன்னன்.

நரேந்திர தனது 50 வயதில் 1739 ம் ஆண்டு மே மாதம் 27 ம் திகதி இறந்து விட, அவனோடு சேன சம்பந்த விக்கிரமபாகு  அமைத்த 265 ஆண்டு கால சிங்கள இராச்சியம் அஸ்தமித்து, நாயக்கர் ஆட்சி ஆரம்பமானது.
மன்னரால் அமைக்கப்பட்ட பேர வாவியுடன்
 காட்சியளிக்கும் கண்டி அரண்மனை வளாகம்

பொலன்னறுவை, அநுராதபுர அரசுகளை, தென்னிந்திய சோழ மன்னர்கள் படையெடுப்பின் மூலமாகவே கைப்பற்றினார்கள். ஆனால் கண்டி இராச்சியம் தானாகவே இந்திய நாயக்கர் மடியில் வந்து விழுந்திருந்தது. கண்டியில் நாயக்கர் ஆட்சி தொடங்கியிருந்தாலும், அதை ஆட்சி செய்த மன்னர்கள் பௌத்தர்களாகவே விளங்கினார்கள். சிங்கள மொழியைக் கற்றுக்கொண்டு, தங்களின் பெயரையும் சிங்களப் பெயராக  மாற்றிக்கொண்டு ஆட்சி செய்தார்கள். கடைசிவரை சிங்கள மன்னர்களாகவே விளங்கினார்கள்.
நாயக்கர்கள் ஆந்திராவை பூர்வீகமாகக் கொண்ட தெலுங்கர்கள். இவர்கள் மதரைக்கு வந்து, தமிழ் மன்னர்களாகவே அவர்கள் நல்லாட்சி நடத்தி வந்திருக்கிறார்கள்.

அந்தக் காலகட்டத்தில்  வட இந்தியாவில் வலிமை பெற்றிருந்த முஸ்லிம் பேரரசுகள் தென்னாட்டையும் தம் வசப்படுத்துவதில் முனைப்பாக இருந்தன.  அவர்களை எதிர்க்க (1509 - 1530) வரையும் கிருஷ்ண தேவராயனால் அமைக்கப்பட்ட விஜயநகர பேரரசு முஸ்லிம் படையெடுப்பை தடுத்து நிறுத்தியது. 1336 அளவில் ஆந்திராவில் உருவாகிய விஜயநகர பேரரசு, பிறகு படிப் படியாக தென்னிந்தியா முழுவதும் பரவியது. அப்போது வட திசையில் இருந்து மதுரையில் குடியேறியவர்களே வடுகர்கள். வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனும் ஒரு வடுகன்தான். இவர்களின் தாய்மொழி தெலுங்காக இருந்தது. பேச்சு மொழி தமிழாகவே இருந்தது.
கண்டியின் முதல் நாயக்க மன்னன் விஜயராஜசிங்கன், மதுரையை ஆண்ட பங்கார நாயக்கனின் தம்பி நரேனப்பனின் மகளை திருமணம் செய்துகொண்டான். இத் திருமணத்தின் பின், பட்டத்து ராணியின் தந்தை நரேனப்பன், சித்தப்பா ராமகிருஷ்ணப்பன் மற்றும் பரிவாரங்கள் கண்டியிலேயே குடியேறினார்கள். அவர்கள் குடியேறிய தெருதான் குமரப்பா தெரு. அந்தத் தெருவில் நாயக்கர் குடும்பங்களே வசித்து வந்தன. இன்று அந்தத் தெரு மலபார் தெரு என்று அழைக்கப்படுகிறது.
அரண்மனை தோற்றம்

வேலூரில் கண்டி மன்னர் பரம்பரை - 3

கைதியானாலும் ராஜசிங்கனுக்கு கௌரவமளித்த ஆங்கிலேயர்

 

-வேலூரில் இருந்து மணி ஸ்ரீகாந்தன்-


கண்டி மன்னன் ஸ்ரீ விக்கிரமராஜசிங்கன் நாயக்கராக இருந்தபோதும் கண்டியை ஒரு பௌத்த அரசனாகவே அவன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனது பதினேழு ஆண்டு கால ஆட்சியில் பௌத்த விகாரைகளுக்கு ஆன்மீக பணிகள் பலவற்றை செய்த மன்னன் கண்டி வாவியை அமைத்ததோடு பத்திரிப்பு எண்கோண மண்டபத்தையும் கட்டி கண்டியை அழகுபடுத்தினான். கண்டி மக்களால் (தெய்யோ) கடவுள் என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்ட ஒரே மன்னன் இந்த கண்ணுசாமி நாயக்கர் தான். பிற்காலத்தில் பிலிமத்தலாவையின் வஞ்சக வலைக்குள் வீழ்ந்த மன்னன் மதுவுக்கும், மாதுவுக்கும் அடிமையாகிக் கிடந்தான். ஒரு முறை கண்டி அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் இருந்த மன்னனின் ஆசைக்காதலி அளுத்கமை பிசோ மெனிக்கேயிடம் எகலபொல நிலமே காதல் லீலை செய்யப்போய் மன்னனிடம் மாட்டிக்கொண்டான்.
கொழும்பில் சிலிங்கோ கட்டிடத்திற்கு அருகில்
அமைக்கப்பட்டுள்ள மன்னரின் நினைவுச்சின்னம்.
இங்குதான் மகா முதலியார் வணிகரத்ன ராஜபக்சவின் வீடு
அமைந்திருந்ததாம்.

எப்படியோ மன்னனிடமிருந்து தப்பியோடிய எகலபொல நிலமே ஆங்கிலேய அதிகாரிகளிடம்  சரணடைந்தான்.

இதனை கேள்வி பட்ட ராஜசிங்கனின் ஆத்திரம் தலைக்கேறியது. இதுதான் தக்க சமயம் என்று நேரம்பாத்து காத்திருந்த அமைச்சர் பிலிமத்தலாவை மற்றும் படைத்தளபதி மொல்லிகொட உள்ளிட்டோர் மன்னருக்கு மதுவை ஊற்றிக்கொடுத்து அவரின் கோபத்தை மேலும் பன்மடங்காக்கினர். பிறகு எகலபொலயை பழிவாங்க ஒரு யோசனையையும் சொன்னார்கள். அந்த யோசனை தான் மன்னனின் அழிவுக்கு முக்கிய காரணமானது. பிலிமத்தலாவையின் யோசனையை ஏற்ற மன்னன் எகலபொலயின் பிள்ளைகள் நால்வரையும் பிடித்து வந்து அவர்களின் தலைகளை சிரச்சேதம் செய்து அந்தத் தலைகளை ஒரு இரும்பு உரலில் போட்டு அந்தப் பிள்ளைகளின் தாயான குமாரி ஹாமினியை கொண்டே அந்த தலைகளை இரும்பு உலக்கையால் இடிக்க வைத்தான்.

இந்த சம்பவம் கண்டி பிரதேசத்தை மட்டுமின்றி முழுநாட்டையுமே அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தது. தண்டணை நிறைவேற்றப்பட்ட பின் குமாரி ஹாமினேயை ஒரு கருங்கல்லில் கட்டி கண்டி வாவியினுள் வீசவும் செய்தான். மன்னரின் இந்த கொடூர செயலால் அதிர்ச்சியடைந்த மக்கள் மன்னருக்கு மதம் பிடித்துவிட்டதாக பேசிக்கொண்டார்களாம். நாட்கள் கடந்ததும் கண்டியில் ஏற்பட்ட பதட்ட நிலமைக்கு பிலிமத்தலாவையே காரணம் என்பதை புரிந்துகொண்ட மன்னன், பிலிமத்தலாவையும் சிரச்சேதம் செய்து தனது கோபத்தை தணித்துக்கொண்டான்.

இவ்வாறெல்லாம் கண்டி இராச்சியத்தில் அரசியல் காட்சிகள் மாறிக்கொண்டிருக்க, கண்டி மீது படையெடுக்க இது தான் சரியான தருணம் என்பதை புரிந்துகொண்ட ஆங்கில ஆளுனர் ரொபர்ட்  பிரவுண்ரிக், எகலபொலயின் ஆதரவோடு ஒரு பெரும் படையை தயார் செய்தான். கொழும்பு, மட்டக்களப்பு, திருகோணமலை, காலி. மாத்தறை, அம்பாந்தோட்டை, இரத்தினபுரி, புத்தளம், சிலாபம் என எண்திசைகளிலிருந்தும் படைகள் முன்னேறத்தொடங்கின.

இரத்தினபுரியிலிருந்து சென்ற படைகளுக்கு எக்னெலியகொட திசா தலைமை தாங்கினான். அவனோடு மன்னனை பழி தீர்க்கும் வெறியுடன் சென்றவர்தான் கிரிபோருவ ஹேரத் முதலி. இவனுக்கு மன்னன் எந்த கெடுதலும் செய்யவில்லை. ஆனால் இவனது உறவினர்கள் எண்மர். மன்னனின் உத்தரவினால் தான் கொல்லப்பட்டார்கள் என்று அவன் நம்பியதால் கிரிபோருவ கடுங்கோபத்தில் இருந்தான்.

கொழும்பிலிருந்து சென்ற படைப்பிரிவுக்கு வழி காட்டிச்சென்றவர் தம்பி முதலி.
இவர் முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜே.ஆர்.ஜயவர்தனாவின் முப்பாட்டன் என்று ஓரு தகவல் உள்ளது.
இவர் மன்னர் கைது செய்யப்பட்டபோது அருகில் இருந்தவர்.

ஆங்கிலேய படைக்கு கண்டியில் பெரிய எதிர்ப்பு எதுவும் இருக்கவில்லை. ஆங்கில படைகளை வழி மறித்து தாக்க மன்னரால் தயார் செய்யப்பட்ட தளபதி மொல்லிகொடை தலைமையிலான படை கடுகன்னாவையில் வைத்து ஆங்கிலேய படைகளுடன் இணைந்து கொண்டது. விசயம் கேள்விபட்ட மன்னன், தமக்கு ஆதரவாக யாரும் இல்லை என்று கருதி தன் மனைவிமார், பரிவாரங்களுடன் கண்டி நகரை விட்டு தப்பி ஓடினான். பிறகு மன்னர் பதுங்கியிருந்த மெத மஹநுவர தும்பரமிட்டியாவை கிராமத்தலைவன் வீட்டை எகலபொலவின் வலது கரமான எக்னெலியகொடையின் ஆட்கள் சுற்றி வளைத்து மன்னரை பிடித்தார்கள். பிடிப்பட்ட மன்னரையும் ராணிமார்களையும் மூர்க்கத்தனமாக எகனெலியவின் ஆட்கள் தாக்கியிருக்கிறார்கள்.
ராணி வெங்கடம்மாள்

வேலூரில் கண்டி மன்னர் பரம்பரை 04

ராணியின் ரவிக்கை வைக்கப்பட்டிருந்த வீடு ஐந்து முறை தீப்பற்றி எரிந்ததாம்.

 

-மணி ஸ்ரீகாந்தன்-


கண்டி மக்களால் கடவுளாக கருதப்பட்ட கண்டி ஸ்ரீ விக்கிரமராஜசிங்கன் பிறகு கொடூரமான மனிதனாக சித்தரிக்கப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டான். என்பது தான் கண்டி வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கருத்து. ஆனால் மன்னரின் மன மாற்றத்துக்கு அவரோடு உடன் இருந்த அமைச்சர்களும், பிரதானிகளும் தான் காரணம் என்று அடித்தும் சொல்கிறார் கே.என்.டீ.சந்திரசேன.
மன்னர் கைது செய்யப்பட்ட
(அப்புரால ஆராச்சி வீடு இருந்த இடம்)
தும்பரமிட்டியாவ,கண்டி

சப்பிரகமுவ மாகாணத்தில் ஹொரனை இங்கிரியவிலிருந்து பயணித்தால் அரை மணித்தியாலயத்தில் கரந்தனையை அடைந்துவிடலாம். அங்கே தான் இந்த கே.என்.டீ சந்திரசேன இருக்கிறார். இவர் இராஜசிங்கனின் வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய ஒரு நபர். இவரின் வீட்டில் தான் கண்டி மன்னன் கைது செய்யப்பட்டபோது ராணி வெங்கட ரங்கம்மாளிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட ரவிக்கை பல வருடங்களாக பாதுகாப்பாக இருந்து வந்தது. தற்போது கொழும்பு அரும்பொருட்காட்சி சாலையில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த ரவிக்கையை சந்திரசேனையின் தகப்பனார் கே.என்.டி.குணதாச பல வருடங்களாக பாதுகாத்து வந்தார். பின்னர் அரும்பொருட்காட்சி சாலையிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார்.

கண்டி மன்னரை சிறைபிடிக்க நாட்டின் எட்டு திசைகளிலிருந்து படைகள் சென்றபோது இரத்தினபுரியிலிருந்து சென்ற எக்னெலிய கொடையின் தலைமையில் சென்ற படைப்பிரிவில் இருந்தவனே கிரிபோருவ ஹேரத். தனது குடும்பத்தை சேர்ந்த எட்டு பேரை மன்னர் சிறைபிடித்து சிரச்சேதம் செய்து விட்டதாக எண்ணி ஆத்திரத்தில் இருந்தான். உண்மையில் அந்த எட்டுப்பேரின் கொலைகளுக்கும் மன்னருக்கும் இடையில் சம்பந்தம் இருக்கவில்லை. மன்னரின் படைத்தளபதி மொல்லிகொடைதான் அந்தக்கொலைகளை செய்தான். இதை மன்னர் அறிந்திருக்கவில்லையாம். ஆனால் பழி மன்னரின் மீது விழுந்தது. மன்னரைச் சிறைப்பிடிக்க சென்ற அந்தக்குழுவில் எங்கள் வீட்டிற்கு பக்கத்திலிருந்த அமரசிங்க கங்காணியும் இடம்பெற்றிருந்தார் என்று அந்தக்காலத்தில் நடந்த சம்பவத்தை சுவைப்பட சொல்லத்தொடங்குகிறார் கே.என்.டீ.சந்திரசேனா. இவர் ஒரு ஓய்வு பெற்ற பாடசாலை அதிபர். கண்டி தும்பரமிட்டிய பகுதியில் மன்னரை கைது செய்த போது நடந்த நமக்கு தெரியாத சில சம்பவங்களையும் அவர் நம்மிடம் சொன்னார்.

“கண்டி மெத மஹநுவரயில் ஒரு ஆலமரத்தடியில் அமைந்திருந்த கிராமத்தலைவன் அப்புரால ஆராச்சி வீட்டில் மன்னர் மறைந்திருப்பதை அடையாளம் கண்ட எக்னெலியவின் ஆட்கள் வீட்டை சுற்றி வளைத்து கதவை உடைத்து உள்ளே நுளைந்து மன்னரை அடித்து உதைத்தனர்.

அந்த நேரத்தில் எக்னெலிய கொட தனது துப்பாக்கியை எடுத்து மன்னனை குறி பார்த்து சுடவும் செய்தான். ஆனால் அதைப்பார்த்த மன்னரின் விசுவாசியான மடப்புள்ளிராலாமி மின்னலென முன்னால் பாய்ந்து மன்னரை நோக்கி வந்த தோட்டாக்களை தன் நெஞ்சில் வாங்கி தமது நேசத்துக்குரிய மன்னனுக்கு தன்னுயிர் நீத்தான். மன்னரை வெளியே இழுத்து வந்து ஆடைகளை உரித்து அடித்து உதைத்தார்கள். எக்னெலியகொடையின் துப்பாக்கியில் தோட்டாக்கள் தீர்ந்து போனதால் காலால் மன்னரை எட்டி உதைத்தான். மன்னரை இம்சித்து கொண்டிருந்த போது சிலர் வீட்டிற்குள் நுளைந்து ராணிகளையும் அடித்தார்கள். அப்போது மகாராணி வெங்கடரங்கம்மாளின் வைரக்கம்மல்கள் பலவந்தமாக பறிக்கப்பட்டதில் காது அறுந்து இரத்தம் கொட்டியது.
ராணியின் இரத்தக்கறைப் படிந்த ரவிக்கை

கொலை வெறியோடு திரிந்த கிரிபோருவ ஹேரத் ராணியின் ரவிக்கையை பற்றிப்பிடித்திழுத்தான். ரவிக்கை கிழிந்து கையோடு வர ராணி கதறி அழுதாள். ரவிக்கையின் பொத்தான்கள் தங்கம் எள்பதால் கிரிபோருவ அந்த ரவிக்கையை சுருட்டி தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டான். பின்னர் வெள்ளையர் படை அங்கே வர, அவர்கள் மன்னரையும் ஏனையோரையும் காப்பர்றி தமது பாதுகாப்பின் கீழ் வைத்துக்கொண்டார்கள். பிறகு வெள்ளையர்களால் மன்னர் குடும்பம் பாதுகாப்பாக இந்தியாவுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.” என்று சொல்லும் சந்திரசேன மன்னரை இம்சித்தவர்களுக்கு பிறகு என்ன நடந்தது என்பதையும் விவரித்தார். “மன்னரை காலால் எட்டி உதைத்த எக்னெலியகொடையின் குடும்பத்தினருக்கு இதனாலோ என்னவோ அவர்களின் பரம்பரையினர் அனைவருக்கும் காலில் குஷ்டம் வந்து இறந்தார்கள்.

வேலூரில் கண்டி மன்னர் பரம்பரை - 5

எஹலபொல காலடியில் அரச பொக்கிஷங்களை வைத்து மக்கள் வணங்கியது ஏன்?                                                                      

 

-மணி ஸ்ரீகாந்தன்-



கண்டி மன்ன் கைது செய்யப்பட்ட சில நாட்களுக்குப் பிறகு 1815 பெப்ரவரி 2 ம் திகதி கண்டி ஒப்பந்தம் ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் தலைமையில் கைச்சாத்திடப்பட்டது. எஹலபொல நிலமே உள்ளிட்ட முக்கிய பிரமுகர்கள் அந் நிகழ்வில் கலந்துக் கொண்டார்கள். மன்னரின் ஆசை நாயகிகளின் அந்தப்புரமாக இருந்த இன்றைய அருங்காட்சியகத்தில் தான் ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்டது. ஒப்பந்தத்தின் ஆங்கில நகலை ஆளுனரின் சார்பில் கலந்துக் கொண்ட டொய்லி வாசித்தார். அதைத் தொடர்ந்து சிங்களத்தில் ஏப்ரகாம் டி. சேரம் வாசித்தார்.
மன்னரின் தங்க சிம்மாசனம்

ஒப்பந்தத்தில் 14 சிங்களத் தலைவர்கள் கைச்சாத்திட்டனர். அவர்களில் ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் முப்பாட்டன் உட்பட ஏழு பேர் தமிழில் ஒப்பமிட்டனர். ஒப்பந்தத்தில் முக்கியமாக மன்ன் ஸ்ரீவிக்கிரம ராஜசிங்கனுக்கு இனி கண்டியில் எந்த அரசுரிமையும் கிடையாது; அதே போல் அவரது வாரிசுகளுக்கும் எந்த உரிமையையும் கோர முடியாது, மன்னரின் வம்சத்தை சேர்ந்த, உறவினர்களான ஆண்கள் எவரும் கண்டியில் தங்கக் கூடாது. கண்டி அரசுக்கு உட்பட்ட பகுதிகள் அனைத்தும் இனி பிரிட்டிஸ் ஆட்சியின் கீழ் இயங்கும். ஆளுனரின் எழுத்து மூல உத்தரவின்றி எவருக்கும் மரணதண்டனை வழங்கப்படக் கூடாது உள்ளிட்ட பல விடயங்கள் அந்த ஒப்பந்தத்தில் உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தன.

ஒப்பந்தத்தில் சிங்களத் தலைவர்கள் கையெழுத்திட்டப் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து பிரிட்டஷ் மன்னர் சார்பில் ஆளுனர் பிரவுண்ரிக், ஜெனரல் டொய்லி, ஆளுனரின் செயலாலர் சதர்லண்ட் முதலானோர் கையெழுத்திட்டனர். கண்டி பேரரசை ஆட்சிசெய்த ஸ்ரீ விக்கிராஜசிங்கனின் பொக்கிஷ அறையில் தங்கமும், பொன்னும் குவிந்து கிடப்பதாக கண்டி மக்கள் கருதினர். எனவே அதை சிலர் கொள்ளையடிக்கவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆங்கில பாதுகாப்பு வீரர்கள் வெளியாட்கள் யாரையும் அரண்மனையை நெருங்க விடாமல் பாதுகாப்பு வேலி அமைத்திருந்தார்கள்.

கிரீடம்

 கண்டி அரண்மனையின் பொக்கிஷ அறையை திறப்பதற்காக ஆளுனர் பிரவுன்ரிக் வந்திருந்தார். பொக்கிஷ அறையை உடைத்து உள்ளே நுழைந்து அங்கே இருந்த பெரிய பெட்டிகளை திறந்து பார்த்த போது ஆளுனருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அந்த பொக்கிஷ அறையில் ஒரு தங்கமணிக் கூட இல்லாமல் துடைத்து எடுக்கப்பட்டிருந்தது. பிறகு மன்னரோடு நெருக்கமாக இருந்தவர்களை பிடித்து விசாரித்ததில் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் மன்னர் கண்டியை விட்டு வெளியேறும் போது தமது விசுவாசிகளை அழைத்து பொக்கிஷ அறையில் இருந்த தங்கத்தையும், பொன்னையும் வாரி கொடுத்ததாகவும் மன்னரும் சில வெகுமதியான பொருட்களை எடுத்துச் சென்றதாகவும் தகவல் கிடைத்தது.

கிடைத்த தகவலின் அடிப்படையில் ஆங்கில படைகள் கண்டியை சல்லடைப் போட்டு தேடியதில் நிறைய வீடுகளில் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த தங்க மூட்டைகள் கைப்பற்றப்பட்டன. சிலர் தாம் எடுத்துச் சென்ற தங்க ஆபரணங்களை, அடுத்ததாக அரசு கட்டில் ஏறப்போகும் வாய்ப்பு எஹலபொல நிலமேக்குத்தான் கிடைக்கும் என நம்பியதால் அவரது காலடியில் தாம் எடுத்துச் சென்ற அரச பொக்கிஷங்களை வைத்து வணங்கிச் சென்றனராம்.
மன்னரின் தங்க ஆபரணம்
(அருங்காட்சியகம் கொழும்பு)


வருங்கால அரசரை தாஜா செய்து வைக்கும் அன்றைய முறை இது. இந்தத் தகவலும் ஆங்கில அதிகாரிகளுக்கு தெரிய வந்திருக்கிறது. தேடுதலை ஆங்கில அதிகாரிகள் தீவிரப்படுத்துவதை அறிந்த எகலபொல தன்னிடமிருந்த கண்டி மன்னரின் மணிமுடி தங்கப்பிடி வாள் உள்ளிட்ட நகைகள் பலவற்றையும் 1816 ம் ஆண்டின் ஆரம்ப பகுதியல் அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைத்தான். மன்னர் கொடுத்த தகவலின் படியும் சில குறிப்பிட்ட இடங்களை தோண்டி மன்னர் பயன்படுத்திய அரிய வகை பொருட்களை மீட்டனர். மீட்கப்பட்ட பொக்கிஷங்களில் சிலவற்றை ஆளுனரிடம் சேர்த்த படை வீரர்கள் தங்களால் முடிந்த நகைகளை சுருட்டிக் கொண்டார்கள். மன்னர் கைது செய்யப்பட்ட அன்றே மன்னன் வைபவ ரீதியாக அணியும் கீரீடம், சிம்மாசனம் என்பன கைப்பற்றப்பட்டன.
வேலூர் அருங்காட்சியத்தில்
வைக்கப்பட்டிருக்கும் யானை தந்தத்திலான சதுரப் பலகை

கொழும்பிலுள்ள ஆளுனர் மாளிகையில் கண்டி அரண்மனை பொக்கிஷங்களான தங்கம், வெள்ளி, வைரம், வைடுரியம், பொற்காசுகள் ஆகியவை மலையாக குவிந்துக்கிடந்ததாம். பிறகு ஆளுனரின் நம்பிக்கைக்குறிய அதிகாரிகளால் அவை இரும்பு பெட்டிகளில் வைத்து பூட்டப்பட்டன. கப்பலில் ஏற்றப்பட்டு லண்டனுக்கு அனுப்பப்பட்டது. பின்னர் 1820 ஜீன் 13 ம் திகதி லண்டன் ராஜ வீதியில் தோமா கிங் என்பவரால் இப் பொக்கிஷங்கள் ஏலம் விடப்பட்டதாக மூத்த பத்திரிகையாளர் எஸ்.எம். கார் மேகம் எழுதிய கண்டி மன்னர்கள் நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

ஏலத்தின் போது தூய தங்கத்தில் செய்யப்பட்ட 42 அடி நீல தங்கச் சங்கிலியையும் ஏலம் விடப்பட்டதாம். இந்த தங்கச் சங்கிலி சில மாதங்களுக்கு முன்பு கேரளா, திருவானந்தபுரம் பத்மநாபசுவாமி கோயில் பொக்கிஷ அறையில் எடுக்கப்பட்ட 18 அடி நீளமான தங்கச் சங்கிலியை விட பெரியது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அந்த 18 அடி சங்கிலி பற்றி கேள்விப்பட்டு நாம் வாயை பிளந்தோம் கண்டி அரண்மனையில் வைக்கப்பட்டு இருந்த தங்கச் சங்கிலியின் நீளம் 42 அடி எனும் போது மலைப்பாகத்தான் இருக்கும்! மன்னரின் மகுடத்தை தனிப்பட்ட யாரும் ஏலம் எடுத்து விடக் கூடாது என்பதற்கான அதை உடைத்து அதில் பதிக்கப்பட்டிருந்த முத்து, பவளம், இரத்தினம், வைர மணிகள், தங்கம் உள்ளிட்டவை தனித்தனியாக பிரித்தெடுக்கப்பட்ட பிறகே ஏலம் விடப்பட்டது.
பூமராங் போர்க் கருவி  (வேலூர்)


இந்த ஏலம் தொடர்பான விவரப்பட்டியல் கொழும்பு அருங்காட்சியத்தில் இப்போதும் உள்ளது. இது தவிர மன்னரின் வாள்கள், தங்க சிம்மாசனம். மன்னர் வைபவ ரீதியாக அணியும் கிரீடம் மன்னரின் தங்க மோதிரம் வைக்கப்பட்டதாக கருதப்படும் பெட்டகம், தங்கத்திலான ராணிகளின் சுண்ணாம்பு சிமிழ், யானைத்தந்தத்திலான பெட்டிகள், அலங்காரப் பொருட்கள் உள்ளிட்டவைகள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கண்டி மன்னர் காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெட்டி இப்போதும் கிரிபோருவ ஹேரத் முதலி பரம்பரையினர் வசித்து வரும் வீட்டில் இருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. இது தவிர வேலூர் அருங்காட்சியகத்திலும் மன்னர் பயன்படுத்திய யானைத்தந்ததிலான சில பொருட்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தப் பொருட்களை இன்று மன்னரின்
மன்னரின் மோதிரப் பேழை
(அருங்காட்சியகம் கொழும்பு)